dinsdag, januari 22, 2019

Die Blechtrommel - Volker Schlöndorff

Die Blechtrommel op IMDb (7,6)
Herzien. Bij toeval trouwens, want het was de keuzefilm van de gastheer van een filmclubje dat ik frequenteer. En daar werd ik blij van. Het is namelijk een belangrijke film gebleken: nog steeds wordt de film als referentie gebruikt of als inspiratiebron genoemd. En dat is een prestatie. Ik zag hem in 1980, volgens mij in het kleine theatertje naast de Balie waarvan ik de naam vergeten ben. Een opfrissing, derhalve.

We reizen naar Polen, naar Katsjoebië. Een deel van Polen waar van oudsher veel Duitsers wonen. En dat is een belangrijk detail, want de film speelt voor een belangrijk deel in het interbellum van begin vorige eeuw. Veel verwijzingen naar fascisme , veel uitingen van nazisme begeleiden het gezin en de leefomgeving van het jongetje dat we in deze film volgen. Oskar wordt geboren in een gezin waarbij de vader een Duitse bakker is, de moeder is geboren toevallige ontmoeting van een voortvluchtige man en Oskar's oma en waarbij een Poolse vriend van moeder Ecke Drei in een rare driehoeksverhouding is.
Oskar is een bijzonder jongetje: niet heel spraakzaam maar hij ziet alles, hij observeert volcontinue de mensen in zijn omgeving. Wanneer hij op een feestje opnieuw de romance tussen de Poolse man Jan Bronski en zijn moeder ziet, wanneer hij ziet hoe er op dat feestje gezopen en gebrald wordt, besluit hij dat hij nooit volwassen wil zijn: op 3-jarige leeftijd besluit hij niet meer te willen groeien. Daartoe stort zij zich van de trap, zodat zijn wervels beschadiging oplopen en hij inderdaad niet groter zal worden.
Na zijn herstel geeft Oskar alleen nog commentaar op de gebeurtenissen in dat bizarre gezin en die bizarre tijd door op zijn trommel te slaan en griezelig hoog te gaan gillen. Zodat de ruiten en de glazen springen en hij de aandacht heeft van heel de groep.
De nazi-tijd komt, de bevolking schaart zich achter hun nieuwe leider. En Oskar, die ziet het allemaal gebeuren. Hij wordt ouder, maar niet groter. Terwijl hij langzamerhand wel grote-jongens-interesses hebben.

Het is de film gelukt om ook na 40 jaar nog voor verwarring te zorgen. Petje af, nog steeds een indrukwekkende film.

zondag, januari 20, 2019

The hunter's prayer- Jonathan Mostow

The Hunter's Prayer op IMDb (5,5)
Nou , dat was me het rondje weer wel dit weekend. Vele genres passeerden de revue bij me, als laatste film van dit weekend ging ik in de pief-paf-poef. In een 13-in-een-dozijn-film reisde ik dwars door Europa mee met een huurmoordenaar die een dochter van een foute zakenman moet vermoorden. Een zakenman die overigens zelf net ook vermoord is. Door weer een huurmoordenaar van een andere rijke zakenman, die toevallig dan ook weer de werkgever is geweest van de eerste huurmoordenaar. Bent u er nog?
Enfin, de hoofdpersoon-huurmoordenaar die we Lucas mogen noemen, krijgt wroeging en beschermt het meisje dat ie eigenlijk vermoorden moet. Maar dat valt nog niet mee, want iedereen zit hen uiteraard op de huid. Op het chique landgoed van de opdrachtgever komt het tot een climax.

Met : Sam Worthington, Odeya Rush, Allen Leech, Martin Compston

This is 40 - Judd Apatow

This is 40 op IMDb (6,2)
Toegegeven, er waren momenten dat ik goed zat te glimlachen, dat het even leek alsof deze komedie de goede kant op zou gaan. Maar meestal vond ik het toch te dik opgelegde Amerikaanse humor. Hoe gek het ook klinkt, die humor is toch anders dan de Europese. Het is allemaal wat platter dan nodig en dat doet af aan de kwaliteit. Anyway, ik heb zelf op "play" gedrukt, dus ik moet niet zeuren.

