Blue Moon - Richard Linklater

Blue Moon op IMDb (6,9)

Blue Moon op Moviemeter (2,75)

Blue Moon op Wikipedia

Lang zat ik - in het knusse zaaltje 3 van mijn meest gefrequenteerde filmtheater - te twijfelen of ik wel de goede keuze had gemaakt die avond, ik had immers nog voldoende alternatieven op schijf en stream staan. Maar toch: een voorpremière met illustere acteursnamen plus een regisseur van naam plusplus een biografische momentopname van een illuster componistenduo uit de eerste helft van vorige eeuw, ik kon het allemaal niet laten lopen. Gaandeweg werd mijn twijfel weggepoetst doordat de dialogen (nou ja, de film is haast een semi-monoloog) goed geschreven zijn én doordat er een fijne chemie zat tussen hoofdrolspelers Hawke en Cannevale. Daarmee trekt de film uiteindelijk toch de voldoende over de streep.

1943, ook de VS houdt zich bezig met de oorlog die weliswaar op ruime afstand woedt maar waar toch haar eigen burgers ook heen worden gestuurd. Afleiding is nodig, die vinden veel mensen in de theaters die musicals presenteren alsof er niets aan de hand is. We duiken de kroeg in en vinden daar Lorentz Hart aan de bar. Hij lijkt al op leeftijd, maar is pas halverwege 40: opgeleefd lijkt hij, door zowel overmatig drankgebruik als een teloorgaande carrière. Hij heeft successen gekend, vele successen zelfs, maar vanavond wordt hij pijnlijk geconfronteerd met zijn afdaling: het café bereidt zich voor op de feestelijke receptie ter ere van de première van de musical "Oklahoma!". Uitroepteken! Die is weliiswaar van muziek voorzien door zijn partner Richard Rodgers, maar voor het eerst in 20 jaar schreef niet Hart de teksten voor hem omdat de componist ervoor koos om dat met een andere tekstschrijver, de ook niet verkeerde Oscar Hammerstein,  te doen.
Hart mokt en zeurt aan de bar, we snappen langzamerhand meneer Rodgers steeds beter. Hart hangt aan een wereld die er niet meer is, hij weet niet eens meer wie hij zelf is: ambivalent over zijn seksualiteit, over zijn drankgebruik, over zijn kunstenaarscchap. Teloorgang, kent u dat woord?

Met: Ethan Hawke, Bobby Cannevale, Andrew Scott, Margaret Qualley

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Tony Bennett - This funnny world 

Song sung blue - Craig Brewer

Song sung blue op IMDb (7,1)
 Song sung blue op Moviemeter (4,00)

Song sung blue op Wikipedia

Heerlijk gespeelde film, we hebben ons erg goed vermaakt en derhalve niet voor niets de snijdende wind getrotseerd om de voorpremière mee te pakken. Zelf ben ik wel behoorlijk liefhebber van het song(schrijvers)materiaal van Neil Diamond, dat maakte het voor mij al iets makkelijker. Zijn werk is niet hip, het rockt niet en dat maakt een brede acceptatie lastig. Gelukkig draait het daar helemaal niet om in deze verfilming: net op tijd stapt de regisseur over van biografisch naar sociaal drama. En dan ook gelijk goed. De film gaat namelijk niet over het levenspad van de gebronsde zanger, nee: het draait om twee "impersonators" van zijn wek. Het dus heeft echt bestaan en heeft met recht een kronkelig pad afgelegd om te komen waar we aan het einde van de film zijn. Vooral Kate Hudson overtuigt met een sterke emotioneel gespeelde (en gezongen) rol.

Mike Sardina heeft gelukkig de muziek nog. Hij heeft de bodem geraakt en is door zijn alcoholisme alles kwijtgeraakt: relatie, werk, alles. Nou ja, die muziek dus. Hij schnabbelt een beetje bij op een kermisattractie waar meerdere vertolkers van evenzovele artiesten rondlopen: er is een James Brown, natuurlijk is er een Elvis, er is een Patsy Cline en ook Mike speelt er zijn rolletje van Amerikaanse countryster. Hij wil het echter anders, hij wil onder zijn artiestennaam Lightning meer de rockende kant op door werk van Neil Diamond te gaan vertolken. Als hij de ravissante Claire ontmoet, lijkt dat ook te gaan lukken. De twee repeteren maar komen ook al snel nader tot elkaar. Maar hoe doe je dat: beiden alleenstaand ouder, beiden met nauwelijks inkomsten, beiden gedoemd tot een marginaal bestaan. Is daar nog een weg uit?

