Calle Malaga - Maryam Touzani

 

Calle Malaga op IMDb (7,1)
 Calle Malaga op Moviemeter (3,62)
Calle Malaga op Wikipedia

Wanneer ik lees dat er een nieuwe film van Maryam Touzani te zien is, is dat voor mij reden om deze snel te gaan zien. Haar "Adam" vond ik al fijn, maar haar vorige film "The Blue Caftan" was fenomenaal. Een vakwerk-regisseur met een voorkeur voor lichtinval in donkere beelden én een voorkeur voor diep-menselijke verhalen. Mensen van alledag, in hun dagelijkse struggle om te overleven. Haar pittige onderwerpkeuze verhindert haar niet elke film een bepaalde lichtheid mee te geven, ook in "Calle Malaga" weer. Met enige souplesse zou je dit zelfs een feelgoodfilm kunnen noemen. Petje af voor de ongenaakbare hoofdrolspeelster Carmen Maura, een ooit door de ravissante regisseur Pedro Almodovar naar voren gebrachte Spaanse topactrice. Haar personage krijgt een schitterende diepte in deze Marokkaans-Spaanse pelicula.

Ze voelt al snel dat er iets achter moet zitten: haar dochter laat zelden iets van zich horen dus is Maria Angeles op haar hoede. Terecht, zo blijkt: het gaat niet goed met haar net gescheiden dochter. Haar leven in Madrid is duur, ze krijgt het als alleenstaande moeder maar moeilijk rond. Dus heeft ze besloten het huis in Tanger te verkopen. Ze heeft die mogelijkheid omdat haar 20 jaar geleden overleden vader de woning al op naam van zijn dochter liet zetten, daarbij de gevoelens van zijn vrouw volledig passerend. Dochter Clara ziet het probleem niet: in de Tanger-enclave is zelfs een bejaardenhuis voor oorspronkelijk Spaanse ouderen. Maria Angeles zou daar een plek kunnen krijgen, maar we zien duidelijk dat haar way of life het Marokkaanse gevoel omarmd heeft. Ze houdt van de stad, ze houdt van de marktkooplui en ze zwerft dagelijks haar rondje. Nog lang geen tijd om opgeborgen te zitten in een verzorgingshuis vol met bevoogdende regels. Ze rebelleert.

"Clara bekijkt het maar" denkt ze, ze gaat lekker terug naar haar woning. Zolang die niet verkocht is, zal ze van haar herinneringen genieten, daarna ziet ze wel. Stukje bij beetje koopt ze haar oude meubeltjes terug van de antiquair die met de dag meer sympathie voor deze charmante oma weet op te brengen. Maria Angeles hervindt haar levenslust, ze vindt zelfs een manier om ook financieel te overleven in haar de facto gekraakte woning. De dreiging van verkoop is er nog steeds maar wie dan leeft, wie dan zorgt..

NB: Schitterend zijn de scenes waarbij onze hoofdrolspeelster haar oude vriendin Jozefa bezoekt. Zij is een kloosterzuster die een zwijggelofte heeft afgelegd. Ze kan daardoor niets anders doen dan Maria Angeles' ontboezemingen knikkend en transpirerend aanhoren. Onvergetelijk beeld.

Met; Carmen Maura, Marta Etura, Ahmed Boulane, Maria Alfonsa Rosso.

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Freya Arde - Love

Sorda (aka Deaf) - Eva Libertad

Sorda op IMDb (7,4)
 Sorda op Moviemeter (3,44)

Sorda op Cineart

Kijk, hiervoor ga je naar de filmzaal. Een film die je - met een piepklein doch tot in de finesses uitgevoerd verhaal - bij de strot grijpt, die je zonder veel uitleg laat voelen wat de hoofdrolspelers ervaren en voelen. Een film die empathie opwekt (waarmee je dus ook nog eens twee kanten op kunt). Uitermate sterke film, waarvan mijn quizmaten waarschijnlijk zouden zeggen: "Zeker weer arthouse?" Hetgeen ik dan zou bevestigen. Lijstjesmateriaal, voor mij dan. 

Ze redden het allemaal prima, het jonge koppel Angela en Hector. Zij is voor 70 procent doof- hetgeen haar behoorlijk afsluit van de wereld- maar ze heeft een man die uitstekend met haar kan communiceren in gebarentaal en via liplezen. Dat doet ze precies hetzelfde op haar werk, een klein aardewerkfabriekje waar ze met louter begripvolle collega's werkt. 

Niks meer aan doen, zou je zeggen. Maar het gebeurt toch: Angela wordt zwanger waarna de grote twijfel begint: is doofheid erfelijk overdraagbaar? Wat als zij én het kind niet kunnen horen, waar plaatst het Hector dan? En andersom: wat als Hector en het kind wél kunnen horen (waarop ze natuurlijk hopen), wat gaat dit dan doen met haar positie? Na een vrij heftige bevalling (ongelooflijk sterke scene dit, het laat zien hoe eenzaam en afgesloten zij zich voelt in een druk gesticulerende en schreeuwende groep mensen) moeten ze nog twee maandjes wachten voordat hun meisje Ola aan tests kan worden onderworpen. De uitkomsten daarvan zullen het begin zijn van een gevoel van uitsluiting, bij wie dat gevoel dan ook landt. 
Sterk, echt loeisterk.

