dinsdag, november 13, 2018

Gräns - Ali Abassi

Gräns op IMDb (7,2)
Magische film. Vooral letterlijk, trouwens, maar ik moet gewoon eerlijk toegeven dat ik me goed vermaakt heb bij deze tamelijk aparte vertoning.

Tina heeft niet echt vooraan gestaan bij het uitdelen van de zeven schoonheden, ze lijkt slecht bedeeld door moeder natuur. Toch heeft ze een aantal bovenmenselijke gaven: ze kan gevoelens ruiken bij andere mensen. Dat klinkt raar, maar het helpt haar uitstekend bij haar werk als douane-medewerker: slechts door enkele snifjes lukt het haar steeds genadeloos de smokkelaars en de slechteriken uit de rij te pikken. Haar collega's vinden haar vreemd maar profiteren maar wat graag van haar kundigheid. Dat neemt een enorme vlucht als ze hierdoor een kinderporno-netwerk helpt op te rollen.
Privé gaat het Tina allemaal wat moeizamer af. Omdat ze zo anders is dan de mensen om haar heen, voelt ze plotseling wel verwantschap als ze een zonderlinge man aan haar controle-tafel krijgt. De man oogt net zo prehistorisch als Tina zelf en al snel leren we wie deze Vorej is en wat hij komt doen.
Tina zorgt dat ze van haar egoïstische partner afscheid neemt en richt zich op romantisch contact met Vore. Dat lijkt allemaal wel meant to be, maar de man blijkt wel wat onmenselijke eisen te stellen aan Tina. In haar zoektocht naar haar eigen identiteit gaat Tina ver. Maar gaat ze ver genoeg?

Eigenlijk is deze film niet te beschrijven: het is fantasy, maar het is ook romantiek. Het is een stukje bovennatuurlijk maar het is ook weer hartstikke menselijk. Een knappe regie-prestatie.

Met : Eva Melander, Eero Milonoff

Mijn familie in tijden van oorlog - Chris de Ceuninck van Capelle



Met speciale belangstelling naar de zaal getogen: niet alleen omdat persoonlijke oorlogsontboezemingen vaak zeer interessant zijn om te volgen, maar ook omdat ik in dit geval de hoofdpersoon gekend heb: ik heb les van hem gehad. Daarvan waren er meer in de zaal overigens, gisteravond.

Na het overlijden van zijn vader Archibald vond zijn vader in diens persoonlijke spullen een doos. Een Rode Kruis-box die speciaal voor krijgsgevangenen was samengesteld. Mijn oude aardrijkskundeleraar bleek lang geïnterneerd te hebben gezeten in Jappenkampen: eerst in Bandung, later een paar eilanden verderop en uiteindelijk belandde hij in het Aziatische vasteland. Gruwelijke ontberingen, ziektes en mishandelingen: de verhalen zijn op zich bekend maar het heeft toch nog steeds een mokerend effect als je het hoort voorlezen. Zoonlief vond vele brieven, correspondentie tussen zijn vader en zijn tevens geïnterneerde moeder. 

Naar is het om te horen wat deze mensen allemaal is overkomen, bijzonder is het om te leren hoe krachtdadig zij uit hun problematiek vandaan proberen te komen en een gewoon (gezins)leven te leiden wanneer de oorlog eenmaal is afgelopen. Ik vond het indrukwekkend. 




