Elizabeth: The Golden Age - Shekhar Kapur

Elizabeth: The Golden Age op IMDb (6,8)
 Elizabeth: The Golden Age op Moviemeter (3,34)

Elizabeth: The Golden Age op Wikipedia

Dat er een grote afstand kan bestaan tussen koningshuizen en hun volk hebben we zelf vorige week ook weer kunnen ervaren, maar het is eigenlijk nooit anders geweest, zo blijkt uit deze kracht uitstralende film die alweer bijna 20 jaar oud is. Plots kwam ik m tegen op een van mijn filmzenders, tijd om m een keer opnieuw te bekijken. Want zeg nou zelf: een cast met de fenomenale Cate Blanchett, met de vaak goede Samantha Morton en met karakterkop Clive Owen, die onderga je met plezier, toch?

Eind 16e eeuw zuchtte Europa onder het juk van de Spaanse macht, men kreeg overal de Spaanse Inquisitie toegediend. Engeland profiteerde van haar gunstige ligging, ze bleven lang buiten schot maar in 1585 kloppen de katholieken dan toch op de deur van het tot dan toe grotendeels protestante Albion. 

De vorstin ter plaatse is de grote Elizabeth, haar hele leven bestaat uit strijd. Interne strijd, omdat ze als "The Virgin Queen" door het leven gaat en dus steeds maar niet voor troonopvolging kan zorgen. De troon wordt ook nog eens betwist door haar nicht Mary Stuart, die vast van plan is een gooi naar de macht te doen. En daar komt nu dan de externe strijd met de Spanjaarden nog eens bij.
Elizabeth probeert krampachtig alle oppositie de kop in te drukken, waarbij het riscio bestaat dat ze vervreemdt van haar volk. Ze besluit op zoek te gaan naar een huwelijkskandidaat, meer een potentiële vader eigenlijk. Internationale vorstenhuizen dienen zich aan (ook de Spaanse natuurlijk) maar zelf lijkt ze het meest geboeid door de Engelse kapitein Sir Walter Raleigh. Die is bereid voor haar ten strijde te trekken maar wil daarvoor wel een liefdesverklaring als wederdienst. Dat blijkt veel gevraagd, de koningin deinst terug en schuift haar knappe hofdame Bess Thockmorton. Dat blijkt een gevaarlijke zet, want deze Bess weet heel goed hoe de lijnen lopen. Elizabeth heeft met dit liefdesspelletje misschien wel haar hand overspeeld.

Met: Cate Blanchett, Clive Owen,  Samantha Morton, Abbie Cornish, Geoffrey Rush, Rhys Ifans, Eddie Redmayne

FIN - song : A.R. Rahman - Divinity Theme

La Grazia (aka Grace) - Paolo Sorrentino

La Grazia op IMDb (7,3)
 La Grazia op Moviemeter (3,50)

La Grazia op Wikipedia

Niet elke klap is raak, maar een filmliefhebber als yours truly veert flink op wanneer er een nieuwe film van Paolo Sorrentino verschijnt. Zijn "La Grande Bellezza" was een van de allerbeste films van het vorige decennium (althans voor mij), mede door het fenomenale acteerwerk van zijn filmmuze Toni Servillo. Diens onnavolgbare mimiek speelt hier opnieuw een hoofdrol. Sorrentino kiest opnieuw voor een verhaal dat in anderhalve minuut te vertellen is, maar pakt rondom de gebeurtenissen opnieuw heerlijk dramatisch uit. Ik ben ervan en zou het enorm jammer vinden als u dat niet bent. Ik kwam met warme gevoelens uit de voorpremière vandaan gisteren.

Het loopt al flink tegen het einde van zijn zoveelste termijn. En daar is president Mariano de Santis maar wat blij mee, hij is moe. Moe van alle repetitieve politieke processen, moe van de scherpe controle door zijn dochter (die in de gaten houdt of de Santis niet te veel rookt of te slechte dingen eet), moe van het gemis van zijn overleden vrouw, moe van de machtsstrijd die achter zijn rug om gespeeld wordt om zijn straks vacante positie te verwerven. Moe, maar niet verveeld: zijn gedachten zijn nog steeds springlevend.

Er liggen nog drie handtekeningen op hem te wachten, zwaarwegende handtekeningen ook: twee daarvan betreffen gratieverzoeken voor twee spraakmakende moordenaars, de ander gaat om het ondertekenen van een nieuwe euthanasiewet. U snapt: het zal gaan draaien om moraal, om geweten en om gevoeligheden in de maatschappij. De Santis wikt, De Santis weegt, De Santis overlegt met zijn adviseurs, met zijn dochter-assistent, met een jeugdvriendin en met een mogelijke opvolger. Overleggen prima, maar niemand zal De Santis' besluiten beinvloeden. Niemand anders dan hijzelf. Of...?

Met: Toni Servillo, Anna Ferzetti, Massimo Venturiello, Orlando Cinque, Milvia Miragliano

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : CNN Mikey - For my people

The Wizard of the Kremlin (aka Le Mage du Kremlin) - Olivier Assayass

The Wizard of the Kremlin op IMDb (6,1)
 The Wizard of the Kremlin op Moviemeter (3,54)

The Wizard of the Kremlin op Wikipedia

De meningen waren verdeeld in Huize Begt. Bij het verlaten van de zaal begon mijn vrouw over de irritatie die de lijzige vertolking van Paul Dano bij haar opriep, terwijl ik enthousiast vertelde over het schitterende script waar deze film op drijft. Een groot deel van dat script vindt haar oorsprong in het boek "De Kremlinfluisteraar" van schrijver Giuliano di Empoli. Hoewel mijn vrouw gelijk had in haar typering van de hoofdrol (ik schrijf dat toe aan een stukje method acting) blijft voor mij toch staan dat de film je meesleept in een richting die je eigenlijk niet wil: het is natuurlijk not done om begrip te hebben voor de griezelige geest van Vladimir Putin, de wrede tsaar van het huidige Rusland. Maar in deze film van regisseur Olivier Assayas ga je mogelijk wel iets meer van 's mans drijfveren begrijpen. En dat is simpelweg knap gedaan. Wat mij betreft dus dik oké.

