maandag, december 10, 2018

Rams (Hrútar) - Grimur Hàkonarson

Rams op IMDb (7,3)
Soms lijkt het leven bedrieglijk simpel. Beetje werken, potje koken, pitten, weer beetje werken. Het is allemaal schijn, mensen, onder die bovenlaag liggen vele (soms pijnlijke) verhalen.
Gummi is een schapenboer. Al heel zijn leven, hij weet niet beter. Dag in dag uit, weer en wind: altijd is hij met zijn beestjes bezig. Wanneer hij net over zijn erfafscheiding een ziek dier ontdekt en aarzelend over het hek stapt, weten we dat er iets aan de hand is. Bij terugkeer bij zijn huis wijst hij de buurman zonder woorden, slechts met zijn duim, de kant van het veld op: de man zal zijn beesten moeten checken.
De beide schapenboeren leven in onmin, al jaren, en gaandeweg komen we achter de oorzaak. Als Gummi bij de "ram van het jaar" verkiezing het nakijken heeft en de prijs naar zijn buurman Kiddi ziet gaan, knapt er iets. Hij wil de beslissing aanvechten, gaat op onderzoek uit en meent bij de succesram een ziekte te constateren. Als dat zo is, als het scrapie is, dan is dat desastreus voor Kiddi, maar ook voor Gummi en zelfs voor alle boeren in het hele dal. Dan zal de veestapel vernietigd moeten worden.
Het dorp verdenkt Gummi van rancune en reageert aanvankelijk sceptisch. Totdat inderdaad het hoge woord eruit is: er moeten radicale maatregelen genomen worden, het dal moet twee jaar "op slot".
Buurman komt uiteraard verhaal halen bij de veroorzaker. De twee blijken broers en praten al veertig jaar niet meer met elkaar. Nu komt langzamerhand het hoge woord eruit: elk van hen zoekt zijn eigen motivaties, elk zoekt zijn eigen manier voor het weer oppakken van zijn eigen bestaan. Rammen zijn koppig, u weet dat vast wel.
Een kleine film, bij vlagen heerlijk stoïcijns, mooi inkijkje.


Met :  Sigurdur Sigurjonsson, Theodor Juliusson

zondag, december 09, 2018

Beautiful Boy - Felix van Groeningen

Beautiful Boy op IMDb (7,3)
BAM! Dendert er aan het eind van het jaar nog even een film mijn top5-lijstje binnen. Wat een ijzersterk drama, wat een manifeste film. Al heel snel was ik over mijn Steve Carell-scepsis heen: de droogkomiek laat zien van meerdere markten thuis te zijn en speelt een sterke dramatische rol.

De film is gebaseerd op waargebeurde feiten en put daarbij uit maar liefst twee boeken: zowel de vader (David Sheff) als de zoon (Nicolas Sheff) schreven een boek over deze uitputtende periode.

De prachtige jongen uit de titel is naast lief en creatief ook nog eens een onverbeterlijke junk. We zien de wording van een zwaarverslaafde jongeman, van de eerste blowtjes tot de gruwelijk griezelige crystal-meth porties die hij tot zich neemt. Aanvankelijk kan vader hem volgen, hem voor een deel behoeden. Hij weet waar hij over praat, hij heeft zijn aandeel wiet wel gehad maar kan het als jeugdzonde af doen.
Zo sterk is zijn zoon niet: het gaat van kwaad tot erger, we herkennen het patroon van liegen en bedriegen, van doorprikbare excuses en uitvluchten. David doet zijn best, praat veel maar merkt al snel dat ouderlijke liefde niet voldoende is om de flashy honger van de naar euforie snakkende jongen te stillen. Zijn ex-vrouw is op afstand, zijn huidige vrouw kan goed overweg met haar stiefzoon maar merkt dat zulks niet tot enige invloed op zijn gedrag leidt.
Afkickcentrum in en uit, betere periodes en vervolgens weer een grote terugval: het scenario is bekend, drugsverslaving gaat zijn vernietigende weg. Er komt een moment dat niemand meer in staat is om te helpen en alleen een radicaal moment de oplossing kan brengen.

Als kijker lijdt je mee. Het is best een sympathiek ontwapenend joch, je ziet de vader (en de andere opvoeders ook trouwens) alle empathie in de strijd gooien, maar geen van allen dringen ze door. Steeds hellender wordt het vlak.

Aangrijpend verhaal, aangrijpende beelden ook soms. Goed acteerwerk. En een wonderschone muziekscore: van Mogwai naar Sigur Ros tot aan het eind de fantastische "Symphonie no. 3" van Henryk Gorecki. Met een dikke keel deze film ondergaan, het kan niet anders. TIP: blijf de gehele aftiteling zitten, je krijgt nog een wrang cadeautje.

Met : Steve Carell, Timothée Chalamet, Maura Tierney

Detroit - Kathryn Bigelow

Detroit op IMDb (7,4)
Gruwelijke film. Maar eigenlijk wel goed. Het gruwelijke zit hem niet alleen in de agressie, maar vooral in het racisme. En het feit dat het op waarheid gebaseerd is, op een periode uit een nog niet eens zo grijs verleden. Dat geeft deze film urgentie, maar ik waarschuw dat het geen gemakkelijke kijkervaring is.

Het kostte me een kwartier om uit de enorm heftige start van de film een verhaallijn te kunnen destilleren. Pas vanaf dat moment volgen we een specifieke groep jongeren: een zwarte zanggroep die op het punt staat bij Motown Records door te breken. Net als ze op de talentenjacht aan de beurt zijn, komt het bericht dat de zaal ontruimd zal moeten worden vanwege de rellen en plunderingen in de buurt. Die zijn dan al drie dagen aan de gang, na de raciaal getinte ontruiming van een illegaal café. Let wel: dit is allemaal waar gebeurd he, in 1967 was het nog enorm lastig voor de Afro-amerikaanse gemeenschap om een plekje te veroveren in de maatschappij.
Twee van de zanggroep-leden belanden in een goedkoop hotel waar ze een nachtje willen schuilen voor de heftigheden op straat. Er staan wat leuke ontmoetingen op stapel, totdat ze binnenvallen in een hotelkamerfeestje waar een klein "geintje" de hele zaak doet ontbranden. Een van de aanwezigen wil leuk doen en vuurt met een ongevaarlijk startpistooltje op de legereenheden die de straat bevolken. Het leger en de polite reagerent hypernerveus en starten een jacht op "de sluipschutter".
Arrestaties volgen, de zaken escaleren en van de aanwezige politieagenten is een deel totaal het pad kwijt: zonder moreel besef doen ze "hun werk" en proberen ze de bekentenissen uit de arrestanten te persen. Dat gaat fout.

Zoals gezegd: op waarheid gebaseerd, maar dat maakt de zaak niet minder heftig. Ik werd vanaf de bank nogal boos op zoveel historische onmenselijkheid. Blij dat Kathryn Bigelow in die recente geschiedenis blijft roeren.