zondag, november 11, 2018

Loro - Paolo Sorrentino

Loro op IMDb (6,7)
Nooit laten lopen, de kans om een Paolo Sorrentino-film te zien. Steeds verder gaat de regisseur in het verzamelen van visuele pracht. Hoogtepunt was natuurlijk "La grande bellezza" maar ook opvolger "Youth" was bij vlagen oogstrelend.
Deze film is een combinatie van vele dingen: het is een beetje biografsch, het is moralistisch en het is fantasie. Maar het is ook wervelend, , protserig en het kent ook een heuse serieuze afronding.
De film geeft een beeld van wat er allemaal gebeurd zou kunnen zijn aan het hof van Silvio Berlusconi. Ondanks de openingstitels waarin gezegd worden dat gelijkenis met bestaande personen toeval zou kunnen zijn, wordt "De kaaiman" gewoon met naam en toenaam genoemd. We vallen er als kijker in als het politieke imperium van de playboy-president begint te wankelen. Zakelijk gaat het best nog oké, maar tegenstanders en pers hebben echt wel in de smiezen welke tactieken Berlusconi hanteert om macht te verkrijgen en te behouden.
Veel mensen ruiken hun kans om ook een stuiver te verdienen aan het naar corruptie riekende handelen van de narcistische ijdeltuit. Pooiers bij de vleet, damessterretjes in de dop en veel jet-set ambities, het lijkt alsof de politieke wereld één grote poolparty is.
Wij weten wel beter, als kijker worden wij op de hoogte gehouden van de groeiende twijfel van Berlusconi, van de door zijn vingers glippende invloed en van zijn krampachtige poging om jong te blijven overkomen. Meer en meer zien we dat het over lijkt met de carrière. MAAR: dan hebben we dus geen rekening gehouden met deze politieke overlever. Alles kantelt.

De film kent een veel te lange aanloop, het duurt zeker anderhalf uur voordat de showbizz plaatsmaakt voor gevoel en karakter maar wie blijft zitten, krijgt dan een prachtige apotheose waarbij Toni Servillo het schmieren opzij zet en plots fantastisch begint te acteren. Waarmee het alsnog een goede film wordt.

Met: Toni Servillo, Riccardo Scamarcio, Elena Sofia Ricci , Kasia Smutniak

The Commuter - Jaume Collet-Serra

The Commuter op IMDb (6,3)
Als je hier net na de introductie-titels in was gevallen, zou je gedacht hebben dat je naar "Taken 4" zat te kijken. Alles in deze rol ademt de wraakzucht en daadkracht die Liam Neeson een bepaald type karakteracteur hebben gemaakt. Maar nee, het is niet zo, dit is een op zichzelf staande film. Een film die wat mij betreft bedroevend weinig brengt. De actie is matig, het acteerwerk dito en het verhaaltje is onwaarschijnlijk. Maar goed, we doen een poging:

Michael MacAuley is een jaar of 10 geleden teleurgesteld uit het politiekorps gestapt en is verzekeringen gaan verkopen. Dat ging ok, totdat de financiële crisis er overheen kwam. Nu moet hij met dubbele hypotheken en leningen de eindjes aan elkaar knopen: naast het huis moeten ook de studies van de kinderen worden betaald. Ziehier de situatieschets van de noden van onze held van de dag.
Van de ene op de andere dag krijgt hij te horen dat hij overbodig is op zijn werk. Hij schrikt. Niet alleen vanwege zijn deplorabele financiële status, maar ook omdat hij al 60 is en dus lastig opnieuw kan beginnen met andere jobs. Aarzelend pakt hij - na een borrel met een oude politiemaat- de trein naar huis om te bedenken hoe hij het zijn vrouw en gezin gaat vertellen. De trein is vol, vol met dezelfde mensen waarvan hij al tien jaar tegen dezelfde koppen aankijkt. Als hij eindelijk een zitplekje vindt, komt een vrouw tegenover hem zitten. Ze stelt hem wat hypothetische vragen die uiteindelijk eerder dwingend dan hypothetisch blijken te zijn: er ligt voor Michael een enorm geldbedrag klaar - in deze trein, jawel- als hij een bepaalde reiziger opspoort die ook in deze trein zit. Die zou in zijn tas iets bij zich dragen wat de opdrachtgevers graag willen hebben.
Al snel leren we dat ze het serieus menen en dat ze daarvoor over lijken gaan. In zijn zoektocht komt onze held diverse mogelijke verdachten tegen, hij moet goed selecteren tussen alle gezichten die hij kent van zijn dagelijkse forensentrip. Steeds nauwer sluit zich het web, nog maar twee haltes resten Michael om zijn zoekobject te vinden, het is hem inmiddels duidelijk dat anders de wraak zich op hem en zijn gezin (Taken!) zal richten.