Op het moment dat wij de film instappen, is Vadim Baranov al uit de machtsmachine gestapt. Ver buiten zijn geboorteland Rusland ontvangt hij op zijn landgoed een Amerikaanse schrijver die een boek schrijft over de vermaarde Russische literatuurhelden. Want dat is wel waar Baranov vandaan komt: direct na de val van de muur duikt de belezen Baranov in een cultureel vacuüm: hij schrijft toneelstukken die gebaseerd zijn op de werken van in Sovjet-tijd verboden en verbannen schrijvers. Van toneelmaker wordt hij vervolgens programmamaker, een job waarbij hij zich laat financieren door de oligarch Boris Berezovski. Deze man heeft een uitstekende neus voor de verdienkansen die het Jeltsin-Rusland biedt. Baranov valt op door zijn heldere inzichten en wordt door Berezovski ingeschakeld om voorbereidingen te treffen voor de periode ná Jeltsin (immers, de president is een alcoholist op leeftjid, dat kan niet lang meer duren). Hun scoutingswerk leidt hen naar het hoofd van de Russische spionagedienst FSB: Vladimir Vladimirovitsj Poetin. Op het oog geen hoogvlieger, maar al snel blijkt dat iedereen deze man onderschat: standvastige waarden, een hoge ouderwetse moraal en een bikkelharde mentaliteit. Baranov wordt vertrouweling, Baranov wordt adviseur, Baranov wordt rechterhand, Baranov wordt de intelligentie van de Russische machtsmotor. Want als Putin hem één ding heeft duidelijk gemaakt, is dat het volgende: in het Westen draait alles om geld, waardoor ze dat uiteindelijk allemaal zullen kwijtraken. In Rusland, in Moskou daarentegen draait alles om macht. En je moet zorgen dat je die houdt. Baranov moet flink aan de bak om dat te realiseren, al beseft hij terdege dat hij altijd achterom zal moeten kijken.

Met: Paul Dano, Jude Law, Tom Sturridge, Alicia Vikander, Will Keen, Jeffrey Wright

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Franco Battiato- Omaggio a Giordano Bruno

The Boat That Rocket (aka Pirate Radio/Radio Rock Revolution) - Richard Curtis

The Boat That Rocked op IMDb (7,3)
 The Boat That Rocked op Moviemeter (3,53)

The Boat That Rocked op Wikipedia

Toen ik deze film de eerste keer zag, schreef ik mijn recensies nog op Hyves (ja, écht!). Daar is natuurlijk niets meer van terug te vinden dus zal ik opnieuw aan de bak moeten. Heel niet erg, want wat was het fijn om deze film weer een keer te zien. Niet alleen een heerlijke cast en een dito trits muziek, ook een erg fijne reeks plaagstootjes naar "de macht" en "de mores" van die tijd. De jaren 60 hebben een boel voor ons bevrijd, laat ik het zo zeggen. Zelf luisterde ik natuurlijk ook naar piratenzenders, die in ons land in 1973 verboden werden. Precies het moment dat ik zelf platen begon te kopen, zeg maar. Ik zocht en vond mijn inspiratie daarna blijkbaar elders, want de liefde voor muziek is nog niet over..).

1966, we gaan de Noordzee op. Daar ligt, een klein stukkie uit de kust en net in de internationale wateren, de piratenzender Rock Radio. Die zender brengt verlichting in de huiskamers en op de werkvloer. De benauwde jaren 50 zijn voorbij, de wereld begint weer te ademen na de gruwelijke WOII: ontzuiling, seksuele revolutie en uiteraard de ontaarde kunst die popmuziek heet. Terwijl de BBC nog steeds praatprogramma's en politieke commentaren uitzendt, stemt "het volk" inmiddels af op de frequentie van de piratenzenders. Hoewel illegaal weten ze de harten van de luisteraars te stelen. 

Een doorn in het oog van de verantwoordelijke minister, die vast van plan is deze vrijbuiters het zwijgen op te leggen. Dat gaat natuurlijk niet zomaar, de rebellie drijft aan de oppervlakte. 

Met: Bill Nighy, Philip Seymour Hoffman, Tom Sturridge, Nick Frost, Chris o' Dowd, Kenneth Branagh, Rhys Ifans, Emma Thompson

FIN - song : David Bowie - Let's dance (2002 remaster)

FIN - song : Duffy - Stay with me baby

Sorry, Baby - Eva Victor

Sorry, Baby op IMDb (7,2)
 Sorry, Baby op Moviemeter (3,24)

Sorry, Baby op Wikipedia

Verdienstelijk speelfilmdebuut van de Amerikaanse Eva Victor die naar verluidt aanvankelijk naam maakte met olijke filmpjes op diverse social media voordat ze de stap naar het grote doek maakte. Ze maakte een film die ongetwijfeld zeer ambivalente gevoelens zal oproepen: hoewel continu doordrenkt van welhaast absurdistische humor pakt de film tegelijkertijd een heftig maatschappelijk onderwerp bij de lurven. Het werkte bij mij, maar ik weet niet of elke kijker het zo zal ervaren. Je moet sowieso een beetje van het Sundance-sfeertje houden, je moet wel tegen arthouse kunnen. Niet voor iedereen weggelegd, derhalve.

