I was a teenage Sex Pistol - Nick Mead/ Andre Relis

I was a teenage Sex Pistol op IMDb (7,5)
 I was a teenage Sex Pistol op Moviemeter (3,67)

I was a teenage Sex Pistol op Wikipedia

"Bert is a truly fanatic Sex Pistols-fan", zo concludeerde meneer Veken, mijn toenmalige leraar Engels, toen ik in de klas een button op het neusvleugeltje van mijn bril bevestigd had. Wist ik veel, jochie van 16 en onder de indruk van de poses die de onruststokers uit Engeland aannamen. Uiteraard kocht ik de plaat (iets wat ik later nog een keer herhaald heb toen ik mijn "second life of vinyl" startte). Punk heeft me veel gebracht: uiteraard de muziek, maar ook vele vrienden en prachtige concerten. Niet dat ik er zelf volgens de geldende moderituelen bij liep, maar de attitude en de energie deden mij goed. Ik ging er hard op, zo gezegd. Niet verwonderlijk dan ook dat ik gisteren bij het betreden van de filmzaal al enkele oude bekenden tegenkwam, allemaal klaar voor een paar uurtjes nostalgie.

Het o zo brave Nederland deed het op dat moment nog met Spargo en Vader Abrahams Mieke toen in Engeland al het spel op de wagen ging: de rigoureuze politiek van Margret Thatcher, de nakende werkloosheid en de aanhoudende impact van de koude oorlog maakten dat een hele generatie opgroeide met de gedachte dat er voor hen geen toekomst was. Die gevoelens moesten eruit, de tijdgeest nodigde als het ware de kantelingen uit. Twee mensen in London voelden dat heel goed aan: modeontwerpster Vivienne Westwood en vooral haar "zakenpartner" Malcolm McLaren wisten heel goed wat ze moesten doen om een subcultuurtje op te richten. Hun kledingwinkel werd van naam veranderd in "Sex", winkelbediende Glen Matlock knutselde eigenhandig de gevelversiering in elkaar. De gevolgen zouden immens zijn.

Randfiguren voelden zich aangetrokken tot deze plek, Matlock had al snel door dat er met een paar bezoekers best een bandje op te zetten viel. Allemaal gespeend van muzikale kunde (nou: niet allemaal, want Matlock kon echt wel georkestreerde klanken uit zijn bas krijgen) clusterden ze zichzelf tot een rebels team. Een oefenruimte in, op advies van McLaren kwam er zelfs een zanger bij. Deze John Lydon bleek de katalysator te zijn voor een aantal jaren ophef. The Sex Pistols ontstonden met een knal, overrompelden radiostations, vernielden podia en zalen en - dat vooral - ontregelden de media met hun destijds spraakmakende vloeken en een totaal gebrek aan ontzag voor het establishment. Optredens, een tour en uiteindelijk bijna een plaat. Nou ja, die plaat kwam er wel maar Matlock maakte het niet meer mee. Niet als bandlid tenminste, hij werd er op vakkundige wijze uitgewerkt door McLaren en de inmiddels tot Johnny Rotten omgedoopte Lydon. Matlock was de muzikant van de club, maar niet zo punk qua uitstraling als John Simon Ritchie, die onder de geuzennaam Sid Vicious zijn vervanger werd op de basgitaar. Achteraf beschouwt Matlock het als een zegen, hij kan het immers allemaal navertellen. Iets wat hij in deze heerlijk onderhoudende documentaire dan ook met verve doet.

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Sex Pistols- Pretty Vacant (live in Stockholm)

Blue Moon - Richard Linklater

Blue Moon op IMDb (6,9)

Blue Moon op Moviemeter (2,75)

Blue Moon op Wikipedia

Lang zat ik - in het knusse zaaltje 3 van mijn meest gefrequenteerde filmtheater - te twijfelen of ik wel de goede keuze had gemaakt die avond, ik had immers nog voldoende alternatieven op schijf en stream staan. Maar toch: een voorpremière met illustere acteursnamen plus een regisseur van naam plusplus een biografische momentopname van een illuster componistenduo uit de eerste helft van vorige eeuw, ik kon het allemaal niet laten lopen. Gaandeweg werd mijn twijfel weggepoetst doordat de dialogen (nou ja, de film is haast een semi-monoloog) goed geschreven zijn én doordat er een fijne chemie zat tussen hoofdrolspelers Hawke en Cannevale. Daarmee trekt de film uiteindelijk toch de voldoende over de streep.