Met: Miriam Garlo, Alvaro Cervantes, Elena Irureta, Joaquin Notario

FIN - song : Verde Prato- Neskaren Kanta

Gezien in : Cinema Oostereiland

Historias para no contar (aka Stories not to be told) - Cesc Gay

Historias para no contar op IMDb (6,2)
 Historias para no contar op Moviemeter (2,58)

Historias para no contar op WIkipedia

Het is niet het eerste mozaïekmodel dat gebruikt wordt om een wereldstad mooi in het daglicht te zetten: ooit leenden Londen, Parijs en New York (New York I love you) zich er bijvoorbeeld ook al voor, in dit vijfluik maken we een stedentrip door Barcelona. Niet om de fraaie architectuur en historische gebouwen uit te lichten, nee: gewoon om weer te geven hoe de mensen in zo'n drukke toeristen- en zakenstad leven. Regisseur Cesc Gay richt zich daarbij vooral op het complexe liefdesleven van enkele stadsbewoners en maakte een vertelling waarbij "het leugentje om bestwil" een aanjager is van grote problemen. De film is luchtig van opzet, niet alle verhalen zijn even geslaagd maar er wordt met dermate veel vaart door de mensenlevens heen gestapt dat we het doorzichtige gekeuvel best wel kunnen hebben.

De verhalen variëren van opzet, maar leidden steeds naar het moment dat het de hoofdpersoon goed lijkt om nét een klein stukje naast de waarheid te praten om de regie in handen te houden. Een regie die ze natuurlijk vervolgens geheel kwijtraken: de buurvrouw die zich door de buurman laat helpen om haar hond te verzorgen en door die hulpvaardigheid denkt dat ze romantische gevoelens voor hem moet opvatten, wordt natuurlijk ruw uit die droom geholpen doordat haar man iets eerder terugkomt van zakenreis Het stel dat een net gescheiden vriend helpt om zich weer op liefdespad te gaan maar hem daarbij net iets te succesvol voorstelt aan een vrouw die mogelijk heel anders is dan zij denken, dat stel moet in paniek hun "misstap' herstellen en hun vriend behoeden. De drie collega's die tijdens de pauze luisteren naar de stoere overspelverhalen van de een, terwijl de ander toevallig net iets meer weet van het besproken onderwerp, de man die zijn overspel wil opbiechten aan zijn hoogzwangere vrouw maar vervolgens een reactie krijgt die hij nooit verwacht had. En zo dus nog twee andere historias, verhaaltjes die voor de betrokkenen eigenlijk beter niet verteld hadden moeten worden. 

Met: Anna Castillo, Antonio de La Torre, Maribel Verdu, Alejandra Onieva, Javier Camara, Veronica Echequi

FIN - song : Arnau Bataller - Historias para no contar

The Teacher Who Promised The Sea (aka El Maestro Que Prometió el Mar) - Patricia Font

The Teacher Who Promised The Sea op IMDb (7,4)
 The Teacher Who Promised The Sea op Moviemeter (nog geen stemmen)

The Teacher Who Promised The Sea op Wikipedia

Mijn vrouw is dochter van een hoofdonderwijzer, vier van mijn broers zijn onderwijzer en ook bij neven, nichten en schoonzoons spreekt de liefde voor het lesgeven luid en duidelijk. Dat was al reden 1 om deze film te gaan zien, voeg daarbij dat een waargebeurd verhaal is (dat nog steeds niet afgerond is) én voeg daaraan toe de actualiteit van burger- en andere oorlogen (mijn gedachten dwaalden frequent af naar het nu): je snapt dat deze voorpremière-avond om een bezoek schreeuwde. Heen!

Het verhaal speelt in twee tijdvakken: een actuele (nou ja, 2010) en een in de donkere jaren van de 20e eeuw (1935 en iets verder). Uit de actuele lijn weten we dan al dat er verschrikkelijke dingen gebeurd zijn in het Spaanse bergdorpje waar we straks naar terugreizen in de tijd. We weten dat kleindochter Ariadna voor haar dementerende opa Carlos op zoek gaat naar diens roots, ze heeft vernomen dat er in een massagraf mogelijk overblijfselen van haar overgrootvader zijn gevonden. Het onderzoek in dat massagraf is nog in volle gang, zodat Ariadna de tijd heeft om in de regio navraag te doen of iemand haar opa en/of overgrootvader heeft gekend.