Ja, die is er: door de juiste muzikanten om zich heen te zoeken, door hard te werken en te lobbyen én door het levenspad samen te bewandelen: Mike en Claire worden een stel, Lightning krijgt Thunder aan zijn zijde, ze gaan op pad als vertolkers van het werk van Neil Diamond. Een hobbelig begin leidt langzaam tot een beetje succes (tot zelfs het voorprogramma van Pearl Jam). Maar een beetje filmkijker weet dan dat het noodlot niet lang op zich laat wachten, 

Met: Hugh Jackman, Kate Hudson, Ella Anderson, King Princess, Jim Belushi, Fisher Stevens

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Hugh Jackman & Kate Hudson - Crunchy Granola Suite

Sentimental Value (aka Affeksjonsverdi) - Joachim Trier

Sentimental Value op IMDb (8,0)
 Sentimental Value op Moviemeter (3,67)

Sentimental Value op Wikipedia

Hier keek ik echt naar uit: een film met een van de beste acteurs van Europa, met de actrice van een van de leukere films van de afgelopen jaren én een film van de hand van een bewezen kundige regisseur: an offer i couldn't refuse. De film draaide al op ons lokale filmfestival maar toen was ik niet in den lande, daarom nu maar fluks de kans op de voorpremière gepakt. Blij toe, ik was onder de indruk. Mooi complex verhaal, sociaal drama van de bovenste plank en sterk acteerwerk. Wat ben ik toch eenvoudig blij te maken.

De zussen zijn gespannen. Het is al moeilijk genoeg - de uitvaart regelen van je moeder- maar daar komt ook mee dat hun vader voor het eerst sinds jaren weer eens ten tonele verschijnt. Hij heeft het niet best gedaan, zo laten de zussen duidelijk merken: de voortdurende ruzies met hun moeder, zijn frequente en langdurige afwezigheid vanwege zijn werk en zijn onlesbare dorst maakten hem niet de vader die ze zich gewenst hadden. En nu lijkt hij ook nog eens gekomen om het huis, dat na de scheiding aan moeder en de kinderen werd verleend, terug te eisen. Alles wringt.

Ondanks die aan de oppervlakte liggende spanningen doet vader alsof hij zijn kinderen juist het beste gunde, sterker nog: dat doet hij nog steeds. Hij overhandigt de jongste dochter (groeiende steractrice met podiumvrees) een vers script dat hij (vermaard regisseur) wil verfilmen. Met háár in de hoofdrol.
Het is teveel voor de toch al zo getergde Nora: ze weigert, waarop vader een grote internationale ster invliegt om die rol, die op haar lijf geschreven rol, te spelen. Dat kan niet anders dan tot frictie leiden.

Met: Renate Reinsve, Stellan Skarsgaard, Inga Ibsdotter Lilleaas, Elle Fanning, Anders Danielson Lie

FIN - song : Labi Siffre- Cannock Chase

Gezien in : Cinema Oostereiland

Steve - Tim Wielants

Steve op IMDb (6,4)

Steve op Moviemeter (3,04)
 Steve op Wikipedia

U dacht natuurlijk al: wat is het hier stil! Dat klopt, BEGTje was er even tussenuit. Tripje naar een zonnig eiland, hetgeen de zinnen weer eens even geheel verzette. Toch lukte het ons nog om ook daar in ieder geval nog één filmpje mee te pikken. Weliswaar vanaf een tablet op het hotelbed- dus met een zeer andere filmbeleving dan gebruikelijk - maar de film maakte desondanks indruk. Mogelijk door een keur aan sterke acteurs (de onnavolgbaar goede Cillian Murphy stelt eigenlijk nooit teleur) maar zeker ook door het hypertense verhaal. Een verhaal dat niemand onberoerd laat: ik weet van anderen dat ze de film voortijdig stopzetten wegens te heftig en te druk maar als je daar doorheen bijt, krijg je een indrukwekkend jeugdzorg-verhaal te zien.

Steve is headmaster op een chique onderwijsinstituut. Het chique zit m in het gebouw en het landgoed waarop het zich bevindt, niet in de cliënten en niet in de vorm van voorbereiding op "nieuwe elite". Dat komt door de aard van de instelling: louter jonge cliënten die al een draaideurverleden hebben van zorginstellingen en zelfs gevangenissen. Het is min of meer een "laatste kans" scholing die men hier krijgt: als men het hier niet redt, rest alleen nog galg en rad, dan blijft alleen "de straat" nog over. 

De samenstelling van de leerlingengroep zorgt ervoor dat er de ganse dag een opgefokte sfeer hangt van schreeuwen en schelden, van knokken en intimideren. Gedrag dat niemand onberoerd laat, iedereen staat onder stress. Niet alleen de leerlingen dus, maar zeer zeker ook het docententeam. Er is door de overheid veel geld ingepompt om dit project te laten slagen, het lokale member of parliament komt dan ook een bezoekje brengen om te kijken welke vorderingen team en leerlingen maken. Steve is de zenuwinzinking nabij en slikt daar net iets te veel ondersteunende middelen voor. Al met al een cocktail van omstandigheden die bij de getroebleerde leerlingen nog een keer zo hard binnenkomen als bij de leraren, psychologen en begeleiders die tegen de klippen op proberen de school draaiende te houden én de leerlingen op een maatschappelijk pad te krijgen. We wachten op de explosie, op de katharsis.