Ze staan op het punt om 40 te worden, het moeizame echtpaar Pete en Debbie. Hij is een niet erg zakelijke zakenman, die zijn opgezette platenmaatschappijtje maar niet van de grond krijgt en die bovendien teveel geld kwijt is aan zijn geldverslindende vader. Zij is een wat pinnige eigenares van een winkeltje, waar de verkoop wel ok is , maar waar teveel geld uit de kassa verdwijnt.
Kortom: geldproblemen.
Daarnaast heeft het stel ook nog eens problemen met een puberende dochter , die continue ruzie zoekt met haar jongere zusje, met haar ouders en ook wel een beetje met de jongens op school. Ze heeft het niet van een vreemde , want haar ouders kibbelen zich ook de dag door : iedereen verwijt elkaar de oorzaak te zijn van hun problemen.
Dat gaat zo de hele film door, zo af en toe zijn er goede momenten waarop het stel het goed met elkaar lijkt te vinden en waarop de kinderen stiekem wel een beetje trots zijn op hun ouders. Maar het is zelden. En het is dan allemaal komisch bedoeld.
Voor mij een leuk feitje: een van de artiesten van de stal van Pete is Graham Parker, die dan ook af en toe in de film voorkomt. En, nog leuker: die de soundtrack van de film van een aantal van zijn oude nummers voorziet. That was fun.

Met: Paul Rudd, Leslie Mann, Megan Fox, John Lithgow, Lena Dunham
,

The Kinks: Echoes of a world - Charlie Thomas

The Kinks: Echoes of a world op IMDb (7,5)
Knusse documentaire over het conceptalbum dat de beste liedjesband van de jaren 60 (jajaja, in mijn straatje dan he) in 1968 uitbracht: The Kinks are The Village Green Preservation Society.

Ze hadden er al een paar jaar opzitten, de heren Davies en hun twee medebandleden. Een jaar of vier eerder braken ze door met liedjes vol met ruige riffs in een Rhythm & Blues- setting. De bedoeling was om in de VS door te breken maar een totaal mislukte toer (met tamelijk veel rock-n-roll clichés inbegrepen) verhinderde dat.
Van de weeromstuit begon men steeds Britser liedjes te maken (wie kent ze niet : "Waterloo Sunset" , "Sunny afternoon' en nog veel meer). Uiteindelijk pakte dat uit in een momumentaal album dat perfect toonde dat Ray Davies een scherp observator was die bovendien een gave had om dat licht cynisch op dichtregels te zetten. Zijn net iets minder begaafde broer bekwaamde zich op de gitaar, de heren vergaten hun onderlinge strijd en stegen naar grote kwalitatieve hoogten.
Veel "talking heads" getuigen in deze docu van hun liefde voor de oer-Engelse liedjes van the Kinks, elk van hen geeft ook aan tot welke erfenis de liedjes hebben geleid: Neil Gallagher, Andy Partridge, Suggs, Graham Coxon, Paul Weller: elk heeft in zijn eigen werk wel referenties laten doorklinken van het meesterlijke werk van Ray Davies.
Vroeger moest je kiezen tussen the Beatles of the Stones. Duidelijk is dat er regelmatig een derde hond met het been heen ging.




Mary Queen of Scots - Josie Rourke

Mary Queen of Scots op IMDb (6,5)

Prachtig. De beelden van Schotland zijn prachtig, de kostuum- en kasteelscenes zijn schitterend geschoten. Ongenaakbaar is het acteerwerk, vooral van de beste actrice van dit moment (Saoirse Ronan) maar ook Margot Robbie maakt een sterke indruk. En toch..
En toch sloeg er bij mij geen vonkje over. Met zoveel explosief geschiedkundig materiaal, met zo'n cast en met zo'n setting had er meer in moeten zitten, in my humble opinion. Het knalt niet, het wringt niet. Niet genoeg althans: het is niet slecht of zo, maar ik had hier echt meer van verwacht.

Mary Stuart komt - na een kortstondig huwelijk op het Europese vasteland - in het jaar 1561 terug aan wal in Schotland en gaat recht op haar volgende doel af: ze eist de troon van Schotland op. Als ze die eenmaal bezit, ligt het volgende doel direct op tafel: ze wil ook de troon van Engeland. Is het niet nu, dan toch in ieder geval als opvolger van de zonderlinge koningin Elizabeth (de eerste dan, he).

