woensdag, juni 26, 2019

Der Goldene Handschuh - Fatih Akin


Waar is de brille van Fatih Akin gebleven? De man won mij voor zich met "Gegen die Wand" en - in iets mindere mate "Auf den anderen seite".
Maar gisteren stelde hij me ongelooflijk op de proef. Meermaals de aanvechting bestreden om de zaal te verlaten, uiteindelijk niet gedaan. Maar het had heel goed gekund en misschien zelfs gemoeten. Met deze film voelde ik geen enkele verbintenis, louter irritatie en bij vlagen zelfs walging. Het is nihilisme, misogynie en geweld. Nergens een sprankje hoop, nergens een oplossing. Echt, ik kan heel veel hebben qua scenes maar dit heb ik toch echt niet vaak gezien.
Fiete is een in vele opzichten mislukte man. Dat ie het niet getroffen heeft met zijn uiterlijk, daar kan ie niks aan doen. Aan zijn wereldbeeld, aan zijn vrouwenhaat, aan zijn alcoholisme en aan zijn zelfzorg echter des te meer. Fiete is een gedrocht, waar mensen - niet geheel onterecht- in een grote boog omheen gaan.
Hij begeeft zich daarom louter in kringen waar minstens zoveel kansarmen en kanslozen rondhangen: in de kroegen in Sankt Pauli, de hoerenwijk van Hamburg. Met enige regelmaat sleept hij een van de vrouwelijke bezoekers van café "Zum goldene Handschuh" mee naar huis. En dat loopt zelden goed af. Na de commerciële handelingen gaat hij zich doorgaans te buiten aan geweld tegen deze vrouwen, bijna altijd met fatale afloop. Hij demonteert de lichamen en slaat het restant op in zijn bergruimtes. Bezoekers die vragen waar de stank vandaan komt, verwijst hij steevast naar zijn Griekse onderburen die immers steeds "rare gerechten maken".
Na slachtpartij nummer zoveel komt er plots een kentering wanneer hij van zijn sokken gereden wordt als hij dronken oversteekt. Eenmaal in het gips besluit hij zijn leven te beteren: nieuwe baan, geen drank meer en wegblijven van de verlokkingen van dat rare café.
Het gaat eventjes goed, hij krijgt zelfs een vriendelijk contact met de schoonmaakster op zijn nieuwe werk. Helaas krijgt hij dat ook met haar man en al snel staat de boel weer op scherp.
Fiete is onverbeterlijk, Fiete is een hopeloos mens.
Het was even slikken, ik heb het twee uur doorstaan. 

Met: Jonas Dassler


dinsdag, juni 25, 2019

Queen of Hearts (aka Dronningen) - May El-Toukhy

Queen of Hearts op IMDb (7,9)
De avond was warm, de zaal was koel. Perfecte setting voor deze film.
Immers, deze film varieert van dampende hitsigheid naar botte koelte. Sterker nog: het lijkt of beide extremen in één persoon , onze hoofdpersoon Anne, klinisch naast elkaar leven. Een waarlijk fantastische rol van Trine Dyrholm, die opnieuw aangeeft een van de beste (en belangrijkste) actrices van haar tijd te zijn. Durf en kunde, er zijn er niet veel die dat combineren.