Met: Cillian Murphy, Tracey Ullman, Emily Watson, Jay Lycurgo, Luke Ayres

FIN - song : Little Simz- Don't leave too soon (noot: de zangeres speelt ook een rol in deze film)

Opa Cor - Martin van Waardenberg en Peter Verhage

Opa Cor op IMDb (5,8)

Opa Cor op Moviemeter (2,78)

Opa Cor op WIkipedia

Na zijn spraakmakende theatershows met Wilfried de Jong is Martin van Waardenberg zich steeds meer gaan richten op het medium film. Met succes ook, trouwens. Hoewel hij een niet al te grote range aan karakters in huis heeft (en dus heel vaak gewoon zichzelf speelt), weet hij toch met enige regelmaat te scoren. In de film "De terugreis" bijvoorbeeld, daar excelleerde hij in naast Leny Breederveld. "Opa Cor" haalt lang niet de kwaliteit van die film, maar is nou ook weer niet heel vervelend om te zien. Opnieuw een combinatie van een tragische mopperende figuur die met sociale problematiek te kampen heeft. Wereldschokkend is het allemaal niet, zeg maar.

Opa Cor is een volkse vent: potje voetbal, kaartje leggen, pilsje erbij. En nog een pilsje, en zo voort. Het grote lichtpunt in zijn leven is zijn kleinzoon Coentje (van wie hij hoopt dat ie later net zo'n grote Feyenoord-ster wordt als zijn naamgever). Cor doet alles met hem, van dierentuin tot voetballen.

Tijdens een zo'n voetbalmiddagje laat Cor zijn aandacht verslappen: hij laat Coentje met andere jongens een balletje trappen terwijl hij in de kantine gaat klaverjassen. En pilsen. En klaverjassen. En pilsen. U snapt: hij verliest Coentje uit het oog en komt beteuterd bij zijn dochter aan. Hoewel de kleinzoon later alsnog komt opdagen, is voor Cor's dochter de maat vol: hij krijgt zijn kleinzoon niet meer te zien. 
Het is het begin van de totale aftakeling: Cor weet niet meer wat hij met zijn tijd aan moet en gaat uiteindelijk over tot hele vreemde beslissingen om toch nog wat van zijn leven te maken. Hij levert zijn identiteit in.
Het verhaal kent weinig verrassingen, maar wordt wel degelijk opgeleukt: een lawine aan cameo-rollen van bekende Nederlanders rolt voorbij, met daarbij een aantal hele leuke verrassingen.

Met : Martin van Waardenberg, Floortje van Waardenberg, Lenny van Waardenberg

FIN - song : Guus Bok- Opa Cor

Damaged - Terry McDonough

Damaged op IMDb (4,8)
 Damaged op Moviemeter (2,21)

Dat viel niet mee. Sterker nog: dat viel flink tegen. Dan heb je zo'n mooie lijst met sterrennamen en dan doe je er zo weinig mee. Grootste boosdoener was het script, mijns inziens. Dat was zo houterig opgesteld dat je de hele tijd zat te denken: zien ze nou niet wat ik zie? Moeten ze nou echt struikelend door de opbouw van dit verhaal heen? Jammer, reputaties sneuvelen vaak sneller dan ze kunnen worden opgebouwd. Jackson, Cassel, heren: neem even pauze en overweeg volgende keer goed welke klus je aanpakt.

Wanneer in Edinburgh een jonge vrouw op rituele wijze wordt vermoord, schakelt rechercheur DCI Glen Boyd al snel de expertise in van zijn Amerikaanse collega Dan Lawson. Hoewel die laatste de afgelopen jaren flink aan de drank is geraakt, was hij wel de cop die het verst kwam in het onderzoek naar een vergelijkbare reeks moorden in zijn werkgebied Chicago.

Lawson komt over naar Schotland en is nog maar nauwelijks geïnstalleerd als de volgende moord plaatsvindt. Er blijkt een religieuze component in de gruwelijke misdaden te zitten: het eerste slachtoffer was een joodse vrouw, de tweede een katholieke dame. De verdenking gaan dan ook direct uit naar een lokale sekte en vooral naar een daaruit geëxcommuniceerd lid. Boyd en Lawson proberen de puzzel te leggen maar komen er nog niet geheel uit, reden waarom Lawson zijn compagnon uit het onderzoek van destijds erbij haalt. Deze man, Walker Bravo, was de analist van het politiekoppel maar nam ontslag omdat de zaak hem teveel aangreep, de beelden waren te gruwelijk. 
Net als het trio dichter bij de uitkomst lijkt te komen, vindt de volgende moord plaats. En die moord is verdomd dichtbij, want het is Boyd's vrouw die eraan moet geloven. Boyd's woede richt zich op de enige arrestant die in de zaak gemaakt is, maar zowel Lawson als Walker hebben andere intuïties.

