Bac Nord (aka The Stronghold) - Cédric Jimenez

Bac Nord op IMDb (6,9)

Bac Bord op Moviemeter (3,43)

Spijkerharde politiethriller, die je eerlijk gezegd een beetje de moed doet verliezen dat het allemaal nog wel goed komt met de mensheid. Drugscriminaliteit vernielt de leefbaarheid in grote steden, bestrijders ervan lopen altijd een paar passen achter met hun beperkte juridische mogelijkheden. Het grensgebied van rechten en plichten van zowel overheidsdienaren als van (opstandige) burgers vormt geen prettige leefomgeving. Ik werd er in ieder geval enigszins ongelukkig van, de film gaf een nare inkijk. 

Marseille is dus zo'n stad waar de drugscriminaliteit complete wijken heeft overgenomen. De politie wordt er ternauwernood gedoogd, maar moet niet het idee hebben dat ze er iets te zeggen hebben. We volgen drie vrienden van de heftige recherche-unit Bac Nord , die de wijken in het noordelijke deel van de stad leefbaar moeten proberen te houden. 

Ze infiltreren waar ze kunnen, ze gedragen zich als pseudo-kopers en ze gebruiken informanten. En toch worden ze steeds weer ontmaskerd en daarmee opgewacht door een woedende menigte, die niet schroomt om de agenten in levensbedreigende situaties te brengen. De drie bevriende agenten die wij volgen (type vastberaden, type gezinsman en type losbol die zelf ook beperkt gebruiker is) vullen elkaar steeds goed aan en zijn gemotiveerd om de echte raddraaiers en de leidinggevende handelaren aan te pakken. Daartoe gaan ze af en toe hun boekje te buiten: in ruil voor gegevens leveren ze hun informanten een deel van hun eerder in beslag genomen drugs. Waardoor ze dus zelf chantabel en ten dele corrupt worden (geacht). 

Het gaat helemaal mis als ze na een mega-aanhoudingsoperatie verlinkt worden , waarna ook direct blijkt welke opportunistische Pinokkio's de boven hen gestelden zijn. Ze zitten in de val, klem tussen idealen en handelingen. 

Met : Gilles Lelouche, Karim Leklou, Francous Civil, Adele Exarchopoulos  
 

 FIN - song : The Animals - House of the rising sun

De fazantenmoordenaars (Fasandraeberne) - Mikkel Norgaard

De Fazantenmoordenaars op IMDb (7,1)
Bleek ik met " Keeper of the lost causes"  zomaar deel 1 van een heuse trilogie te hebben bekeken. Deze , de Fazantenmoordenaars, is deel 2 van een reeks van de schrijver Jussi Adler-Olsen. Deel 3 (Flessenpost) is net deze week verschenen. Daarover heb ik een andere lokale filmfanate al zien schrijven, daar ga ik dus ook maar achteraan.

Deze, deel 2, is nogal heftig. Althans, ik vond het een harde film die desondanks wel in de Scandinavische thriller-traditie past. Want ook hier gaat het om een bijzonder rechercheursduo waarbij 1 van de 2 totaal onaangepast is. Carl Morck (op het lijf geschreven van Nikolaj Lie Kaas) is een morsige en mopperige detective, een dwarspisser van het zuiverste water: Waar het complete politieteam overtuigd is van de oplossingen in een zaak, stelt hij net de volgende vragen omdat hij gelooft dat ze er nog niet zijn. Zijn maatje Assad (de olijke acteur Fares Fares) kan hem soms moeilijk volgen maar is ten volle overtuigd van de kwaliteiten van zijn collega.
Hierdoor pakken ze een coldcase aan die opgelost leek. Weliswaar onbevredigend (de bekennende verkrachter/moordenaar van een jonge tweeling kreeg slechts 3 jaar) maar toch opgelost. Morck krijgt een doos met archiefmateriaal van deze zaak in handen en vertrouwt het niet. De sporen leiden naar een peperdure kostschool in de buurt, waarbij alle oud-leerlingen elkaar blijken te dekken. Men speelt elkaar de baantjes toe, maar blijkbaar steunt men elkaar ook in de soms misdadige paden die jaargenoten lopen. Morck is voor niemand bang en neemt de handschoen op tegen Ditlev Pram, een steenrijke en invloedrijke zakenman. Die Pram blijkt in zijn jonge jaren toch wel wat minder zuivere noten op de zang te hebben gehad.
Via een verdwenen gewaande zwerfster bouwt Morck aan informatie over zijn zaak. Hij is vastbesloten deze arme vrouw te helpen. En het onrecht dat haar is aangedaa, alsnog recht te zetten.

Beelden zijn niet altijd even prettig, het gaat er soms nogal grof aan toe. Maar de spannende interactie tussen het rechercheteam, de getuige en de criminelen is boeiend genoeg om rechtop op de bank te zitten. Komt natuurlijk ook door de stevige kwaliteit van de acteurs.