De regisseuse pakt zelf de hoofdrol. Ze is Agnes, een hyperslimme literatuurstudent die behoudend denkt en leeft. Ze staat niet al te lang stil bij wat de toekomst zal brengen omdat ze zichzelf simpelweg niet als oud en wijs kan voorstellen. Terwijl haar oude studiegenoten wegtrekken naar grote steden blijft zij in haar ijzige omgeving leven, bijna solitair leven zelfs. Af en toe seks met de buurman, die snel toehapt op haar wonderlijke verzoeken.

Haar hartsvriendin en voormalig huisgenote Lydie is verhuisd naar de grote stad maar komt regelmatig bezorgd langs om te kijken of het allemaal wel gaat met Agnes. Pas gaandeweg de film zien we waar haar zorgen vandaan komen: de briljante studente Agnes blijkt te zijn aangerand door haar destijds favoriete leraar. Welke stappen ze daarna ook zet, dat misdrijf blijft voor altijd haar wegen bepalen, ze komt er nauwelijks van los.

Met: Eva Victor, Naomie Ackie, Louis Cancelmi, Kelly McCormack, Lucas Hedges, John Carrol Lynch

FIN - song : Lia Ouyang Rusli - Sorry, Baby- Piano

Gezien in : Cinema Oostereiland

Beau Travail - Claire Denis

Beau Travail op IMDb (7,3)
 Beau Travail op Moviemeter (3,39)

Beau Travail op Wikipedia

Het gebeurt me niet vaak dat ik zo weinig doorheb van de bedoelingen van de regisseur maar toch wel geboeid blijf kijken. Deze volbloed arthouse-film - nog net stammend uit de vorige eeuw - is van de hand van regisseur Claire Denis, van wie ik inmiddels meerdere andere werken heb gezien. "Ze zit erop", zo zou je het in populair taalgebruik kunnen zeggen, met andere woorden: ze beheerst haar vak. In deze film overheerst minder het script (dat laat ze over aan de kijker) maar de beeldvoering is fantastisch: naast de vele fraaie Afrikaanse woestijnplaatjes zijn ook de trainingen van het leger gemaakt in prachtige, welhaast choreografische beelden). Niet voor niets staat de film na ruim 25 nog steeds met beste cijfers in de filmratings. Leerzame kijkervaring, derhalve.

Het regiment van het Franse leger doet zijn oefeningen in de volle hitte van de woestijn in de Hoorn van Afrika. We zitten namelijk in Djibouti, wat gelegen is in een gebied waar Frankrijk van oudsher grote belangen te verdedigen heeft. Kolonialisme is al lang verboden maar veel van de wetgevende en machthebbende lijnen lopen nog via het oude "moederland". De bevolking kijkt dan ook met een schuin en wantrouwend oog naar de voorbijrijdende soldaten, die eigenlijk altijd op hun hoede moeten zijn. 

Het regiment staat onder leiding van commandant Bruno Forrestier, die toeziet op de strenge drillpraktijken van zijn regimentsleider Galoup. Deze is streng, van de oude stempel: zijn harde oefeningen in de bloedhitte moeten het laatste verzet van de soldaten wegnemen, het moet ze tot makke lammetjes maken. Dat lijkt aardig te lukken maar er is uiteraard altijd één weerbarstige knaap in de groep. In dit geval is dat de jonge Gilles Sentain, toevallig ook nog eens een knappe vent. De spanning die tussen Galoup en Sentain ontstaat bevat meer elementen dan alleen het gehoorzaamheidsprobleem, want toont Galoup toevallig ook ándere interesse in deze strakke recruut?

Met: Denis Lavant, Michel Subor, Grégoire Colin, Richard Courcet

FIN - song : Corona - The rhythm of the night

The Peasants (aka Chlopi)- DK Welchman/Hugh Welchman

The Peasants op IMDb (7,6)
 The Peasants op Moviemeter (3,60)

The Peasants op WIkipedia

Uit de koker van de makers van "Loving Vincent", de destijds zo bejubelde film over het einde van het leven van Vincent van Gogh. De fantastische techniek die op die film werd toegepast (eerst werden alle scenes gefilmd, daarna werden ze minutieus overgeschilderd om vervolgens middels animatie weer in beweging te worden gezet). Je kijkt dus naar schilderijen, maar het beweegt als een film. Door deze levensechte benadering krijgen de karakters veel meer diepgang dan een eendimensionaal schilderij normaal kan bewerkstellingen. Mijn vrouw zag deze film een jaar geleden al, was dermate enthousiast dat ze de filmposter kocht die nu ingelijst in onze gangen hangt. Ze overtuigde mij dat ik deze moest gaan zien; die kans greep ik toen ik m op de filmzenders voorbij zag komen. 

Eind 19e eeuw, het Poolse platteland. Feodalisme viert nog hoogtij: de machtige hereboeren zijn meestal ook gelijk de notabelen in het dorp, de pastoor en de notaris buigen voor ze. In het dorpje Lipce gaat dat al niet anders: boer Boryna bezit dermate veel land dat hij het kan maken om zijn personeel, zijn kinderen en zijn personeel allemaal voor hem te laten dansen. Hij is net weduwnaar geworden en moet nadenken over hoe de continuïteit van zijn boerenbedrijf gewaarborgd wordt. Zijn zonen Antek en Maciej zijn lapzwansen, zijn schoondochter Hanka is overduidelijk uit op overname van zijn landerijen. Boryna denkt slim te zijn: hij "koopt" het mooiste meisje van het dorp, de zwierige Jagna, belooft haar de latere zeggenschap over de landerijen (waarvan ze een deel toch al bezat) en denkt aldus alle touwtjes in handen te hebben.
Wat hij niet weet, is dat zijn zoon Antek in het geheim een seksuele relatie heeft met Jagna, een relatie waarbij op het oog wel enige liefde en genegenheid aan te pas komt. Als Boryna op een gegeven moment zijn vrouw betrapt met zijn zoon, ontwikkelt zich een machtsspel waar het hele dorp bij betrokken wordt, helemaal als de oogsten lijken te mislukken en het nabijgelegen bos door de staat onteigend wordt. Het kan niet anderrs dan dat "heks" Jagna hier de oorzaak van is. Wraak!