Met: Samuel L. Jackson, Vincent Cassel, Gianni Capaldi, Kate Dickie, John Hannah, Laura Haddock

FIN - song : Gun- Lucky Guy

Oldboy- Spike Lee

Oldboy op IMDb (5,8)
 Oldboy op Moviemeter (2,93)

Pas aan het einde had ik door dat ik deze film blijkbaar al gezien heb. Ook al is dat 8 jaar geleden, het is toch illustratief voor het gegeven dat veel van dit soort thrillerachtige knokfilms voor mij dezelfde kant op gaan: onze held-voor-één-avond lijkt het helemaal kwijt te zijn en ten onder te gaan tegen sterkere krachten maar hij herpakt zich dusdanig dat hij als eenling de hele organisatie durft en weet aan te pakken. Film heeft dat nodig, het is waarvoor mensen naar de zaal gaan. Voor mij geldt in zulke gevallen dat ik mijn aandacht voor het script los laat en me focus op het acteerwerk en de cameravoering. In deze film is het met name dat eerste deel dat zorgt voor waardering. Josh Brolin is altijd al een acteur van het grote gebaar, dat kan hij in deze rol prima kwijt. Elisabeth Olsen is geloofwaardig als de bezorgde hulpverlener, Samuel L. Jackson schmiert als vanouds en Sharlto Copley is een prima zonderling. De optelsom maakt deze film dus opnieuw prima draagbaar.

Mijn recensie van destijds : https://begt.blogspot.com/2015/01/oldboy-spike-lee.html

FIN - song : Roque Banos - Destiny

The Outrun - Nora Fingscheidt

The Outrun op IMDb (6,9)
 The Outrun op Moviemeter (3,37)

In ieder geval geen makkelijke film, verhaal en beelden zijn behoorlijk intens. Zelf kon ik er wel wat mee, maar dat kan bij elke kijker anders uitpakken, getuige de uiteenlopende reacties die ik op deze film las en hoorde. Zelf sta ik aan de waarderende kant: niet alleen waren de beelden bij vlagen fantastisch, ook het direct-op-de-huid-gefilmde acteerwerk van de zich nog steeds ontwikkelende Saoirse Ronan komt hard binnen. Ik zat er goed in dus.

Het stormt in het hoofd van Rona; hoewel het lijkt of ze veel zaken goed op de rit heeft (studie min of meer afgerond, een lieve en begripvolle vriend aan haar zijde en een druk sociaal leven) weten wij al snel dat achter die facade een diepzee aan problemen leeft: Rona zit veel minder stabiel in haar vel dan ze doet voorkomen. Voor een deel komt dat uit haar lastige jeugd (stapelgek op haar vader die met de regelmaat van de klok terugval heeft vanwege zijn bipolaire aandoening, een moeder die om die reden iets meer op afstand van zowel hem als haar is gaan staan en die zich volledig heeft gestort op een ferme religieuze verdwazing), maar voor een deel ligt dat aan Rona zelf: ze glijdt af richting alcoholisme, ze ziet alles uit elkaar vallen wat ze aan zekerheden heeft opgebouwd maar ze heeft niet de tools om die neergang te stoppen.

Het gaat faliekant mis: haar vriend heeft geen andere keuze dan haar te verlaten, maar niet nadat hij haar heeft opgelegd aan zichzelf te gaan werken. Rona gaat naar de AA en lijkt vastberaden om zich terug te vechten. Uiteindelijk ziet ze daar nog maar een oplossing in: ze solliciteert op een natuurbeheer-functie op een van de winderige Orkney-eilanden : een paar eilanden verderop is ze opgegroeid, maar ze gaat nu nog verder richting isolement. Alleen zijzelf, het huisje met de houtkachel, de rotsen en de zeehonden bij het strand houden haar in het gareel. Tenminste, zolang haar vader geen terugval heeft, kan zij dit geïsoleerde bestaan volhouden en houdt ze zich staande. Wie wind zaait, zal storm oogsten.

Met: Saoirse Ronan, Paapa Essidu, Stephen Dillane, Saskia Reeves

FIN - song : The The - This is the day  (NB: ik ging zingend de zaal uit!)

Gezien in : Cinema Oostereiland

Memory- Michel Franco

Memory op IMDb (6,6)
 Memory op Moviemeter (3,29)

Zeer intrigerend verhaal: ongemakkelijk doch hoopvol, verontrustend doch zielenzalvend, onbegrijpelijk maar logisch. Net iets meer dan anderhalf uur heeft regisseur Franco (oa het ook al bijzondere "Sundown") nodig om de kijker voor een paar uur aan napraatstof te leveren. Daar hou ik van. Prima film derhalve, bovendien ook nog eens sterk geacteerd en prijswinnend.

We weten al direct dat Sylvia met demonen worstelt maar ze lijkt die gevechten inmiddels te boven te zijn. Nog steeds bezoekt ze de AA-meetings, maar ze is al zover in het ontnuchteringsproces dat ze haar dochter al meeneemt om samen aan de groep te tonen waar ze nu staan. Haar eigen ervaringen maken dat ze reuze streng is voor haar dochter Anna, die steeds meer in de leeftijd komt van afspraakjes en nieuwsgierigheid naar wat de wereld te bieden heeft. Sylvia houdt het af, meestal sluiten ze zich af in hun beveiligde flat. Haar zus Sara moet fors haar best doen om Sylvia een keer de deur uit te krijgen, na enige weerstand gaat Sylvia mee naar een schoolreünie.

