Djupid (aka The Deep) - Baltasar Kormakur

The Deep op IMDb (6,6)
 The Deep op Moviemeter (3,05)

The Deep op Wikipedia

Hoewel doorgaans gezegend met een prima geheugen gebeurt het mij natuurlijk ook wel eens dat ik wat vergeet. Tijd is daarbij een factor: niet alles wat opgeslagen is in de bovenkamer, blijft daar voor eeuwig zitten. Nu zijn 11 volle jaren wel een hele tijd, maar dat ik me van deze film niet meer wist te herinneren dat ik hem ooit gezien had verbaasde wel enigszins. Gelukkig heb ik met dit blog al een dossier van zo'n 15 jaar opgebouwd, dus ik kon er op teruggrijpen. En wat blijkt: ik sta er nog niet veel anders in. Heb meerdere films van de onconventionele Kormakur gezien, bijna altijd hebben ze met de zee en de isolatie van het eiland te maken. Zo ook deze, maar daar kwam nog een leuk stukje wetenschap bij. En bovendien op waarheid gebaseerd, dat maakt het allemaal zeer onderhoudend.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie The Deep uit 2014

Met: Olafur Darri Olafson, Thora Bjorg Helga, Joi Johansson, Stefan Hallur Stefansson

En ook nog eens een fijne Sigur Ros- song als afsluiter. Heel fijn.

FIN - song : Sigur Ros - Staralfur

Godland (aka Vanskabte Land) - Hlynur Palmason

Godland op IMDb (7,1)
 Godland op Moviemeter (3,39)

Godland op Wikipedia

Een pittige zit, deze indrukwekkende en ook behoorlijk indringende film. Deze had het lastig in de filmhuizen, onder andere vanwege de lange duur maar ook door de zware onderwerpkeuze, maar toch hoorde ik wel positieve berichten van zij die het ondergingen. Nu dus maar de Film1- mogelijkheid gepakt toen die zich voordeed.

We verpakken het nu in peperdure reizen, de liefde voor de onnavolgbaar fraaie en ruige natuur van IJsland. Dat was in de tweede helft van de 19e eeuw allemaal nog lang niet mogelijk. De jonge Deense priester Lucas wordt dan ook streng toegesproken door zijn geestelijke meerderen: je móét daarheen, je móét een kerk gaan bouwen en het woord verspreiden. Maar je moet dat nú gaan doen, omdat je op je bestemming moet zijn voordat de bikkelharde winter over het vulkaaneiland valt. Lucas slikt tweemaal, maar neemt de opdracht toch aan. Naast zijn devote karakter heeft hij namelijk ook nog een frivool kantje: hij heeft de pas ontstane wereld van de fotografie ontdekt. Om die reden wil hij dus eerst een stuk door de rauwe IJslandse natuur trekken voordat hij zich op één plek, in één gemeenschap gaat vestigen. Op zijn rug de fotokast en de daarvoor benodigde glasplaten, hij is vast van plan diep in de IJslandse natuurwetten te duiken.

Een barre tocht is daarvoor nodig: eenmaal aan land wacht hem een niet-Deens sprekende gids (waarnaast gelukkig ook een tolk staat). De gids is ruwer gebolsterd dan een bolster ruw kan zijn, priester Lucas weet maar lastig met zijn houding en zijn vreemde onafhankelijke gedrag om te gaan. Een tocht vol ontberingen volgt (een tocht die zelfs niet iedereen van het gevolg overleeft) voordat Lucas daadwerkelijk een mooie bouwlocatie voor zijn houten kerk heeft gevonden. Daar wacht hem een nieuwe confrontatie: de lokale bevolking is godvrezend doch stug, de enige leuke aanspraak heeft Lucas met de twee dochters van de naastgelegen boerderij. De ontberingen vallen hem zwaar, Lucas begint te twijfelen aan de steun van God en langzaam, heel langzaam begint hij versoepelingen in diens strenge leer toe te passen omdat hij het anders simpelweg niet overleeft. 
Fantástische natuurbeelden, alleen die al maken de film de moeite waard. Daarnaast een paar mooie rollen en - dat is persoonlijk - een ontwapenende blik op de streng religieuze maatschappij van destijds: ze maken de film (overigens gebaseerd op de vondst van oude foto's die zo'n zendelingpriester daar daadwerkelijk maakte) zeer de moeite waard.