Met Nikolaj Lie Kaas, Fares Fares, Pilou Asbaek , David Duncik

Unfair world (Adikos Kosmos) - Filippos Tsitos

Unfair World op IMDb (6,4)
Iets te trage film die echter , tegen het licht van de aanhoudende geschiedenis van de aanhoudende crisis in Griekenland, toch interessant wordt. Immers, politieagent Sotiris is van nature helemaal niet zo fout en corrupt als hij uiteindelijk lijkt te worden. In eerste instantie is ie eerder de goedheid zelve, een agent die ter plekke allerlei processen-verbaal verscheurt dan wel een voor de verdachte gunstige draai geeft. Hij weet immers dat die mensen geen cent te makken hebben, dat zij hun overtredingen maken uit nood , uit de drang om te overleven.
Zo beschermt hij een winkeldievegge, een gunst die hem later van pas komt als hij plotseling in een echt nare zaak terechtkomt. Hij is van plan een collega te gaan helpen, de man zit bijna aan zijn pensioen maar belandt in een soort afpersingszaak. Sotiris gaat mee op gesprek maar het loopt uit de hand, waarbij uiteindelijk de crimineel wordt omgebracht. Sotiris en zijn collega moeten het lijk wegmoffelen maar vergeten daarbij de envelop met geld die meegebracht moest worden.
Die envelop is de prooi voor de schoonmaakster. De dame die - u dacht het al - in een eerder stadium de winkeldievegge bleek te zijn.
Hij zoekt haar op: ten eerste moet de envelop terug, ten tweede moet er een sluitend verhaal bedacht worden voor de recherche en ten derde vindt hij haar eigenlijk een aantrekkelijke dame.
Maar - zoals de titel van de film al zegt- de wereld is niet eerlijk.

Infiltrant - Shariff Korver

Infriltant op IMDb

Tegenvallende film. Ik kan het maar beter meteen zeggen. Nasrdin Char is weliswaar een rijzende ster binnen ons vaderlandse firmament, dat wil nog niet zeggen dat ie elke keer de goede keuzes maakt. Deze film is een te matige combinatie van zijn succesvolle debuut "Rabat" en Flikken Rotterdam. En Amsterdam trouwens, we zien de steden door elkaar gebruikt worden. 

 Sam (eigenlijk Said) heeft met bijzonder goed resultaat de politie-academie doorlopen, doet keurig zijn ding totdat het misgaat bij een arrestatie. Het toegeworpen scheldwoord "hoerenjong" doet hem net iets te veel aan zijn zieke moeder herinneren en hij draait door. Schorsing, penning inleveren, dat werk.

Op dat moment wordt hij benaderd door een AIVD-achtige vrouw die hem zegt zijn carrière nog een gunstige wending te kunnen geven. Hij moet undercover, hij moet infiltreren in de Marokkaanse drugsoorlog in Amsterdam. Dat doet ie. Dermate succesvol zelfs dat ie met een aantal "collega's" welhaast amicaal wordt, in ieder geval sympathie voor voelt. 

Dat zit natuurlijk dwars bij de grote finale: als de politie de bende uiteindelijk wil arresteren. ontstaat er iets van wroeging.

Undercover - Boris Pavel Conen

Undercover op IMDb

En opnieuw een telefilm, deze er 's avonds meteen maar achteraan gegooid.

Of het is mijn genre niet, of we kunnen het in Nederland echt niet. Politiefilms vormen een genre op zich en bij de Nederlandse versies daarvan vind ik de knulligheid er vaak vanaf druipen. Ik kijk ze niet, al die Flikken Zierikzee en Flikken Texel en Flikken weet ik veel, maar ik heb er natuurlijk ooit wel eens gezien.
Deze telefilm probeert zich iets aan dat verhaal te ontworstelen door heel erg op de persoon te spelen, we krijgen de kans diep in het hoofd te kruipen van agente Nurgül . Zij, eind twintig, woont bij haar lastige ouders in, vader op ziekbed, broer al twintig jaar uit zicht.
Door haar kundige werk krijgt ze promotie aangeboden in het verre Amsterdam. Na de nodige weerstand van thuis gaat ze het toch aan, ze blijkt gezien te worden als een serieuze undercover-agente in een drugsoperatie tegen een Turkse restaurantbaas/coke-directeur. Gaandeweg de operatie krijgt ze steeds helderder in beeld waarom juist zij is gevraagd. Oh ja, ik vergeet natuurlijk de love interest niet, het is tenslotte een NL-film.

Niet vervelend, maar ook niet sterk.

Omar m'a tuer- Roschdy Zem

Omar m'a tuer op IMDb
Een film naar Begtje's hart:: de strijd van de kleine man tegen de grote machine.

Omar is tuinman. Analfabeet. Marokkaan. In Frankrijk.
Een van zijn 2 werkgevers wordt vermoord gevonden in haar kelder. In een laatste krachtsinspanning heeft ze met haar eigen bloed op de muur geschreven: "Omar m'a tuer" .
Juist die spelfout zou wijzen naar de analfabete tuinmaan. die zou hier iets mee te maken hebben. En wordt gearresteerd.
De hele film lang houdt hij zijn onschuld vol: de eerste drie jaar van zijn gevangenhouding, de periode na het proces tot aan het moment dat hem gratie verleend wordt om reden dat de Marokkaanse koning een bezoek aan Frankrijk brengt.
Recht toe recht aan policier, zegt u. Nee, dat is het niet want de film laat het einde volledig open: het is een waargebeurd verhaal en Omar is dan wel vrij maar nog steeds niet officieel onschuldig verklaard. Dit ondanks dat er een boek over de zaak geschreven is waarin veel meer vrijpleitend bewijsmateriaal is verzameld dan er voor de rechtszaak bijeen was gebracht. Dit ondanks het feit dat er overduidelijk geweigerd wordt om dat materiaal het onderzoek te laten heropenen.

Het zaakje stinkt, de rechterlijke macht zoekt te gemakkelijk een zondebok en vindt die in een weerloze gastarbeider. Klinkt allemaal simpeler dan het in deze film gebracht wordt. Fijne emotionele prent.