Ook daar zondert ze zich af maar krijgt aan tafel gezelschap van een indringend zwijgende man. Sylvia verdraagt het niet en gaat naar huis. Maar dat gaat zomaar niet: de man loopt -zonder een woord te zeggen- mee, tot aan haar voordeur zelfs. Als hij er de volgende ochtend nog steeds zit (in de regen), neemt de hulpverlener in haar het heft in handen: ze regelt dat de zonderling wordt opgehaald. Het lijkt klaar. Maar dan begint het pas.

Ze is nieuwsgierig naar wat de beweegreden van de man waren en neemt contact op met de familie. Ze regelt een ontmoeting en trekt daarmee een beerput aan herinneringen op. Ze werpt zich op als buddy voor de dementerende man, maar beseft niet wat ze daarmee voor zichzelf én voor haar dochter aan gevoelens blootlegt.

Met : Jessica Chastain, Peter Sarsgaard, Brooke Timber

FIN - song :  Procol Harum- A whiter shade of pale

Gezien in : Cinema Oostereiland

L' immensitá - Emanuele Crialese

L'Immensitá op IMDb (6,4)
 L'Immensitá op Moviemeter (3,21)

Intens. Integer, Ingewikkeld. Immens. Deze Italiaanse film (jazeker, La Cruz kan ook gewoon Italiaans spelen) gaat vol in op de emotie. Sympathieke doch complexe hoofdpersonen en ook een volbloed klootzak aan wie het makkelijk een hekel hebben is. 

Clara is moeder. En een hele goede. Op wervelende manier begeleidt ze haar kinderen, ze omringend met alle speelse warmte die een moeder kan hebben. Ze zijn haar alle drie even lief maar de oudste, Adriana, vraagt toch wel haar speciale aandacht. Adri, zoals Clara haar liefkozend noemt, is dan wel het oudste meisje, maar zo voelt en ervaart ze dat niet. Ze voelt zich Andrea, een jongen, en heeft daarover menig gesprek met haar moeder. Die is begripvol, stimulerend en motiverend, maar kan ook niet veel meer doen dan dat: we praten over de jaren 70 in het nog zeer traditionele Italië,

Adriana/Andrea heeft overigens nog veel meer zorgen: scherp observerend ziet ze dat haar knappe en wervelende moeder vastzit in een liefdeloos huwelijk. Ze vindt haar moeder vaak veel te toegeeflijk aan die nare vent die verwacht dat het eten op tafel staat als hij thuiskomt, die niets moet hebben van de tamelijk vrije opvoeding die zij haar kinderen geef ten die haar 's avonds tegen haar wil tot seks probeert te forceren. Clara probeert haar problemen heimelijk weg te drinken maar Adri ziet alles en steunt haar moeder in alles. Ze helpen elkaar hun ongelukkige lot beter te accepteren maar zoeken gezamenlijk naar een uitweg.

Met : Penelope Cruz, Luana Giuliani, Vincenze Amato

FIN - song : Johnny Dorelli - Tema dal film "Love Story"
FIN - song : Don Backy - L'Immensitá

Kuolleet Lehdet (aka Fallen Leaves / Dead Leaves) - Aki Kaurismäki

Fallen Leaves op IMDb (7,6)
 Fallen Leaves op Moviemeter (3,59)

Vrolijk zijn ze zelden, de bijzondere films van de Finse regisseur Aki Kaurismäki. Toch bespeur ik zijn laatste, aardig ontvangen, film "Fallen Leaves" wel iets wat je optimisme zou kunnen noemen. De meester van "Leningrad Cowboys" en "The Match Factory Girl" wordt wellicht milder naarmate de jaren vorderen.

Neemt niet weg dat we eerst weer door een aardige hoeveelheid ellende heen moeten voordat we kunnen toewerken wat mogelijk een "happy end" genoemd kan worden. We volgen twee eenzame zielen in hun hobbelige pad naar begrip, gezelschap en enig licht in het bestaan.

De stille Ansa is een lieve vrouw maar met iets te weinig ruggengraat om van zich af te bijten. Het ene ontslag volgt op het andere, toch zet ze zich er elke keer weer toe om zich voor een schamel loontje te laten vernederen (nee echt, de werkgevers komen er bij Kaurismäki niet goed van af). 

De ingetogen Holappa is net zo'n "12 ambachten,13 ongelukken"-stuntelaar maar hij lijkt volledig happy in zijn rol. Zolang hij maar overal op zijn werkplekken een paar flessen drank kan verstoppen, slaat hij zich wel door de dag heen. Zolang als het goed gaat natuurlijk, want ongelukjes liggen op de loer en dan valt zijn alcoholwalm doorgaans snel op. 

De twee ontmoeten elkaar bij een karaoke-avond maar zijn beiden te schuchter om elkaar aan te spreken. Daar zijn een aantal toevallige ontmoetingen voor nodig, waarna zelfs dan nog de eerste afspraakjes mislukken. Omdat ze daar beiden ongelukkig in zijn, zetten ze toch door en verdomd: er komt toch een eetafspraak. Hoe krijg je de schuchtere jonge vrouw en de alcoholische jongeman zover dat ze elkaars gezelschap positief gaan waarderen? 