Anne is - zoals dat heet - een vrouw die alles heeft. Een succesvolle carrière (ze leidt een juristenkantoor), een net zo succesvolle man (arts), een kast van een villa en een schattige tweeling. Maar u snapt het al: onderhuids speelt er van alles. Manlief is veel weg , manlief heeft tamelijk wat te stellen met zijn zoon uit zijn eerdere huwelijk. Het grote hart van Anne (ze doet veel jeugdzorgzaken en is daar somtijds iets te veel bij betrokken) zorgt ervoor dat de adolescente Gustav bij hen in huis komt om zo te proberen samen met vaders aan zijn toekomst te werken.
Gustav is een probleemjochie en de start is dan ook moeilijk. Na een heftig incident ziet Anne zich gedwongen om hem voor de keuze te stellen: of ze klapt uit de school (waarna hij zeker richting kostschool zal moeten vertrekken) of hij gaat meewerken en meeleven in het gezin. Gustav kiest voor het laatste en bouwt een goede band op met zijn stiefzusjes. Ook met zijn stiefmoeder komt het gaandeweg tot gesprekken en een groeiend begrip.
De veelvuldige afwezigheid van vader begint zich te wreken bij Anne: langzaam broeit de lust , steeds meer zoekt ze toenadering tot het fysiek van haar stiefzoon. Zozeer zelfs, dat ze op een avond zijn slaapkamer binnenstapt en zich volledig aan hem te buiten gaat. Een spetterende affaire ontstaat, het is sterker dan henzelf. Steeds meer moeite hebben ze om het in toom en - dat vooral- geheim te houden.
Wanneer Anne's zus hen op een feestje zwijmelend betrapt, komt alles in een stroomversnelling.Anne wil kappen, maar Gustav neemt daar geen vrede mee, wetende dat Anne grote moeite zal hebben alles onder de pet te houden. Het zal escaleren, zoveel is duidelijk. De vraag is echter nog wie of wat het grootste slachtoffer gaat worden.

Met : Trine Dyrholm, Gustav Lindh, Magnus Krepper


zondag, juni 23, 2019

The Lincoln Lawyer - Brad Furman

The Lincoln Lawyer op IMDb (7,3)
Prima film dit. Oudje al, maar dat geeft niks als het plot boeit. Matthew McConaughey is uitstekend op dreef als Mick Haller, een ritselende advocaat die opeens met een zwaar moreel dilemma wordt geconfronteerd.
Doorgaans wordt hem verweten dat hij met het winnen van zijn zaken vaak stevige criminelen buiten het gevang weet te houden. Het boeit Haller niet: zolang het recht zijn beloop krijgt, kan hij leven met die gedachte. Maar deze zaak is anders.
Haller neemt de verdediging op zich van een verwend miljonairszoontje, die een geweldsmisdrijf op zijn conto krijgt. Naar zijn advocaat toe pleit hij volledig onschuldig te zijn, hij is erin geluisd en wil van alle smetten vrij worden gepleit.
De advocaat bijt zich erin vast, gaat de confrontatie aan met zijn ex die aan de Openbaar Ministerie-kant zit. Populair maakt hij zich niet , maar dat maakt niet uit als het voor de goede zaak is.
De zaak gaat echter kantelen wanneer zijn verdachte hem vertelt dat ie helemaal niet onschuldig is: hij was wel degelijk de dader en hij weet dat hij Haller met een probleem opzadelt nu hij hem dit verteld heeft. Het verwende ventje plaatst zijn advocaat in een lastig parket: die moet hem zo goed mogelijk verdedigen terwijl hij weet dat het allemaal juist zo gegaan is als het OM opsomt. Haller moet snel iets verzinnen , wil hij zijn eigen positie niet totaal onmogelijk maken.

Spannend, listig, tamelijk goed geacteerd door een fijne keur aan mooie namen. Prima dit.

Met: Matthew McConaughey , Marisa Tomei, Ryan Philippe, William H. Macy, Bryan Cranston, John Leguizamo

zaterdag, juni 22, 2019

Crooked House - Giles Paquet-Brenner

Crooked House op IMDb (6,3)
De titel doet vermoeden dat we naar een horrorfilm gaan kijken maar nee, dit is een ouderwetse Agatha Christie-verfilming. En met ouderwets bedoel ik dat alles erop en eraan zit: het gaat over welstand (een adellijke familie in verval ditmaal), het gaat over intriges (hoe lopen de lijntjes binnen de familie), er gebeurt een moord en uiteraard kan werkelijk iedereen het gedaan hebben. Motieven volop, maar wie bezit de juiste?