Met: Elliott Crosset Hove, Ingvar Sigurdsson, Vic Carmen Sonne, Jacob Lohmann

FIN - song : Paul Schierbeck & Copenhagen University Choir- I Danmark er jed fogt

For Evigt (aka Eternal) - Ulaa Salim

For Evigt op IMDb (5,1)
 For Evigt op Moviemeter (2,94)

For Evigt op Wikipedia

Door een interessant wetenschappelijk randje (zeebevingen, vulkanisme, oceanografie) én een fris van de lever spelende hoofdrolspeelster bleef ik hangen in dit scifi-niemendalletje. Het verhaal hinkt op twee gedachten. En daar wordt een film meestal niet beter van. Wat ik mede interessant vind, is dat de waarderingen op de twee door mij gefrequenteerde filmdatabases zo verschillen. Op IMDb een krappe 5, maar op Moviemeter wel een voldoende 6min. Moviemeter kent een iets jonger publiek, dat zou kunnen schelen. Hoe dan ook, u heeft recht op een korte beschrijving.

We donderen de film binnen, sterker nog: we storten haast in zee. Een aardbeving een stukje uit de IJslandse kust kalft een stuk van de kust af, neemt bijna de vuurtoren mee. Oceanograaf Elias lijkt niet verbaasd, zijn metingen kondigden dit al enige tijd aan. Maar Elias had even het hoofd er niet bij: hij heeft net de ravissante Anita ontmoet, een aankomend zangeres met een vrijbuitersinslag. 

Anita doet haar best om iets van Elias' werk te snappen, maar ze waarschuwt hem niet "te saai" te worden door alleen maar boven zijn onderzoeken te hangen: ze wil dansen, ze wil uitgaan, ze wil seks. 

De twee gaan langzamerhand een steady relatie aan, maar als het over toekomstplannen gaat, trekt Elias terug. Dan zegt hij toch voor een studiereis te gaan en vooral: voor een diepzee-onderzoek waarbij ze de ontstane zeeravijnen gaan proberen te dichten. Dat lijkt hem belangrijker dan kinderen. Maar u snapt: Anita wordt plots toch zwanger. De twee staan voor een keuze: gaan ze samen de diepte in of ontstaat er een breuk?

Met : Simon Seats, Nanna Oland Fabricius, Oscar Langer

Undir Trénu (aka Under the tree) - Hafstein Gunnar Sigursson

Under the tree op IMDb (6,8)
 Under the tree op Moviemeter (3,25)

Het was dat ik weer veel trek had in een Scandinavische film had, anders had ik deze niet aangeklikt. Om er - niet voor het eerst deze maand- achter te komen dat ik de film al had gezien. Toch maar uitgekeken, want het is een ontspannen zondagavond.

Mijn recensie van 4 jaar geleden: 

https://begt.blogspot.com/2019/04/under-tree-undir-trenu-hafstein-gunnar.html

BEGT: Under the tree (Undir trénu) - Hafstein Gunnar Sigurosson

Die Another Day - Lee Tamahori

Die Another Day op IMDb (6,1)
 Die Another Day op Moviemeter (2,88)

De abonnee-filmzender Film1 zond vorige maand een hele reeks James Bond-films uit, heb er maar weer eens een paar opgenomen voor de review. Veel van die films stammen van voor de periode van het beschrijven ervan door uw recensent, dus ik ga kijken of ik die omissie een beetje kan wegwerken.