Opa Carlos is ooit kleine jongen geweest, en een lastige ook. Wanneer zijn vader als politieke gevangene wordt vastgezet, draagt een vriend de zorg voor Carlos over aan de flamboyante onderwijzer Antonio Benaiges, die dan net in een klein bergdorpje een schooltje aan het opzetten is. Ik zeg "flamboyant" maar ik moet eigenlijk "onconventioneel" schrijven: in het zwaar katholieke dorpje durft Antonio het aan om non-confessioneel onderwijs te gaan geven. In zijn beleving moeten kinderen leren over het leven, over de natuur, over de wereld in plaats van leren over hoe het volgens een oud boek allemaal moet. Daarmee plaatst Antonio zichzelf direct onder een vergrootglas waarbij de dorpspastoor én de burgemeester hem nauwlettend in de gaten houden. Antonio trekt zich er niks van aan, hij onderwijst volgens de Freinet-onderwijsmethode : hij brengt een drukpers mee in de klas waarmee hij zowel het lezen en schrijven aanjaagt maar waarmee hij vooral de fantasie van kinderen prikkelt. Ze drukken hun eigen schoolboeken met hun zelfgemaakte tekeningen en zelfgeschreven verhalen. Het werkt, het stimuleert. Antonio trekt met ze de bergen en bossen in en leert ze dromen: hij belooft de hele klas mee te nemen op een schoolreisje naar het mooiste wat er op aarde bestaat; de zee!

Dat kan niet goed gaan, dat weten we al. De burgeroorlog meldt zich, Franco zet zijn troepen op tegen de eigen bevolking. Antonio wordt het werken onmogelijk gemaakt. De dromerig-romantische toekomst maakt plaats voor een grauwe en harde realiteit.

Met: Enric Auquer, Laia Costa, Ramón Agirre, Luisa Gavasa

FIN - song : Pablo Casals - Canciones Popular Espanolas (Nana)

FIN - song : Natasha Arizu - Vision de unos ninos que no lo han visto nunca

Gezien in : Cinema Oostereiland

Truman - Cesc Gay

Truman op IMDb (7,3)

Truman op Moviemeter (3,50)
 

Lang tegenaan gehikt omdat ik een veel zwaarder verhaaltje verwachtte dan het uiteindelijk werd. Wellicht komt dat door hoofdrolspeler Ricardo Darin, die ik eerder vooral in aardig serieuze rollen zag. Niet dat deze film alleen maar zonneschijn is, nee, maar het pittige onderwerp (ongeneeslijke ziekte en euthanasie) wordt behoorlijk lichtvoetig aan de kijker gebracht.

Opeens staat Tomas voor de deur, Julian is aangenaam verrast. Jaren geleden verhuisde Tomas van Madrid naar Canada om er een gezin te stichten, maar aan alles is duidelijk dat de twee intense tijden hebben beleefd in vroeger jaren. Tomas is gehaast, want hij heeft begrepen dat er nog maar weinig tijd is: Julian is ongeneeslijk ziek en maakt voorbereidingen voor een zelfgekozen levenseinde. Daar moet echter nog wel wat voor gebeuren, dus in de vier dagen dat Tomas in Spanje is gaat hij mee naar de longarts om Julian te steunen in zijn pleidooi om niet meer terug te keren voor vervolg-chemokuren. 

Het is voor beide heren tamelijk plotseling dat ze op deze manier tegenover elkaar staan, ze besluiten een reeks onvergetelijke dagen aan hun vriendschap toe te voegen. Tomas zorgt, Tomas luistert en Tomas gaat met liefde mee op de zoektocht naar een nieuw adresje voor Julian's hond Truman. Ze belanden uiteindelijk zelfs in Amsterdam, waar Julian's zoon studeert. Ze doen veel, ze praten veel maar draaien toch nog regelmatig om de hete brei heen. Het afscheid is onverbiddelijk, maar waarom dat niet nog even uitgesteld?

Met: Ricardo Darin, Javier Camara, Dolores Fonzi

FIN - song : Nico Kota/Javier Malosetti- Truman Vals (Numero Uno)

The Room Next Door - Pedro Almodovar

The Room Next Door op IMDb (7,0)
 The Room Next Door op Moviemeter (3,42)

Gevarieerde reacties gisteravond, toen wij (vrouw, dochter, ik) de goedbezette filmzaal verlieten. Wat had die malle Pedro Almodóvar, die veelzijdige regisseur, ons nu precies voorgezet? Was zijn eerste Engelstalige film niet iets te trouw aan het boek waarop het gebaseerd is? Waar de een het te toneelachtig vond, vond de ander dat de snelheid van het proces , met name de besluitvorming daarop, iets te kort door de bocht ging. Zelf stond ik er iets ruimhartiger in, ik heb inmiddels zoveel Almodóvar-films gezien dat ik weet heb van de bijzondere wijze waarop de productieve Spanjaard heikele onderwerpen aansnijdt (ik moest ook regelmatig aan "Hable con ella" denken tijdens het ondergaan van de film). Waar we het overigens sowieso over eens waren, was het fantastische kleurgebruik in de film én het onverbiddelijk goede acteerwerk van Swinton en Moore. Geen 100-procenter dus, maar zeer zeker een ruime voldoende.

Bij een signeersessie van haar laatste boek hoort Ingrid van een bekende dat haar oud-collega  en oude vriendin Martha ziek is, Ernstig ziek zelfs. Jarenlang hebben ze elkaar niet gezien, maar toch komt het bericht bij Ingrid hard binnen. Omdat ze nog niet aan nieuw werk bezig is, besluit Ingrid direct de koe bij de horens te vatten: ze gaat de volgende dag naar het ziekenhuis waar Martha ligt. 