Met : Kamila Urzedowska, Robert Gulaczyk, Miroslaw Baka, Sonia Mitilieca, Ewa Caszpryk

FIN - song : Piernikowski- Koniec Lata

The killing of Kenneth Chamberlain - David Midell

The killing of Kenneth Chamberlain op IMDb (7,1)
 The Killing of Kenneth Chamberlain (3,28)

The Killing of Kenneth Chamberlain op Wikipedia

Bedrieglijk eenvoudig lijkt het, maar wat een maximaal effect. Zo simpel kan het zijn: in een beperkte ruimte met een beperkt aantal spelers een spanning opbouwen die een aantal keren over de top gaat, ondanks dat je precies weet hoe alles gaat aflopen (daar doet de filmtitel geen goed aan, dat is niet bepaald een spoiler alerrt). Helaas een op waarheid gebaseerd verhaal. En vooral dat zorgt ervoor dat deze film een enorme impact heeft op de kijker, ik keek m op het puntje van de bank. Als filmkijker zeg ik "SCHITTEREND", als mens zeg ik "GRUWELIJK". U mag zelf zeggen of uw mening hier ergens tussenin gaat liggen. 

We gaan terug naar 2011. In New York woont de oude Kenneth Chamberlain nog zelfstandig in zijn flatje. Vanwege zijn hartproblemen heeft hij een monitoringssysteem in huis, een hulpmiddel dat hem uiteindelijk de das om zal doen. Als dat apparaat op een nacht een storing krijgt, geeft het een alarmsignaal af bij de centrale, die - geheel te goeder trouw- een politie-eenheid naar de flat sturen om te checken of het allemaal wel goed gaat met de bewoner. 

Chamberlain - zelf oud-marinier- raakt danig in de war van die nachtelijke klop op de deur en vraagt- door de gesloten deur heen- wat de agenten komen doen. Die beantwoorden hem met een hulpvaardige houding en melden dat ze alleen even willen checken hoe het gaat, ze willen hem even zien. Chamberlain, nog halfslagerig, raakt danig in de war en schiet in zijn oude militaire reflex: met mij gaat alles goed, jullie kunnen weer gaan, Hij weigert ze toegang te geven tot zijn flat,tot zijn veilige haven. Precies daar gaat het mis: de agenten aan de andere kant van de deur vertrouwen het niet. Wat voert Chamberlain in zijn schild, waarom doet ie niet open? Heeft hij drugs of wapens in huis, houdt ie iemand gegijzeld? De heren persisteren in hun wens om de woning te betreden en gaan langzaam overr tot agressieve kreten en klappen op de deur. Ook Chamberlain verlaat zijn stellingen niet: er is niets aan de hand, heren, vertrek alsjeblieft. Wat een eenvoudige hulpdienst had moeten zijn, resulteert in een dreigende inval, Een kleine man versus een machtig apparaat. 

Met: Frankie Faison, Steve o'Connell, Enrico Natale, Ben Marten

The Whistleblower- Larysa Kondracki

The Whistleblower op IMDb (7,1)
 The Whistleblower op Moviemeter (3,43)

Wat een impact! We bekeken deze film 15 jaar na verschijning nog een keer en het effect was nog onveranderd: boos en nog net niet schreeuwend op de bank, zoveel onrecht als je hier wordt voorgeschoteld. En dan is het niet eens fictie: de gruwelijke vertelling is op waarheid gebaseerd. Je conclusies achteraf zijn dan ook niet mals: de mens is een onmens. Alsof de verschrikkingen van oorlog an sich al niet erg genoeg zijn, komt er in dit voorbeeld nog een reeks gruwelijke nasleep-handelingen bij. Er zijn altijd mensen die kansen zien in andermans ellende, mensen die tot exploitatie en geweld overgaan: alles voor een beetje macht en geld. Gruwelijke conclusie, maar zoek troost in de wetenschap dat er altijd mensen als Kathryn Bolkovac zullen zijn, mensen die het goed voor hebben met de mensheid.

In 2011 schreef ik er dit over: BEGT recensie The Whistleblower november 2011

Met: Rachel Weisz, Vanessa Redgrave, Monica Bellucci, David Strathairn, Nikolaj Lie Kaas, Roxana Condurache

Alice, darling - Mary Nighy

Alice, darling op IMDb (5,5)
 Alice, darling op Moviemeter (2,43)

Getwijfeld of ik deze film moest gaan zien, want blijkbaar ga ik niet heel goed op de maniertjes van hoofdrolspeelster Anna Kendrick. Iets in mij maakt dat ik haar maniertjes niet goed trek, ik weet niet of het komt doordat ze in het schemergebied tussen comédienne en serieus actrice zit. Maar goed, de synopsis leek wel ok dus ik keek verder. En dat pakte goed uit want het verhaal ging serieus een betere kant op. Je moet er effe doorheen, zeggen ze dan. 