In deze film uit 2002 verschijnt James Bond ten tonele in het ook toen al hermetisch afgesloten Noord-Korea om daar de zoon van de grote leider onschadelijk te maken. Deze is namelijk spil in een uitgebreid wapenhandel-netwerk. Bond slaagt erin de engerd van de klif te werken maar wordt na deze actie alsnog gearresteerd door de KoreaCops, net voordat hij de gevaarlijke agent Zao onschadelijk kan maken. Een lang verblijf in de cel begint.

Die gevangenschap compromitteert Bond, de Britse regering kan niets anders doen dan hem ruilen voor de gevangen genomen Zao. Een hoge prijs, want men levert niet zomaar een terrorist uit. Om deze reden is Bond niet meer geloofwaardig als 00-agent, ontslag volgt. Uiteraard zint hij op wraak, de zoektocht naar Zao begint. Daarbij belandt hij via Cuba, waar hij de wonderschone NSA-agente Jinx ontmoet die op dezelfde man blijkt te jagen. Ze belandden uiteindelijk via London in IJsland waar Zao in dienst getreden blijkt te zijn van de opportunistische bendeleider/zakenman Gustav Graves, die ons vervolgens wel akelig bekend voorkomt. Graves is natuurlijk op zoek naar wereldheerschappij, door middel van een spiegelende ruimtetelescoop die de aarde moet verschroeien, hoopt hij dat te bereiken. Er volgen verhitte gevechten, er volgen ijskoude gevechten. Zal het Bond lukken?

Met: Pierce Brosnan, Halle Berry, Judi Dench, Rosamund Pike, Toby Stephens, Rick Yune , John Cleese, Michael Madsen

FIN - song : Royal Philharmoic Orchestra- Die another day

Kona fer i strid (aka Woman at war) - Benedikt Erlingsson

Woman at war op IMDb (7,4)

Woman at war op Moviemeter (3,27)
 

Wat een fijne film, deze komedie met serieuze ondertoon. Idealisme, natuurbehoud, relaties en kinderwens, zussenliefde, muziek en politiek. Het zit er allemaal in. En dan speelt dit zich ook nog eens allemaal af in de onwaarschijnlijk mooie Ijslandse natuur. Adembenemend gefilmd, bij vlagen. 

Om die natuur is het ook allemaal begonnen, de strijd van Halla, een middelbare vrouw aan wie je het activisme niet afleest maar die doortastender te werk gaat dan menige milieuorganisatie. Halla strijdt tegen de oprukkende industrie in het fraaie Ijslandse landschap. Ze slaat aan op de verkoop van opgewekte energie aan China, volgens Halla het begin van het einde voor IJslands schoonheid én voor IJslands zelfstandigheid. 

Ze saboteert elektriciteitspalen en - draden, waardoor de opwekkingsfabriek stil komt te vallen. Ze verwacht veel steun te krijgen vanuit de lokale bevolking, maar dat valt bitter tegen. Haar wordt zelfs door sommigen terrorisme verweten, ze is een gevaar voor de economie en zet banen op de tocht, het bekende verhaal dat boodschappers "van de vooruitgang" eigenlijk altijd naar voren brengen. 
Het lukt Halla maar net om onder de radar te blijven, waarbij ze enigszins geholpen wordt door een dwarse boer die het ook niet zo op de inmenging heeft. Niemand in haar omgeving kan vermoeden dat de keurige Halla "de Bergvrouw" is waar het hele land naar op zoek is. Niemand, de mensen in haar koor niet. Niemand, de mensen van het adoptiebureau waar ze mee bezig is niet. Niemand, haar tweelingzus niet die zelfs vindt dat Halla af en toe te wereld is. Niemand, waardoor Halla zich bijna onbespied waant als ze besluit om nog één keer te laten zien dat alle mensen het verzet serieus moeten nemen. 