Martha, een sterke persoonlijkheid maar helaas gezegend met een zwakke gezondheid, is aangenaam verrast door het weerzien en legt monter de situatie op tafel: ze vertelt over hoe ze als oorlogscorrespondente vele malen de dood in de ogen heeft gekeken, waardoor ze nu op een heel andere manier naar haar eigen naderende dood kijkt. Ingrid is weliswaar gechoqueerd door de openhartigheid van haar oude vriendin maar snapt haar beweegredenen wel. Ze trekt het contact stevig aan en bezoekt Martha wanneer ze kan: ook wanneer die in een periode tussen behandelingen in weer een tijdje naar huis mag.

Daar ten huize stelt Martha opeens haar vriendin voor een duivelse keuze: ze zegt dat ze graag wil dat Ingrid bij haar laatste dagen aanwezig is. Ze wil niet verder aftakelen en heeft voorbereidingen getroffen; op het darkweb heeft ze een euthanasiepil aangeschaft, die wil ze op een onbekende plek innemen waarbij ze dan Ingrid in de kamer ernaast wil hebben. Ze mag er niet in persona bij zijn (de zelfgekozen versnelling van de dood is immers strafbaar in de VS en hulp daarbij verstrekken is dat dus ook), het is voor Martha al voldoend als ze weet dat Ingrid in de kamer ernaast zit zodat zij zich op dat moment niet alleen zal voelen. Martha slikt. En slikt nog eens. Want hoewel ze natuurlijk alles voor haar vriendin over heeft, is dit nogal wat. Zr komt tot een besluit.

Met: Julianne Moore, Tilda Swinton, John Turturro

FIN - song : Alberto Iglesias - Closing Credits

Gezien in : Cinema Oostereiland

Un amor - Isabel Coixet

Un Amor op IMDb (6,7)

Un Amor op Moviemeter (2,25)

Vlakbij de 5 scheurde ik het scheurkaartje in: net niet helemaal top maar wel heel goed, deze film die ik gisteravond in de voorpremière zag. Mijn favoriete theater kiest steeds 1 film uit die enkele dagen voor de officiële lancering alvast wordt vertoond aan de nieuwsgierige liefhebber. Which is - often- me. De nieuwste van de onconventionele regisseuse Isabel Coixet is van een heerlijke ruwheid, van een ongemak dat je doet schuiven op de stoel (en dat inderdaad ook iemand de zaal tijdens de voorstelling deed verlaten). Zelf kon ik er wel wat mee. 

Om haar hoofd en vooral haar emoties enigszins tot rust te laten komen, verhuist Nat naar een klein dorpje in de Spaanse bergen. Klein is hier echt klein: een paar huizen waar iedereen elkaar kent en volgt. En "huizen" is hier een groot woord, want Nat belandt in een gruwelijke bouwval dat bij de eerste de beste regenbui uiteen dreigt te vallen. Niet dat het haar iets uitmaakt: ze moet loskomen van haar zware taak als tolkvertaalster voor vluchtelingen, ze heeft zich de dramatische verhalen veel te veel aangetrokken (vooral vanwege het belang dat aan de woorden van de vluchtelingen wordt gehecht). Een paar kleine vertaalklussen, een laptop en een zwerfhond; heel veel meer lijkt ze niet nodig te hebben. 

Plots staat "De Duitser', een van de dorpelingen voor haar deur. Hij kent haar problemen met het lekke dak en wil haar helpen. Maar: hij vraagt daar wel wat voor terug. Aanvankelijk houdt Nat dit af maar, tussen de brokstukken van haar woning levend, geeft uiteindelijk toch toe. En het valt niet tegen: de brute, ruwe en botte man haalt zijn gerief, maar Nat zelf ook. Zozeer zelfs, dat ze een wilde seksuele relatie met hem aangaat. Dat leidt tot praatjes in het dorp en het plaatst Nat dusdanig in de picture dat ze op eieren moet lopen. De hond kwispelt, hij ziet de verandering bij zijn baas. Maar blijft dat zo?

Met; Laia Costa, Hovik Keuchkerian, Hugo Silva

FIN - song :  Max Raabe- Es wird wieder gut

Gezien in : The Movies

Cerdita (aka Piggy) - Carlota Pereda

Cerdita op IMDb ( 6,2)
 Cerdita op Moviemeter (2,94)

Daar had ik me toch even vergist. Ik dacht naar een Spaanse arthouse-film te gaan kijken over een maatschappelijk onderwerp, maar eindigde in een slasher-horror beeldenstorm. Dat was voor mij even slikken (niet helemaal mijn genre), maar er bleef net voldoende over om de film tot het einde te volbrengen. 

Sara heeft het zwaar. Voor een deel haar eigen schuld, want ze eet alles wat los en vast zit. Maar dat betekent nog niet dat ze gevraagd heeft om het pestgedrag van de lokale jeugd, van haar leeftijdsgenoten. Om die reden hangt het obese meisje liever de hele dag rond in de slagerij van haar vader om pas later in de middag, als het al wat rustiger is daar, een duik te nemen in het lokale zwembad. 