De oude kasteelheer Leonides wordt dood aangetroffen. Hij , suikerpatiënt, is omgebracht met een dodelijke injectie: de dader heeft stiekem 's mans oogdruppels vermengd met zijn diabetesinjectie. Hartaanval.
Zijn kleindochter Sophie neemt contact op met Charles Hayward, een beginnend rechercheur die gebukt gaat onder het legendarische Scotland Yard-imago van zijn vader. Charles en Sophie hebben elkaar eerder ontmoet en leken op weg naar een relatie totdat Sophie bruusk de contacten stopte. Om die reden is Charles niet happig om de zaak aan te pakken, maar hij snapt ook dat het zijn kans is om te bewijzen dat hij zich met zijn vader kan meten.
In het kasteel aangekomen treft hij van alles aan : de oudste zoon en zijn vrouw, beiden uitgerangeerd in de toneelwereld. De jongste zoon, meermaals bijna failliet en daardoor nog steeds dapper aan het handje van zijn vader levend. De rancuneuze schoonzus, die Leonides nog steeds de dood van haar zus verwijt. De tweede vrouw van de kasteelheer, veel jonger dan iedereen en gespeend van de adellijke klasse die nodig is in deze omgeving. De kleinzoon, een gehandicapte en daardoor cynische jongeman. En tenslotte de andere kleindochter, Josephine, die alles en iedereen wantrouwt in deze familie en die om die reden iedereen bespioneert en volgt.
Ga er maar aan staan, Charles.

Ondanks de sterrencast komt de film niet echt tot leven. Het is iets te keurig allemaal.

Met : Max Irons, Glenn Close, Stephanie Martini, Julian Sands, Gillian Anderson, Terence Stamp

donderdag, juni 20, 2019

The Biggest Little Farm - John Chester

The Biggest Little Farm op IMDb (8,0)
Hoewel feitelijk een eco-natuurdocumentaire kijkt de film weg als een thriller. Schitterend geschoten (niet zo gek als je bedenkt dat John Chester al cameraman voor natuurfilms was voordat hij aan dit avontuur begon). Spannend opgebouwd ook, al snel word je in het verhaal gezogen. En dat is knap, want het is hún verhaal, het is hún leven.
Zelden waren documentaires zo onderhoudend, zelden waren natuurfilms zo invoelend en catchy. Uitstekende documentaire derhalve; ik raad iedereen aan die ook maar iets met groen, natuur, eco, dieren of met levensveranderende keuzes heeft om deze docu te gaan zien.

Het verhaal? Da's simpel. Zij , Molly, maakt een internet-kookprogramma en hij, John,  is cameraman. Wanneer hij door zijn werk geconfronteerd wordt met het fenomeen asielhonden wordt zijn hart week en neemt hij er een mee naar huis. Dat kan natuurlijk niet in die flat, uitzetting dreigt en ze besluiten radicaal te vertrekken: weg uit de stad. Zij wilde altijd al groente verbouwen, hij was natuur- en dierenliefhebber. De oplossing ligt in een groot stuk land een uur verderop, middenin het dorre en dode stuk van California. Zeker , er valt wat van te maken, maar daar gaat een boel geld en nog veel meer energie n verloren. De strijd lijkt zinloos: hoe krijgen ze ooit die grond weer levend? Ze schakelen een eco-goeroe in. Deze meneer Alan York heeft radicaal traditionele opvattingen maar hij overtuigt het stel om het gevecht met de natuur aan te gaan. Wat volgt: veel vallen, heel veel vallen. Maar gelukkig ook minstens zo veel opstaan. Voor de kijker is het leerzaam en louterend, vooral omdat bewezen wordt dat logica kan helpen in het omgaan met natuurlijke vijanden. Er wordt aangetoond hoe moeilijk het is om zuiver in de leer te blijven, er komt een catharsis, maar er komt loutering, heel veel loutering. Apricot Lane Farm is een pareltje in de wereld.