Met: Liam Neeson , Sam Neill, Vera Farmiga , Patrick Wilson, Jonathan Banks

vrijdag, november 09, 2018

The Vanishing of Sidney Hall - Shawn Christensen






The Vanishing of Sidney Hall op IMDb (6,9)

Flinke meevaller, deze Amerikaanse schrijversfilm. Bij films met een titel als deze verwacht ik doorgaans thrillerachtige spooksituaties, geen sprake van bij deze film. Het spookt wel, maar dan voornamelijk in het hoofd van onze hoofdpersoon.
Sidney is een highschoolstudent die the American way of life van een afstandje bekijkt. Hij duikt in de literatuur, daarbij aangemoedigd door zijn leraar Engels. Wanneer hij begint met schrijven, raakt alles in een stroomversnelling. Zijn sombere boek lijkt een uiting van complete depressiviteit en onvrede met het leven, maar gek genoeg slaat het enorm aan. Hij vindt een uitgever en boekt enorme successen.
Dit alles staat in schril contrast tot zijn sociale vermogens. Hij communiceert lastig, weet zich in de klas geen houding te geven en is ronduit verlegen en stuntelig naar meisjes toe. Ook naar die prachtige dame die hem een brief schrijft en , na enig gepuzzel, aan de overkant blijkt te wonen.
Terwijl Sidney's schrijverschap alleen maar groter wordt en hij richting de fameuze prijzen gaat, terwijl hij vorderingen maakt in de omgang met dat mooie meisje Melody, begint zijn hoofd steeds vreemder kronkels te krijgen. Via grote sprongen in de tijd weten we dat hij vervreemdt van de wereld, dat hij als een kluizenaar door de wereld strompelt en daarbij semi-misdadige dingen uithaalt. Heel langzaam ontdekken we hoe het zover gekomen is.

Die Elle Fanning, ze is nog maar net 20 maar ze heeft toch al een mirakels mooi portfolio opgebouwd.

Met : Logan Lerman, Elle Fanning, Kyle Chandler


woensdag, november 07, 2018

Our souls at night- Ritesh Batra


Mierzoete maar daarom nog niet onprettige film. Dat komt vooral door het naturelle spel van zowel de heer (Robert Redford) als de dame (Jane Fonda) die deze film kleuren.

Louis is een man op leeftijd, richting krakkemikkig. Hij redt zich prima in zijn huisje, af en toe eens een telefoontje van zijn dochter en regelmatig een bakkie in het koffiehuis waar zijn oude maten met hem de dagen aftellen. Maar dan ineens...
Een rimpeling! Zijn overbuurvrouw Addie staat voor de deur. Net zo op leeftijd, net zo getekend door het leven en aarzelend komt ze tot haar vraag: wat hij ervan vindt om een keer samen te slapen.
Ze blijkt het letterlijk te bedoelen: ze komt slecht de nachten door en denkt dat het wellicht anders wordt wanneer er iemand naast haar ligt. Verder niks, no strings attached. Louis vraagt om een dagje bedenktijd, het is immers niet niks. Zijn knopen tellend komt hij tot de conclusie dat hij de gok maar eens moet wagen. Hij sluipt achterom (want ja, wat zullen de andere buren wel zeggen als ze hem het pad van de alleenstaande weduwe op zien sluipen?).
De eerste nachten zijn ongemakkelijk: hij is geen prater en zij is een ongeduldig luisteraar. Maar het eerste doel is bereikt: ze valt weer eens makkelijk in slaap. Ze voeren de frequentie op en er ontstaat genegenheid. Maar verder niks. Er gaan praatjes  door het dorp en hoe meer dat toeneemt, hoe opener het nieuwbakken koppel wenst te zijn. Provocatief wandelen ze door het dorp, men went er maar aan. De zoon van Addie reageert dwars en afstandelijk, terwijl Louis' dochter groot voorstander is van een nieuw elan voor haar vader.