Met : John Boyega, Anthony Mackie , Algee Smith


vrijdag, december 07, 2018

Cold War (Zimna Wojna) - Pawel Pawlikowski

Cold War op IMDb (7,8)

Helemaal mijn ding , dit. Arthouse ten volle, losjes op de waarheid gebaseerd, melancholische sfeer, prachtige muziek en dito zwart-wit beelden. Het verhaal zelf is eigenlijk de minst scorende component van deze film. Sfeer, beeld en geluid bepalen voor mij veel meer de ervaring van een bijzondere kijkgebeurtenis. Durf je een beetje van de gebaande paden te kijken, kijk dan deze.

Eind jaren 40, Polen is nog aan het bijkomen van de Tweede Wereldoorlog. Ze beseffen dat ze nog maar net uit de ene nachtmerrie zijn ontwaakt terwijl ze de andere al binnenstappen: het Sovjet-regime start een onverbiddelijke onderdrukking van het volk, de euforie van de vrijheid verdwijnt hardlopend aan de horizon. Toch zal blijken dat , hoe zwaar de knechting ook is, de geest niet altijd te beteugelen valt.

Wiktor reist met een tweetal collega's dwars door Polen heen om als een heuse Alan Lomax registratie te doen van de langzaam verdwijnende volksmuziek. Op het platteland trekken ze met hun recordertje langs boerderijen en armoedige huizen om de oude , vaak zeer dramatische liederen voor de eeuwigheid vast te leggen. Wanneer ze eenmaal voldoende materiaal hebben, beginnen ze aan hun volgende stap: er moet een zang- en dansgroep worden opgestart die al die liederen gaat vertolken, die daarmee op tournee kan. Eerst door het binnenland uiteraard, maar bij gebleken succes kan het hele Warschaupact meegenieten. Veel jongeren melden zich aan, onder hen bevindt zich de mysterieuze Zula. Een prachtige vrouw met een rebelse uitstraling en een tamelijk dubieus verleden. Ze werkt zich door de audities heen en wordt een van de leading ladies van het Mazurka-gezelschap.
Langzaam ontwikkelt zich genegenheid tussen de pianist-dirigent en de zangeres-danseren. En langzaam maakt die genegenheid plaats voor een allesverzengende liefde.
Wiktor smeedt een plan om tijdens een tournee naar het Westen te ontsnappen. Dat lukt hem, maar Zula haakt op het laatste moment af. Dan pas begint het echte spel: is hun liefde sterk genoeg om te overleven in totalitaire tijden? Zullen ze elkaar ooit nog zien, nu er zo'n dik Ijzeren Gordijn tussen hen in hangt?

Zoals gezegd: de muziek is prachtig, gek ben ik op die weemoedige levensliederen vol dood en verlangen. Ik ga de soundtrack opsporen.
Wat mij betreft is deze film een lust voor het oog. EN voor het oor.

Met : Joanna Kulig, Tomasz Kot , Borys Szyc

Wonder - Stephen Chbosky

Wonder op IMDb (8,0)
Jaja, dat weet ik natuurlijk zelf wel. Dat dit bedoeld is als een ongelooflijke draak. En toch zal ik moeten toegeven dat er voldoende ontroerende en pakkende momenten in zitten om dit heel geen slechte film te noemen. Een 8,0 op IMDb zegt namelijk ook wel iets.

Auggie is geboren onder een slecht gesternte. Hij komt met een volledig mismaakt gezicht ter wereld. Vele operaties later is het weliswaar enigszins toonbaar, maar nog altijd draaien de mensen hun hoofd om wanneer ze Auggie in het openbare leven ontdekken. Hij verbergt zich dan ook het liefst in zijn NASA-helm, daarin kan hij dromen van de grootste daden die hij toch van plan is te doen.
Aan liefde ontbreekt het hem niet: zijn ouders zijn zorgzaam, begrijpend, soms niets-ontziend, maar ook grappig. En zijn zussie benadrukt steeds maar wat een bijzonder broertje hij is.

Op een leeftijd gekomen dat hij er aan moet geloven, krijgt Auggie van zijn moeder te horen dat zij stopt met het privé-onderwijs, zoonlief zal nu toch echt naar een heuse school moeten. Natuurlijk wil hij niet, natuurlijk gaat het ook helemaal mis daar. Pestkoppen zitten nu eenmaal in elke klas en hij is natuurlijk een makkelijk mikpunt. Zijn enige lichtpuntjes zijn de natuurkundelessen, waarin hij zijn gaven kan laten zien. Stukje bij beetje komt er bij sommige klasgenoten een ontbolstering, maar er zijn altijd nog die etterbakjes die los gaan op hem. Wie gaat er aan het langste eind trekken?

De film is vooral goed omdat hij ook volop aandacht besteed aan het andere kind in het gezin. Zijn zusje is te normaal, ze moet proberen te accepteren dat alle aandacht uitgaat naar haar "probleembroertje". Ze snapt het, maar het is niet altijd makkelijk. Feitelijk smeekt ze om aandacht van haar ouders, die echter ook vaak geen kant op kunnen. Dat is wat mijn betreft een van de grote pluspunten van deze film, het geeft de film geloofwaardigheid.

Met : Jacob Tremblay, Owen Wilson, Julia Roberts, Izabela Vidovic

donderdag, december 06, 2018

Like Father Like Son (Soshite chichi ni naru) - Hirokazu Koreeda

Like Father Like Son op IMDb (7,8)
Uiteraard had ik van de reputatie van deze film gehoord, ik had  hem echter nog steeds niet gezien. Enige tijd geleden nam ik hem op van tv, gisteravond was er goed voor.

Wat een schoonheid van een film. Voor mij een behoorlijk goede illustratie van de complexiteit van de Japanse maatschappij. Er is een standenverschil, er is een traditie-probleem en er is een moraliteit en onderdanigheid die normaal contact vaak behoorlijk in de weg zit. Deze film heeft het allemaal.

We vallen binnen in het gezin van de onuitstaanbare yup Ryota. Hij is architect, werkt zich kapot (zoals dat in Japan hoort) en is niet echt een innige vader voor zijn zoontje Keita. Die krijgt alle Spartaanse regelgeving over zich heen die volgens pappie hij een succesvolle opvoeding horen. Tucht, zou ik het bijna noemen. Hij moet pianospelen, hij moet succes boeken op school, hij moet nederig zijn naar zijn ouders: alleen zo kan hij later net zo succesvol carrière maken als paps. Wij zien inmiddels dat het joch daar onder lijdt (en dat zijn vrouw dat eigenlijk ook doet).