1943, ook de VS houdt zich bezig met de oorlog die weliswaar op ruime afstand woedt maar waar toch haar eigen burgers ook heen worden gestuurd. Afleiding is nodig, die vinden veel mensen in de theaters die musicals presenteren alsof er niets aan de hand is. We duiken de kroeg in en vinden daar Lorentz Hart aan de bar. Hij lijkt al op leeftijd, maar is pas halverwege 40: opgeleefd lijkt hij, door zowel overmatig drankgebruik als een teloorgaande carrière. Hij heeft successen gekend, vele successen zelfs, maar vanavond wordt hij pijnlijk geconfronteerd met zijn afdaling: het café bereidt zich voor op de feestelijke receptie ter ere van de première van de musical "Oklahoma!". Uitroepteken! Die is weliiswaar van muziek voorzien door zijn partner Richard Rodgers, maar voor het eerst in 20 jaar schreef niet Hart de teksten voor hem omdat de componist ervoor koos om dat met een andere tekstschrijver, de ook niet verkeerde Oscar Hammerstein,  te doen.
Hart mokt en zeurt aan de bar, we snappen langzamerhand meneer Rodgers steeds beter. Hart hangt aan een wereld die er niet meer is, hij weet niet eens meer wie hij zelf is: ambivalent over zijn seksualiteit, over zijn drankgebruik, over zijn kunstenaarscchap. Teloorgang, kent u dat woord?

Met: Ethan Hawke, Bobby Cannevale, Andrew Scott, Margaret Qualley

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Tony Bennett - This funnny world 

Train Dreams - Clint Bentley

Train dreams op IMDb (7,6)
 Train Dreams op Moviemeter (3,59)

Train Dreams op Wikipedia

Tempus fugit. Panta rhei. O tempora o mores. 
Al vanaf de oudheid bepaalt de tijd mede onze taal. En ons leven. Tijd is een van de kostbaarste goederen die we hebben, we moeten er dan ook zuinig op zijn. 
Waarom deze inleiding? Welnu, ik denk dat in onderstaande film niet Robert Grainier de hoofdpersoon is, noch zijn werk of zijn vrouw. Tijd speelt de belangrijkste rol, hiermee laat regisseur Bentley zien dat elk tijdvak zijn voor- én nadelen heeft. Je komt er niet met een "vroeger was alles beter" vanaf. 

Grainier is een eenvoudige houthakker in het begin van de vorige eeuw. Het is de tijd van de vooruitgang, complete wouden worden gekapt om spoorwegen en bruggen aan te kunnen leggen. Het gevaarlijke beroep betaalt goed, het levert Grainier bepaalde (tijdelijke) vriendschappen op. Hij verbaast zich over de intolerantie die er bij veel mensen leeft over vreemdelingen, over buitenlanders. Maar echt uitspreken doet hij zich niet. 

Alles verandert als Robert de lieftallige Gladys tegenkomt. Grainiers gevoelige inborst gaat een steeds belangrijker rol spelen: ze trouwen, ze bouwen een eigen huis en ze krijgen een kind. Helemaal af, zegt u: nou nee! Want er moet brood op de plank, dus zal hij toch nog met regelmaat voor klussen het land in moeten. En dan blijkt de idylle grof te kunnen worden verstoord. Terwijl Grainier zo kalm gebouwd had aan een eenvoudig doch vredig bestaan gooit het noodlot zijn hele leven omver. Een leven dat tot ver in de 20e eeuw wankel en sober blijft.