Met : Halldora Geirhardsdottir, Johann Sigurdarsson, 

Hvítur, Hvítur Dagur (A white white day) - Hiynur Palmason

Hvitur Hvitur Dagur op IMdb (7,1)
Soms prijs ik mezelf gelukkig dat ik in ieder geval op filmvlak experimenteel ben. Dat ik een volstrekt onbekende titel van een onbekende regisseur met onbekende spelers uitkies om een winderige rit naar het filmeiland voor te maken. Omdat ik daardoor soms verrast en beloond word. Gisteravond was er zo een, wat was ik blij dat ik voor de minder veilige keuze ging en deze eruit pikte.

Ergens staat geschreven dat "op een witte witte dag" (een dag waar je het onderscheid tussen aarde en hemel niet kunt zien- mist dus) je contact kunt hebben met de andere wereld. Onze held van de dag, Ingimundur, zoekt dat contact. Bij een mysterieus ongeval (ook in de mist trouwens) is zijn vrouw van de weg geraakt , het ravijn in gedoken en omgekomen. Ingimundur zit in een rouwproces.
Zijn werk als politieagent heeft hij nog niet opgepakt, hij stort zich volledig op de bouw van een huis voor zijn dochter en schoonzoon, maar vooral voor zijn geweldige kleindochter Salka. Met haar heeft hij een enorme band:  als het even kan, brengen ze tijd samen door.
Wanneer Ingimundur van zijn dochter een doos met nagelaten spullen van zijn overleden vrouw krijgt, slaat de schrik hem om het hart: langzamerhand komt hij tot de conclusie dat zijn vrouw een minnaar had. Die ontdekking verstoort zijn gehele rouwproces.
Eerst moet hij uitvinden of zijn gevoel wel klopt, maar met wie kan hij hier nu over praten? Niet met zijn kinderen, niet met zijn collega's en zeker niet met Salka. Hij begint met vragen op de sportclub, hoe die mannen het allemaal doen. En met wie. Stukje bij beetje ontwart hij de puzzel, stukje bij beetje maakt de rouw plaats voor wraakgevoelens. Hoewel hij weet dat hij er helemaal de man niet naar is, moet hij toch die onvriendelijke gedachten bij zichzelf toestaan. Hij denkt, nee hij voelt dat hij actie moet ondernemen.

Ijzersterke rol van vader en kleindochter, wat een intensiteit.
En voor wie het iets zegt: onder de eindscene is het majestueuze "Memories" van Leonard Cohen gemonteerd. En dat is veelzeggend.

Met : Ingvar Sigurdsson , Ida Mekking Hlynnsdottir

Mjólk (aka The County) - Grimur Hakunarson

Mjolk op IMDb (6,8)
Het leven is zwaar op het Ijslandse land. De boeren weten al nauwelijks het hoofd boven water te houden, daar bovenop komt nog eens dat de coöperatie, waarin ze zich hebben verenigd, eerder een last dan een lust blijkt te worden. Tegenover de vaste afname van hun producten staat een dwingende eis van verplichte winkelnering bij de coöperatie, o wee als je je spullen goedkoper uit Reykjavik haalt. Dan wordt je uitgesloten en maak je geen kans meer op hulp , op (zwaar rentetrekkende) leningen en op afname van je melk of je vlees.
Ingibjörg wordt bij de dood van haar man geconfronteerd met dit zware juk : haar man blijkt een van de verklikkers te zijn geweest die sappelende boeren "aangaf" bij de coöperatie. Die rol bleek onhoudbaar, de schaamte ondragelijk : uiteindelijk rijdt hij zichzelf te pletter in de IJslandse heuvels.
Zijn weduwe ziet zich voor een dilemma geplaatst: ze werkten met zijn tweeën al maximaal hard, hoe moet zij nu in haar eentje die torenhoge schulden aflossen bij die dwingende coöperatie? Langzaam komt ze in verzet: ze wil versoepeling van de regels, verlichting van de druk. En daar gaat de coöperatie natuurlijk niet mee akkoord. Er rest haar niets anders dan zich te verenigen. Er moeten meer boeren zijn die zo denken. De strijd verhardt, Ingibjorg radicaliseert.