Gaat alles dan maar goed in deze film? Nee, natuurlijk niet. Zo tegen het einde van de film ervaren we dat het niet allemaal maar zonder slag of stoot gaat, zo'n liefde op leeftijd ontwikkelen.

Met :Robert Redford, Jane Fonda, Matthias Schoenaerts




vrijdag, oktober 26, 2018

Life Itself - Dan Fogelman

Life Itself op IMDb (5,8)
Ben er nog niet helemaal uit, een dagje nadat ik deze gezien had. Heb gisteren geen recensies gelezen, maar werd er wel op aangesproken door de medewerkers van het filmtheater. De ene recensie was vernietigend, de andere matig en ze had mensen gesproken die zeer onder de indruk de zaal uitkwamen. Ook ik raakte met medebezoekers in gesprek verzeild na afloop en ook hier waren de meningen verdeeld. Op zich is dat goed, dat betekent dat de film in ieder geval iets probeert los te maken. Sommigen waren zeer onder de indruk van het emotionele einde van de film, waar ik juist het einde tamelijk drakerig vond en het barokke begin juist imponerend en verrassend vond. Derhalve kan mijn advies alleen maar zijn: ga het zelf zien en kies uw kamp.

Dan kijkt u naar een mozaïekfilm die opgedeeld is in vijf blokken, met evenzovele tijdsprongen. Pas aan het eind zult u zien waar u in het begin naar gekeken heeft. De eerste twee blokken zijn gewijd aan de stormachtige relatie van een jong stel, dat middels de teksten van Bob Dylan aan elkaar verbonden lijkt. Althans: zij is Dylan-gek en doet aan tekstexegese, hij vindt het een schorre kraai en heeft moeite tot inzichten te komen aangaande de poëzie van meneer Zimmerman. Even heftig als de relatie opbloeit, knalt ie uit elkaar, waarna we de man tegenkomen bij zijn psychiater (altijd fijn om karakteractrice Annette Bening in een film te zien). Ook daar spatten de emoties van het doek. Chapter 2 volgt automatisch op deel 1, maar in chapter 3 gaan we naar een compleet andere kant van de wereld. We verlaten New York en komen terecht in Andalusische olijfboomgaarden. Daar runt de Italiaanse expat Mr Saccione op ongelukkige wijze zijn landerijen. Hij ontdekt dat zijn medewerker Javier anders werkt dan al zijn andere medewerkers : bedachtzamer, liefdevoller en serieuzer. Om die reden benoemt hij Javier tot zijn opvolger/voorman. Deze pakt het cadeau in dank aan, maar maakt zijn patron wel duidelijk dat hij op zijn eigen wijze de boomgaard zal gaan leiden en niet van plan is om anderen zijn werkwijze en ideeën te laten verstoren. Javier sticht een gezin , Mr Saccione ziet daarin zijn eigen onvolkomenheden om het leven enige diepgang te geven. En gaat zich dus met het gezin bemoeien.

De rest van de verwikkelingen zult u zelf moeten aanschouwen, ik mag niet teveel weggeven.
Zoals gemeld: ik was erg onder de indruk van het schokkende en avontuurlijke begin, de latere romantische delen deden mij fronsen. Ieder zijn meug. Zoals het leven zelf, dus.

Met : Oscar Isaac, Olivia Wilde, Annette Bening, Antonio Banderas

Paul, Apostle of Christ- Andrew Hyatt

Paul, Apostle of Christ op IMDb (6,7)
Toevallig weet ik dat ze vrij zeldzaam zijn, bijbelfilms. We hadden het destijds nog best lastig om een complete en vooral goede quizronde te maken over dit genre. Deze titel hadden we destijds nog niet tot onze beschikking. Gevoegd bij mijn liefde voor geschiedenis, mijn hart voor Rome en mijn soms opspelend katholiek verleden en u snapt dat ik deze film direct op opnemen zette toen ik hem op Film1 voorbij zag komen.