Met: Joel Edgerton, Felicity Jones, Alfred Hsing, William H. Macy, Clifton J. Collins

FIN - song : Nick Cave - Train Dreams

Aller/Retour - Dorothée van den Berge

Aller/Retour op IMDb (6,0)
 Aller/retour op Moviemeter (2,75)

Aller/Retour in de Filmkrant

Sterke Ken Loach-vibe in deze film, bij mij althans. Niet zo goed natuurlijk (dat niveau halen nu eenmaal weinig regisseurs) maar wel met veel van dezelfde uitgangspunten: een sociaal drama dat de strijd van de kleine mens tegen grote machines weergeeft. Daarbij wordt het grote verhaal ook nog eens vermengd met kleine persoonlijke verhaaltjes, wat mij betreft een fijne cocktail voor anderhalf uur maatschappelijk drama. Ben ik van. 

Midden in de nacht proberen ze in de haven van Zeebrugge in de vrachtwagens te klimmen, de desparate vluchtelingen, in de hoop de volgende ochtend in Engeland wakker te worden. Idy is vastbesloten in de UK te gaan slagen, hij heeft het zijn moeder, zijn gezin, zijn familie beloofd: ik ga daar geld verdienen zodat ik jullie ook een beter leven kan geven. Het gaat mis: grenspolitie verstoort hun plannen, ternauwernood weet Idy te voorkomen dat hij met de groep wordt opgepakt. Hij verschuilt zich en zodra het rustig is, klimt hij alsnog een gereedstaande vrachtwagen in. Een miskleun.

Hij blijkt namelijk in de wagen van Erika te zijn gestapt, een chauffeuse die helemaal niet op Engeland rijdt maar naar Zaragoza in Spanje. Al bij de eerste stop probeert Idy eruit te klimmen maar wordt door Erika betrapt. Door de klappen die hij van de douane heeft gekregen, kan hij niet wegrennen en moet hij de confrontatie met Erika aan. Die zit niet op problemen te wachten, niet meer dan ze al heeft: haar jachtige werkgever geeft haar geen duimbreed ruimte in haar werkschema, terwijl haar gedachten veelvuldig naar thuis gaan waar haar dochter en haar vrouw tegen haar klagen dat ze zo veel weg is. Idy krijgt derhalve niet het warmste welkom, maar mag zich gelukkig prijzen met het begrip van Erika. Ze zullen het deze rit samen moeten rooien, Erika belooft hem na de rit naar Spanje weer terug te brengen naar de Belgische kust. Dat kan ze zo wel willen, maarreh...

Met: Ruth Beeckmans, Welket Bungué, Lies Visschedijk, Anemone Valcke

Bridget Jones: Mad about the boy - Michael Morris

Bridget Jones: Mad about the boy op IMDb (6,6)

Bridget Jones: Mad about the boy op Moviemeter (2,87)

Bridget Jones: Mad about the boy op Wikipedia

Een onwaarschijnlijk succes was het, zo'n 25 jaar geleden, toen deze filmreeks haar eerste deel losliet op de bioscoopwereld. De zalen stroomden vol om de onbeholpen Bridget door haar volwassen leven te zien struikelen. Vooral haar liefdesleven was daarbij het onderwerp, maar gaandeweg de reeks kwam daar ook haar gezin en haar eigen veroudering bij als komische mikpunten. Enige botox-ingrepen later komt mevrouw Jones begin dit jaar dan plots nog een keer in de schijnwerpers: deel 4 was een feit. Ik had geen hoge verwachtingen, gelukkig maar.

