The Last Showgirl - Gia Coppola

The Last Showgirl op IMDb (6,5)
 The Last Showgirl op Moviemeter (3,22)

The Last Showgirl op Wikipedia

Omdat mijn vrouw deze film van amper twee jaar oud nog niet gezien had en we toch klaar waren voor een filmavondje op de bank keek ik lekker met haar mee. Heel geen straf, hoor. Ik vond de film bij de eerste kijkbeurt al sterk en bij vlagen ontroerend, dit kwam ook de tweede keer volop naar voren. En ik vond een medestander in mijn dame, die ook onder de indruk was van het vertoonde: een mooi stuk drama, niet onverdienstelijk geacteerd en een lekkere reeks over-the-top bijrollen. Het is geen "Naked Gun", nee, we krijgen hier een totaal andere Pamela Anderson te zien. Ik tip!

Dit schreef ik er ongeveer een jaar geleden over : BEGT recensie "The Last Showgirl" , april 2025

FIN - song : Miley Cyrus- Beautiful that way

The Greatest Night in Pop - Bao Nguyen

The Greatest Night in Pop op IMDb (7,9)
 The Greatest Night in Pop op Moviemeter (3,67)

The Greatest Night in Pop op Wikipedia

We zaten er weer helemaal in, vooral dankzij de uitstekende docu-serie "Live Aid at 40: When rock n roll took on the world". Deze vierdelige tv-serie brengt ons terug naar de ontwapenende inzet van een trits aan popartiesten om op te staan tegen hongersnood en schuldenlast in Afrika. Men mag van alles zeggen van Bob Geldof of Bono, er zijn altijd mensen die kwade bedoelingen hebben, maar deze twee actieve Ieren hebben er wél mooi voor gezorgd dat er miljoenen beschikbaar kwamen om levens te redden. Dat, en alléén dat, is wat we moeten blijven onthouden. Niet hoe ze eruit zagen, niet of ze wel een voldoende divers koor hadden geformeerd. Nee, dát. 

Hun activisme werkte inspirerend. Na "Do they know it's christmas" ontstond ook in de VS een beweging die zich wilde inzetten voor leniging van de noden. Het ontstaan van dat plan, de uitvoering van het project én de impact ervan op de deelnemende artiesten: u ziet het allemaal in deze documentaire, die ik anderhalf jaar geleden al eens zag en afgelopen week weer eens herbekeek.

BEGT recensie "The Greatest night of Pop" , feb 2024

FIN - song : USA for Africa - We are the world

Genius - Michael Grandage

Genius op IMDb (6,5)
 Genius op Moviemeter (2,77)

Genius op Wikipedia

Toen ik van de week "Devil's Knot" een tweede kijkbeurt gaf, concludeerde ik dat de film niet heel bijzonder was maar dat er toch wel een ferm lichtpunt in zat: Colin Firth! Wat een acteur is dat, wat een geweldige mimiek en dito blik heeft de man toch: angst en lef, gelatenheid en gedrevenheid; het zit allemaal in zijn spel. Ik kan dan zo 123 ook niet echt een slechte rol van hem opnoemen. Slechte films waarin hij zat, maar meestal weet hij het gemiddelde toch nog steeds omhoog te krikken. Fenomenaal was hij in "Supernova", wat mij betreft een van de mooiere films van de laatste 10 jaar. 

Hoe dan ook, deze overdenking inspireerde mij tot het opnieuw bekijken van deze film, die ik toch nog op de schijf had staan. Een hyperirritante Jude Law (hoort bij de rol hoor, dat doet ie goed) komt tegenover de bedachtzame, intelligente en ervaren Firth te staan. De twee maken iets in elkaar los.