67 na Christus. Nero is bezig het Romeinse Rijk te vernaggelen, met name de stad Rome zelf. De helft van de naamgevende zetel van het grote imperium is afgebrand en voor het gemak geeft de gruwelkeizer de schuld aan de christenen. Zij zouden in hun verzet tegen de Romeinen al brandschattend de stad proberen te heroveren. Hij houdt Paulus , beter bekend als Saulus van Tarsus, ervoor verantwoordelijk. Paulus is al jaren in de ban van de vermoorde leidsman van de christenen, die zo'n 40 jaar daarvoor werd gekruisigd. Hij predikt diens woord en dat staat de Romeinen niet aan. Paulus wordt ter dood veroordeeld en in afwachting daarvan gevangen gezet.
De Griekse arts Lucas arriveert in Rome om het verhaal van Paulus op te tekenen, hij ziet in dat de man een symboolfunctie heeft , dat Paulus hoop geeft aan de getergde en vervolgde christenen. Lucas besluit de omgekeerde weg te volgen: hij gaat Paulus opzoeken in de gevangenis , eerst heimelijk maar later toch in samenspraak met de verbaasde Romeinen. Die snappen inmiddels dat ze er baat bij hebben om Paulus niet al in gevangenschap te laten overlijden en daarmee martelaar te worden. Er ontstaat een spel van belangen: de Romeinse baas van de gevangenis die de dokter eigenlijk goed kan gebruiken voor privé-doeleinden, de rotsvast vertrouwende apostel en diens geschiedschrijver (die wij ons allemaal kunnen herinneren als "volgens Lucas").

Met ; Jim Caviezel, James Faulkner , Olivier Martinez , John Lynch

woensdag, oktober 17, 2018

Murder on the Orient Express- Kenneth Branagh

Murder on the Orient Express op IMDb (6,5)
Duizelingwekkend. Nee, niet de snelheid van de trein, nee. Duizelingwekkend is de hoeveelheid bekende gezichten die je in deze film tegenkomt. Voordat je doorhebt wie er achter die jaren 30-vermomming schuilt, komt de volgende Hollywood-tronie alweer voorbij. Johnny Depp, Michelle Pfeiffer, Willem Defoe, Derek Jacobi, Penelope Cruz, Olivia Colman, gelukkig ook Judi Dench en onze eigen Marwan Kenzari. En dan natuurlijk Shakespeare-acteur Kenneth Branagh als de statige speurder Hercule Poirot.
Je moet daar even doorheen kijken, al die sterren. Het zou namelijk net kunnen lijken alsof de film niet heel oppervlakkig is, een veel te lineaire boekverfilming. Maar dat is het toch echt.

Poirot is op vakantie en neemt de trein van Istanbul naar West-Europa. En uiteraard wordt er aan boord een moord gepleegd. En uiteraard neemt hij direct het onderzoek in handen. Een complexe zaak, want iedereen kan het gedaan hebben. Zal het 's werelds beste speurder lukken om de dader(s) te pakken?

Met : Kenneth Branagh, Michelle Pfeiffer, Johnny Depp en heel veel anderen


Taal is zeg maar echt mijn ding - Barbara Bredero

Taal is zeg maar echt mijn ding op IMDb (5,4)
Er is geen tussenweg. Types als Paulien Cornelisse roepen óf weerstand op óf instemming. Ik ben van de laatste groep. Ze stelt zich op een prettige manier afzijdig van de wereld, ze beziet de mens en let daarbij vooral op de taal. En ze is analytisch, zeer analytisch. Mensen die mij kennen, weten dat ik me graag onder analytische mensen begeef.