Telefoon. Het ziekenhuis. Pas nu blijkt dat er iets is mis gegaan bij de geboorte van Keita. Hij blijkt te zijn verwisseld met een ander op die dag geboren jongetje, een verpleegster met wroeging bekent dat ze dit gedaan heeft. We leren ook al snel waarom: het andere jongetje kwam uit een armoedig gezin, terwijl de familie van Keita aan alle kanten uitstraalde dat er geld teveel is en dat men denkt dat alles te koop is.
Het lijnenspel is duidelijk: vader vindt achteraf verklaring in het in zijn ogen mislukken van zijn zoontje, moeder verwijt zichzelf dat ze niets gemerkt heeft maar worstelt heel erg met het feit dat ze enorm aan het jongetje gehecht is. Als men dan ook nog eens de andere familie - en daarmee hun bloedeigen zoontje- ontmoeten, is de ontregeling compleet. Het andere gezin is alles wat zij niet zijn: sjofel, slordig, sloebers. Maar tegelijkertijd ook vele malen vrolijker en ongecompliceerder.

Aan alle kanten beginnen gewetens op te spelen: men weet dat het onvermijdelijke moment van uitwisseling van de kinderen eraan komt, men weet ook dat daarmee in beide gezinnen alle settings veranderd zijn. En de vraag is wie er mee om kan gaan en wie niet. En wie er slachtoffer wordt en wie niet.

Prachtig verfilmd, mooi ingetogen. Het is moeilijk om je sympathie eerlijk te verdelen over de diverse rollen, het maakt de film enorm sterk.

Met : Masaharu Fukuyama , Machiko Ono, Yoko Maki, Lily Franky

dinsdag, december 04, 2018

Du forsvinder (You disappear) - Peter Schonau Fog

Du Forsvinder op IMDb (5,9)
Stevig psychologisch drama dat lang één kant op lijkt te gaan maar toch tijdig afsplitst in een tweewegsysteem.
We leren het gezin kennen tijdens een autorit op vakantie en al direct schuift onze sympathie in de richting van de vrouw. Dit omdat de man toch wel heel veel trekjes vertoont van prototype narcistische vent.
Dat oordeel blijkt al snel juist, de man lijkt ontoerekeningsvatbaar te zijn en treft met zijn gedragingen niet alleen zijn gezin, maar ook iedereen om zich heen. Vooral de school waar hij directeur is, heeft veel onder zijn impulsieve acties te leiden. Het leidt zelfs tot een faillissement van de private school.
Er volgt een rechtszaak, die voor ons gelardeerd wordt met flashbacks. Niet alleen leren we steeds meer over de onberekenbare gekte van Frederik (en uiteraard ook over de oorzaak: de verdediging gooit het op de in Frederik's hoofd aanwezige tumor). Maar ook leren we dat vrouwlief Mia niet altijd zuiver op de graat is. Het zoontje van het gezin kan niet anders dan hoofdschuddend en huilend kijken naar de gedragingen van zijn ouders, die wat hem betreft allebéí rijp zijn voor opname.
We kijken richting ontmaskering, richting een voor iedereen ontluisterend einde.

Met : Trine Dyrholm, Nikolaj Lie Kaas, Michael Nyqvist

zondag, december 02, 2018

Das Schweigende Klassenzimmer - Lars Kraume

Das Schweigende Klassenzimmer op IMDb (7,5)
Als u de kans krijgt, ga deze film zien. Vooraf wil ik u waarschuwen dat het geen prettige film is. Maar wel een erg goede. Het vieze gezicht van totalitarisme krijgt u te zien: u kijkt het fascisme recht in het onprettige smoelwerk. De film is noodzakelijk, de film is urgent: het verhaal moet worden verteld, vooral omdat het waargebeurd is (en nog niet eens een mensenleven geleden).

1956, Oost-Duitsland. Twee studenten uit de eindexamenklas horen - bij een heimelijk bezoekje aan het westelijke deel van Berlijn, dat kon toen nog - in het Polygoon-journaal van de opstand in Hongarije. Ze horen van de gruwelijke maatregelen van het Sovjet-regime, ze horen van de wil van het volk om zich te ontworstelen aan het Warschaupact. Ze horen van de slachtoffers die daarbij vallen en willen iets doen. Immers, een socialistische volksrepubliek zou sympathie moeten tonen met andere volkeren.
Ze besluiten tot een stil protest: in de klas vangen ze de les aan met twee minuten zwijgen. Twee minuten slechts, die hun levens voor eeuwig zullen veranderen. Ze worden op het matje geroepen maar tonen een opmerkelijke solidariteit. "Dat gaat zomaar niet" , denkt de volgzame leraar , en de zaak wordt geëscaleerd. Eerst naar de onderwijsinspectie, vervolgens zelfs naar het ministerie.
De leerlingen spreken een gezamenlijk excuusscenario af, maar komen er niet mee weg. De minister en de inspecteur spelen het hard: er wordt gedreigd met verwijdering van school, met het verbod examen te doen en uiteindelijk wordt er zelfs gespeeld met de banen en inkomens van hun ouders.
Een psychologisch zware test volgt: wie zal er het eerst bezwijken onder de druk? Wie zou de verrader kunnen zijn, als ie al opstaat?
De jongeren worden totaal overrompeld door de aanpak van de autoriteiten, die al snel het woord "contrarevolutie" in de mond nemen en een beroep doen op de solidariteit van genossen und genossinen. Een griezelig spel, dat iedereen in zijn eigen bestaan bedreigt. Hoe ver gaat het regime om deze aanvankelijk onschuldige actie de kop in te drukken?

Het is een lange film, maar hij verveelt werkelijk geen moment. Beurtelings verschuift je sympathie van klasgenoot naar klasgenoot, het is niet moeilijk om ieders beweegredenen te begrijpen.
Fantastisch gemaakt, heel sterke film.