Eigenlijk heeft ze álles, onze hoofdpersoon Alice. Prima baan, leuke vriendinnen en een knappe creatieve gozer als vriend. Toch straalt ze dat geluk niet uit: er zal een reden voor zijn dat ze zo lang weifelend in de badkamer verblijft, er zal een reden voor zijn dat haar vriendinnen haar humeur niet goed kunnen peilen. Een van de meiden is binnenkort jarig, ze vragen Alice mee voor een weekendje in een huisje buiten. En dan beginnen de puzzelstukjes te schuiven.

Ze zit midden in de natuur, maar verblijft veel op haar telefoon. Veel berichten van haar vriendje, tegen wie ze gezegd heeft dat ze voor werk naar Minneapolis moest. Het is voor ons al een teken aan de wand dat ze niet gewoon tegen hem kan zeggen dat ze met vriendinnen weg gaat, al weten die niet dat ze dit leugentje om bestwil heeft gedaan. Het begint te wringen tussen de meiden, vooral de vastberaden Tess legt Alice het vuur na aan de schenen. Het dreigt helemaal fout te gaan tussen hen maar dat verandert bij klokslag als Alice toch kleine tipjes van de sluier oplicht door de meiden kleine details te vertellen over haar relatie.

Met: Anna Kendrick, Kaniehtiio Horn, Charlie Carrick, Wunmi Mosaku

FIN - song : Hannah Cohen - Baby

Megalopolis - Francis Ford Coppola

Megalopolis op IMDb (4,8)
 Megalopolis op Moviemeter (2,18)

Een film die in zijn verschijningsjaar al een cijfer onder de 5 scoort, gaat zonder twijfel de geschiedenis in als flop. Die komt er niet meer bovenop, op die slechte start en die slechte kritieken. Dat is jammer voor de oude meester én ik denk dat het ook jammer is voor sommige filmliefhebbers die zich daardoor laten afschrikken. Want zelf kwam ik echt wel aan mijn trekken: natuurlijk is het verhaal..euhm..megalomaan en protserig, maar door me vast te houden aan een grote verhaallijn kon ik er echt wel wat mee. Je ziet eigenlijk een hele filmgeschiedenis door elkaar (Spartacus en La Grande Bellezza , Caligula en The Great Gatsby kwamen bij me op, maar ook 1984 alsmede een hele reeks aan financiële en machtsthrillers) waarbij Coppola een complete set subplots en zijpaden bewandelt om uiteindelijk middels een grote finale bij zijn morele boodschap uit te komen: we leven in een nieuwe Romeinse tijd, zo wil de meester ons leren. Ik kon er instemmend naar kijken maar ik begrijp zeker dat er mensen met vraagtekens de zaal verlieten. 

New Rome, een stad anno nu: iedereen heeft alles, de welvaartscijfers lijken onstuitbaar te groeien maar net als in onze tijd is de verdeling van die welvaart oneerlijk, ze splijt de maatschappij. De trias politica blijkt hier anders verdeeld: er zijn nog steeds 3 sterke machten die elkaar tot op het bot bestrijden. Er is uiteraard de politieke macht die hier verbeeld wordt door burgemeester Cicero , een man die alles doet om de stad in zijn greep te houden en de touwtjes strak aan te trekken als het hem uitkomt. Er is de financiële macht, hier verbeeld door de steenrijke Hamilton Cassius III en zijn familie. En tenslotte is daar de macht van kennis en creativiteit, die in de film bij onze hoofdpersoon, de eenling Cesar Catalina, ligt. Catalina is succesvol uitvinder van het wondermateriaal Megalon, een onverwoestbaar middel waarmee hij de nieuwe stad Megalopolis wil gaan bouwen. In die stad zal - in tegenstelling tot in New Rome - ruimte zijn voor de geest en de vrijheid, er zullen parken en ontspanningsplekken zijn. U snapt dat zowel de politiek als de financiële macht er belang bij heeft om Catalina tegen te werken. Daarvoor zet Hamilton Cassius zijn machtsgeile neef Clodio Pulcher in, terwijl Cicero zijn dochter Julia Cicero op Catalina afstuurt. Daarmee misrekent hij zich want Julia draait als een blad aan een boom om als ze eenmaal door Catalina begeesterd raakt. 

Alle ingrediënten voor een ouderwetse Romeinse tragedie liggen panklaar, zet uzelf in uw zetel om het te ondergaan.

Met: Adam Driver, Giancarlo Esposito, Nathalie Emmanuel, Aubrey Plaza, Shia Leboeuf, Jon Voight, Laurence Fishburne

FIN - song : The The - Lonely planet

Gezien in : Cinema Oostereiland

Gloria! - Margeritha Vicario

Gloria! op IMDb (6,6)
 Gloria! op Moviemeter (2,50)

Heerlijke film, in ieder geval prettiger dan ik vooraf verwacht had. Er zijn natuurlijk al best wat films over koren en orkesten, er zijn best wat films over weeshuismeisjes ook. Om dat een keer in een combinatie te bekijken in een historische setting, dat werkte prettig. Daarnaast was ook het spel van hoofdrolspeelster Galatea Bellugi sprankelend te noemen en was de cinematografie voor het leeuwendeel ook goed verzorgd. Dikke plussen wat mij betreft.

Het jaar 1800, het Sint Ignatius-klooster nabij Venetië wordt aangenaam verrast door het bericht dat de paus langs gaat komen (er is een religieuze strijd gaande tussen de Venetiaanse regio en Rome, zoals er ook strijd is geweest tussen Rome en de Franse pausenplekken). Van het bezoek hangt uiteraard ook toekomstige financiering af, dus het is de kloosterleiding er veel aan gelegen om indruk te maken. Daartoe moet priester Perlina een muzikale compositie schrijven, om zo met het meisjeskoor en dito orkest van het klooster de paus te overtuigen van de noodzaak van geldelijke ondersteuning om het woord Gods te blijven verspreiden.

