dinsdag, augustus 15, 2017

Be Somebody - Joshua Caldwell

Be somebody op IMDb (6,1)
Niemendalletje, maar als ik eerlijk ben was het niet eens vervelend. De film draait om Jordan Jaye, een muzikale wereldster die in alles op Justin Bieber geboetseerd lijkt. Sterker nog, in eerste instantie dacht ik ook dat hij de hoofdrol speelde. Maar nee, men vond een goed gelijkende kopie.

Jaye is het touren eigenlijk een beetje zat, net zoals hij dat met de druk van zijn moeder ervaart. Hij vlucht even de tourbus uit maar wordt herkend door een clubje hysterische meiden. On the run natuurlijk en hij klopt bij een vriendelijk meisje op de autoruit. Zij is een atypisch meisje, ze geeft niet om populariteit en wil naar de kunstacademie.
Ze beleven samen anderhalve dag voordat hij weer terug moet in zijn strakke keurslijf van optreden en opdraven. Uiteraard praten ze veel in die tussentijd en leren ze elkaar wijze levenslessen.

Het is niet hoogstaand, maar het is wel aandoenlijk.

Met : Matthew Espinosa, Sarah Jeffery, Allison Paige

Promises and lies: The story of UB40 - Roger Penny/ Charlie Thomas

Promises and lies: The story of UB40 op IMDb (7,1)
Fascinerende documentaire over de opkomst en ondergang van de meest succesvolle reggae-band aller tijden. Dat ik zelf in ieder geval de tijd van de opkomst meemaakte (en ze in die tijd ook live bekeek), maakte dat ik extra geïnteresseerd hiernaar keek. Maar meer nog dan een muzikale reis blijkt hun verhaal er een van afgunst , van haat en nijd, van financieel succes en van grote financiële debacles.
Vanuit een uitzichtloze situatie (massa-werkloosheid in het land , Thatcher de baas, vervallen wijken in armoedige steden) ontstond de band in een oefenruimte waar ze hun loze tijd verdeden. Na de nodige trainingsuurtjes ontstonden er zowaar technische vaardigheden (nou ja, hoeveel is er nodig om reggae te kunnen spelen), men schreef een aantal zwaar beladen songs en timmerde een album in elkaar. En eerlijk is eerlijk, dat debuutalbum is nog steeds fantastisch.
Ze staken het verdiende geld in een eigen studio en label en hun kostje leek gekocht, zeker toen ze overstapten van politieke songs naar het succesvol coveren van zijige popdeuntjes. Het geld stroomde in bakken binnen, maar er bleek toch weer een oud verhaal de kop op te steken: fout management, foute investeringen. Steeds kwamen de heren weer terug bij af.
Maar dat blijkt nog niet het grootste probleem dat de heren overkwam: er ontstaat ruzie, er volgt een schisma, de band wordt in tweeën gesplitst en voor hetzelfde geld heb je opeens twee UB40's. Die niet meer met elkaar praten, die elkaar voor het gerecht slepen. Een clubje broers in de ene versie, eentje in de andere. Het is schrijnend , het is bikkelhard.

Met : Ali Campbell, Robin Campbell, Astro,

Glen Campbell I'll be me - James Keach

Glen Campbell I'll be me op IMDb (8,0)
Aandoenlijke documentaire over de laatste stuiptrekkingen van de carrière van een groots country-artiest. Een trits aan hits scoorde de man door de jaren heen, bovendien was hij naast geliefd zanger ook nog eens een behoorlijk goede muzikant, die vele gitaar- en zangpartijen bijdroeg aan het werk van bijvoorbeeld the Beach Boys.
Campbell leed aan alzheimer en dat blijkt funest voor mensen. Voor mensen in het algemeen al, maar voor mensen in creatieve beroepen helemaal. Die kunnen zich hun eigen songs moeilijk herinneren en zijn de teksten niet meer herinneren die ze al duizenden malen hebben gedeclameerd.
Campbell besluit nog eenmaal een allesomvattende tournee te gaan doen om afscheid te nemen van zijn geliefde publiek. En verdomd, dat lukt hem nog aardig. Hij haalt bijna de 150 concerten nog, maar wij zijn in de tussentijd al getuige van de steeds grotere achteruitgang van zijn hersenen en daarmee van zijn creatieve en communicatieve vermogens. Het wordt schrijnend, het wordt te erg, het moet stoppen. Letterlijk.
Begin deze maand overleed Campbell. Deze documentaire werd afgelopen week dus maar herhaald.  De moeite waard.