Zo ook deze middag, maar  het gaat zwaar mis. Drie leeftijdsgenootjes van Sara zien haar een duik nemen en startten een gevaarlijke pest-actie waarbij Sara meermaals onder water gedwongen wordt en bijna ten onder gaat. Als klap op de vuurpijl nemen ze ook nog haar rugzak en kleding mee, zodat ze in haar bikini door het dorp moet, haar zware lijf aan de bevolking tonend.
Gruwelijk natuurlijk, maar plots komt er hulp uit onverwachte hoek: de man die ze bij het zwembad zag lopen (en waarvan ze dacht dat hij haar begluurde) neemt de drie pestende meisjes apart. En dat is nog maar het begin. 

Met: Laura Galan, Richard Holmes, Carmen Machi, Irena Ferreiro

FIN - song :  Olivier Arson - Motorbike

FIN - song :  Deap Valley- Bring it on

Abre los ojos (aka Open your eyes) - Alejandro Amenabar

Abre los ojos op IMDb (7,7)

Abre los ojos op Moviemeter (3,72)

Na jaren deze weer eens herzien. Destijds een spraakmakende film (dermate spraakmakend dat ie Hollywood verleidde tot het maken van de remake "Vanilla Sky"). Omdat ie zomaar weer eens voorbij kwam op de filmzender deze maar weer eens aangeklikt. Ik kan hem nog steeds goed hebben, deze verwarrende film met de doorbraakrol van de oogverblindende Penelope Cruz, alsmede de doorbraak van regisseur Alejandro Amenabar. 

We kruipen in het hoofd van Cesar, een op het oog zeer succesvolle jongeman die vrouwen met speels gemak om zijn vinger windt en die daarnaast een goedlopend bedrijf heeft geërfd van zijn bij een ongeluk omgekomen ouders. Niets aan de hand, zo lijkt het.

Cesar geeft dan ook een feestje om zijn status te bevestigen. Hij baalt dat vriendin Nuria plots opduikt, hij lijkt de interesse in haar alweer een beetje te hebben verloren. Helemaal als zijn maatje Pelayo (doorgaans een stuk minder succesvol op het relationele vlak) op het feest verschijnt met de wonderschone Sofia. Cesar negeert Nuria en richt zijn aandacht volledig op Sofia, die hij graag "wat beter wil leren kennen". Het zindert  tussen hen, hij brengt Sofia naar huis. Verder niks. 

Het volgende moment zien we Cesar ondervraagd worden door een psychiater. Of hij kan uitleggen wat er gebeurd is en wat hij allemaal gedaan heeft. Op dat moment wordt de kijker aan het werk gezet: wat is waar? Wat is waan? Amenabar meent ons mee in een gedroomde werkelijkheid, die de rol van slachtoffer en dader continue laat verspringen. Zo vergaat het de kijker ook: steeds verspringt de sympathie. Boeiend en razend knap.

Met: Eduardo Noriega, Penélope Cruz, Fele Martinez, Najwa Nimri , Chete Lera

 

The Movie Teller (aka La Contadora de Peliculas) - Lone Scherfig

 The movie teller op IMDb (6,4)

The Movieteller op Moviemeter (3,42)

Regisseur Lone Scherfig wil teveel, de film is boordevol gepropt. En dat is enigszins jammer omdat wel overeind blijft dat het een boeiende film is die de kijker meeneemt op een reis van verbeelding en verlangen. Altijd een pré als het voorstellingsvermogen van de kijker op de proef wordt gesteld, daarom durf ik ook zeker te stellen dat we het hier over een goede film hebben. Dat gezegd hebbende kunnen we best constateren dat de kerstboom iets minder vol gehangen had mogen worden. Van start.

Jaren 60, Chili. Het is een hard leven, daar in dat Chileense mijnstadje aan de rand van de Atamaca-woestijn. Maria Margarita is het enige meisje in een armlastig gezin, waar ze met haar drie broertjes in opgroeit. Vader is een eenvoudige mijnwerker maar moeder is een statige en beeldschone vrouw die "van achter de bergen" vandaan komt en mede daardoor een tamelijk exotische verschijning in het dorp is. 

Alles kabbelt, het gezin krabbelt. Vader werkt zich het schompes, moeder zorgt voor het gezin en laat zich de blikken van de dorpsbevolking (en vooral die van de Duitse zetbaas van de mijn) welgevallen. Op zondag gaat het gezin op zijn paasbest naar de film in de plaatselijke bioscoop, het enige hoogte- en lichtpuntje in het verder harde bestaan.

Wanneer vader bij een bedrijfsongeval verlamd raakt, kantelt alles: de inkomsten vallen weg, huisuitzetting dreigt (de woning is immers eigendom van de mijn), moeder kan de zwaarte van de zorg amper aan en- minstens zo erg- er is niet genoeg geld meer voor het filmuitje. Er wordt gekozen om wekelijks 1 familielid naar de film af te vaardigen en na afloop het verhaal te laten navertellen. Dat blijkt bij Maria Margerita in de beste handen terecht te komen: vurig en levendig overtuigt zij het gezin met haar verteltrant. Ze is er dusdanig goed in, dat het een verdienmodel wordt: ze wordt bij mensen in het dorp uitgenodigd voor een verhaal, uiteindelijk bouwen sommigen op straat een theateropstelling na om haar verhalen te ensceneren. 
Hoewel dit enigszins lucht geeft aan het gezin (er komt weer eten op tafel), geeft moeder de strijd op: ze vertrekt plotseling, daarmee de zorg voor haar bedlegerige man aan de jonge kinderen overlatend. Maria Margarita speelt de rol van haar leven door voor zowel het huishouden, de opvoeding als de inkomsten van het gezin te zorgen. Ze redden het, totdat grote veranderingen zich aankondigen.