Maar dat wil nog niet zeggen dat er dan ook maar een film van gemaakt moet worden, van die ludieke schrijfsels van mevrouw. De film raakt een heleboel aan, maar dringt nergens in binnen. Niet in de besluiteloze carrière-stappen van hoofdpersoon Anne, niet in de problematiek van de progressieve vergeetachtigheid en ziekte van haar vader, niet in haar onmogelijke omgang met romantiek en vrouwelijkheid. Maar de film probeert het wel allemaal. En wordt daarmee een allegaartjes-feelgood.

Anne kan knap schrijven, maar doet dat op de verkeerde plek. Stukkies in een modeblad, lifestyle-verhaaltjes. Maar ze kan en ze wil meer. In plaats van het opgeven van haar baan bij de uitgeverij stapt ze over naar een ander blaadje, waar ze net zo lifestyle schrijft maar dan nu voor mannen. Haar talent wordt onderkend en ze krijgt iets meer reportages te doen. Met toevallig een heel knappe fotograaf.
Al die reportages komen steeds in de knel omdat Anne tussen haar werk door ook nog de zorg heeft voor haar dementerende vader, die waar hij komt de boel op stelten zet. En dan is er nog die vriendelijke collega, die eigenlijk hengelt naar haar liefde maar dit steeds onbeantwoord ziet, En er zijn nog haar onhebbelijke broer en zus , die beiden veel te druk zijn met hun dertigersproblematiek om zich ook nog eens om papa te bekommeren. Alles komt dus op Anne neer. Maar alles sal reg kom.

Met : Fockeline Ouwerkerk, Egbert Jan Weeber, Peter Faber 

dinsdag, oktober 16, 2018

Niemand in de stad (a.k.a. Open Seas) - Michiel van Erp

Niemand in de stad op IMDb (7,4)
Het duurde aardig lang (te) voordat ik een beetje in de film zat. Te karikaturaal wordt het studentenleven neergezet, dusdanig dat je voor geen enkele van de spelers ook maar enige sympathie kunt opbrengen. Een te leeg bestaan, te veel loze bravoure en te weinig echt contact.
Het verandert als we al ruim halverwege de film zitten : pas dan krijgen enkele van de karakters kans om iets aan uitdieping te doen. Zo is hoofdpersoon Philip plots wél de vriend die huisgenoot Matthias nodig heeft als hij zijn afwezige vader gaat bezoeken (die overigens gespeeld wordt door Huub "Niemand in de stad" van der Lubbe). En Philip zelf is plots degene die ziet dat voormalig huisgenoot Jacob zich veel zonniger en succesvoller voordoet dan het hem in werkelijkheid vergaat. Tenslotte is het ook voor Philip zelf de tijd voor zelfkritiek en dito bewustzijn wanneer hij in twee gelijktijdige relaties verstrikt raakt. Hij wilde zelf de open zeeën bevaren, maar het is hem nu even te ruig.
Er komt dus toch nog zoiets als "coming of age". Maar we moeten er wel even op wachten.

Met : Minne Koole , Jonas Smulders, Chris Peters

Fifty Shades Freed - James Foley

Fifty Shades Freed op IMDb (4,5)
Als je ze dan toch moet rangschikken, dan was dit van de drie delen degene met de meeste -ahum- diepgang. Hier gebeurde in ieder geval nog iets aan andersoortige menselijke interactie dan in de andere delen. Natuurlijk seksen de twee zich nog behoorlijk frequent de dag door, maar er ontstaat ook iets van -ahum- wrijving tussen de persoonlijkheden en de persoonlijke geschiedenissen.
Ze zijn behalve met lintjes en touwtjes nu ook in de echt verbonden , ze kibbelen, ze neuken en ze zijn zelfs af en toe heldhaftig. Tussendoor fraai boetseerwerk voor de kijker. Klaar weer.

Met : Jamie Dornan, Dakota Johnson