Met : Tom Gramenz, Jonas Dassler, Lena Klenke , Leonard Scheicher

American Made - Doug Liman

American Made op IMDb (7,2)
Het is dat het er vooraf bij wordt vermeld: "deze film is op waarheid gebaseerd".  Anders zou je het namelijk niet geloven. Dan is het té onwaarschijnlijk dat iemand zo lang wegkomt met iets dat niet gewoon dubbelspel is, nee, het is vierdubbelspel. En dan ook nog eens met partijen die de geschiedenis in zijn gegaan als de bloederigste en misdadigste ooit. Maar heus, het schijnt allemaal min of meer zo gebeurd te zijn.
We schrijven eind jaren 70. Barry Seal is een piloot bij TWA Airlines, die dat op het oog avontuurlijke baantje maar saai vindt. Soms, op lange vluchten, faket hij wat turbulentieproblemen om maar een keer zijn echte pilotenkunsten te kunnen toepassen. En, voor een stukje bijverdienste, hij smokkelt sigaren vanuit Cuba naar de VS. Steeds in kleine hoeveelheden, zodat het niet opvalt en hij toch iets bijverdient op dat "matige" pilotensalaris.
Tegen zijn verwachting is, is zijn randcriminele gedrag opgevallen, hij krijgt bezoek van een CIA-agent. Die confronteert hem, maar biedt hem een uitweg. Als zij hem van een vliegtuigje voorzien, kan hij wapens gaan brengen naar de Midden- en Zuidamerikaanse verzetsbewegingen die in die jaren volop steun krijgen van de VS. Nicaragua, Colombia, Panama: overal zitten de brandhaarden.
Barry heeft weinig keus, hij begint voor zichzelf en vliegt met een kleiner vliegtuigje over de regenwouden. Al snel belandt hij in een wespennest: sommige revolutionairen blijken helemaal niet zo'n hoogdravende gedachte te bezitten: eerder nog dan een nieuwe wereld willen ze gewoon geld verdienen. Barry kwadrateert zijn werkzaamheden: wapens naar de ene partij, waarna hij van hen naar een andere weer drugs vervoert. En vervolgens het geld terug naar de VS.
Dat gaat goed zolang het goed gaat. In no time handelt Barry met Escobar, met Noriega én met de CIA. Die laatste partij is dan weer niet blij dat hun wapens niet allemaal op de juiste plek terecht komen. Inmiddels is de VS bij het tijdperk Reagan aangekomen en is er een officieuze "war on drugs" afgekondigd. Officieus, zeg ik, want Amerika snapt best dat met die drugs ook de contra's gefinancierd kunnen worden, u kent de geschiedenis.
Seal zet ondertussen een complete economie op in het kleine stadje van waaruit hij zijn zaakjes coördineert. Zijn CIA-dekmantel zal op een gegeven moment niet meer genoeg zijn om andere opsporende organisaties (reguliere politie, DEA, FBI en de Amerikaanse FIOD-variant) van zich af te houden. Eerlijk duurt het langst, maar die eerlijkheid is Seal reeds lang kwijt.

Met : Tom Cruise, Domhnall Gleeson, Sarah Wright

M.F.A. - Natalia Leite

M.F.A. op IMDb (5,7)
Nee, het heeft niets met vloekwoorden te maken. MFA staat voor Master of Fine Arts. Dat wil zeggen dat we hier dus kijken naar de kunstacademie.
Noelle volgt die opleiding (de kunstschilder-richting) maar het gaat niet vanzelf. Haar werk wordt steeds als technisch zeer goed beoordeeld, maar het mist bezieling volgens haar hoogleraren en ook volgens haar studiegenoten. Als ze er nu maar eens iets meer afwijkends, iets meer emotie in zou kunnen leggen.
"Careful what you wish for", kent u die uitdrukking? Want het is wat de hele klas over zich heen krijgt, het werk van Noelle maakt een transformatie door waarvan (aanvankelijk) alleen wij de oorzaak weten.
Op een feestje wordt ze door een medestudent verkracht. Geschokt trekt ze zich terug, haar roommate probeert haar op te peppen om zichzelf bij elkaar te rapen. Dat probeert ze. Er wordt vervolgens met haar melding bij schoolleiding en bedrijfspsyholoog vervolgens relatief weinig gedaan (sterker nog: de vraagstelling wordt dermate suggestief gedaan dat ze aan zichzelf begint te twijfelen), Het is het kantelpunt in Noelle's opstelling: ze bijt zich erin vast, ze gaat op zoek naar lotgenoten en komt er al snel achter dat er een cultuur van verzwijgen op de campus hangt. Gaandeweg ontwikkelt ze zich tot een engel der wrake: als de zelfhulpgroepen zich allemaal blijken te richten op de slachtoffers en niet op het veranderen van het gedrag van de daders, knakt er iets bij Noelle.
Dit is het punt waarop wij merken dat de hoofdrolspeelster een dochter is van Clint Eastwood. Bijna , nou ja bijna: maniakaal gaat de dame haar weg. In haar eentje ruimt ze stuk voor stuk voormalige daders uit de weg, terwijl het de politie maar niet lukt om de dader van deze gruwelijke wraaktocht op te sporen. Noelle ontziet niets of niemand meer, alleen haar huisgenote is nog met haar on speaking terms. Ondertussen wordt haar schilderwerk steeds zwarter, steeds zwaarder en bij vlagen gruwelijk van toon. Hoe zou dat nou toch komen?

Met: Francesca Eastwood, Leah McKendrick, Clifton Collins jr.


vrijdag, november 30, 2018

Becoming Astrid (Unga Astrid) - Pernille Fischer Christensen

Becoming Astrid op IMDb (7,3)
De film heeft een stevige neiging naar drakerigheid, maar wordt gered door het soevereine acteerwerk van hoofdrolspeelster Alba August. Meer nog dan in haar gedragingen zit alles in haar blik: beurtelings guitig en onderzoekend en brutaal en angstig en verdrietig. Ze draagt de film, deze jonge Alba August, dochter van filmechtpaar Bille en Pernille August.

Hiep hiep hoera, het is feest. Astrid is jarig , we vieren het mee wanneer ze ongeveer haar 75e verjaardag viert. Zakken vol met post krijgt ze, want ze is geliefd. Ze is de beste kinderboekenschrijfster van haar tijd, samen met Roald Dahl staat ze op dat podium, op eenzame hoogte. Generaties lang heeft ze kinderen plezier gebracht met verhalen over dappere, licht onaangepaste kinderen die het vaak in hun eentje opnemen tegen ouders of bestuurders.
In de film merken we al snel dat veel van deze kinderboekfiguren iets hebben meegekregen van het anti-autoritaire karakter van Astrid zelf. Ze is nog maar net puber wanneer ze al verhalen instuurt naar de krant, die dan ook gepubliceerd worden. Het leven op het Zweedse platteland is dan (we spreken over ongeveer een eeuw geleden, jaren 10 en 20 ) zwaar en strikt. Astrid's ouders zijn streng gelovig en bestraffen hun dochter dan ook wanneer ze op speelse wijze Bijbelverhalen aanpast.
Houd dat beeld in gedachten, dan snap je waarom ze met beide handen de kans aanpakt om als 16-jarig meisje op de redactie van de lokale krant te gaan werken. Nou ja, redactie: we hebben het hier over meneer Blomberg, een wat weifelende man die volop in scheiding ligt. Hij is zeer gecharmeerd van Astrid. Aanvankelijk alleen om haar werk maar al snel blijken er andere gevoelens te spelen bij deze man, de huwelijksproblemen spelen hem kennelijk parten.
Van het een komt het ander, Astrid wordt ongewenst zwanger en dat gaat een schandaal worden als er niet wordt ingegrepen. Ze bevalt in het buitenland, in Denemarken, waar haar zoontje opgevangen wordt door de lieve moeke Marie, die belooft voor hem te zorgen totdat Astrid in Zweden haar zaakjes voor elkaar heeft. U snapt Astrid's dilemma: ze zit klem tussen godsvruchtige ouders, een twijfelende oudere man die van ontucht met een minderjarige wordt beschuldigd , tussen de noodzaak om te werken voor de kost om ergens een plek te creëren waar ze ooit met zoontje Lasse zal kunnen wonen. Dat gaat nog pijnlijk worden, voordat er op deze terreinen een doorbraak kan worden geforceerd. De goedlachse en ondernemende Astrid dreigt een sombere probleemdame te worden.