Met:
Sara Becker

Daniel Brühl

Alondra Valenzuela

Bérénice Bejo

Antonio de la Torre

FIN - song :  Fernando Velazquez & Orquestra Extremadura - La contadora de peliculas

Gezien in : Cinema Oostereiland

Las Consecuencias (aka The consequences) - Claudia Pinto

Las Consecuencias op IMDb (5,1)
 Las Consecuencias op Moviemeter (2,88)

Wat mij betreft een te lage rating op beide filmsites. Ik vond het een goede film over een naar en lastig onderwerp. Ondanks dat onderwerp weet de film toch her en der menselijke warmte te plaatsen, waardoor het niet een loodzwaar geheel wordt. 

Al direct aan het begin van de film zien we de oorzaak van Fabiola's traumatische leven. Bij een duikongeluk voor de Spaanse kust komt haar man om, een verlies dat de rest van Claudia's bestaan zal bepalen. Ze zwelgt in haar verdriet en is geen goede moeder meer voor haar puberdochter Gabi, met wie ze - samen met haar vader Cesar - in het Spaanse binnenland woont. 

Om moeder tot rust te laten komen en afleiding te bezorgen, besluiten ze voor een vakantieperiode terug te gaan naar het vulkanisch eiland waar ze opgroeide. Gabi vindt het maar niks, de seksueel ontwakende jongedame voelt zich verloren op een plek waar niets te beleven is en waar de wifi belabberd is. Maar ze stelt zich nobel op, ze weet dat dit een helende reis voor haar moeder moet zijn. Helaas komt dat er nauwelijks uit: moeder weigert te praten en gaat slechts traag aan de slag met het verwerken van haar trauma. Sterker nog: er komen louter problemen bij. 

Bezorgdheid om haar dochter ontstaat wanneer ze ziet dat die niet alleen leuk aanhaakt met een frisse jongeman die bij haar oma en opa inwoont en die bezorgdheid neemt alleen maar toe omdat ze steeds meer luiken van de familiegeheimen ziet opengaan. Die geheimen zetten álle onderlinge banden op spanning: Fabiola en Cesar, Fabiola en Gabi, Gabi en Cesar, Fabiola en oma, Cesar en zijn vader. Een gruwelijk web van lotsbestemming.

Met:
Juana Acosta                Juana Acosta

Alfredo Costa                Alfredo Costa

Maria Romanillos        Maria Romanillos

Sonia Almarcha            Sonia Almarcha

El buen Patron (aka The Good Boss)- Fernando Leon de Aranoa

El buen patron op IMDb (7,1)
 El buen Patron op Moviemeter (3,34)

Opvallend lichtvoetige film voor Javier Bardem, doorgaans zie ik die in wat zwaardere rollen zijn werk doen. Maar goed, hij kan dit ook. In deze tamelijk niemendallige film weet hij in ieder geval te zorgen voor enig niveau, want de rest van het verhaal is iets te karikaturaal. 

Basculas Blanco. Daar draait alles om in het leven van Julio Blanco: het familiebedrijf in (alle soorten) weegschalen staat nu al enige onder zijn leiding, het is zijn levenswerk. En blijkbaar trekt hij niet voor niets zo hard aan de touwtjes: de firma wordt genomineerd voor een prestigieuze regionale prijs. Er zijn nog twee andere genomineerden, alle firma's gaan de komende tijd bezoek krijgen van "de commissie".

An sich niets aan de hand, Blanco weet zijn medewerkers op charmante wijze te enthousiasmeren. Maar er komen barstjes. Barstjes die hij helemaal niet kan gebruiken tijdens deze periode. Zijn voorman raakt in relationele problemen en stapelt daardoor fout op fout. Een van zijn medewerkers heeft een zoon met gedragsproblemen waardoor Blanco voor hem in de bres moet springen. Een ontslagen medewerker pikt de afgesproken regeling niet en gaat bivakkeren voor de fabrieksingang om zijn ontslag ongedaan te krijgen. Hier bovenop ligt nog de komst van een nieuwe stageaire, een jonge en voor Blanco iets te mooie vrouw die op een heel andere manier om de aandacht van de directeur vraagt. 

Blanco moet alle zeilen bij zetten om deze problemen de kop in te drukken: hij is relatietherapeut voor anderen, maar vergeet daarbij zichzelf in de hand te houden. De datum van de komst van de commissie nadert terwijl de problemen verder pieken.