Haar echtgenoot Mark verongelukte enkele jaren geleden en Bridget blijkt daar maar moeizaam van te herstellen. Nu ze zijn steun en liefde moet ontberen, krijgt ze maar moeilijk de dagen rond. Het gezin is - hoewel liefdevol- een rommeltje, de deur komt ze niet graag uit en werken doet ze ook al een tijdje niet. Peptalk-time dus, Bridget's vriendinnen praten op haar in.
Als ze niets doet, mist ze de slag op de liefdesmarkt. Als ze niets doet, zullen haar kinderen nooit enige mate van zelfstandigheid bereiken. Als ze niets doet, gaan de beste en vooral fijnste banen aan haar voorbij. Nou vooruit, er wordt geTinderd, er komt een nanny en Bridget boekt zowaar enkele kleine successen: ze bemachtigt een toyboy, ze pakt haar oude baan weer op en ze verdedigt haar kinderen bij die strenge, maar stiekem wel heel interessante hoofdonderwijzer. Tevreden kijken Bridget's vriendinnen hoe ze het leven weer lijkt te omarmen. Vallen en opstaan, maar de blik is weer naar buiten gericht.

Met: Renee Zellweger, Colin Firth, Hugh Grant, Chiwetel Ejiofor, Leo Woodall, Sally Phillips

FIN - song : Olivia Dean- It isn't perfect but it might be 

Irina Palm - Sam Garbarski

Irina Palm op IMDb (7,2)
 Irina Palm op Moviemeter (3,62)

Nog geen weekje geleden zag ik Marianne Faithfull opeens weer in beeld verschijnen, toen ik de hieronder beschreven documentaire van Nick Cave & Warren Ellis keek. We zagen haar daar een tekst inspreken die op het Carnage-album terecht kwam, uiteraard trok zij met haar indrukwekkende gebroken stem die song naar zich toe. Het deed mij eraan denken dat ik nog een film met haar op mijn harde schijf had staan, gelukkig bedacht ik dat op tijd want over een week zou ie ervan vervallen. De film zag ik eerder (bij de eerste editie van de Hoornse Filmdagen), de prettige herinneringen (fijne Ken Loach-achtige sfeer) eraan deden mij de PLAY knop indrukken. 

De timide oma Maggie maakt zich zorgen: het gaat niet goed met haar kleinzoon, de ziekte in diens lijf woekert voort. Het gezin heeft al veel geld uitgegeven aan de behandelingen (Maggie leverde zelfs haar huis als onderpand) maar het komt er nu echt op aan: alleen in Australië is een vorm van behandeling mogelijk die levensreddend kan zijn. De behandeling daar is gratis, maar de reis- en verblijfskosten voor vader en moeder zijn voor eigen rekening. En dat gaat niet meer, de knip is leeg en de schulden torenhoog.

Maggie onderzoekt haar mogelijkheden om toch nog meer bij te dragen en komt tot een onconventionele daad: ze stapt een sekstheater in hartje London binnen, omdat er een briefje aan de deur hangt waarbij ze hostesses vragen. Geen flauw benul wat het inhoudt, maar Maggie gaat voor snabba cash. Miki,de clubeigenaar trekt zijn wenkbrauwen op bij het aanschouwen van deze keurige en bedeesde dame maar hij raakt volledig overtuigd wanneer hij haar de hand schudt. Zo zacht, zo warm heeft hij ze nog zelden gevoeld: het zijn de perfecte handen voor het werk dat hij in gedachten heeft. 

Maggie krijgt een eigen kamertje met een "wanking wall", met haar zachte handen bevredigt ze de mannen die aan de andere kant van de muur hun lul door het gat in de wand steken. Maggie blijkt een natural, al snel overtuigt Miki haar om een artiestennaam aan te nemen zodat hij met haar kan adverteren. Maggie wordt "Irina Palm" en ja, ze trekt volle zalen. Haar morele bezwaren, of eigenlijk haar afkeer zet ze opzij want er moet geld verdiend worden: Volgende!
De tevredenheid die ze voelt over haar steeds beter gevulde portemonnee staat in schril contrast met de waardering die Maggie ondervindt bij haar vriendinnen en vooral bij haar zoon. Zij kunnen de handel en wandel van Maggie/Irina maar moeilijk begrijpen, ze kunnen slecht inschatten hoe gemotiveerd ze haar leven op een ander spoor zet.

