Süskind - Rudolf van den Berg

Al eerder omschreven als een "Schindler's list- light". Ik wilde hem dan ook absoluut zien, al wist ik vooraf dat ik enkele bedenkingen heb.
en já: hij is de moeite waard om te zien, het is een heroïsch -tragisch- waargebeurd verhaal en het onderwerp WO-2 zorgt altijd voor voldoende betrokkenheid bij de kijker.
maar helaas kwamen ook mijn bedenkingen uit: het is weer een verzameling bijeengeraapte Nederlandse acteurs die iets te veel aan "opzeggen vanuit het tekstboek" doen en te weinig met snot en tranen acteren. Niet iedereen overigens, de beide hoofdrolspelers jeroen Spitzenberger en Karl Markovics zijn redelijk overtuigend. Van de laatste is nog de bijzonderheid te vermelden dat hij eerder in "Die Falscher" (oscarwinnend) een joodse vervalser speelt, juist de mensen die hij in deze film bestrijdt.

Verhaal mag redelijk bekend verondersteld worden: Joodse man werpt zich op als coordinator van de transporten van Amsterdamse gevangenen richting Westerbork. Door er midden in te zitten hoopt hij er nog enkelen van te kunnen redden cq wegsmokkelen. Gaat redelijk goed, totdat hij in gewetensnood en dus opstand komt. Risico van fouten neemt daardoor toe.

King of Devil's island (Kongen av Bastoy) - Marius Holst

Stond nog op mijn wensenlijstje, en ik heb zo ongeveer de laatste kans gegrepen om hem in eigen woonplaats te kunnen zien. 2 redenen dat ik hem wilde zien: het boeiende en ook nog eens waargebeurde verhaal, plus een hoofdrol voor Stellan Skarsgaard, een man die ik vanaf zijn Breaking The Waves-rol altijd geinteresseerd ben blijven volgen. De derde reden werd toegevoegd door de cinema Oostereiland-collega die in zijn inleiding vertelde dat de film zowel speelt als vertoond wordt op een gevangeneneiland.

Bastoy is het heus bestaande devil's island uit de titel, een eiland in de Oslo-fjord. in de vroege 20e eeuw werden Noorse jongeren daarheen gestuurd voor een keihard staaltje Spartaanse heropvoeding. Godsvrezen, tucht en keiharde fysieke arbeid vormen de Bordewijk-achtige ingrediënten voor een herstel dat moest leiden tot terugkeer in de maatschappij.
In deze film draait het om twee gevangen die elk op hun eigen manier hun leven staande houden op t eiland: de ene volgzaam in de wetenschap dat zijn tijd er elk moment op zit, de ander rebels en rechtvaardig in de wetenschap dat in het echte leven daarbuiten menselijker met elkaar omgegaan wordt dan op het eiland. Dat is gedoemd om te clashen, zowel onderling als met de gevangenisleiding (ja grappig hoor: meneer de directeur klinkt in t noors zo ongeveer als "heir bestuurder").

Zonder uit de doeken te willen doen wat er precies gebeurt ( u moet m immers nog gaan zien) valt de film te zien als een rise and fall. Van verschillende kanten.

Wellicht ook de moeite waard is de film die gemaakt is over het hedendaagse Bastoy, tegenwoordig een idealistisch gevangeneneiland http://www.bastoythemovie.com/

La Rafle- Rose Bosch

Niet meer voor alle WO2 films loop ik warm, je hebt het idee dat het verhaal inmiddels wel verteld is. Nu echter de laatste jaren de Franse omwenteling heeft plaatsgevonden dat men daar een en ander aan collaboratie toegeeft, komen daar opeens wat sterke films vandaan.
Eerder al het succesvolle "Haar naam was Sarah" , nu een verhaal met raakvlakken. De befaamde franse acteur Jean Reno vond dat dit verhaal verteld moest worden en financierde - naar verluidt- mede deze film. Speelde daarnaast nog belangeloos mee.

Het is juni 42, het begin van de échte jodenvervolging. Tot aan dat moment werden ze wel gestigmatiseerd, maar vanaf deze periode begonnen de razzia's, de internering en de deportasties.
We volgen een tweetal families uit één huizenblok, daarnaast volgen we een joodse arts en zijn toegewezen assistente, die het beruchte Velodrome d'Hiver van een klein restje medische hulp proberen te voorzien. Omdat het klikt tussen de twee, verhuist zij mee als de arts naar een interneringskamp wordt verbannen, En verder.