Hierbij mijn recensie van destijds: BEGT recensie Genius april 2018

Met: Colin Firth, Jude Law, Nicole Kidman, Laura Linney, Vanessa Kirby, Guy Pearce, Dominic West

FIN - song : Adam Cork - Requiem / Dear Max

Control - Anton Corbijn

Control op IMDb (7,6)
 Control op Moviemeter (3,77)

In 200/2008 schreef ik nog geen filmrecensies, maar bloggen deed ik al wel. Toen ik dus deze film gezien had, schreef ik er een juichend stukje over. Heb m destijds al een keer herbekeken maar was toch wel benieuwd hoe ik er 17 jaar later over dacht. Dat beschrijf ik hieronder. Maar niet nadat ik zeg dat Joy Division nog steeds een van mijn meest gedraaide bands is, ik onderschrijf hun muzikale intenties nog steeds. En besef daarmee dat ik die tijd ook nog steeds goed kan plaatsen: de no-future generatie kreeg in de muziek van Ian Curtis, Bernard Albrecht, Peter Hook en Stephen Morris een soundtrack. Het was donker, het was verre van makkelijk maar gelukkig kozen weinigen de weg die Curtis koos. Er kwamen andere uitwegen, het werd lichter dan toen. 

1973, Macclesfield, Manchester. Ian Curtis koopt elpees van David Bowie, Roxy Music en Lou Reed. Het zal zijn verdere leven bepalen. Hij is gek op poëzie en begint zijn eigen teksten te schrijven. Wanneer hij deze voordraagt bij zijn vriendje Nick, begint diens vriendin Deborah langzamerhand interesse in hem te krijgen. Ian is nog scholier maar vraagt haar desondanks ten huwelijk. Ze zegt ja, het tienerhuwelijk gaat een hobbelig pad op. 

In de tussentijd heeft Curtis samen met enkele muziekvrienden een band opgericht. Aanvankelijk ging men als Warsaw door het leven, maar als ze eenmaal een heuse manager krijgen (Rob Gretton) gaat het hard. Hernoemd tot Joy Division mogen ze optreden in het tv-programma van Tony Wilson, hun status neemt een vlucht. Ondertussen is Ian vader geworden, een status die hem beperkt in het opbouwen van zijn muziekcarrière. Alsof dat al niet lastig genoeg is, openbaart zich bij hem ook nog eens een ziekte: na een epileptische aanval zit hij voor zijn leven vast aan stevige medicatie. 

Curtis was al geen vrolijke Frans, maar de zich opstapelende problemen ontnemen hem het zicht op logisch handelen. En daar is dan plots Annik, een Belgische interviewster. He lost control.

Met: Sam Riley, Samantha Morton, Alexandre Maria Lara

FIN - song : Joy Division- Atmosphere

Burlesque - Steve Antin

Burlesque op IMDb (6,4)

Burlesque op Moviemeter (3,09)

Een draak van de film, maar daar zal de liefhebber anders over denken. Een videoclip van ongeveer anderhalf uur. Om de overgang naar de volgende liedjes soepel te laten verlopen is er een verhaaltje tussen gemixt, zodat de film toch nog op een bepaalde manier een plot lijkt te bevatten. Alle puzzelstukjes bij elkaar, paar grote namen er nog bij en produceren maar. 

Ali is serveerster in een kroeg in Iowa. Ze zit in geldnood en is het zat dat haar baas slecht en te laat betaalt. Dus zegt ze op , volgt het "Go West" adagium op en reist naar Los Angeles. Op haar zoektocht naar werk komt ze langs een burlesque-theater waar ze al direct haar zinnen op zet: dáár wil ze werken, dáár wil ze op het podium staan. Dat gaat natuurlijk niet zomaar. Ze begint als serveerster (joh!) maar grijpt haar kans als er een conflict ontstaat tussen de bedrijfsleidster en haar leading danseres. 
Ze blijkt het allemaal best ok te kunnen, dat zingen en dansen en ze verovert een centrale podiumplek. In de tussentijd vertoeft ze in het appartement van de barkeeper, die weliswaar een oogje op haar heeft maar nog betrokken is in een andere relatie. Als Ali dus op het podium de aandacht trekt van een rijke investeerder (die zijn zinnen heeft gezet op het aankopen van het pand waarin het burlesque-theater zich bevindt) , hapt ze aanvankelijk toe maar al snel blijkt ook dat een lege huls. Het podium en de medewerkers voelen steeds meer als familie, ze moet alleen nog een paar heuveltjes over. 