Met : Alba August , Trine Dyrholm , Hendrik Rafaelsen, Magnus Krepper

maandag, november 26, 2018

The Kindergarten Teacher- Sara Colangelo

The Kindergarten Teacher op IMDb (6,7)
Vreemde film, maar dan in positieve zin. Als waardering omslaat in aanbidding, als aandacht omslaat in stalking, dan is er iets goed mis met je. We zien het bij kinderjuf Lisa. Ze doet haar werk weliswaar met toewijding maar droomt toch stiekem nog van een artistieke carrière. Ze volgt daarom een poëziecursus waarbij ze in de klas lauwe reacties krijgt op haar obligate gedichtjes.
Alles verandert als ze onder haar leerlingen er eentje opmerkt die bijzondere gaven heeft. De vijfjarige Jimmy dreunt uit het niets gedichten op die hij zelf blijkt te hebben bedacht. Aanvankelijk doet Lisa haar best ze op te schrijven en met haar man te bespreken, maar dat gaat al snel verder. Te ver zelfs: in haar poëzieklas draagt ze de gedichten van de vijfjarige voor als waren het haar eigen bedenksels. Plots oogst ze waardering, instemmend geven de klasgenoten blijk van het diepgravende van haar teksten.
Het is het signaal voor Lisa om alle remmen los te gooien: ze laat het jong niet meer los. Ze eist zijn pauzetijd op, ze bezoekt zijn familie en doet alles om maar meer gedichten los te krijgen: naar het zeggen voor de ontwikkeling van dit bijzondere kind, maar ze ziet het steeds meer als haar ontsnappingsroute uit de dagelijkse routine van gezin en werk. Het loopt uit de hand, al gauw is het geen support en pedagogische aandacht meer die ze aan het jongetje schenkt.

Met : Maggie Gyllenhaal, Gael Garcia Bernal , Michael Chernus, Parker Sevak

zondag, november 25, 2018

Outlaw/King - David Mackenzie

Outlaw/Kings op IMDb (7,0)
Tweede VPRO-Netflix tip was al iets beter te pruimen. De film valt te zien als een soort vervolg op "Braveheart". Het begint namelijk op het moment dat William Wallace in ondergedoken na de slag bij Falkirk. Engeland neemt de macht in Schotland weer terug en dat valt maar moeilijk. Hoewel de koning leniging van de noden belooft, eist hij toch nog steeds belastingbetaling wegens alle geleden schade.
Robert the Bruce (hij heeft echt bestaan) gaat in eerste instantie mee met het verhaal maar wanneer zijn vader sterft, belooft hij toch plechtig om Schotland te ontdoen van het Engelse juk. En dat gaat niet zomaar: uiteraard is de overmacht te groot, bovendien erkennen niet alle Schotse clans Robert als hun koning to be.
Er wordt hard gevochten, Robert's vrouw en dochter worden natuurlijk gevangen genomen maar hij vecht dapper door. Aan u om de film uit te zien en te kijken of hij uiteindelijk slaagt in zijn missie.

Met : Chris Pine , Florence Pugh, Stephen Dillane

Cam - Daniel Goldhaber

Cam op IMDb (6,0)
Getipt in de VPRO-cinema nieuwsbrief , dus ik kijken. Niet voor mij gemaakt, te flashy Amerikaans en te onwerkelijk voor mijn bevindingen. Heb de film ook niet als sexy ervaren , terwijl ik denk dat dat echt wel de bedoeling was.

Alice is webcammeisje. Gewoon, omdat ze gek is op de aandacht, maar zeker ook omdat het goed verdient. Ze hikt - onder de artiestennaam Lola_Lola -  tegen de top50 van de webcammeisjes-hitlijst aan. En ze wil hogerop. Steeds gekker worden haar showtjes , steeds harder tikken de donaties. Ze redt het, ze weet nummer 50 te halen.
Direct daarop echter gaat er van alles mis: haar account blijkt gehackt. Ze kan niet meer zelf inloggen maar ze ziet nog wel dagelijks nieuwe shows. Van haarzelf. En als je dacht dat het niet meer kon, dan toch: de shows worden nog extremer. Alles voor de pegels, zeg maar.
Alice gaat op onderzoek uit. Eerst zoekt ze onder haar collega's , vervolgens onder haar topdonateurs. Stukje bij beetje vindt ze uit wie en wat er achter haar nieuwe persoonlijkheid zitten. Een confrontatie kan niet uitblijven.

Met : Madeline Brewer, Patch Darragh. Melora Walters 

zaterdag, november 24, 2018

Loveless ( Nelyubov) - Andrey Zvyagintsev

Loveless op IMDb (7,7)
De tweede film van gisteren was een loodzware. Maar man man man, wat mooi. Het duistere en droevige onderwerp staat in schril contrast met de schoonheid van de beelden en de overtuigingskracht van de acteurs. Had al veel over deze film gehoord, maar heb m vorig jaar gemist in de filmhuizen. Gelukkig is daar mijn setje filmzenders, daar kwam ie opeens voorbij. Klik!

In een langgerekte scene leren we onze eerste hoofdpersoon kennen : Aleksej is een wat stille, beetje eenzame jongen die afgezonderd van de vriendengroepjes naar huis loopt na schooltijd. Hij sluit zich op op zijn kamer en we leren al snel waarom. Hij blijkt op te groeien als ongewenst kind in een liefdeloos gezin. De relatie is geklapt, het huis moet verkocht, maar geen van beiden wenst de verantwoordelijkheid te nemen om het jongetje in huis te nemen. Vader niet omdat hij steeds maar moet werken (en omdat hij zijn nieuwe vriendin al bezwangerd heeft en dus dit grotere kind er niet zomaar bij kan hebben). Moeder niet omdat ze haar zoon maar een hinderlijke onderbreking vindt van haar mobiele telefoon, haar o zo geslaagde nieuwe vriend en haar bezoekjes aan de beautysalon.
Achter de deur van zijn kamer hoort Aleksej zijn ouders ruziën , de ellende van liefdeloze ongewenstheid snijdt hem door het hart, huilend kruipt hij eenzaam onder zijn dekbed. Hij neemt een besluit: hij besluit de benen te nemen, weg uit dit gruwelijke spel van onvriendelijkheid. We zullen hem niet meer terugzien.
Pas anderhalve dag later komt moeder erachter dat haar zoon niet op school is verschenen , maar ook niet thuis is gekomen. Hoe gek ze het zelf ook vindt, ze raakt toch bezorgd. Uiteraard richten haar verwijten zich eerst op haar man, maar die blijkt nergens van op de hoogte. Het jarenlange spel van elkaar afstoten zal nu toch even kalltgestellt moeten worden, ze zullen moeten samenwerken om hun zoon terug te vinden. Dat kost moeite, liever vechten ze elkaar de tent uit en richten ze zich op hun nieuwe leven. Maar ze beseffen maar al te goed dat het moet: als ze niet op zoek gaan, worden ze net als hun ouders die ze zo vervloeken vanwege hun eigen moeizame opvoeding.