Ik houd erg van dit soort sociaal drama, blij dat dit nu tegelijk met de nieuwe Ken Loach in de zalen rouleert!


Met : Arndiss Hronn Egilsdottir

Under the tree (Undir trénu) - Hafstein Gunnar Sigurosson

Under the tree op IMDb (6,9)
Doorgaans kan ik Noord-Europese humor erg goed hebben, dus ik ga er altijd even fijn voor zitten. Deze IJslandse film komt helaas niet goed genoeg uit de verf. Wel voldoende leuke momenten om uit te zitten, maar erg verrassend is het allemaal niet.

De film vecht twee verhaallijnen aaneen : die van een man die wegens vreemdgaan door zijn vrouw het huis uit wordt gezet en die van de burenruzie die zijn ouders uitvechten met het koppel naast hen. Die ruzie draait om de grote boom die bij de ouders van de kersvers gescheiden man in de tuin staat. De boom is nogal groot en werpt daardoor nogal wat schaduw over de tuin van de buren, waar het fraaie modepoppetje (dat sinds kort de nieuwe echtgenote is van een oudere zakenman) dagelijks probeert bij te bruinen. In IJsland.

Terwijl de zoon wanhopige pogingen doet om  met zijn ex in contact te komen en zijn dochter te onmoeten, lopen de stekeligheden tussen de twee buren steeds verder uit de hand. Vooral de moeder speelt hierin een dubieuze rol. Wanneer de ruzies zich op de huisdieren van de respectievelijke koppels lijken te richten, loopt de zaak steeds verder uit de hand.

Met : Steinpor Steinporsson , Edda Björgvinsdottir, Sigurdur Sigurjonsson

Arctic - Joe Penna

Arctic op IMDb (7,3)
Heel veel is er niet over deze film te vertellen, toch is het een boeiende ervaring. Overlevingsverhalen kunnen meestal maar twee kanten op, het gaat fout of het gaat - met horten en stoten - goed.
Hoe deze afloopt, ga ik niet verklappen maar ik ga je wel zeggen dat Mads Mikkelsen geloofwaardig speelt.
Een survivor van nature, dat zie je aan alles. Zijn vliegtuig is neergestort op de Noordpool maar hij zit niet bij de pakken neer. Heeft al wat visplekjes uitgezet, verkent de omgeving en is vast van plan hier levend uit te komen. Zijn geduld wordt beloond wanneer een helikopter hem ontdekt. In een poging om bij hem in de buurt te landen gaat het echter volledig mis met het hefschroefding. Ook zij storten neer: piloot dood, co-pilote overleeft ternauwernood.
Onze held ontfermt zich over haar, spaart zichzelf eten en drinken uit de mond om haar in leven te houden. In het wrak van de heli vindt hij een landkaart en hij stippelt een weg uit om bij het kamp te komen. Gaat niet makkelijk worden, sterker nog: het is schier onmogelijk. Maar als hij het niet probeert, weet ie zeker dat ie ter plekke zal neervallen. Op pad dus, met een slee met daarop zijn lotgenote. Op pad, de ontberingen tegemoet.