Het is levensgevaarlijk aan het hof: één keer verkeerd partij kiezen , één keer te losjes omgaan met loyaliteit en je kop rolt.
Ook het uiten van je geloofsovertuiging kan je einde betekenen: de battle tussen protestant en katholiek is op zijn hoogtepunt. Beide koninginnen zetten de hakken in het zand, bijten zich vast. Hoewel ze wel degelijk sympathie voor elkaar hebben, zelfs familie van elkaar zijn, kunnen ze het beiden niet maken om te buigen voor de ander. De strijd verhardt dus , met de nodige manipulaties worden huwelijkskandidaten aangedragen respectievelijk afgeserveerd. En als dat allemaal niet helpt, dan organiseer je gewoon een burgeropstand: geen middel wordt geschuwd.
Al direct bij het begin van de film weet je hoe het afloopt, dus maak je daarover geen illusies: het gaat om de reis, niet het doel.


Met : Saoirse Ronan, Margot Robbie, Guy Pearce

The Cleaners (aka Im Schatten Der Netzwelt) - Hans Block & Moritz Riesewieck

The Cleaners op IMDb (7,3)
Delete.
Delete.
Ignore.
Delete.
En dat dan je hele werkdag.

Deze documentaire - over de schoonmakers van Facebook- had ik al even op de harde schijf staan, gisteren tijd gemaakt om te kijken. Het is geen horrorfilm, maar het is wel gruwelijk. Gruwelijk om twee redenen: het is naar om te beseffen hoeveel beeldmateriaal er op het grootste social media-platform ter wereld voorbijkomt, waarbij dan ook nog eens een deel afkeurenswaardige content bevat. Daarnaast is het eng om te beseffen dat er blijkbaar verderop in de wereld een select groepje mensen is dat min of meer bepaalt wat de rest van de wereld te zien krijgt en wat niet.
Zelf ben ik verwoed socmed-gebruiker, ben me ook terdege bewust van het feit dat ik mijn eigen exposé maak en dus niet moet zeuren over wat mensen van mij weten of welke nare dingen andere mensen mij juist willen laten weten. Bij twijfel niet inhalen, zoiets..


Ergens op de Filippijnen heeft Facebook een fors kantoor neergezet waar honderden medewerkers de hele dag niets anders doen dan beoordelen of de foto of het filmpje dat ze voor zich zien wel of niet door mag naar het digitale platform. Seks en bloot, pesten, overmatig geweld en smaad, dat zijn een aantal no-go-area's voor de FB-posters. Per dag duizenden beelden om te beoordelen: als het er bij hen niet doorkomt, zal nooit iemand het te zien krijgen.
Quote: 'wat wij doen, zul je met geen enkel algoritme voor elkaar krijgen".  Dat geloof ik, wanneer is iets aanstootgevend, maak daar maar eens een goede omschrijving van.  Fascinerend om te zien hoe deze mensen hun werk doen, maar ook om te horen welke instructies ze daarbij krijgen en welke impact het heeft op hen zelf. Je moet er tamelijk sterk voor zijn om dit werk gedurende lange tijd te kunnen doen.
De film is gelardeerd met korte interviews en beelden uit Amerikaanse rechtszaken en commissie-hearings waarin senatoren vertegenwoordigers van Google, Twitter en Facebook aan de tand voelen over hun mores.
Quote: "Facebook is a threat to democracy, we are giving it all away". Daarvan weet ik zelf niet of het klopt, maar je zou het zomaar kunnen gaan denken als je deze docu hebt gezien.


zaterdag, januari 19, 2019

The Glass Castle - Destin Daniel Cretton

The Glass Castle op IMDb (7,2)
Emotioneel lastige film: het is niet heel makkelijk om je sympathie steeds bij de juiste personen te leggen. Bekijk je het van een afstandje, dan zeg je dat je gekeken hebt naar een film over een sterke onafhankelijke vrouw die zich langzaam aan het losweken is van een lastige jeugd met een onverantwoordelijk stel ouders. Dat ze het überhaupt tot volwassene geschopt heeft , mag een wonder heten want het totale gebrek aan aandacht en zorgzaamheid van de ouders leidde tot levensgevaarlijke situaties. Waaronder één waarbij hoofdpersoon Jeanette ernstige brandwonden opliep maar nog net haar leven spaarde.
Neem je alle plotwendingen in je op en bekijk je het vanuit de kant wat die moeizame opvoeding de jonge vrouw allemaal gebracht heeft, dan wordt het een ander verhaal. Dan is die onconventionele opvoeding wel degelijk ergens goed voor geweest. Dan was haar vader niet alleen maar een losse-handjes-egöist die zwaar leed onder zijn alcoholverslaving. Immers: als je vader je leert om onafhankelijk te denken, als ie je leert om over andere dingen na te denken dan de gemiddelde mens, als hij je daarmee levenslessen meegeeft waar je tot in het einde der tijden iets aan zult hebben, dan was die opvoeding het wellicht allemaal waard.
Deze compleet verschillende invalshoeken maken ook dat de film lastig te plaatsen is, maar ik zet hem na ampel beraad toch in de hoek van "boeiend en behoorlijk geslaagd". Omdat het aantoont dat er veel relatief is aan zoiets belangrijks als opvoeding. Het gaat erom dat je elementen meekrijgt die je als volwassene kunt gebruiken, die je een beter dan wel zelfstandiger mens maken. Maar het was mooi geweest als het allemaal op iets veiliger basis had gebeurd voor de kinderen.