Met : Christina Aguilera, Cher, Stanley Tucci , Cam Gigandet, Eric Dane

 FIN - song : Christina Aguilera - The Beautiful People 

Rocketman - Dexter Fletcher

Rocketman op IMDb (7,8)
Hoewel ik wist dat de boel over the top zou gaan, was dit meer musical dan ik aankan. Extravaganza viert hoogtij in deze film en de collectieve zangscenes leiden mij af. Dat is mijn probleem, dat weet ik, maar het beïnvloedt mijn beoordeling van films als deze. En dat is jammer, want het is wél een dynamisch verhaal. Zo turbulent als het leven van Reginald Dwight Jones, to put it mildly.

Affectieve verwaarlozing is de rode draad in het leven van Reggie: vader is afstandelijk en niet tot enige intimiteit in staat, moeder beklaagt zichzelf over de zwaarte van haar bestaan terwijl ze eigenlijk weinig anders doet dan feesten en de opvoeding van haar zoon aan zijn oma over te laten. Die oma is lief, die oma geeft hem tenminste nog een beetje zelfvertrouwen en helpt hem op weg bij zijn eerste muzieklessen. Al snel blijkt de jongen een enorm talent te hebben : een geweldig gehoor en gevoel voor ritme maken dat hij alles na kan spelen wat ie hoort. Eenmaal tiener stapt de jongen over van klassiek werk naar de eerste schuchtere rock'n'roll akkoorden en -schema's . Het zal zijn leven gaan bepalen.
De film draait om drie belangrijke issues: de moeizame jeugd van Elton (zoals Reggie zich gaat noemen wanneer hij zijn eerste verdiensten in de muziek begint te maken), de ontluikende maar steeds weer verborgen homoseksualiteit en de onvoorwaardelijke vriendschap die ontstaat wanneer Elton tekstschrijver Bernie Taupin ontmoet. Die twee matchen, ze matchen zo goed dat ze decennialang onafscheidelijk zijn. Niet op een seksuele basis (Elton zou graag willen maar Bernie is "straight as fuck") maar wel in de zin dat ze elkaar verstaan en dat ze elkaar dwingen om steeds creatiever en productiever te zijn in hun werk.
Wanneer het balletje eenmaal rolt, schiet de zanger/pianist al snel door tot de toppen van wereldroem, een weelde die hij -gezien zijn afkomst - maar moeilijk kan dragen. Vanaf het begin van de film weten we dat hij worstelt met drank- en drugsproblematiek, we zien het gaandeweg ontstaan. Het onvermogen van Elton om de liefde te vinden die hij zo vaak fraai bezingt, duwt hem naar escapisme: hij vlucht in de drugs, hij zwelgt in de drank: alles om zijn eenzaamheid maar te maskeren. Dát, mensen, dat is het sterke deel van de film. Zeker als je weet dat de echte meneer John de executive producer van deze film is, hij staat toe dat we een slecht beeld van hem voorgeschoteld krijgen. Maar hij zorgt er uiteraard ook voor dat we een loutering te zien krijgen.

Ambivalent gevoel dus voor mij: verhaaltechnisch en acteertechnisch klopt het allemaal zeer goed, maar de musical-aanpak waarin iedereen te pas en te onpas in zingen uitbarst, dat trek ik slecht.
Derhalve: het is aan u , ga het zien.