Toegegeven: als je het zo leest, is het een bak ellende. Dat zal ik niet ontkennen. Maar toch, maar toch: er zit enorm veel schoonheid in de film. Visueel vooral, maar ook in de ontbolstering van die kille persoonlijkheden zit af toe iets moois. We moeten het ermee doen, de maatschappij is nu eenmaal geen feestje.

Met : Maryana Spivak , Aleksey Rozin, Matvey Novikov,

The Nile Hilton Incident - Tarik Saleh

The Nile Hilton Incident op IMDb (6,8)
Moeizame film, ondanks alle goede bedoelingen. Het verhaal is goed, het camerawerk is een prettige mix van Arabische en Scandinavische blik, maar toch komt het niet los. Kan aan het her en der matige acteerwerk liggen. Niet van hoofdpersoon Fares Fares, die we zouden kunnen kennen van Zweedse komedies als "Jalla Jalla". Hou me ten goede, het is niet slecht maar op een of andere manier raakte ik er niet helemaal in.

Nourdin is rechercheur op een van de grotere bureaus van Cairo. Hij ontkomt er niet aan om het spel mee te spelen zoals het daar gespeeld wordt: niet recht en rechtvaardigheid spelen hier de belangrijkste rol, nee, er moet geld verdiend worden. Links en rechts pakken agenten geld aan om dan even bewust de andere kant op te kijken. Nourdin's oom is chef de bureau en is volcontinue bezig om te kijken waar er nieuwe geldstromen kunnen worden aangeboord.
Deze setting heeft u even nodig om vervolgens te snappen waarom Nourdin zo wordt tegengewerkt als hij op een echte zaak stuit: in het Hilton hotel is een vrouw vermoord. Een zangeres met banden in hoge kringen. De officiële stellingname van de politie is "zelfmoord', maar Nourdin ziet ter plaatse dat daarvan geen sprake kan zijn. Er is een getuige , een kamermeisje, dat kan bevestigen dat het hier om een moord gaat. Dit meisje is echter illegaal in het land en moet voortdurend onderduiken om aan de handen van de daders te ontkomen.
Nourdin wroet en poert en stuit daarbij op stinkende handeltjes. Zijn vastberadenheid wordt hem niet in dank afgenomen, zeker niet als hij op het spoor raakt van een van 's lands rijkste industriëlen. Er dreigt een confrontatie waarbij Nourdin moet kiezen tussen rechtvaardigheid en (sommigen van) zijn collega's. Met gevaar voor eigen leven, ook dat nog.

Met : Fares Fares , Mari Malek , Yasser Ali Maher

Persoonlijke noot: ooit zat ik op het terras van datzelfde Nijl Hilton een gesprek te voeren met een goede vriend. We schrijven 1986, dat gesprek zou mijn leven danig veranderen. 

vrijdag, november 23, 2018

The Wife - Björn L Runge

The Wife op IMDb (7,3)
Best gevaarlijk, als de kritieken en recensies huizenhoog lovend zijn. Dat beïnvloedt voor een deel al de perceptie van de kijker. Het beïnvloedt in ieder geval het zaalbezoek, want het was gisteravond prettig vol op de première-avond. Dat is fijn voor  het theater.

Wat de kritieken betreft (Glenn Close zou nu eindelijk in februari haar langverdiende Oscar kunnen ophalen): ze maakt het waar. Meer dan waar. Met een ingetogen personage toch een explosieve zeggingskracht neerzetten, dat is wat ze doet. Minzaam ondergaat ze alle gebeurtenissen, maar wij weten dat het kookt van binnen. En dat is knap.

Close speelt Joan, de vrouw van een succesvol schrijver. We vallen haar gezin binnen op het moment dat manlief Joe een telefoontje krijgt van het Nobelprijs-comité. Die wil graag dat Joe naar Stockholm komt op de felbegeerde literatuurprijs in ontvangst te nemen.
Niemand die de terechte toekenning van die lauwerkrans betwist, maar wij krijgen als kijker middels flashbacks een kans om te zien hoe Joe aan die status gekomen is. En vooral, wat daarin de rol van Joan is geweest. Ze is veel meer dan de muze. Ze is ook de immer steunende vrouw op de achtergrond, de moeder die het gezin draaiende houdt en tegelijkertijd haar man helpt bij het creatieproces. Joe komt er niet goed af in deze film, het is moeilijk om sympathie te kweken voor deze narcistische borrelaar die zich veelvuldig laaft aan de roem en de iets te spannende randgebeurtenissen van het sterrendom. Bovendien is Joe voortdurend in conflict met zijn zoon, die hunkert naar een beetje erkenning van paps.
Tijdens de reis naar Stockholm leren we ook Nathaniel kennen, een literatuurjournalist die er op gebrand is een biografie te schrijven van de succesauteur. Hij pookt op ongenadige wijze in de op spannen staande relatie van het echtpaar. Terwijl Joan kalm en doelmatig de voorbereidingen treft op de ceremonie raakt Joe ver van het padje, daarbij zijn toch al niet zo sterke gezondheid veronachtzamend. Er hangt een catharsis in de lucht.

Met : Glenn Close, Max Irons, Christian Slater, Jonathan Pryce, Annie Starke

donderdag, november 22, 2018

Queen of Katwe - Mira Nair


Het is hard gegaan dit jaar. De opgedane verdieping betaalt zich uit: veel leeswerk gedaan maar vooral de reis die we afgelopen maand maakten, zorgde dat warme gevoelens mij bekomen als ik aan Afrika denk. Van alle regio's in de wereld is dit degene waar de wens om de kloof te overbruggen het grootst is. Iedereen droomt er van ontsnappen aan de armoede, iedereen wil een stukje van de taart. En men is bereid daar ver voor te gaan, zonder daarbij de trots op eigen achtergronden te vergeten.
Een van diegenen die zich aan hun afkomst willen ontworstelen, is het jonge meisje Phiona. Ze groeit op in Katwe, een van de straatarme sloppenwijken van Kampala , Uganda. Dagelijks staat ze bij de stoplichten klaar met haar mandje met maïskolven: er moet inkomen gegenereerd worden voor het arme gezin, haar alleenstaande moeder probeert vier kindertjes te onderhouden terwijl manlief er niet meer is. Phiona is toegewijd, haar zus zoekt het op andere plekken en belandt in het dubieuze circuit. De speelsheid van haar broertje brengt haar op een dag bij een voor haar totaal onbekende wereld: op zoek naar de reden waarom hij onder zijn verkoopplichten probeert uit te komen, treft ze hem in aan in een klein provisorisch klaslokaal.
De klas is van Robert Katende, hij probeert de kinderen de beginselen van het edele schaakspel bij te brengen. En passant geeft hij ze allemaal ook een dagelijkse portie pap, velen komen uit de hongerhoek. Schoorvoetend schuift Phiona aan, ze blijkt een waanzinnig schaaktalent. Robert moet in overleg met haar moeder om toestemming te vragen voor scholing en training. Gaandeweg stijgt de naam en faam van Phiona: na het winnen van een schooltoernooi gaat ze eerst op het nationale en vervolgens zelfs op het internationale schaakpad. Het is haar way out: ze leert lezen, ze leert denken en rekenen en ze blijkt die skills op meesterlijke wijze te kunnen toepassen op het schaakbord.
Het is een waargebeurd verhaal, dat is wat vooral ontroert bij het kijken van deze film. Er is gekozen voor een mengeling van "bekende" acteurs (Robert en moeder ) en totaal onbekende: alle schaakkinderen zijn van de straat geplukt. Dat pakt qua spel weliswaar amateuristisch uit, maar het verhaal en de overtuiging wordt er alleen maar sterker door. Ik heb geboeid zitten kijken. 