Met: Marianne Faithfull, Predrag Manojlovic, Kevin Bishop, Siobhan Hewlett, Jenny Agutter

El buen Patron (aka The Good Boss)- Fernando Leon de Aranoa

El buen patron op IMDb (7,1)
 El buen Patron op Moviemeter (3,34)

Opvallend lichtvoetige film voor Javier Bardem, doorgaans zie ik die in wat zwaardere rollen zijn werk doen. Maar goed, hij kan dit ook. In deze tamelijk niemendallige film weet hij in ieder geval te zorgen voor enig niveau, want de rest van het verhaal is iets te karikaturaal. 

Basculas Blanco. Daar draait alles om in het leven van Julio Blanco: het familiebedrijf in (alle soorten) weegschalen staat nu al enige onder zijn leiding, het is zijn levenswerk. En blijkbaar trekt hij niet voor niets zo hard aan de touwtjes: de firma wordt genomineerd voor een prestigieuze regionale prijs. Er zijn nog twee andere genomineerden, alle firma's gaan de komende tijd bezoek krijgen van "de commissie".

An sich niets aan de hand, Blanco weet zijn medewerkers op charmante wijze te enthousiasmeren. Maar er komen barstjes. Barstjes die hij helemaal niet kan gebruiken tijdens deze periode. Zijn voorman raakt in relationele problemen en stapelt daardoor fout op fout. Een van zijn medewerkers heeft een zoon met gedragsproblemen waardoor Blanco voor hem in de bres moet springen. Een ontslagen medewerker pikt de afgesproken regeling niet en gaat bivakkeren voor de fabrieksingang om zijn ontslag ongedaan te krijgen. Hier bovenop ligt nog de komst van een nieuwe stageaire, een jonge en voor Blanco iets te mooie vrouw die op een heel andere manier om de aandacht van de directeur vraagt. 

Blanco moet alle zeilen bij zetten om deze problemen de kop in te drukken: hij is relatietherapeut voor anderen, maar vergeet daarbij zichzelf in de hand te houden. De datum van de komst van de commissie nadert terwijl de problemen verder pieken.

Met: Javier Bardem, Manolo Solo, Almenuda Amor, Tarik Rmili

FIN - song : Rafaniello - 99 Posse

Sweet dreams - Ena Sendijarevic

Sweet dreams op IMDb (6,8)
 Sweet dreams op Moviemeter (3,04)

Zelf kan ik niet geheel bevatten dat deze film met prijzen overladen wordt en dat het onze inzending naar de Oscars wordt. Natuurlijk, de art direction is geweldig: alles ziet er piekfijn uit. Maar de hoge mate van amateurtoneel die aan de dag wordt gelegd alsmede de bijzondere wending om van enigszins historisch drama om te klappen naar magisch realisme maken dat ik de film nog niet zo goed weet te plaatsen. Hoe dan ook: veel succes bij de award-uitreiking.

We gaan terug naar Nederlands-Indië, aan het prille begin van de vorige eeuw. Al direct krijgen we door wat er mis is: de arrogantie van de fabrieksbaas ten opzicht van zijn inlandse medewerkers werkt vernederend, de kijker voelt al direct dat dit zich zal wreken. Jan blijkt bovendien niet vies van een potje seks met de bediende, 's nachts bezoekt hij haar kamer waar zij eerst bovendien nog eens voor hem moet dansen. Kolonialisme in al zijn foute facetten. 

Jan overlijdt, er ontstaat een vacuüm. Zijn cynische echtgenote Agaat doet weinig anders dan freule spelen om de dag door te komen. Zij heeft haar man altijd verweten een kind te hebben verwekt bij bediende Siti en de daaruit voortgekomen bastaardzoon Karel een voorkeursbehandeling te geven ten opzichte van het overige personeel. 

Terwijl Agaat haar zoon Cornelis - met zijn hoogzwangere vrouw- laat overkomen uit Nederland om de suikerfabriek te blijven runnen, breekt er onder het personeel daarvan een staking uit. Als Cornelis dan ook nog eens te horen krijgt dat niet hij maar de half Indische jongeman Karel als belangrijkste erfgenaam uit het testament naar voren komt, stijgen de spanningen tot een kookpunt.