Uitstekend spel van de fijne Brie Larson, daarnaast een gebruikelijk afwijkende rol voor Woody Harrelson en een atypische Naomi Watts. De film is niet makkelijk, maar beklijft wel.



donderdag, januari 17, 2019

Le fidéle (aka Racer and the Jailbird) - Michaël R. Roskam

Le fidéle op IMDb (6,4)
Twee van de drie delen lang kon ik deze film aardig trekken, het laatste deel was wat mij betreft over the top. Focus derhalve op de eerste twee delen , waarin ik twee exceptionele acteurs (de wervelende Adele Exarchopoulos en de ingetogen krachtpatser Matthias Schoenaerts) een vurige liefde voor elkaar zie opvatten.
Zij (Bibi) is autoracer, hij (Gigi) doet zich voor als autohandelaar maar op zijn voorhoofd staat iets heel anders geschreven. Ondanks dat iedereen direct (en Bibi iets later) ziet dat meneer met heel andere praktijken bezig is, krijgt de liefde kans. Hij moet soms "voor zaken twee dagen naar Polen" en ze geeft hem die ruimte, hij heeft immers beloofd daarna met haar weekends weg te gaan en uiteindelijk wellicht zelfs te emigreren.
Wij weten dan allang dat hij heel andere dingen doet in die dagen: Gigi is de onbenoemde leider van een gangsterbende, die vormgegeven lijkt naar de Bende van Nijvel. Gewelddadige overvallen op banken en geldtransporten vormen de hoofdmoot van de activiteiten van de bende, die elkaar al sinds de jeugdinternaten kent. Wanneer het bij een overval misgaat en er een agent omkomt, wordt de opsporing verhevigd en komen de heren in het vizier van de recherche.
Bibi vraagt zich af waar haar mannetje blijft en ontrafelt stukje bij beetje diens geheim. Wanneer de politie haar confronteert, werkt ze mee uit overtuiging dat zulks het beste zal werken voor haar man en dus voor haar relatie.
Vanaf het moment dat Gigi opgepakt wordt, kantelt de film. Fraai is het om te zien dat zij haar liefde niet ontkent, ze laat hem niet vallen. Maar de ontwikkelingen die dan volgen , doorkruisen alle goede voornemens.

Met : Matthias Schoenaerts, Adele Exarchopoulos

dinsdag, januari 15, 2019

The House That Jack Built - Lars von Trier

The House That Jack Built op IMDb (7,0)
Het is wraak. Wraak op al die mensen die hem hebben bekritiseerd, die hem in de hoek van de nazi's zetten, die zeggen dat hij ons een verwrongen mensbeeld opdringt. "Dat kan altijd nog erger", moet Von Trier gedacht hebben. Zelf denk ik dat dit zijn laatste film is, dat het een afrekening is. De goede opletter ziet ultrakorte flitsen van al zijn eerdere films door de beelden heen gemonteerd, alsof hij nog een keer wil zeggen dat de mensen toch echt niet verrast kunnen zijn dat hij uitgerekend deze film maakte. En uitgerekend op deze wijze. Voor mij toont de film onbetwistbaar meesterschap aan, de cameravoering is prachtig en de manipulaties van de regisseur zijn alom aanwezig.
Maar manmanman, wat een negativitieit. Het is niet best met onze soort gesteld, toont Von Trier aan: zowel de kille en georganiseerde haat van de dader als de frequente stupiditeit van de slachtoffers doet vermoeden dat de mensensoort niet beter verdient dan de gloedvolle afdaling naar de hel. We vragen erom. Veel cut-ups in de film, waaronder een prachtige animatie van een man die wandelt tussen twee lantaarnpalen. Die tekeningen lijken een leidraad voor de mensenhatende opstelling van Jack. 