Met : Taron Egerton, Jamie Bell, Richard Madden

Vox Lux - Brady Corbet

Vox Lux op IMDb (6,0)
Drie films in één. En dat is in dit geval geen compliment, daarvoor zijn de verschillende delen te wisselvallig. Wij vroegen onszelf bij het verlaten van de zaal af waar we nu precies naar gekeken hadden? Het was niet specifiek een drama over een school-shooting. Het was ook niet het drama over de wordingsgeschiedenis van een gekweld (en kwellend) artieste. Net zo min was het een registratie van het sterrendom van diezelfde zangeres, die moeiteloos zalen van 30.000 mensen inpakt. En eigenlijk was het dat alle drie ook wél. Als het de bedoeling is geweest van regisseur Brady Corbet om te verwarren, dan is ie daarin volledig geslaagd. Zoals hij ook geslaagd is in zijn poging om de kijker te overtuigen van zijn filmische kwaliteiten (de cameravoering is indrukwekkend en vaak verrassend).
Het eerste deel van de film sprak mij veruit het meeste aan. Het heftigste deel , wellicht daarom. Op radicaal directe wijze vallen we het leven binnen van Celeste, een op dat moment 14-jarig meisje dat een bloederige schietpartij op haar school ternauwernood overleeft. Ze verwerkt haar ervaringen in het schrijven van een lied, dat ze bij de eerste wake ten gehore brengt. De pers duikt erop, ze gaat viral en de eerste pushberichten van de muziekindustrie dienen zich aan. Plaatje maken, clippie maken en optreden maar. Ze wordt een succesvolle tienerster.

Deel 2 springt naar 17 jaar later, Celeste is nu 31 en is een wereldster. Helaas is ze evenredig met haar toenemende roem ook toenemend onhandelbaar geworden. Een vreselijk mens, onmogelijk in de omgang, onredelijk naar haar dan 14-jarige dochter, onredelijk naar haar zus, onredelijk naar haar manager. Ze is in voorbereiding op een wereldtournee wanneer elders in de wereld een terroristische aanslag wordt gepleegd op strandgasten. De daders dragen daarbij een masker dat Celeste in een van haar wereldberoemde clips toonde. Uiteraard is ze geschokt, maar ze heeft moeite om dat onder woorden te brengen naar de smullende pers.

Deel 3 is het deel van de start van haar tournee, die ze aftrapt in haar oude woonplaats. Precies, die plek van de schoolaanslag. Veel van de verwrongen persoonlijkheid van de dame, die overigens heel sterk wordt neergezet door Nathalie Portman, komt bij het concert uiteindelijk naar buiten. Narcisme, ongelukkigheid, eenzaamheid, arrogantie, maar ook drive en creativiteit. Het is aan de kijker om toe te laten of men sympathie voor dit mens kan opwekken.

Met: Nathalie Portman, Jude Law, Raffey Cassidy, Jennifer Ehle, Stacy Martin

Bohemian Rhapsody - Bryan Singer/Dexter Fletcher

Bohemian Rhapsody op IMDb (8,3)
Mij maakt het allemaal niet uit, die onvolkomenheden in het verhaal. Bewust wijkt de regie af en toe af van de waarheid, en dat werkt. Het houdt de vaart in de film, het zorgt voor een dynamische kijkbeleving. En, dat kreeg ie natuurlijk cadeau, natuurlijk spelen de ijzersterke songs van Queen hier een grote rol. Zelf was ik eigenlijk meer van de rock-kant van de band, ik had al twee lp's van ze voordat "A night at the opera" verscheen. Maar gisteravond vroeg ik me  bij het zien van de Live Aid-beelden toch af waarom ik destijds eigenlijk niet achter kaartjes ben aangegaan. (Ik heb daar mijn redenen voor gehad, maar hé , dit is een filmrecensie).

Het duurde bij mij even voordat ik voorbij de maniertjes van Rami Malek kon kijken en luisteren, het lijkt me schier onmogelijk dat Freddy Mercury een zodanig spraakgebrek had als in de film naar voren komt. Goed, filter dat weg en je kijkt naar de wording van een superster. Vanaf heel vroeg in zijn leven staan alle seinen al op groen voor het ultieme sterrendom dat Farrokh Bulsara later zal bereiken.
Luchtvrachtarbeider, zo begint hij. Maar met de nodige overmoed meldt hij zich aan bij een hobbyrockbandje: ik kan jullie groot maken, ik zing met een enorm bereik en ik schrijf mijn eigen teksten. De rest is geschiedenis.
Gelukkig komen ook de keerzijden van dat sterrendom aan bod: niet alleen de clash of the titans binnen de band zelf, maar vooral ook de persoonlijke demonen van de zangert: onzekerheid, seksverslaving, drugsgebruik. Uiteindelijk leidt een combinatie van dit alles tot de dodelijke diagnose: Freddy heeft aids , Freddy heeft nog maar beperkte tijd.