Met: Javier Bardem, Manolo Solo, Almenuda Amor, Tarik Rmili

FIN - song : Rafaniello - 99 Posse

La Última Primavera (aka Last days of spring) - Isabel Lamberti

La Ultima Primavera op IMDb (6,2)
 La Ultima Primavera op Moviemeter (2,88)

Hard realistische film (eigenlijk bijna een documentaire) over het leven aan de zelfkant van Spanje: sloppenwijken kennen we voornamelijk van het Zuid-Amerikaanse continent maar ook een mondaine Europese hoofdstad als Madrid kent ze. En daar haat het leven er hard aan toe. Ik moest bij deze film af en toe denken aan het Italiaanse "Brutti, Sporchi e Cattive", maar dan totaal gespeend van humor. Gewoon ongefilterd doorgeven hoe het onzekere bestaan voor hele bevolkingsgroepen kan zijn. 

Het gezin Gabarre Mendoza knoopt maar ternauwernood de eindjes aan elkaar: ze hebben aan de randen van de stad van sloopproducten een huisje weten te bouwen en leven daar hun harde leven. Volledig solidair met andere door de maatschappij uitgekotste families. In de overlevingsstand, levend van kleine klusjes en veelal illegale schroothoop-activiteiten (oud ijzer, apparaten, auto-onderdelen). Drie generaties bij elkaar, stuk voor stuk zonder goede vooruitzichten op iets meer succes in de maatschappij.

Dat wordt allemaal nog een stukje serieuzer als de ontruiming van hun wijkje wordt aangekondigd. Terwijl de zoon des huizes probeert om in de stad een baantje te vinden, de schoondochter hun kind elke dag te eten probeert te geven, gaat de pater familias de instanties af maar loopt telkens vast in de administratieve wirwar. Hij wil wel graag een vastere woning aanvragen, maar wil daarbij niet dat de generaties van elkaar gescheiden worden. Bovendien blijken steeds maar weer niet alle papieren in orde te zijn. Families als deze vind je overal: ze worden vermorzeld door de voortdenderende maatschappij, terwijl ze wanhopig hun banden en tradities vast te houden. 

Met: David Gabarre Gimenez, David Gabarre Duro

FIN - song : Los Yakis- Corazon Noble

La Sociedad de la Nieve (aka Society of the Snow) - J.A. Bayona

La Sociedad de la Nieve op IMDb (7,9)
 La Sociedad de la Nieve op Moviemeter (3,77)

Zelf heb ik het ook wel eens gedaan: met je sportteam naar het buitenland vliegen om daar een paar wedstrijdjes te spelen. Maar ja, dat ging over de Noordzee: da's heel geen Andes-gebergte. Want daar gaat deze film over, over de beroemde en al meermaals verfilmde vliegramp van 1972 (oa het fameuze "Alive").

Het is een mengeling van ervaring en jeugdig enthousiasme, dat Uruguayaanse team van the Old Christians. Na het behalen van een kampioensschap worden ze uitgenodigd enkele wedstrijden in Chili te komen spelen. Ondanks de nodige bezwaren (sommigen studeren nog, niet iedereen krijgt het geld bij elkaar, een ander wil niet zo lang weg van zijn gezin( krijgen ze de kosten bij elkaar om met een klein vliegtuigje die kant op te reizen. 45 passagiers beginnen opgewekt aan de kleine tournee.

Onderweg - luchtzak na luchtzak- stellen ze elkaar gerust dat de piloten weten wat de beste route over en door de Andes is dus die zullen ze wel veilig in Santiago aan de grond zetten. Niet dus: bij het doorkruisen van een steile bergpas raakt men een bergwand, breekt het staartstuk af en crasht vervolgens het vliegtuig. Wonder boven wonder overlijdt niet iedereen direct.

Degenen die overleven, proberen op slimme wijze de hel te overleven. In de koffers wordt de nodige proviand gevonden, de studenten hebben enige kennis van hulpverlening: men overleeft zo goed en zo kwaad als het gaat. Maar iedereen weet dat dit maar een paar dagen goed kan gaan (ze hebben het over de "Drie"regel; een mens kan drie minuten zonder lucht, drie dagen zonder water en drie weken zonder eten. Lucht is er volop, zo hoog in de bergen. Water smelten ze op natuurkundige wijze uit de vele sneeuw die op de bergtoppen ligt. Maar dat eten, dat raakt onvermijdelijk op. Na een paar dagen stellen de rugby'ers zichzelf de gewetensvraag: Mogen wij de lichamen van de overledenen '(keurig op ijs gezet in de buitenlucht) uiteindelijk gaan gebruiken als voedsel voor de overlevenden? Het verdeelt de groep al snel: degenen met een hoge moraal zijn pertinent tegen, maar degenen die het als enige uitweg zien zijn volhardend.
Pas na 71 dagen lukt het een tweetal spelers om een bergtop over te komen en aan Chileense zijde hulp te roepen. Dan is al lang niet meer iedereen in leven die de crash wel overleefde maar daarna aan de ontberingen bezweek. 16 mannen komen heelhuids terug bij hun familie. Ze hebben het gered, maar tegen welke prijs?