Met : Renée Soutendijk, Hans Dagelet, Hayati Azis, Lisa Zweerman, Florian Myjer, Muhammad Khan, Peter Faber

My Salinger Year - Philippe Falardeau

 My Salinger Year op IMDb (6,3)

My Salinger Year op Moviemeter (2,94)

Joanna heeft schrijversaspiraties. Twee van haar gedichten zijn al gepubliceerd in magazines en ze besluit te proberen er werk van te maken. Ze geeft haar studie op, laat haar vriend Karl achter en vertrekt naar New York. Daar ontmoet ze in een boekwinkel al snel de losbol Don, die bezig is een boek te schrijven. Hij doet haar al snel de hele Karl vergeten. 

Ze verwerft zich een baan bij een literair agentschap waar ze geacht wordt de post te beantwoorden van de wereldberoemde schrijver J.D. Salinger. Die heeft zich in de anonimiteit teruggetrokken en wil helemaal geen post ontvangen. Joanna wordt geacht standaard antwoorden terug te sturen naar de vele briefschrijvers, maar ze raakt gaande weg meer geïntrigeerd door de vaak persoonlijke verhalen van de briefschrijvers. Joanna's strenge baas Margaret leest Joanna continue de les en maakt haar duidelijk waarvoor ze op dit kantoor werkt. Haar eigen literaire aspiraties moeten aan de kant , alles staat in het teken van de grote schrijver. Toch verandert er iets: ze krijgt de schrijver zelf aan de lijn en die blijkt minder nors en afstandelijk dan ze dacht. Joanna is goed in haar werk, maar de wens naar meer blijkt lonken. 

De film is redelijk poëtisch van inslag, met bovendien een paar uitstekende rollen. Niet zozeer die van hoofdrolspeelster Margaret Qually (een soort mini Anne Hathaway) , maar vooral van Sigourney Weaver die een prachtige tang van een baas neerzet. 

Met : Margaret Qualley, Sigourney Weaver, Douglas Booth

 FIN - song : Katie Herzig - Beat of your own

 FIN - song : Altra- Dream about you

Kubrick by Kubrick - Gregory Munro

Kubrick by Kubrick op IMDb (7,5)
 

Intelligente documentaire over leven (een klein beetje) en werk (het overgrote deel) van meestercineast Stanley Kubrick. Ik heb niet alle films van hem gezien omdat ik niet voor alle genres warmloop, maar over Kubrick wordt gezegd dat  - in alle genres waarin hij films maakte - hij juist de beste film in dat specifieke genre maakte. De beste sciencefictionfilm? Kubrick. De beste oorlogsfilm? Kubrick. Vult u hier zelf maar aan. 

De film legt bloot dat Kubrick - hoewel een enorme family man- een maniakaal denker was. Massale scenes moesten 100 keer opnieuw als het hem niet zinde (waarbij dan vaak achteraf voor de eerste of tweede take werd gekozen). Gebruik van materiaal en kleding moest authentiek zijn: voorafgaand aan een film verslond hij een jaar lang al het beschikbare leeswerk en begon vervolgens vanuit het beeld te denken. Zijn eerste beroep als fotograaf kwam hem hierbij goed van pas: oog voor enscenering, oog voor beeldvulling: niet voor niets wordt nog steeds veel geciteerd uit de films die hij maakte. Acteurs komen aan het woord en vertellen zonder uitzondering over de veeleisende regisseur, die zoveel druk legde dat hij uitendelijk louter het beste uit zijn acteurs haalde. 
Wat mij betreft onderbelicht in deze docu: zijn muziekkeuze. De muziek van 2001- A Space Oddysey was mede bepalend voor de spanning en het horen van de klanken achter bepaalde scenes van "Eyes wide shut" (Kubrick's laatste film) maakte dat ik de verwarring van die film weer snel kon oproepen. En hem snel weer eens wil gaan zien. Dan kun je wat, toch? 

Met : Stanley Kubrick , Malcolm McDowell , Jack Nicholson