Probleem: Perlina heeft al zo lang niets meer gecomponeerd, eigenlijk kan hij het helemaal niet. Hij heeft maar een maand de tijd en avonden lang blijven zijn vellen leeg. Wat hij niet weet, is dat de meisjes van zijn eigen orkest op dat moment zelf bezig zijn een compositie te maken. Dat mag niet (wie denken ze wel niet dat ze zijn? Dat is geen meisjestaak) maar zij beseffen dat Perlina met de dag wanhopiger wordt. Dat het damesorkest zo voortvarend te werk gaat, ligt voornamelijk aan de huishoudster van de priester, oorspronkelijk "De Stomme" genaamd terwijl ze later gewoon Teresa blijkt te heten. Deze dame blijkt bijzondere muzikale gaven te hebben maar wordt door de meisjes vanwege haar lagere rang maar moeilijk geaccepteerd. Uiteindelijk wordt de vraag: kiezen de meisjes allemaal voor zichzelf of gaat er toch een samenwerking ontstaan? Dat kan, maar dan heeft Teresa nog wel wat eisen om op tafel te leggen.

Met: Galatea Bellugi, Carlotta Gamba, Paolo Rossi, 

FIN - song : Margeritha Vicario & Dade - Gloria!

Gezien in : Cinema Oostereiland

Conclave - Edward Berger

Conclave op IMDb (7,7)
 Conclave op Moviemeter (3,39)

Gisteravond werd in mijn woonplaats de aftrap gegeven voor het jaarlijkse filmfestival, dit jaar voor het eerst een vierdaagse. Lekker veel voorpremières, een feestje voor de filmliefhebber. Helaas kon/kan ik alleen maar bij de openingsavond aanwezig zijn, maar die pakte ik dan ook gretig mee. Een film over gedoe in het Vaticaan, daar smult een gewezen katholiek natuurlijk van. Naast die script-invalshoek (een boekverfilming van Robert Harris), die als een thriller over de kijker wordt uitgestort, was het ook nog eens een genot om de cameravoering te volgen. Die is prachtig: de beperkte ruimten die de kardinalen bevolken, worden magnifiek in beeld gebracht. Voor mij was het aldus een fijn avondje. 

De paus is op, doodgebleven in zijn bed. Men moet dus dringend op zoek naar een nieuwe. Na de grote reeks rituelen die bij het overlijden van de kerkvader horen, wordt zijn slaapkamer verzegeld om pas weer open te mogen als zijn opvolger bekend is. 

Daartoe hebben de kardinalen deken Lawrence aangewezen: een op het oog bescheiden kardinaal die zeer van plan is het proces strikt te begeleiden. Hij heeft zo zijn voorkeuren - wat hem betreft hijst kardinaal Bellini zich in de pauselijke robe- maar laat dat uiteraard niet blijken. Gaandeweg blijkt dat elke mogelijke kandidaat wel een vlekje heeft in de vorm van een geheim dat kan leiden tot een kerkschandaal, er duikt er zelfs een op die nog niemand voor die tijd kende. Zaak om dat dus binnenskamers te houden, maar uiteraard wel mee te laten spelen in de stemrondes die de kardinalen moeten ondergaan. Lawrence is in een slangenkuil gestapt, zo blijkt. Eentje die hem beurtelings antipathie en sympathie oplevert en af en toe zelfs gevaar. Lawrence is bereid om de geruchten tot op de bodem uit te zoeken, zonder dat ze het stemproces vertragen. Snelheid lijkt echter belangrijker dan zuiverheid, het volk wacht op witte rook. Er zijn al een stuk of vijf stemrondes in de Sixtijnse Kapel voorbij voordat duidelijk wordt welke mondiale koers de rooms-katholieke kerk de komende tijd wil varen. Het wordt spannend.

Met: Ralph Fiennes, Stanley Tucci, John Litgow, Lucian Msamati, Isabella Rosselini

FIN - song : Volker Bertelmann - Postlude of Conclave

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Apprentice - Ali Abbasi

The Apprentice op IMDb (7,2)
 The Apprentice op Moviemeter (3,42)

Hij probeerde het verschijnen van deze film nog wel tegen te houden, zo naargeestig en vooral narcistisch is hij ook wel weer. Ik ben na het zien van de film niet slechter over hem gaan denken, dit simpelweg omdat dat eigenlijk al niet kon. Alles wat ik aan Amerika verafschuw, zit in grote hoeveelheden in de persoonlijkheid van Donald Trump: hyperkapitalisme, het bigger/better/faster/greater-gedrag, het "wij zijn de beste", het rüksichtlose streberige dat mensen aan de kant zet die minder succesvol of simpelweg minder ambitieus zijn. Het zit er allemaal in, in deze film. En toch vond ik hem heel erg goed: ook het kijken naar nare en slechte persoonlijkheden kan een prima filmervaring zijn, immers. Wat mij betreft dan ook zeker een aanrader, al is het maar om je een beetje boos te maken wanneer je dieper in het verhaal raakt. 

Als jong ventje al toont de nauwelijks volwassen geworden Donald Trump zijn interesse voor de machtigen en rijksten der aarde. Hij likt zich in in sjieke besloten clubs waar alleen geslaagde zakenlieden en hun blonde aankopen zich mogen vertonen. In zo'n tent ontmoet Trump de enigmatische advocaat Roy Cohn, die in alles uitstraalt dat hij louter met winnaars om wil gaan, omdat losers de tijd niet waard zijn. Cohn is nietsontziend, gebruikt de grofste methoden om zijn gelijk te halen in de zaken die hij doet: verliezen is simpelweg geen optie.