Wat deze film vooral erg sterk maakt, is het volstrekt normale, het kleine. Weinig uitvergrote emotionele scenes, maar hele kleine tekenen van de discriminatie, de waanzin en uiteindelijk de stappen tot vernietinging. Komt vele malen harder binnen dan bijv. de Nederlandse aanpak in dit genre films. Even behoorlijk slikken was dit..

Contre Toi- Lola Doillon

Stockholmsyndroom, dat is nog zacht uitgedrukt voor dit verhaal.
De nimmer versagende Kristin Scott Thomas speelt een gynaecologe die bij thuiskomst onaangenaam verrast wordt door een gijzelnemer. Ze wordt achterin de auto gestopt en ontwaakt in een afgesloten en bedompte ruimte.
Een spel van afstoten, verbaal en fysiek knokken volgt om vervolgens toch ook te komen tot een vorm van aantrekken.
Als Anna Cooper (de arts dus) eenmaal weet waarom ze door Yann wordt vastgehouden ontstaaat er gaandeweg enig begrip. En gevoel. En meer van dat.

Ondanks het immer sterke spel van KST moet de film hard werken om je aandacht vast te houden, maar als de verwikkelingen zich eenmaal wat sneller opvolgen wordt het vanzelf boeiender. en ga je zelfs raden naar de afloop: doet ze het wel of blijft ze gelaten?

Animal Kingdom - David Michôd

Australië is hard op weg om zich een goede leerling te tonen van het Britse sociaal drama. Filmisch gesproken dan he, politiek laat ik me er niet over uit.

In deze film komt een 17-jarige jongen uit een trailertrash-milieu alleen te staan als zijn moeder door een overdosis overlijdt. Liefdevol wordt hij door oma opgenomen, maar dat blijkt eerder een stap achteruit dan andersom.
Oma blijkt de sturende factor in een criminele familie die een hevige strijd met de lokale politie uitvoert. Rechercheur Guy Pearce (die we allen kennen van Memento) ziet in dat de jongen rechtstreeks het slechte pad bewandelt als ie bij z'n ooms blijft wonen. er gebeurt van alles, de sympathie van de kijker wordt geacht heen-en-weer te slingeren tussen het maffiose ruwe-bolster-gedrag van de criminele familie en de daar juist tegen strijdende politie.

Bij vlagen rauw, maar heel vaak knap integer. Lang niet sjlecht...

Rundskop- Michael R. Roskam

Weinig films uit de lage landen van vorig jaar die zoveel besproken zijn als deze. Een Belgische productie die losjes improviseert op het waargebeurde verhaal van de hormonenmaffia , die eind jaren 80 de Vlaams en Waalse landbouw behoorlijk in zn greep hield.

In deze film draait het om Jacky, een simpel-van-geest boerenzoon die al zn hele leven woont en werkt op een boerderij met een forse veestapel. Hij is met de grote koeien en stieren op- en meegegroeid. Dat meegroeien gebeurt vooral door het massaal slikken van groeihormonen, dezelfde die hij ook aan het vee verstrekt.
Omdat je zulks nu eenmaal niet bij de drogist haalt, komt hij in aanraking met nogal louche figuren. Gedoemd te mislukken, alles en iedereen in deze film heeft een zweem van pech, tegenslag en stilzwijgend leed om zich heen. Het moet wel mis gaan.

Geen gemakkelijke film, veel ongemakkelijke stiltes, had wellicht ook wel een kwartiertje korter gekund. Maar boeiend, dat zeker .

Voor de geoefende filmkijker..

Copacabana - Marc Fitoussi

Juist vanwege dát imago wilde ik deze film zien. Isabelle Huppert is de dame van de onaangepaste rollen in dito films. Met "La Pianiste" als meest fameuze troef.

In deze film is ze zo ongeveer Isabelle Huppert. Dartel, vermoeiend, onaangepast, maar daardoor ook boeiend en intrigerend. Ze speelt Babou, een moeder die haar kind de hele wereld heeft overgesleept in haar zoektocht naar halve liefdes en kwart banen.

Nu dochterlief de huwbare leeftijd heeft bereikt neemt ze afstand van haar oncontroleerbare moeder. Ze wil haar niet aanwezig zien op de voorgenomen bruiloft. Moeder vlucht uit haar uitzichtloosheid en gaat voor een baan zelfs richting België.

Net als de hele film wordt het pas gaandeweg wat opener en gemoedelijker.
Geen topfilm, de neiging om uit te zetten net weerstaan en gelukkig maar. Het laatste halfuur wordt er veel meer duidelijk.