Met : Jussi Vatanen, Alma Pöysti

FIN - song : Olavi Virta - Kuolleet Lehdet

Seven psychopaths - Martin mcDonagh

Seven psychopaths op IMDb (7,1)

Seven psychopaths op Moviemeter (3,21)
 

Als er één verandering is in mijn kijkgedrag tov de laatste jaren, dan is het wel het vaker herzien van films. Veel meer dan eerder bekeek ik dit jaar films voor een tweede of derde keer. Soms omdat ik ze gewoon zo goed vond dat het weer kon, soms omdat ik eigenlijk de pointe van verhaal en film vergeten was. En wat blijkt: door het recenseren van films heb ik mezelf ook aangeleerd om anders naar film te kijken, waardoor ik een heel andere (of een aangescherpte) mening heb dan de eerste keer dat ik de film zag.

Deze bijvoorbeeld, die zag ik in 2013. Dat is inmiddels 10 jaar geleden en de tijd is goed geweest voor deze film. Veel meer dan de eerste keer zag ik de outstanding komische talenten van Sam Rockwell, opnieuw viel ik voor de ingetogen karaktercharme van Christopher Walken en zelfs het script vond ik minder los-zand dan de vorige keer. Louter plussen dus voor het herzien van deze black comedy.

Mijn recensie van destijds: BEGT-recensie Seven Psychopaths 2013

FIN - song : PP Arnold - The First Cut is the Deepest

Juniper - Matthew J. Saville

Juniper op IMDb (6,5)
 Juniper op Moviemeter (3,00)

Volgens IMDb al uit 2021 maar pas sinds deze week in de zaal te zien, ik zat gisteren in ieder geval bij de eerste voorstelling in ons theater. En werd niet teleurgesteld. Tikkeltje larmoyant (er ligt wel héél erg veel ongeluk binnen deze familie) maar de ontwikkeling van de respectievelijke karakters, de hier en daar poëtische beelden (en goede muziek) en uiteraard het immer sterke spel van Charlotte Rampling trekken deze film ruim over de voldoende-streep. 

Rampling speelt Ruth, een zwaar alcoholische vrouw die na een ongeval niet meer alleen kan wonen en daarom in het huis van haar zoon gaat worden verzorgd. Die zoon laat het op zijn beurt vooral over aan zijn eigen zoon- de depressieve Sam die zijn oma voor het eerst ziet- en aan Sarah, een tijdelijke inwonende verpleegkundige. 

De verstandhouding tussen moeder en zoon blijkt stevig getroubleerd, die tussen oma en kleinzoon komt mede daardoor ook niet van de grond. Ruth verblijft in de kamer waar Sam's moeder eerder overleden is, een reden waarom hij liever die kamer helemaal niet betreedt. Maar dat zal toch moeten, als zijn vader voor administratieve zaken naar Engeland moet en nurse Sarah ook haar ritjes naar de stad moet maken. Aarzelend gaat Sam de gesprekken met de cynische vrouw aan, het knettert tussen die twee en de verwijten zijn niet van de lucht. Maar filmwetten hebben ons geleerd dat daar uiteindelijk toch iets moois uit gaat voortkomen. Sam leert steeds meer waarom zijn oma zo geworden is en gaat uiteindelijk het gesprek met haar aan om ook wat meer begrip voor zijn vader op te kunnen doen. 

Met : Charlotte Rampling, George Ferrier, Marton Csokas, Edith Poor

FIN - song : Marlon Williams - Make way for love

Flag Day - Sean Penn

Flag Day op IMDb (5,4)
 Flag Day op Moviemeter (2,44)

Niet bijster goede, maar wel heel goed bedoelende film. Dat ik m toch kon hebben, komt waarschijnlijk doordat ik meestal wel wat kan met Sean Penn, een expressief karakter met een aantal mindere kanten maar ook met een warme sociale blik. Dat probeert hij in deze family values-film ook weer te etaleren.

Penn zelf speelt Johnny Vogel, een randcrimineel die maar niet wil slagen in de maatschappij. Het zorgt ervoor dat te vaak niet de verantwoording kan opnemen voor zoon en dochter (die laatste wordt gespeeld door Dylan Penn, inderdaad in het ware leven ook zijn dochter). 

Met iets te grote regelmaat worden de kinderen ondergebracht bij hun moeder, die het schimmige bestaan van haar man maar moeilijk aan kan en die de druk van twee jonge kinderen en veel schulden niet kan dragen. Zij vlucht in de drank waardoor de kinderen zo goed als op zichzelf zijn aangewezen en in arren moede maar weer naar hun vader reizen. Johnny belooft zijn kinderen van alles, maar krijgt er maar geen regelmaat in en stelt zijn kinderen iets te vaak teleur.