Met : Glen Campbell , Kim Campbell , Ashley Campbell

vrijdag, augustus 11, 2017

Rodin - Jacques Doillon

Rodin op IMDb (4,5)
De kop is goed. Met z'n ruige baard en diepe groeven lijkt Vincent Lindon zelf wel door de grootmeester gebeeldhouwd. Ik zag Lindon vaker schitteren (oioioi, La Loi du Marché) en ging dus al getriggerd heen. Daarnaast heb ik enkele beelden van meneer Rodin in het echt ontmoet, dus dat was twee. En ten derde zag ik eerder (1988, Isabelle Adjani!) de gespiegelde film van deze, die over het leven van Camille Claudel. Daar was ik enthousiast over dus ik ging er eens mooi voor zitten op de eerste avond van roulatie van deze hommage.
Ik heb het ervaren als een verzameling aan gemiste kansen. De film kabbelt, Lindon is te vaak te gemoedelijk om een controversiële kunstenaar te kunnen zijn, de vermeende gekte van leerling-minnares Claudel speelt slechts een zijdelingse rol en het ergste zijn misschien wel de dialogen. Doorgaans de USP van Franse films, nu komt het vooral bestudeerd en onnatuurlijk over. Jammer Jammer Jammer.
Want er is zoveel waarover het had kunnen gaan: een kunstenaar die zijn tijd ver vooruit is, daar zit een conflict in met alle welstandscommissies en mensen van goede smaak. Een uitstekende leerling die het ook in zijn bed prima doet. Die bovendien kwalitatief bij vlagen de meester evenaart of in ieder geval uitdaagt. En een huishoudster die hem een kind schenkt en zich voor de rest teveel schikt in de rol van bedrogen huisvrouw. Het lijkt me een serie spanningen die het leven van de kunstenaar tot een hel gemaakt moeten hebben. Dat had niet alleen in zijn marmeren kwaliteit tot uiting hoeven komen, ook de omgang met zijn hof/huis-houding had meer mogen knetteren. Doillon mag verweten worden dat ie vooral een artistieke film wilde maken, dat ie te veel gedweept heeft met de onnavolgbare sculptuurkunst van meneer Auguste Rodin. Er had meer in gezeten. Veel meer.

Met : Vincent Lindon, Izia Higelin, Severine Caneele
 

donderdag, augustus 10, 2017

Tropic Thunder - Ben Stiller

Tropic Thunder op IMDb (7,0)
Inmiddels heb ik al van een aantal mensen reactie binnen gehad dat ze deze film wél zeer waarderen. Dat ze blauw gelegen hebben en zo, hoe fijn. Uiteraard gun ik dat iedereen van harte.
Zelf kon ik hier echter niks mee. Te flauw, te gemaakt, te gezocht.

Het verhaal is dat een filmcrew in Vietnam een hele dure productie wil gaan schieten (die af en toe spooft naar "Deer hunter" en andere bekende oorlogstitels) maar dat ze per ongeluk in de handen belanden van echte strijders. Het is dan weliswaar geen bevrijdingsleger maar een drugsorganisatie, maar prettig is hun gijzeling niet. Ze moeten een plan verzinnen.

Met ; Ben Stiller, Jack Black, Robert Downey jr, Tom Cruise, Matthew McConaughey , Steve Coogan

woensdag, augustus 09, 2017

The Big Sick - Michael Showalter

The Big Sick op IMDb
Helemaal niks voor mij, Amerikaanse komedies. De grappen te plat, de sfeer te poep-en-pies. Doorgaans. Want deze film heeft me wel voor zich gewonnen, vooral door een ontwapenende manier van humor. Een humor die soms wrang is maar in ieder geval subtiel. Hoog tempo in de film, waardoor het geen kans krijgt in te zakken wegens wat zwakkere momenten (die er echt wel in zitten, by the way).