De adoratie van Trump voor Cohn wordt langzamerhand beantwoord, de advocaat neemt het jonge vastgoedventje onder zijn hoede en besluit hem groot te maken. Hij ziet dat Trump bij uitstek de man is die zijn 3-regel-doctrine kan uitvoeren, wat moet gaan inhouden dat Trump ook succesvol de strijd aangaat met de overheid, volgens Cohn de bron van alle kwaad. Trump is de beste leerling van zijn klas: door het ontbreken van erkenning bij zijn vader haalt Donald het maar bij Cohn. Het houdt in dat hij zich dieper en dieper in bikkelhard zakendoen spiraalt: mensen zijn handelswaar, lastige mensen schuif je opzij, heel lastige mensen zien hun imago beschadigd worden door de corrupte en corrumperende praktijken van Trump en Cohn. Dikke vrienden lijken ze, maar ook dit schip vindt het lastig om twee kapiteins te hebben.

Hoewel Sebastian Stan een uitstekende Trump neerzet, wordt hij compleet van het doek gespeeld door de fabuleuze Jeremy Strong, die de sinistere en ondermijnende advocaat Cohn ge-wel-dig neerzet. Waarschijnlijk is dat dan ook een van de redenen dat Trump deze film wilde verbieden, hij kon niet voldoende shinen. 

Met: Sebastian Stan, Jeremy Strong, Maria Bakalova, Martin Donovan

FIN - song : Brian Holmes/David Irvine- The End

Gezien in : Cinema Oostereiland

Der Staat Gegen Fritz Bauer - Lars Kraume

Der Staat gegen Fritz Bauer op IMDb (7,1)
 Der Staat gegen Fritz Bauer op Moviemeter (3,42)

Door het nemen van een "winter"abonnement op een filmkanaal van de fijne filmstudio Cinéart krijgen we tijdelijk een mooie teeks titels in de aanbieding. Velen heb ik al gezien, maar mijn vrouw kan nog een aardige inhaalslag maken. Gisteren begonnen we met deze, een film waar ik een jaar of 7 a 8 geleden erg van onder de indruk was. 

Opnieuw maakt de film een krachtige en prachtige indruk, dit is wel cinema naar mijn hart: geschiedenis vind ik altijd al boeiend, strijd tegen onrechtvaardigheid is al net zo'n fijn verfilmbaar thema voor mij. En dit is ook nog eens waargebeurd en belicht een echte gamechanger in de wereldgeschiedenis. Kijken dus.

Mijn recensie van destijds: Der staat gegen Fritz Bauer, aldus BEGT in 2016

FIN - song : Julian Maas & Christoph Kaiser- Abspann

Benedetta - Paul Verhoeven

Benedetta op IMDb (6,7)
 Benedetta op Moviemeter (3,21

Bijna een jaartje geleden al een keer van de filmzender opgenomen, nu dan toch maar herzien. En ja hoor, weer had ik het gevoel te kijken naar een echte film. Naar een verhaal dat bij vlagen gierend uit de bocht gaat maar dat ook mooi de dingen raakt die al eeuwen de wereld draaiende houden. 
Twee heerlijke actrices komen daarin tegenover elkaar te staan: ik kijk graaf naar Virginie Efira, ik kijk graag naar Charlotte Rampling.

Mijn recensie van destijds (1921) : https://begt.blogspot.com/search?q=benedetta

FIN - song :  Anne Dudley - Extraordinary Accusations

Napoleon - Ridley Scott

Napoleon op IMDb (6,8)

Napoleon op Moviemeter (3,20)

Het lukte mij niet om goed in de film te komen, terwijl ik daar toch 3,5 uur de tijd voor had. Mij werd niet geheel duidelijk wat Ridley Scott met deze film voor ogen had: uiteraard is Napoleon een van de interessantste figuren uit de wereldgeschiedenis, maar Scott lijkt niet te kunnen kiezen tussen de bekendere kant van de kleine keizer (namelijk die van briljant strateeg) en de minder geweten kant (die van gekwetste minnaar in een veeleisende relatie). Het maakte dat ik afwisseld voor de ene kant niet de interesse kon opbrengen omdat ik meer van de andere kant wilde weten. Maar dan nog: het blijft geschiedenis en dat wordt dan ook regelmatig groots weergegeven en dito geacteerd (zowel Phoenix als Kirby leveren hoog kwalitatief werk af). 

Frankrijk, einde 18e eeuw. Terwijl het land herstelt van de bloederige jaren van de revolutie komt gestaag een Corsicaanse legerleider naar voren die met uitgekiende strategieën de ene na de andere slag voor zich weet te winnen. Zijn carrière sprint dan ook van kapitein naar generaal naar machthebber, een groeispurt die er uiteindelijk toe leidt dat meneer Bonaparte zichzelf tot keizer kroont. Politieke tegenstanders worden moeiteloos uit de weg geruimd, Napoleon duldt niemand op zijn pad van heerschappij.