Met : Mads Mikkelsen, Maria Thelma Smaradottir

Rams (Hrútar) - Grimur Hàkonarson

Rams op IMDb (7,3)
Soms lijkt het leven bedrieglijk simpel. Beetje werken, potje koken, pitten, weer beetje werken. Het is allemaal schijn, mensen, onder die bovenlaag liggen vele (soms pijnlijke) verhalen.
Gummi is een schapenboer. Al heel zijn leven, hij weet niet beter. Dag in dag uit, weer en wind: altijd is hij met zijn beestjes bezig. Wanneer hij net over zijn erfafscheiding een ziek dier ontdekt en aarzelend over het hek stapt, weten we dat er iets aan de hand is. Bij terugkeer bij zijn huis wijst hij de buurman zonder woorden, slechts met zijn duim, de kant van het veld op: de man zal zijn beesten moeten checken.
De beide schapenboeren leven in onmin, al jaren, en gaandeweg komen we achter de oorzaak. Als Gummi bij de "ram van het jaar" verkiezing het nakijken heeft en de prijs naar zijn buurman Kiddi ziet gaan, knapt er iets. Hij wil de beslissing aanvechten, gaat op onderzoek uit en meent bij de succesram een ziekte te constateren. Als dat zo is, als het scrapie is, dan is dat desastreus voor Kiddi, maar ook voor Gummi en zelfs voor alle boeren in het hele dal. Dan zal de veestapel vernietigd moeten worden.
Het dorp verdenkt Gummi van rancune en reageert aanvankelijk sceptisch. Totdat inderdaad het hoge woord eruit is: er moeten radicale maatregelen genomen worden, het dal moet twee jaar "op slot".
Buurman komt uiteraard verhaal halen bij de veroorzaker. De twee blijken broers en praten al veertig jaar niet meer met elkaar. Nu komt langzamerhand het hoge woord eruit: elk van hen zoekt zijn eigen motivaties, elk zoekt zijn eigen manier voor het weer oppakken van zijn eigen bestaan. Rammen zijn koppig, u weet dat vast wel.
Een kleine film, bij vlagen heerlijk stoïcijns, mooi inkijkje.


Met :  Sigurdur Sigurjonsson, Theodor Juliusson

The Good Heart- Dagur Kari

The Good Heart op IMDb
Fijne film. Eerder dan een goede film. Het fijne zit hem in het verhaal dat verteld wordt en dat neerkomt op "wie goed doet, goed ontmoet". Zelfs de meest norse, chagrijne en zelfdestructieve mens kan op een punt in zijn leven komen waarin hij een ander nodig blijkt te hebben. En blijkt dan toch ook wel sporen te vertonen van menselijkheid, van inlevingsvermogen.
Jacques is eigenaar van een bar, leidt een stevig ongezond leven. Het nachtelijke werk, de hoeveelheid drank en zijn dagelijkse portie peuken maken hem hartpatient. Vier hartaanvallen al achter de rug en in het ziekenhuis bij de vijfde ligt hij plots naast een suïcidale dakloze, die net een mislukte poging heeft gedaan.
Ze revalideren samen en er ontstaat enige genegenheid. Als ze allebei ontslagen zijn uit het hospitaal, knaagt er wat bij de oude mopperaar. Hij is niet meer de jongste, hij is alleen en hij valt regelmatig weg uit zijn zaak. Hij besluit de dakloze op te zoeken en hem onderdak te bieden. Uiteraard vraagt hij een wederdienst: hij wil de jongen opleiden tot zijn opvolger. Dat gaat natuurlijk met horten en stoten. De jongen is in zijn ogen veel te vriendelijk om de Spartaanse taak van barman/luisterend oor te spelen. Toch blijkt de jonge het langzamerhand onder de knie te krijgen en de duobaan van brombeer naast vriendelijke gastheer lijkt te werken. Totdat...
Totdat de verhoudingen verstoord worden en er een jongedame de bar in komt. Ook zonder slaapplaats, ook zoekende. De opleiding stokt, de jongeman verliest zich in interesse voor de dame. En dat brengt een verandering met zich mee: langzamerhand verschuiven de karaktertrekken van alle spelers in dit driehoeksspel. De norse wordt vriendelijk, de zoekende wordt een blijver en de vriendelijke man verstrakt. Op naar de climax.

Goed spel opnieuw van de vaak wereldvreemd acterende Paul Dano (o.a. There will be blood). Fijne film van de talentvolle Ijslandse regisseur (o.a. Noi Albinoi). Oudere titel al, maar toch wel aanbevelenswaardig.