woensdag, november 21, 2018

Dead Draw - Brian Klemesrud



13-in-een-dozijn-film over bankrovers die - pas na de succesvolle kraak- met elkaar in conflict komen over de afronding en de verdeling. Niemand vertrouwt elkaar meer, dat werk. En wie is dan precies de mol?

Het viertal dat hier de hoofdrollen speelt, blijkt een reeks van geslaagde overvallen achter de rug te hebben en dit moet de  laatste, allesomvattende worden. So far so good. Overval lukt , opdracht- en tipgever is blij maar tijdens de vlucht stokt het succesverhaal.
De loods waar ze naartoe racen om vervolgens met een klein vliegtuigje de grens over te gaan, blijkt overvallen. Hun waakzame compagnon ter plaatse is omgebracht: dit betekent dat er iemand buiten hun eigen groep bekend moet zijn met hun overvalplannen. Er begint een spel van verdachtmakingen: iedereen kan de onbetrouwbare zijn. En het gaat hard tegen hard.

Met : Gil Bellows, Michael Eklund, Elisabeth Tulloch

A Royal Winter- Ernie Barbarash

A Royal Winter op IMDb (6,7)
Nooit zullen we weten wat er in uw recensent gevaren was toen hij deze film op "opnemen" drukte. En nog minder weten we waarom hij later op "afspelen" klikte. Maar het is wel gebeurd. Laten we het wijten aan de verplichting om de filmwereld genrebreed te blijven volgen.

Deze dus. Suikerspinnenzoet. Net afgestudeerde advocate twijfelt of ze aan grote baan moet beginnen, want liever werkt ze met kinderen. Direct na haar sollicitatiegesprek neemt ze uit onvrede met zichzelf een weekje vakantie, ze reist met een vriendin naar Europa om even tot zichzelf te komen. Ze gaat naar het koninkrijkje Calpurnia (jaja mensen, in Europa! Volgens de beschrijving
"een minimonarchie ten zuidwesten van de Franse Alpen".
Op haar eerste wandeling komt Maggie ruw in contact met een motormuis, die - pas veel later- de kroonprins blijkt te zijn. Die toevallig ook die week gekroond zal worden tot koning. Maar die niet zo formalistisch wil zijn als zijn vader en zijn moeder. Tekent u svp de rest zelf uit: u snapt dat Maggie aanvankelijk hapt op de avances van Adrian, vervolgens weer afstoot vanwege zijn rol van betekenis. E u snapt ook dat pas na beider loutering - en die van de bitchy koningin - er mogelijkheid tot toenadering zal zijn.

Met : Merritt Patterson , Jack Donnelly

zondag, november 18, 2018

Gun City (La sombra de la ley) - Dani de la Torre

Gun City op IMDb (6,5)
Tamelijk clichématige verfilming van een op zich boeiend verhaal. Had meer in gezeten.

Begin jaren 20, vorige eeuw. Spanje is onrustig, diverse partijen staan tegenover elkaar en wanorde heerst. Met de kennis van nu zeggen we dat dit de aankondiging is van de latere burgeroorlog.

In Barcelona wordt een trein overvallen die beladen is met wapens. De verdenkingen gaan direct uit naar de anarchistische beweging, die in die fase druk bezig is om weerstand te bieden tegen bazen en industriëlen. Die laatsten weten zich dan vaak weer gesteund door de politie, die hierbij niet altijd zuiver speelt.
Om de zaak kracht bij te zetten krijgt de Barcelonese divisie versterking van een mysterieuze Madrileense agent. Genadeloos prikt deze Anibal Uriarte door de ontstane machtsverhoudingen heen: hij ziet hoe de politie in de zak zit van de grote nachtclubeigenaren, hij ziet hoe de anarchistische beweging verdeeld is in zijn strijd voor betere arbeidsomstandigheden. Uriarte snapt hoe het spel gespeeld moet worden en sluit regelmatig een pact met de duivel: alles om informatie te verkrijgen over de verblijfplaats van de wapens. Immers, de partij die die in handen heeft , kan een grote slag slaan in de onderlinge strijd.
Slim speelt Uriarte de mensen tegen elkaar uit, maar de geoefende kijker ziet allang dat deze werkwijze de rechtvaardige agent op een bepaald moment moet gaan opbreken. Op naar de climax.

Veel pief-paf-poef werk in deze film, veel karikaturale aanpak van de rollen. Wel mooi gefilmd, dat dan weer wel. Tegenlicht doet het goed in de strijdende straten.

Met : Luis Tosar, Michelle Jenner, Vicente Romero, Manolo Solo

dinsdag, november 13, 2018

Gräns - Ali Abassi

Gräns op IMDb (7,2)
Magische film. Vooral letterlijk, trouwens, maar ik moet gewoon eerlijk toegeven dat ik me goed vermaakt heb bij deze tamelijk aparte vertoning.

Tina heeft niet echt vooraan gestaan bij het uitdelen van de zeven schoonheden, ze lijkt slecht bedeeld door moeder natuur. Toch heeft ze een aantal bovenmenselijke gaven: ze kan gevoelens ruiken bij andere mensen. Dat klinkt raar, maar het helpt haar uitstekend bij haar werk als douane-medewerker: slechts door enkele snifjes lukt het haar steeds genadeloos de smokkelaars en de slechteriken uit de rij te pikken. Haar collega's vinden haar vreemd maar profiteren maar wat graag van haar kundigheid. Dat neemt een enorme vlucht als ze hierdoor een kinderporno-netwerk helpt op te rollen.
Privé gaat het Tina allemaal wat moeizamer af. Omdat ze zo anders is dan de mensen om haar heen, voelt ze plotseling wel verwantschap als ze een zonderlinge man aan haar controle-tafel krijgt. De man oogt net zo prehistorisch als Tina zelf en al snel leren we wie deze Vorej is en wat hij komt doen.
Tina zorgt dat ze van haar egoïstische partner afscheid neemt en richt zich op romantisch contact met Vore. Dat lijkt allemaal wel meant to be, maar de man blijkt wel wat onmenselijke eisen te stellen aan Tina. In haar zoektocht naar haar eigen identiteit gaat Tina ver. Maar gaat ze ver genoeg?