Kumail is een stand-up-comedian die worstelt met de cultuurverschillen. Heel graag wil hij op het podium staan, verhalen vertellen en er een beetje van genieten. Dat staat haaks op de sfeer binnen zijn familie, waar de volbloed Pakistaanse drift van uithuwelijking en dikbetaalde banen nog de baas is. Kumail praat met zijn moeder mee, doet beleefd tegen alle meisjes die zijn moeder aan tafel uitnodigt, maar is in het geheim al lang aan het daten met een blonde eigenzinnige Amerikaanse.
Aan die kant loopt Kumail ook tegen grenzen op, want zij wil heel graag zijn familie ontmoeten terwijl hij daar juist haar bestaan ontkent.Het loopt aan alle kanten spaak totdat zij ernstig ziek wordt en in coma in het ziekenhuis belandt. 
Ontmoetingen met haar ouders in dat ziekenhuis verlopen stug (ook vanwege die cultuurverschillen) maar gaandeweg blijkt hij vooral in de vader een begripvolle medestander te vinden. Samen doen ze hun best om Emily de best denkbare zorg te laten krijgen.

Niet dat de film nou allerlei nieuwe wegen bewandelt, maar de prettige afwisseling tussen ernst (ziekte!!) en ontspanning (stand-up-comedy) werkt bij deze film verbazingwekkend goed. Bij mij althans, ik vond hem verfrissend.

Met; Kumail Nanjiani, Zoe Kazan, Holly Hunter, Ray Romano

zondag, augustus 06, 2017

Creed - Ryan Coogler

Creed op IMDb (7,6)
Ik heb het gedaan! Ik heb een boksfilm uitgekeken. Nou ja, met anderhalf oog (de overige helft was gericht op de klok). Wat kan ik zeggen? Ik hoop, nee: ik wéét dat hier een markt voor is. Gelukkig maar, wellicht kunnen anderen mij vertellen of de film goed was. Een 7,6 op IMDb is hoog. Maar ik weet niet wie de recensenten zijn.

Adonis Johnson is een jongeman die net promotie maakt op het werk als hij besluit het roer om te gooien. Hij wil respect tonen aan de vader die hij nooit heeft gekend. Vader bleek de succesvolle beroepsbokser Apollo Creed, die ooit enkele malen tegen de beroemde Rocky Balboa bokste.
Donny zegt zijn baan op en zoekt diezelfde Balboa op. Of die hem wil trainen, hij is immers de jongste zoon van zijn oude opponent. Balboa ( ja hoor, gewoon Stallone) vindt dat hij iets goed te maken heeft en begint inderdaad een trainingsproces om de jonge jongen in de wereldbeker-gevechten te krijgen. Uiteindelijk moet Donny dan ook om de wereldtitel meppen.
Tussendoor natuurlijk de ups and downs (ermee kappen, Balboa wordt ziek, de bokser vindt een meissie leuk, dat meissie hem niet meer en later toch weer wel) maar u mag raden hoe de finale van de film verloopt. Mis! Het zijn allemaal winnaars!

Met: Michael B. Jordan, Sylvester Stallone, Tessa Thompson

De terugkeer van de wespendief - Stanley Kolk

De terugkeer van de wespendief op IMDb (6,7)
Een wat slome telefilm over de levenslange gevolgen van pesten.
Simon is een boekhandelaar (poeh, duf!) die in zijn eigen droomwereld leeft. Zijn vriendin is in verwachting, maar de toekomst is zorgelijk. De winkel levert niet genoeg op en Simon trekt zich terug in zijn eigen wereldje, hij leest en leest.
Als er een klant in de winkel komt die iets met zijn verleden te maken heeft, is Simon onaangenaam verrast maar gaat wel op zoek naar de achtergronden van deze meneer. Gaandeweg leren wij dat de mystery man in het verleden een van de twee pestkoppen was die het vooral op Simon's vriend Ralf hadden voorzien. En die er voor zorgden dat Ralf het allemaal niet overleefde.
In een traag schaakspel komen we stukje bij beetje meer te weten over verleden en heden van de complexe sukkel die Simon is.