Jack is een architect, maar dan wel eentje zonder aantoonbare successen. Zelfs het bouwen van zijn eigen huis stelt hem keer op keer voor problemen: overgeorganiseerd, dwangmatig, zoekend en twijfelend verandert hij keer op keer de ontwerpen. Niemand vermoedt achter deze kalme man en gladde prater een mensenslachter, een seriemoordenaar van de ergste categorie. Toch is Jack dat.
Keer op keer sleept hij slachtoffers naar de vriescel die hij gehuurd heeft, waar bij bouwt aan zijn magnum opus: niet alleen fotografeert hij steeds zijn slachtoffers op de crimescene, tevens modelleert hij ze - precies in de fase tussen rigor mortis en bevriezing- in gezellige en huiselijke poses in zijn vriescel.
Gaandeweg wordt hij overmoedig en begint hij foto's te sturen naar de kranten. Niet alleen moet zijn fotografisch werk bekend raken, tevens moeten zij weten dat Mr. Sophistication (zijn "artiestennaam") de kunst boven de mens verkiest. Jack heeft daar veel voor over.
Vanaf het begin is de film gelardeerd met gesprekken tussen Jack en (waarschijnlijk) een priester, het lijkt alsof Jack de biecht wordt afgenomen. Pas later in de film zien we de ware toedracht van dit gesprek tussen kerkleider en uitverkorene.

Nee, het is geen pretje. Bij ons liep er niemand uit de zaal (dat kon ook moeilijk, met maar 6 bezoekers), het mag een prestatie heten. Deze film kijk je niet voor je vermaak , voor een lekker avondje. En toch, en toch: hij moet gezien worden. Von Trier is een te belangrijk filmer om deze ongezien te laten passeren. Zelf weet ik nog niet of dit nou goed was, maar het is wel razend interessant om te ondergaan.

Met : Matt Dillon, Bruno Ganz, Uma Thurman, Sofie Grabol

zaterdag, januari 12, 2019

Sylvana, Demon of Diva - Ingeborg Jansen

Sylvana, demon or diva staat NIET op IMDb, wel op IDFA site
Opgenomen uitzending in de IDFA-week . Razend interessante documentaire, ook als je het puur filmisch bekijkt. In dat laatste geval namelijk zie je de poging van een rechtvaardig mens om staande te blijven in een harde maatschappij. Een maatschappij die vooral valt over je manier en je houding en die weigert iets dieper te gaan en een keer inhoudelijk te luisteren.
De documentaire loopt van Sylvana's vertrek bij DENK, start zo ongeveer tijdens de jaarlijkse scheldpartijen en bedreigingen tijdens het Sinterklaas-feest. De vrouw is een mikpunt , de vrouw is een uitlaatklep voor velen. Lang is haar weg, ver reikt haar pad: ze heeft een stip op de horizon gezet en wil daar naar toe. "Daar" is in eerste instantie de Amsterdamse gemeenteraad, waar ze kan beginnen met de inktvlek-verspreiding van haar beweging. Ongetwijfeld gaan we haar terugzien in Den Haag, omdat haar verhaal groter is, verder reikt dan alleen Amsterdam.
Persoonlijk vind ik dat ik-  bij al die politieke debatten van de afgelopen vijf jaar - daarin haar de zinnigste dingen heb horen zeggen van allemaal: er is een kernprobleem (we hebben een ongelijkwaardige samenleving) en ze wil naar meer evenwicht. Dat blijft ze aanstippen en dat vind ik goed. Natuurlijk is ze soms een opgewonden standje, natuurlijk roept ze wrevel op , natuurlijk ontmoet ze stevige weerstand. Maar ze probeert daarbij toch hoofd- van bijzaken te scheiden , ze leidt elke discussie steeds weer terug tot haar verhaal. Dat kun je rechtlijnig noemen, maar dat is in dit geval echt nodig. Althans , dat is mijn bescheiden mening.
De documentaire toont heel duidelijk haar politieke onervarenheid aan. Met name in het dossier of een van haar medewerkers nu wel of niet heeft gewerkt als psychiater heeft haar jonge partij niet altijd even (communicatief) handig geopereerd. Niet dat ze daarbij onwaarheden zou hebben gesproken, maar vooral dat ze niet altijd even slim met de hongerige "journalisten" om is gegaan. Die zijn natuurlijk niet geïnteresseerd in haar als politica, maar zijn uit op beschadiging en een uiteindelijke val. Daar is ze net aan ontsnapt, maar ze moet waakzaam blijven.