Ondanks dit kan er gelachen worden tijdens de film, ondanks dit blijft er een enorme power uitgaan van de diverse songs. En aan het einde van de film zat ik zelfs bijna swingend in mijn stoel . Never mind the critics, dit is gewoon een goede onderhoudende film.

Met : Rami Malek, Lucy Boynton , Gwilym Lee, Ben Hardy, Joseph Mazzello, Tom Hollander

The Wife - Björn L Runge

The Wife op IMDb (7,3)
Best gevaarlijk, als de kritieken en recensies huizenhoog lovend zijn. Dat beïnvloedt voor een deel al de perceptie van de kijker. Het beïnvloedt in ieder geval het zaalbezoek, want het was gisteravond prettig vol op de première-avond. Dat is fijn voor  het theater.

Wat de kritieken betreft (Glenn Close zou nu eindelijk in februari haar langverdiende Oscar kunnen ophalen): ze maakt het waar. Meer dan waar. Met een ingetogen personage toch een explosieve zeggingskracht neerzetten, dat is wat ze doet. Minzaam ondergaat ze alle gebeurtenissen, maar wij weten dat het kookt van binnen. En dat is knap.

Close speelt Joan, de vrouw van een succesvol schrijver. We vallen haar gezin binnen op het moment dat manlief Joe een telefoontje krijgt van het Nobelprijs-comité. Die wil graag dat Joe naar Stockholm komt op de felbegeerde literatuurprijs in ontvangst te nemen.
Niemand die de terechte toekenning van die lauwerkrans betwist, maar wij krijgen als kijker middels flashbacks een kans om te zien hoe Joe aan die status gekomen is. En vooral, wat daarin de rol van Joan is geweest. Ze is veel meer dan de muze. Ze is ook de immer steunende vrouw op de achtergrond, de moeder die het gezin draaiende houdt en tegelijkertijd haar man helpt bij het creatieproces. Joe komt er niet goed af in deze film, het is moeilijk om sympathie te kweken voor deze narcistische borrelaar die zich veelvuldig laaft aan de roem en de iets te spannende randgebeurtenissen van het sterrendom. Bovendien is Joe voortdurend in conflict met zijn zoon, die hunkert naar een beetje erkenning van paps.
Tijdens de reis naar Stockholm leren we ook Nathaniel kennen, een literatuurjournalist die er op gebrand is een biografie te schrijven van de succesauteur. Hij pookt op ongenadige wijze in de op spannen staande relatie van het echtpaar. Terwijl Joan kalm en doelmatig de voorbereidingen treft op de ceremonie raakt Joe ver van het padje, daarbij zijn toch al niet zo sterke gezondheid veronachtzamend. Er hangt een catharsis in de lucht.

Met : Glenn Close, Max Irons, Christian Slater, Jonathan Pryce, Annie Starke

A Star Is Born - Bradley Cooper

A Star Is Born op IMDb (8,5)
Beetje buiten mijn league qua genre, maar ik ben blij dat ik deze gezien heb. Vond de film namelijk onderhoudend genoeg om positief te waarderen, met daarbij zelfs één uitermate positief punt.
Doorgaans ben ik wel gecharmeerd van het frivole acteerwerk van Bradley Cooper, maar die wordt hier totaal van het doek gespeeld door beginnend actrice Stefani Germanotta. Cooper vervalt te veel in een murmelend en naar de grond kijkend typetje (vermoedelijk denkt ie dat het de verbeelding van een verslaafde is) maar zijn tegenspeelster brengt schwung in de film. Volstrekt naturel en dat is verbazingwekkend: ze is uiteraard een ster van wereldfaam maar haar acteerwerk beperkte zich tot nu toe tot verkleedpartijen in videoclips. Wat mij betreft is zij de absolute meerwaarde van deze film. Veel meer dan de muziek (die je met de beschrijving "suikerzoet' nogal tekort doet), veel meer dan het script en veel meer dan het regiedebuut van Cooper is dit de film van Lady Gaga.