Met : Enzo Vogrincic, Agustin Pardella, Matias Recalt, Esteban Bigliardi

FIN - song : Michael Giacchino - Found

Las Bestias (aka As Bestas/The Beasts) - Rodrigo Sorogoyen

As Bestas op IMDb (7,5)
 As Bestas op Moviemeter (3,66)

Werkelijk uitmuntend hoe deze film in al zijn traagheid toch volcontinu een zware stapel spanning legt. Je weet dat het op een gegeven moment gaat knallen, maar je kunt met geen mogelijkheid voorspellen wanneer. Alles draait om de geestelijke en morele rek van de hoofdrolspelers in dit intense drama

Het wordt Antoine niet in dank afgenomen. Na een redelijk succesvolle carrière verhuist hij van Frankrijk naar een klein Spaans bergdorpje om een klein boerderijtje te beginnen. Juist die keuze voor dat afgelegen platteland weerhoudt hem ervan te tekenen voor een lucratief aanbod van een energiemaatschappij die een windmolenpark op de berghellingen wil bouwen. Antoine tekent niet. En juist dat wordt hem kwalijk genomen door de oorspronkelijke dorpsbewoners. Zij zagen in dat park de enige mogelijkheid om zich te ontworstelen aan de jarenlange armoede, iets wat zij Antoine verwijten niet te kennen, te herkennen en te erkennen.

Het liefst leidt Antoine samen met zijn vrouw een teruggetrokken bestaan maar zijn periodieke bezoeken aan het dorpscafé tonen aan hoe hoog de spanning is: vooral de twee broers Xan en Lorenzo, niet geheel toevallig ook zijn buren, spelen het spel hard. Ondubbelzinnig krijgt Antoine te horen hoe hij de toekomst van de broers heeft verpest door de nieuwe tijd buiten de deur te houden. 

Antoine's vrouw Olga waarschuwt haar man op zijn hoede te zijn, maar het noodlot is onontkoombaar: men komt tegenover elkaar te staan. Met levensbedreigende gevolgen.

Met: Denis Ménochet , Marina Fois, Luis Zahera, Diego Anido, Marie Colomb

FIN - song : Olivier Arson - El ojo de caballo

Competentia Official (aka Official Competition) - Mariano Cohn & Gaston Duprat

Competentia Official op IMDb (7,0)
 Competentia Official op Moviemeter (3,06)

Veelbelovend affiche, potentieel lekker script ook maar het komt er allemaal iets te weinig uit naar voren, is mijn bescheiden mening. Iets te satirisch, iets te schmierend. Wel veel leuke Almodovar-achtige momenten, waardoor het geheel gelukkig net niet verzuipt. 

Steenrijke magnaat wil herinnerd worden. En liefst anders dan "hij had een hoop geld". Hij overweegt zijn stad een brug te schenken maar bedenkt plots een beter idee: hij koopt de filmrechten op een boek en wil onsterfelijkheid bereiken door de producent te worden van een spraakmakende film. 

Daartoe huurt hij de onconventionele Lola Cuevas in, een lesbisch-feministische regisseuse die elke keer weer alle regels overboord gooit om haar films spraakmakend te krijgen. In overleg met de magnaat huurt zij de twee grootste sterren van het moment in. Totaal tegenovergestelde persoonlijkheden zijn ze: de solide en strenge Ivan Torres en de flamboyante zelfoverschatter Felix Rivero. 

De heren moeten twee strijdende broers verbeelden, ze willen het elk op hun eigen manier doen maar krijgen daar de kans niet voor. Dit doordat Lola ze vrij frequent op het verkeerde been zet: ze ontregelt de acteurs continu om hun ego af te breken en zo het beste uit hun personage naar boven te halen. Dat heeft nogal wat gevolgen.

Met : Penelope Cruz, Antonio Banderas, Oscar Martinez, José Luis Gomez , Irena Escolar

FIN - song : Keith Jarrett - The rich and the poor

Overdose- Olivier Marchal

Overdose op IMDb (5,5)

 Overdose op Moviemeter (3,05)

Het gaat hard tegen hard in deze clichématige politiethriller. Ongetwijfeld zal ik deze snel vergeten zijn, maar ik weet ondertussen natuurlijk best dat hier een ruim publiek voor is. 

Een Spaanse drugscrimineel wordt vrijgelaten uit de gevangenis en voegt zich weer bij zijn oude syndicaatmakkers. Wat zij niet weten en wij wel, is dat ie inmiddels is overgehaald om verklikker te worden. Sara Bellaïche , rechercheur aan de Franse kant van de Pyreneeën, heeft hem overtuigd dat de organisatie waarvoor hij enkele jaren in de cel heeft opgeknapt, met zijn hulp ontmanteld kan worden. 

Dat moet allemaal gebeuren tijdens een drugstransport dat vanuit Catalonië naar respectievelijk Toulouse en Parijs moet lopen. Vanuit Parijs komt er bovendien nog een speciaal politieteam bij dat verbanden ziet tussen de moord op twee tieners in Parijs en de drugsclub uit Spanje. 
We volgen het transport , we volgen ook de langzame toenadering tussen Sara en haar Parijse evenknie Richard Cross én we volgen de zorgen die Sara tijdens het transport heeft over het welzijn van haar informant. 

Met : Sofia Essaïdi , Assaad Bouab , Alberto Amman , 

FIN - song : Axel Bauer - C'est malin