Als dochter Jennifer bijna volwassen is, staat ze op tegen de lamlendigheid van haar moeder. Ze vertrekt en gaat op zoek naar haar vader, waarbij ze een ongelukkig pad van drugsgebruik en dakloosheid moet overwinnen om uiteindelijk toch op een universteit te belanden. De confrontraties met haar vader zijn gelijkwaardiger nu, ze spreekt hem aan op zijn verwaarlozende gedrag. Opnieuw belooft Johnny er voor haar te zijn, maar een nieuwe arrestatie wegens valsemunterij neemt hem weer van haar weg. Dylan is vastberaden, ze wil niet meer terug naar de onzekerheden en de randen van het bestaan. Ze zet door, voor zichzelf, voor haar broertje en moeder en tja, het is wat het is, toch ook voor haar miezerige vader.

Met : Sean Penn, Dylan Penn, Katheryn Winnick, Josh Brolin , Eddie Marsan

FIN - song : Olivia Vedder (feat Eddie Vedder) - My father's daughter

Fisherman's Friend: One and all - Meg Leonard/ Nick Moorcroft

Fisherman's Friend: One and all op IMDb (6,3)

Fisherman's Friend: One and all op Moviemeter (3,00)

Het moet gezegd: de publieke perceptie van deze film tijdens de Hoornse Filmdagen was meer dan goed, uitbundig zelfs. Dat kan veroorzaakt zijn door het optreden voor- en achteraf van het lokale shantykoor, waarop dapper werd meegezongen en meegeklapt. Want aan de film zelf kan dat niet helemaal gelegen hebben. Feelgood, oh zeker, en niets aan de hand ook, enzo. Maar helaas wel een aaneenschakeling van cliché's . die nodig bleken om dit op waarheid gebaseerde verhaal te vertellen. Deze film is al een sequel , deel een was hartverwarmend maar mijns inziens is twee films over deze wonderlijke geschiedenis iets te veel van het goede. Maakt trouwens ook niet uit: de zaal werd vermaakt en ik trouwens ook, want vervelend was het nou allemaal ook weer niet. 

De story: nadat het succesvolle shantykoor uit Port Isaac, Wales, de nummer 1 notering heeft gehaald in de hitlijsten volgde een uitgebreide tour. Nu staat men voor de altijd lastige tweede plaat, een die het aanvankelijke succes moet continueren en hopelijk zelfs verbeteren. Maar ja, leadzanger Jim is een stevige drinker geworden na het overlijden van zijn vader en de platenmaatschappij dringt aan op een extra tenor-zanger voor een voller geluid. Die nieuweling zou zich dan moeten invechten in een vriendengroep die met elkaar opgegroeid is, hetgeen een onmogelijke opgave lijkt. Tevens wil de platenmaatschappij dat het mannenkoor zich wat minder ongenuanceerd zal uitlaten bij interviews en persconferenties. Tenslotte is er in de B&B van Jim's familie een jonge vrouw getrokken die op de vlucht lijkt voor een en ander. 

Gooi al deze ingrediënten in de blender , voeg daar nog wat vader-dochter-oma issues bij en je krijgt een tamelijk voorspelbaar kijkgeheel, dat desondanks met een glimlach bekeken kan worden. 

Met : James Purefoy, Sam Swainsbury, Maggie Steed, Imelda May

FIN - song : Fisherman's Friends- Wellerman

Land of Hope (aka Oma Maa) - Markku Pölönen

Land of Hope op IMDb (6,6)
 Land of Hope op Moviemeter (2,90)

Er had meer in gezeten bij deze film maar knullig acteerwerk zit een goed eindresultaat in de weg. Het verhaal is goed, de beelden zijn bij vlagen fraai maar verder ontstijgt het een veredeld amateurtoneel niet. Gemiste kans, m.i.. 

Finland, halverwege vorige eeuw. Anni is de dochter van een wat stuurse baas van een broodfabriek. Paps is behoorlijk ouderwets qua opvattingen: de dochters mogen hem best even uit de brand helpen in drukke tijden, maar ze hoeven er niet op te rekenen dat de fabriek later in hun handen overgaat. Daarvoor zullen ze slim en geaccpteerd moeten trouwen. Voor Anni heeft papa al een goede sul op het oog, maar zij beslist anders.

Anni's broer is omgekomen in de oorlog, hij liep met een boerenkar in een Russische hinderlaag. Die kar werd getrokken door Anni's paard, het paard dat zij op de kazerne goed verzorgd ziet worden door de stukke Veikko. Deze jongeman blijkt de enige overlevende van de Russische oorlogsdaad waar haar broer bij omkwam. Ze raakt geïnteresseerd in deze zachte jongen die - zwaargewond door de aanval- zoveel liefde voor dieren kan tonen. 
Veikko blijkt boerenzoon en afkomstig uit het Noorden. Als Anni haar liefde voorstelt aan haar vader wordt ze teleurgesteld door de neerbuigende houding van haar vader, die vroeger toch ook met niets begonnen waas. Anni hakt de knoop door: ze trekt uit huis en gaat met Veikko op een onherbergzaam stuk kustgrond haar leven opbouwen. Dat gaat eigenlijk best goed: ze ontginnen de grond, bouwen een fraai huis en langzamerhand breiden ze de veestapel uit en weten ze een boerenbestaan op te bouwen. Zwaar werk, maar dankzaam werk. Anni is zielsgelukkig, totdat de oude wonden van Veikko roet in het eten strooien en alles plots op de helling staat.