Met : Benja Bruijning, Sanne Langelaar, Mandela Wee Wee

Badlands - Terrence Malick

Badlands op IMDb (7,9)
Ver voor "Thelma & Louise" en ver voor "Natural Born Killers" maakte Terrence Malick deze roadmovie over een voortvluchtige moordenaar, die vooral moordt om het toeval, moordt uit nonchalance.
In eerste instantie lijkt er weinig met Kit (een sterke rol van een piepjonge Martin Sheen) aan de hand. Eenvoudige klusjesman in het Amerikaanse zuiden die dingt naar de hand van een veel te jong meisje. Hij heeft alles in zich om de player van de buurt te zijn maar hij heeft zijn zinnen gezet op de stille en intelligente redhead Holly. Haar vader vindt het niks en als die dan uiteindelijk Kit verbiedt om in haar buurt te komen, knapt er wat. Kit vraagt hem aanvankelijk vriendelijk om zijn dochter mee te mogen nemen op roadtrip, maar na de logische weigering ziet hij nog maar één uitweg: hij schiet vader neer. En is vanaf dat moment voortvluchtige.
Holly vindt het allemaal wel erg, maar ook reuze interessant. "Hij lijkt op James Dean", is het goedmakertje waarmee ze zich schikt in haar rol als voortvluchtige crimineel. Er gaan nog heel wat mensen naar de andere kant van het leven voordat de politie eindelijk vat krijgt op het stel. Dat in de tussentijd misschien al helemaal geen stel meer is, per misdaad ontstaat er meer verwijdering tussen de twee.

Uitermate kalm verfilmd, het lijkt allemaal volstrekt logisch zoals de jonge individuen handelen. Dat is de verontrustende kracht die nog steeds van deze film uitstraalt.

Met: Martin Sheen, Sissy Spacek
Sissy Spacek


zaterdag, augustus 05, 2017

L'amant double - Francois Ozon

L'amant double op IMDb (6,5)

Hoewel bepaalde delen behoorlijk te dik zijn aangezet (ik gebruik nu de woorden "over the top" niet) slaagt meester-regisseur Francois Ozon er toch weer in een zeer intrigerende film neer te zetten. Zinderend bij vlagen, een stevig psychologisch spel en een majestueuze beeldvoering maken deze film tot een enerverende rit. Als je niet net als ik je bedenkingen hebt bij bepaalde plotwentelingen, dan kijk je naar een opwindende thriller met een ingewikkeld verhaal.
Chloé is een jonge (jongejonge zo mooie) dame met een complex verhaal. Haar voortdurende buikklachten wijt ze aan haar zwakke psyche: ze fantaseert er op los en heeft een moeizame band met haar moeder-op-afstand. Na de nodige medische stappen belandt ze bij een psycholoog op de stoel. Deze laat haar praten, ontmaskert haar wankele verhalen en er ontwikkelen zich warme gevoelens tussen de twee. Om die reden moet de therapie stoppen, want van een relatie met een cliënt kan immers geen sprake zijn.
De twee gaan samenwonen, maar het is duidelijk dat Chloé nog niet genezen is. Ze is wantrouwend naar haar vriend Paul en ze verdenkt hem van van alles. Al snel leren we de oorzaak daarvan: Paul verzwijgt voor haar dat hij een tweelingbroer heeft waarmee het contact verbroken is. Chloé wil het verhaal achter haar man kennen en zoekt de broer op. Met dramatische gevolgen. Er ontstaat voor haar een warrige driehoeksverhouding met twee keer dezelfde man. Ware het niet dat die beide mannen er totaal andere opvattingen op na houden. In plaats van het ontwarren van knopen raakt zij steeds verder verstrikt.

Fantastisch zoals Ozon gebruikt maakt van dubbele bodems, om steeds maar weer aan te tonen dat mensen een verwante ziel hebben. En dat tweelingen dat zowel dubbel als half hebben. Vooral dat is mooie pointe van deze film: hoe dubbelhartig leef jij? Heb jij verwante zielen?

Met: Marine Vacth , Jérémie Renier , Jacqueline Bisset

Casablanca - Michael Curtiz

Casablanca op IMDb (8,5)
Kwam voorbij op Canvas, dus ik had maar weer eens de record-knop ingedrukt om deze te herzien. Klassiekers horen er immers ook bij, het is ook goed om af en toe eens te herijken. Zo valt mij dan op dat de naam en faam van de film vooral te danken moet zijn aan de iconische namen die er in spelen en aan het ijzersterke camerawerk. Want als je het met de bril van nu bekijkt, is het acteerwerk toch wel behoorlijk houterig. Maar laat dat de pret niet drukken: de film imponeert nog steeds om andere redenen. De fabuleuze Ingrid Bergman, de onconventionele stellingname in oorlogstijd, de sfeervolle setting van een liederlijk café in een verder islamitisch Noord-Afrika.