Eigenlijk is deze film niet te beschrijven: het is fantasy, maar het is ook romantiek. Het is een stukje bovennatuurlijk maar het is ook weer hartstikke menselijk. Een knappe regie-prestatie.

Met : Eva Melander, Eero Milonoff

Mijn familie in tijden van oorlog - Chris de Ceuninck van Capelle



Met speciale belangstelling naar de zaal getogen: niet alleen omdat persoonlijke oorlogsontboezemingen vaak zeer interessant zijn om te volgen, maar ook omdat ik in dit geval de hoofdpersoon gekend heb: ik heb les van hem gehad. Daarvan waren er meer in de zaal overigens, gisteravond.

Na het overlijden van zijn vader Archibald vond zijn vader in diens persoonlijke spullen een doos. Een Rode Kruis-box die speciaal voor krijgsgevangenen was samengesteld. Mijn oude aardrijkskundeleraar bleek lang geïnterneerd te hebben gezeten in Jappenkampen: eerst in Bandung, later een paar eilanden verderop en uiteindelijk belandde hij in het Aziatische vasteland. Gruwelijke ontberingen, ziektes en mishandelingen: de verhalen zijn op zich bekend maar het heeft toch nog steeds een mokerend effect als je het hoort voorlezen. Zoonlief vond vele brieven, correspondentie tussen zijn vader en zijn tevens geïnterneerde moeder. 

Naar is het om te horen wat deze mensen allemaal is overkomen, bijzonder is het om te leren hoe krachtdadig zij uit hun problematiek vandaan proberen te komen en een gewoon (gezins)leven te leiden wanneer de oorlog eenmaal is afgelopen. Ik vond het indrukwekkend. 




zondag, november 11, 2018

Loro - Paolo Sorrentino

Loro op IMDb (6,7)
Nooit laten lopen, de kans om een Paolo Sorrentino-film te zien. Steeds verder gaat de regisseur in het verzamelen van visuele pracht. Hoogtepunt was natuurlijk "La grande bellezza" maar ook opvolger "Youth" was bij vlagen oogstrelend.
Deze film is een combinatie van vele dingen: het is een beetje biografsch, het is moralistisch en het is fantasie. Maar het is ook wervelend, , protserig en het kent ook een heuse serieuze afronding.
De film geeft een beeld van wat er allemaal gebeurd zou kunnen zijn aan het hof van Silvio Berlusconi. Ondanks de openingstitels waarin gezegd worden dat gelijkenis met bestaande personen toeval zou kunnen zijn, wordt "De kaaiman" gewoon met naam en toenaam genoemd. We vallen er als kijker in als het politieke imperium van de playboy-president begint te wankelen. Zakelijk gaat het best nog oké, maar tegenstanders en pers hebben echt wel in de smiezen welke tactieken Berlusconi hanteert om macht te verkrijgen en te behouden.
Veel mensen ruiken hun kans om ook een stuiver te verdienen aan het naar corruptie riekende handelen van de narcistische ijdeltuit. Pooiers bij de vleet, damessterretjes in de dop en veel jet-set ambities, het lijkt alsof de politieke wereld één grote poolparty is.
Wij weten wel beter, als kijker worden wij op de hoogte gehouden van de groeiende twijfel van Berlusconi, van de door zijn vingers glippende invloed en van zijn krampachtige poging om jong te blijven overkomen. Meer en meer zien we dat het over lijkt met de carrière. MAAR: dan hebben we dus geen rekening gehouden met deze politieke overlever. Alles kantelt.

De film kent een veel te lange aanloop, het duurt zeker anderhalf uur voordat de showbizz plaatsmaakt voor gevoel en karakter maar wie blijft zitten, krijgt dan een prachtige apotheose waarbij Toni Servillo het schmieren opzij zet en plots fantastisch begint te acteren. Waarmee het alsnog een goede film wordt.

Met: Toni Servillo, Riccardo Scamarcio, Elena Sofia Ricci , Kasia Smutniak

The Commuter - Jaume Collet-Serra

The Commuter op IMDb (6,3)
Als je hier net na de introductie-titels in was gevallen, zou je gedacht hebben dat je naar "Taken 4" zat te kijken. Alles in deze rol ademt de wraakzucht en daadkracht die Liam Neeson een bepaald type karakteracteur hebben gemaakt. Maar nee, het is niet zo, dit is een op zichzelf staande film. Een film die wat mij betreft bedroevend weinig brengt. De actie is matig, het acteerwerk dito en het verhaaltje is onwaarschijnlijk. Maar goed, we doen een poging:

Michael MacAuley is een jaar of 10 geleden teleurgesteld uit het politiekorps gestapt en is verzekeringen gaan verkopen. Dat ging ok, totdat de financiële crisis er overheen kwam. Nu moet hij met dubbele hypotheken en leningen de eindjes aan elkaar knopen: naast het huis moeten ook de studies van de kinderen worden betaald. Ziehier de situatieschets van de noden van onze held van de dag.
Van de ene op de andere dag krijgt hij te horen dat hij overbodig is op zijn werk. Hij schrikt. Niet alleen vanwege zijn deplorabele financiële status, maar ook omdat hij al 60 is en dus lastig opnieuw kan beginnen met andere jobs. Aarzelend pakt hij - na een borrel met een oude politiemaat- de trein naar huis om te bedenken hoe hij het zijn vrouw en gezin gaat vertellen. De trein is vol, vol met dezelfde mensen waarvan hij al tien jaar tegen dezelfde koppen aankijkt. Als hij eindelijk een zitplekje vindt, komt een vrouw tegenover hem zitten. Ze stelt hem wat hypothetische vragen die uiteindelijk eerder dwingend dan hypothetisch blijken te zijn: er ligt voor Michael een enorm geldbedrag klaar - in deze trein, jawel- als hij een bepaalde reiziger opspoort die ook in deze trein zit. Die zou in zijn tas iets bij zich dragen wat de opdrachtgevers graag willen hebben.
Al snel leren we dat ze het serieus menen en dat ze daarvoor over lijken gaan. In zijn zoektocht komt onze held diverse mogelijke verdachten tegen, hij moet goed selecteren tussen alle gezichten die hij kent van zijn dagelijkse forensentrip. Steeds nauwer sluit zich het web, nog maar twee haltes resten Michael om zijn zoekobject te vinden, het is hem inmiddels duidelijk dat anders de wraak zich op hem en zijn gezin (Taken!) zal richten.

Met: Liam Neeson , Sam Neill, Vera Farmiga , Patrick Wilson, Jonathan Banks