Met : Oona Airola, Konsta Laakso, Helmi Linnosma, Arto Heikkila

  FIN - song : Suvi Teräniska - Auringon lapset

First Reformed - Paul Schrader

First Reformed op IMDb (7,1)

First Reformed op Moviemeter (3,22)
 

Tweede Paul Schrader-film voor mij deze week. Zag ik eergisteren een zeer vroeg werk van m, dit keer keek ik naar een film uit 2017. Er zat wel enige congruentie in, wat mij betreft: de regisseur weet individueel menselijk leek goed uit te vergroten en gebruikt daar met graagte een religieuze component bij. 

Reverend Ernst Toller is voorganger bij de First Reformed-gemeente (oorspronkelijk gesticht door Nederlanders, meer specifief door Westfriezen). Toller is een getormenteerd man, fysiek niet geheel in orde en ook nog eens genegen tot alcoholgebruik. Sinds hij zijn zoon in de strijd in Irak verloren is, ging het bergafwaarts met hem: huwelijk kapot, een schrijnend gemis in zijn hart en daardoor geregeld twijfelend aan de goede bedoelingen van God. 
Zijn First Reformed-gemeente is klein en moet het voor een deel hebben van de toeristen die het authentieke kerkje komen bewonderen. Hij wordt overvleugeld door de massalere Abundant Lives-gemeente , die veel meer inkomsten genereert dan Toller met zijn kleine merchandise-winkeltje kan verkrijgen. Er komt dus een sponsor op de proppen, waar Toller niet goed mee voegt: de man wil op een andere manier invloed uitoefenen dan de dominee voorstaat, er is iets niet in de haak. 
Wanneer Toller door de gelovige Maria, een van zijn toegewijde parochianen, te hulp wordt geroepen om haar dolende man te redden , slaat Toller een andere weg in: haar man Michael is milieu-activist en twijfelt om die reden aan de goede bedoelingen van here Jezus. Toller gaat met hem in gesprek, probeert te relativeren maar tevergeefs: Michael maakt een eind aan zijn leven. In zijn spullen in de schuur heeft Maria dan al materialen gevonden die Michael bij een milieu-protestactie wilde gaan inzetten. Toller helpt haar van die spullen af, maar gooit ze niet weg. Hij leest zich meer en meer in aangaande milieu-activisme en radicaliseert steeds meer. Hij vat het plan op een daad te gaan stellen op de grote religieuze feestdag die er - mede dankzij de dubieuze sponsoring - aan zit te komen. 

Met : Ethan Hawke, Amanda Seyfried, Cedric The Entertainer, Victoria Hill, Philip Ettinger

Herman vermoordt mensen - Joost Reijmers/ Thomas van der Ree

Herman vermoordt mensen op IMDb (7,2)

Herman vermoordt mensen op Moviemeter (3,30)

Opnieuw een telefilm, ik ben er van. Opnieuw een aparte invalshoek (mensen die verstrikt raken in de ambtelijke wereld van formulieren en consulentenbeoordelingen) , hetgeen dit niemendalletje net iets boven de middelmaat uit tilt. Het verhaal:

Herman belandt in een verzorgingstehuis waar hij niet wil zijn. Zijn dochter - een politierechercheur in opleiding-  heeft alles geregeld maar Herman moet er wel een beetje aanpassing voor over hebben om er te kunnen blijven. Daar heeft hij helemaal geen zin in, die andere oudjes met hun roddeltjes en hun kwaaltjes doen hem helemaal niets. Herman steekt zijn energie liever in dagelijkse ritjes naar de slijter, waarna de jeneverflessen hem de troost moeten bieden die hij zoekt. Liever dan hier zou Herman in de gevangenis zitten (hij heeft ervaring) omdat hij daar niets anders hoeft te doen dan op zijn bed liggen om zijn natje en droogje te krijgen. 

Wanneer Herman met zijn rollator vol drankflessen naar huis loopt, komt hij langs een huis van waaruit buurvrouw Kim om hulp roept. Zij wordt mishandeld door haar agressieve man, Herman wil haar helpen. Kort gezegd: de kwartjes vallen. Als hij nog zorgt dat deze nare vent naar een andere wereld wordt geholpen, kan hij zich aangeven en mag ie eindelijk naar de gevangenis. Het ene deel lukt, het andere niet. Niemand gelooft Herman, niemand denkt dat een oude schuifelopa deze moord gepleegd kan hebben. 

Er moet dus iets anders gebeuren, nu Herman de smaak te pakken heeft. Voortvarend gaat hij op zoek naar zijn eigen arrestatie. 

Met : Aus Greidanus sr. , Melody Klaver, Fockeline Ouwerkerk, Leny Breederveld