The Deep (Djúpið) = Baltasar Kormákur

The Deep op IMDb
In al z'n simplisme een zeer goede film. De hele steriele manier waarop de hoofdrolspeler gevolgd wordt, pakt je gaandeweg de film steeds meer beet. Ijslands, dat zegt wellicht al voldoende over de ingetogen acteurs , het kalm vertelde verhaal en de nuchter uitgelegde onderlinge verstandhoudingen.

Op de Westmaneilanden (een archipelletje nabij IJsland) heeft de bevolking zich weer herpakt na een ontruiming wegens vulkaangevaar enkele jaren geleden. Huisvrouwen zijn weer huisvrouwen, vissers zijn weer vissers en drinkebroers zijn drinkebroers.
Gulli is een kalme, dikkige man. Hij heeft een heimelijke liefde op het eiland wonen, maar durft haar slechts van een afstand te aanschouwen. Liever drinkt hij met zijn maten die hem ook nog eens vergezellen op de boottochten die hij als visser op de zeeën in de omtrek maakt.
Bij een van de tochten strandt en zinkt het schip. De vijf opvarenden raken te water in stormweer en beginnen een ongelijke strijd met de elementen: koud en hoog water, lange afstand naar de kust en invallende nacht. Uiteraard nemen de krachten af en één voor één verliest Gulli zijn vrienden.
Dit deel , waarin hij in de nacht tegen meeuwen praat om ze te vertellen wat hij nog zou doen als hem nog 1 extra levensdag gegeven zou worden, is het sterkste deel van de film. Levensecht geacteerd, de naderende ondergang is bijna voelbaar.
Echter, als enige weet Gulli de kust te bereiken alwaar hij overigens niet geloofd wordt: wel dat de boot gezonken is, maar dat hij de zwemtocht overleefd heeft vanwaar hij zegt dat het ongeluk gebeurd is: dat gelooft niemand. Te koud, te ver, te lang: geen normaal mens zou dat overleven.

Boeiend is de film, innemend ook. Wel enig arthouse-uithoudingsvermogen vereist, in dat geval een aanrader.

"Gebaseerd op ware gebeurtenissen" en zo voort.

Black's game (Svartur á leik) - Oskar Thor Axelsson

Black's game op IMDb
Recht-toe-recht-aan misdaaddrama. Jongen maakt stomme fout, jeugdvriend wil hem helpen met de oplossing. Maar dan moet ie wel wat voor m doen.
U snapt het: de eerste stappen in de wereld van de misdaad zijn gezet en het gaat van kwaad tot erger. Al snel zijn de mannen de grootste drugsbazen van Reykjavik. En da''s nog niet genoeg.

Het moet wel mis gaan, dat snapt u. En u snapt ook welke overwegingen onze held gaat maken als ie ziet wat ie allemaal heeft aangericht. Zo'n film.

Volcano (Eldfjall) - Runar Runarsson

Volcano op IMDb

Stugge Nordics-film, die verrassend goed blijft hangen.
Hannes is een oude norse schoplconciërge. Op de dag van zijn pensionering houdt voor hem het leven op. Althans , in zijn ogen. Hij heeft geen zin in een leven achter de geraniums en poogt er nog op de terugweg van school een eind aan te maken.
Dat mislukt en hij beseft dat hij zich ertoe zal moeten zetten: elke dag met z'n vrouw aan de keukentafel, wekelijkse bezoekjes van de (klein)kinderen en af en toe een potje vissen op zee, in z'n ouwe gammele bootje.
De kinderen keren zich tegen hem als hij met zijn gemopper en tegendraadse gedrag zijn vrouw zo ongeveer dagelijks beledigt en het leven zuur maakt.
De film lijkt te gaan verglijden in een norse, zwartgallige ouderdomsfilm. Totdat het noodlot toeslaat en Hannes plots moet laten zien dat ie over menselijke gevoelens beschikt.

Boeiend geheel en een heerlijk nare rol van de oude hoofdrolspeler, je krijgt simpelweg sympathie voor hem.