Met : John Chester, Molly Chester,

zondag, juni 16, 2019

Louise en hiver - Jean-Francois Laguionie

Louise en hiver op IMDb (7,1)
Sympathieke animatiefilm. Dat zult u mij niet vaak zien opschrijven, maar ik maak met plezier een uitzondering. Heb goede dingen gehoord over deze film, dus ik zette me over mijn zelf opgeworpen drempeltjes heen en ging eens een tekenfilm kijken. En dat beviel wel. Fijn kabbelend verhaal, vriendelijk personage en een mooie gelaagde weergave van de state of mind van de dame in kwestie.

Louise is een oudere mevrouw die haar zomers doorbrengt in een badplaats die ze al sinds haar jeugd bezoekt. Wanneer de zomer voorbij is, kuiert ze op haar gemak naar het station om de laatste trein van het seizoen te pakken en de terugreis naar "de wereld " te aanvaarden.
Ze blijkt te laat voor de trein, haar klok bleek stil te hebben gestaan. Ze is daarmee dus alleen achtergebleven in het kleine stadje aan het strand. Alles zal ze alleen moeten doen, ze moet aardig aan de bak om te overleven en zal zichzelf een aantal malen moeten overwinnen.
Op hetzelfde moment blijkt eigenlijk dat ze het allemaal ook wel prettig vindt: het is veel minder lawaaiig, geen vervelende types om zich heen en de tijd en de dagindeling geheel aan haarzelf.

Gaandeweg de film leren we dat dit een fraai symbolische weergave is van Louise's geestelijke gesteldheid. Ze blijkt aan enorme vergeetachtigheid te lijden en zit daardoor eigenlijk opgesloten in haar hoofd en in haar leven. Alleen, dat wordt al snel duidelijk. Natuurlijk zijn er flarden, natuurlijk komen er jeugdervaringen terug, waardoor Louise in ieder geval enigszins kan ordenen hoe het nu allemaal zo gekomen is. Ze blijft razend optimistisch, ze is er eigenlijk enorm geschikt voor: de eenzaamheid is soms ook haar uitkomst.


donderdag, juni 13, 2019

Loving Pablo (aka Escobar) - Fernando Leon de Aranoa

Loving Pablo op IMDb (6,3)
Loving Pablo, Hating Escobar.
Met de subtitel erbij is het verhaal van deze film eigenlijk snel verteld. Mensen die de Narcos-serie gevolgd hebben, kennen eigenlijk het plot van de film al. Tevens zullen ze veel van de beeldvoering herkennen: sommige scenes zijn bijna identiek aan die van de serie. Dat moet dus wel waarheidsgetrouw zijn.
Journaliste , nou ja, tv-presentatrice Virginia Vallejo krijgt de kans de nouveau riche van haar land te portretteren. Een van hen - eigenlijk de grote leider - is Pablo Escobar. Al snel doorziet Virginia de dubbele laag in Escobar's verschijning: hij doet zich voor als een man van het volk, maar is daarnaast een nietsontziende moordenaar, een drugscrimineel zonder scrupules. De voorspelbare "goede daden" van de cocaïne-magnaat winnen het bij Virginia van de slechte verhalen die ze over hem hoort: ze wordt verliefd en ze wordt bijvrouw. Mannen als Escobar zullen nooit hun vrouw en kinderen in de steek laten, maar een behoorlijk luxe leventje voor hun maitresse  kunnen ze best regelen.
De successen van zijn imperium stijgen naar zijn bol , hij wil de politiek in en het land veranderen. Hetgeen natuurlijk een utopie blijkt , want er zijn teveel oude machines die daar hun stokje voor steken. Virginia meldt zich in doodsangst bij de DEA, zij lijken de enigen die haar kunnen beschermen in de drugsoorlog die zowel Escobar als zijn tegenstanders ontketenen. Het kan niet anders dan eindigen in een tranendal.

Houterig gespeeld, karikaturale rollen. Het is niet best, als ik het zeggen mag. En ik ben toch best liefhebber van dit acteurskoppel.

Met : Javier Bardem, Penelope Cruz, Peter Sarsgaard