Het verhaal is meerdere malen verteld: Jackson Maine, een succesvolle muzikant op zijn retour (drank- en drugsverslaving en een afnemend gehoor beperken zijn mogelijkheden op het podium),  ontdekt een marginaal zangeresje dat hij vervolgens op zijn eigen podium in volgepakte stadions neerzet. Meisje brengt zijn successen weer terug maar krijgt zelf ook heel veel aandacht en verzoeken voor een solo-carrière. Die natuurlijk heel succesvol wordt en daarmee de roemrijke Maine op de achtergrond stelt. Hetgeen tot spanning leidt in hun relatie, die al snel na de eerste duetten een romantisch feit is geworden. Is Maine nog te redden, is hun relatie te redden en krijgt Ally voldoende kans zichzelf te ontwikkelen?

Ga het zien, mensen, en oordeel zelf. Het is geen star vehicle, het is een film van vlees en bloed. Ik overwon de schroom en heb er heel geen spijt van.

Met: Bradley Cooper, Lady Gaga, Sam Elliot ,

Grace Jones : Bloodlight and Bami - Sophie Fiennes

Grace Jones : Bloodlight and Bami op IMDb (6,2)
Energieke documentaire, enigszins aan de lange kant maar ik heb me geen moment verveeld. Dat heeft meerdere oorzaken: allereerst is La Jones natuurlijk een razend interessante - want stronteigenwijze- vrouw, daarnaast zijn haar shows wervelend en hypervisueel en tenslotte heeft ze ook nog eens een interessant herkomstverhaal.
Deze documentaire van de hand van Sophie Fiennes (klopt, de zus van) herbergt het allemaal : zij raakte getriggerd door de mens achter de ster toen ze met een documentaire bezig was over , echt waar, de broer van Grace die een dynamische bisschop is op Jamaica, swingende kerkdiensten en al.
Fiennes volgde haar ruim tien jaar lang maar liefst, van de ontmoetingen op Jamaica in 2005 tot grote shows in Parijs in 2016. En we krijgen een forse inkijk: we horen over het breekpunt in Grace's jeugd waarin ze het geweld en de strenge geloofsleer in haar familie afzwoor en besloot "erbuiten" te gaan. De gevolgen kennen we, maar familie is altijd blijven trekken aan Grace en ze keert dan ook met regelmaat terug. Ze is een buitenbeentje, ook daar, maar ze is allerhartelijkst en verliefd op haar moeder, broers en de rest. Zelf is ze inmiddels oma, met de autonome regisseur-fotograaf Jean Paul Goude kreeg ze een zoon.
Haar shows zijn prachtig. Voornamelijk om naar te kijken want met name in de lage registers hoor je dat haar stem ouder wordt, maar zodra ze uithaalt is het nog steeds die krachtige verschijning die alle toeters en bellen uit de kast haalt om je te verrassen en te verwennen. Schitterend om naar te kijken en wat blijft Jones op haar leeftijd (vandaag jarig en 67 inmiddels) toch een prachtig mooie vrouw. "Eens model, altijd model" zou je bijna zeggen.
De film draaide als opener van het In-Edit Festival , een internationaal muziekdocumentaire-festival dat dit jaar voor het eerst ook in Amsterdam plaatsvond. Mevrouw Fiennes gaf in het Ketelhuis antwoord en uitleg op Q&A-vragen. Het was een bijzondere avond. En ik? Ik ga dat machtige "Pull up to the bumper" in élke dansplaylist opnemen die ik de komende jaren nog moet draaien.

Met : Grace Jones, Jean-Paul Goude , Sly & Robbie