Interessante documentaire.

Met : Sylvana Simons

donderdag, januari 10, 2019

In Blue - Jaap van Heusden

in Blue op IMDb (6,7)
Zelf vind ik het een aanbeveling als ik een film kan kijken waar Maria Kraakman in speelt. Vooraf weet ik dan dat het niet gemakkelijk wordt, maar dat ik wel een film met karakter krijg voorgeschoteld. Zo ook weer bij deze: een minimaal verhaaltje met een maximum aan expressie en zeggingskracht.

Lin is stewardess, een zeer ervaren exemplaar. Al jaren kleedt ze zich "in blue", meestal is ze de eindverantwoordelijke op de vluchten die ze doet. Ze is sociaal bewogen, dat merken we al direct wanneer op een van haar vluchten opgetreden moet worden: een hoogzwangere vrouw moet door de bevalling heen worden geholpen, er is geen tijd voor een noodlanding. Lin leidt dit kordaat, innig houdt ze de baby vast. In de lucht.
We zien daar ook gelijk welk probleem Lin parten speelt: haar grote geheim is dat ze zelf ook een keer zwanger is geweest maar ze heeft de baby uiteindelijk niet levend ter wereld kunnen brengen.

Na deze hectische vlucht blaast ze stoom af met het team: in het nachtelijke Boekarest is het party-all-night , neemt ze een crewmember mee naar de hotelkamer waardoor ze zich verslaapt voor de terugvlucht. Haastig neemt ze de taxi naar het vliegveld en daar gaat het mis: ze rijden een tienerjongen aan. Gelukkig niet al te ernstig, maar zij voelt zich verantwoordelijk en neemt de jongen mee naar het ziekenhuis. Nicu blijkt een straatjongen te zijn die dankbaar de zorgzaamheid (en natuurlijk het geld) van deze westerling aanpakt.
Lin laat zich zo vaak als ze kan inroosteren op vluchten naar Boekarest, ze wil het herstel van de jongen blijven volgen. Er ontwikkelt zich een vorm van vriendschap, die natuurlijk aan alle kanten ongelijk is. Zo goed en zo kwaad als het kan , tasten deze twee eenzame zielen elkaar af. Beiden met de hoop op een beetje begrip en warmte. Lin wordt alsnog een beetje moeder, Nicu denkt een echte (en rijke) vriendin te hebben.

Met : Maria Kraakman , Bogdan Iancu
 

God's own country - Francis Lee

God's Own Country op IMDb (7,7)
Schitterende film. Stugge film, maar schitterend.
Johnny is een drankzuchtige boerenzoon die op het Noord-Engelse platteland woont. Met zijn vader. En met zijn oma. Hou dat beeld vast.
Zijn avondjes in de kroeg moeten hem zijn uitzichtloze bestaan een beetje doen vergeten: oma is bemoeizuchtig, vader is na een beroerde gedeeltelijk verlamd (hetgeen overigens niets heeft veranderd aan de bazige commando's aan zijn zoon). Johnny worstelt met een geheim : hij kan thuis niet voor zijn geaardheid opkomen. Wat vluchtige wippen tijdens veemarkten en veilingen moeten hem aan zijn gerief helpen, thuis kan hij daar niets over kwijt. Alles komt toch al op hem neer, hij weet dat hij kritisch wordt bekeken.
Alles verandert wanneer de lammertijd komt en zijn vader inziet dat er extra mankracht moet komen. Die komt er in de vorm van Georghe, een Roemeense immigrant met de nodige boerenervaring.
Johnny moet zijn schroom overwinnen om taken over te hevelen maar al snel ziet hij dat Georghe toegewijd is. Er volgt al snel een volgende stap: tijdens hun lange uren op het land ontstaat stukje bij beetje meer genegenheid tussen de mannen. Hetgeen uiteindelijk leidt tot seks. Waarmee de mannen zich committeren aan een groot geheim. Hoe houden de mannen de omgeving in het duister en zichzelf in het licht? De eerste barsten in de idylle ontstaan al snel.

Prachtig ingetogen acteerwerk, frisse landschapsplaatjes en een verhaal over echte mensen. Heerlijke film.

Met : Josh o Connor, Alec Secareanu, Gemma Jones, Ian Hart