Rick Blaine is als "gevluchte" Amerikaan in Casablanca beland. De oorlogsperikelen hebben hem verdreven uit Parijs en terug naar zijn geboorteland kan hij niet vanwege zijn verleden. Rick runt het meest spraakmakende café van de stad (ik heb het café overigens gezien eerder dit jaar toen ik in Marokko was). De stad is op dat moment een doorvoerhaven van mensen op de vlucht voor het nazi-monster. Iedereen wil via luchtbrug dan wel schepen door naar Amerika, noord of zuid. Er is een levendige handel in papieren en visa en Rick's Cafe Americain is de pleisterplaats van al die dubieuze handelaartjes.
Rick komt in gewetensnood als plotseling zijn ex-geliefde voor hem staat, zij liet hem staan in Parijs en hij moet zijn rancune opzij zetten om ook deze dame te helpen met haar uitwijkpogingen.

Met : Humprey Bogart, Ingrid Bergman, Paul Henreid

Victor Frankenstein - Paul McGulgan

Victor Frankenstein op IMDb (6,0)
Het oeroude verhaal in een nieuw jasje. Opnieuw creëert een slimme professor een levend wezen dat hij niet kan controleren. De bedoelingen zijn dit keer wat anders (professor Frankenstein voelt zich verantwoordelijk voor de dood van zijn broertje en wil nu leven géven ipv leven némen) maar verder is het allemaal redelijk bekend.
De professor vindt zijn sidekick in het gedrocht dat hij Igor noemt en dat hij uit het circus geplukt heeft. Tot dan toe is Igor een gebochelde nobody die voor alles misbruikt wordt. Victor ontdekt dat hij van nature heel geen gebochelde is, opereert hem en geeft hem daarmee eigenlijk al nieuw leven. Operatie geslaagd, zou u zeggen. Maar nee: Igor wordt door Victor gebruikt om samen te bouwen aan een nieuw leven. Van restanten van circusdieren bouwen ze een wezen dat door een overdosis aan electriciteit tot leven gewekt wordt. En dan gaat het mis.
Er is ook nog een Scotland Yard-agent die dit allemaal misbruik van God's schepping vindt en er is nog een love interest voor Igor. Film klaar.

Met : James McAvoy, Daniel Radcliffe , Jessica Brown Findlay

woensdag, augustus 02, 2017

Wakefield - Robin Swicord

Wakefield op IMDb (6,5)
Als psychologisch experiment zeer geslaagd, deze film. Hoewel ik het gevoel heb dat er meer ingezeten had voor de kijker , is deze film in veel opzichten anders dan andere. En dat is altijd de moeite van het bekijken waard.

Howard Wakefield heeft alles. Vrouw-kind-huis-auto-baan, zo'n baan! Maar het maakt hem niet heel happy. Hij heeft de dag ervoor ruzie gehad met zijn vrouw en bij thuiskomst van het werk aarzelt hij het huis binnen te gaan. Hij belandt in de schuur om daar wat scharreldieren weg te jagen en eigenlijk bevalt de sfeer in de schuur hem wel. Hij pakt een oude stoel erbij, bekijkt vandaar uit het keukenraam waar vrouw en kinderen treuzelen met het eten omdat papa nog niet thuis is. Hij valt in slaap en schrikt de volgende ochtend wakker. Vanuit het raam bekijkt hij het ochtendritueel (kindertjes te laat, lunchboxes vergeten en nog net op tijd in de schoolbus) en hij besluit dat het hem wel bevalt. Hij maakt zich niet kenbaar, gaat ook niet naar zijn werk. Hij besluit in de schuur te gaan leven en te observeren of het hem eigenlijk wel beviel, het leven dat hij in het woonhuis leefde. Zo populair was hij niet bij zijn kinderen, zo harmonieus ging het allemaal niet met zijn echtgenote.

Gaandeweg verwordt zijn experiment tot een introspectieve tocht. Hij is bezig er achter te komen wie hij zelf was en wat hij er zelf aan had kunnen doen, nog voordat hij bedenkt dat hij eigenlijk wel zonder die vrouw en zonder die kinderen kan leven. Prima leven, zelfs.
Steeds meer achteruit gaat hij, hij degenereert tot zwerver die de vuilnisbakken afstruint voor eten en kleding. Maar van binnen groeit hij, hij voelt zich gelukkig. Nou ja, totdat de kou komt en de kerstboom in het huis komt en, ja eindelijk, er zich zelfs een nieuwe man aandient. Niet onverwacht, maar moest het nou juist deze zijn?
Howard komt op een breekpunt: gaat ie voor het totaal uitwissen van zijn persoonlijkheid of pakt hij toch een deel van zijn sociale positie terug? Gaat ie naar binnen? Of moet ie doorlopen?