Niemand, nou ja toch wel: hij heeft de schone courtisane Josephine ontmoet, Zij wijdt hem min of meer in in het liefdesleven, een geste waarvoor Napoleon zijn leven lang zijn dankbaarheid zal tonen. Sterker nog: wanneer hij in Egypte een robbertje aan het knokken is met de Engelsen (met oa een potsierlijke scene rondom de pyramides als gevolg), duikt  Josephine ondertussen het bed in met haar minnaar. Nappie keert versneld terug en botviert zijn gekwetste gevoelens op zijn vrouw. Ze bijt echter meer van zich af dan hem lief is: ze werpt hem voor de voeten dat hij helemaal niets is zonder haar. Al die smachtende brieven, al die aandacht: ze tonen een grote afhankelijkheid in die onaantastbare man. Napoleon vergeeft en richt zich op het voortbestaan van zijn grote rol: er moet een erfgenaam komen, koste wat kost. Josephine moet aan de bak, maar het wordt lastig gemaakt doordat haar man steeds maar op wereldtournee gaat: veldslagen in Oostenrijk, barre tochten met wisselend succes in Rusland en uiteindelijk een meesterproef van strategie rond het Belgische Waterloo. Lukt het hem om zich op de strijd te concentreren of spelen de perikelen van het echtelijk bed te zeer door zijn hoofd? Hij komt geen steek (!) verder zo.

Met : Joaquin Phoenix, Vanessa Kirby, Ben Miles, Rupert Everett, Paul Rhys, Matthew Needham

FIN - song : Martin Phipps - Napoleon's piano 

Sweet dreams - Ena Sendijarevic

Sweet dreams op IMDb (6,8)
 Sweet dreams op Moviemeter (3,04)

Zelf kan ik niet geheel bevatten dat deze film met prijzen overladen wordt en dat het onze inzending naar de Oscars wordt. Natuurlijk, de art direction is geweldig: alles ziet er piekfijn uit. Maar de hoge mate van amateurtoneel die aan de dag wordt gelegd alsmede de bijzondere wending om van enigszins historisch drama om te klappen naar magisch realisme maken dat ik de film nog niet zo goed weet te plaatsen. Hoe dan ook: veel succes bij de award-uitreiking.

We gaan terug naar Nederlands-Indië, aan het prille begin van de vorige eeuw. Al direct krijgen we door wat er mis is: de arrogantie van de fabrieksbaas ten opzicht van zijn inlandse medewerkers werkt vernederend, de kijker voelt al direct dat dit zich zal wreken. Jan blijkt bovendien niet vies van een potje seks met de bediende, 's nachts bezoekt hij haar kamer waar zij eerst bovendien nog eens voor hem moet dansen. Kolonialisme in al zijn foute facetten. 

Jan overlijdt, er ontstaat een vacuüm. Zijn cynische echtgenote Agaat doet weinig anders dan freule spelen om de dag door te komen. Zij heeft haar man altijd verweten een kind te hebben verwekt bij bediende Siti en de daaruit voortgekomen bastaardzoon Karel een voorkeursbehandeling te geven ten opzichte van het overige personeel. 

Terwijl Agaat haar zoon Cornelis - met zijn hoogzwangere vrouw- laat overkomen uit Nederland om de suikerfabriek te blijven runnen, breekt er onder het personeel daarvan een staking uit. Als Cornelis dan ook nog eens te horen krijgt dat niet hij maar de half Indische jongeman Karel als belangrijkste erfgenaam uit het testament naar voren komt, stijgen de spanningen tot een kookpunt.

Met : Renée Soutendijk, Hans Dagelet, Hayati Azis, Lisa Zweerman, Florian Myjer, Muhammad Khan, Peter Faber

Golda - Guy Nattiy

Golda op IMDb (6,1)
 Golda op Moviemeter (3,41)

Bij vlagen te dik aangezet drama. Maar wel op waarheid gebaseerd, dus we vergeven het de makers. Vooral omdat de keuze voor Helen Mirren in de hoofdrol opnieuw uitstekend uitpakt. Mirren maakt van de voormalige Israëlische premier Golda Meir een mens van vlees en bloed, wraakgevoelens en andere menselijke zwaktes (schoorsteen!) en al. 

Het is geen carrière-overzicht, deze biografische film, nee: we kiezen een zeer specifiek moment uit haar loopbaan uit. We gaan naar oktober 1973, de week voor de grote joodse feestdag Jom Kippoer. Feestelijk is het allemaal niet voor Meir, want er zijn spanningen voelbaar in de regio rondom Israël. Het land zelf bestaat op dat moment pas 25 jaar maar heeft al eerder oorlog moeten voeren. Zo ook nu.

De Egyptische president Sadat beweegt zijn troepen richting Suez-kanaal om de Golan-hoogvlakte te veroveren. Meir kan dat uiteraard niet laten gebeuren, maar ze is gebonden aan internationale afspraken na de Zesdaagse oorlog van 1967. Een hotline met de Amerikaanse BuZa-minister Henry Kissinger is het gevolg: hij dwingt Meir tot terughoudendheid en de-escalatie van het dreigende Midden-Oostenconflict. Meir slikt en wikt: er vallen slachtoffers, waarvoor ze zich aansprakelijk voelt. Zelfs bestaat de kans dat het Israëlische leger in dit niemandsland overlopen wordt, de troepen van legerleider Moshe Dayan blijken niet opgewassen tegen de samenwerkende Arabische krachten. 

Die dreiging is voor Meir de druppel: ze weigert nog langer te luisteren naar Kissinger en de VS, ze kiest voor het redden van haar land, of daar nou een isolement uit volgt of niet. Israëlische troepen trekken het kanaal over en gaan de confrontatie aan met Egypte. Met succes, aanval afgeslagen en Egypte weer in de wachtstand. Met minder succes: veel doden, een beschadigde relatie tussen VS en Israël. Er zal gewerkt moeten worden aan een akkoord, om een blijvende vrede te realiseren. 

Met: Helen Mirren, Liev Schreiber, Emma Daviess, Rami Heuberger, Lior Ashkenazy

FIN - song : Leonard Cohen - Who by fire