Pink Moon - Floor van der Meulen

Pink Moon op IMDb (6,8)
 Pink Moon op Moviemeter (3,24)

Pink Moon op Wikipedia

Gezinsdrama-film die gaandeweg aan kracht wint. Omdat ik vooraf wist dat deze niet als NL-romkom bedoeld was, bleef ik kijken en dat betaalde zich alsnog uit. Johan Leysen- de Vlaamse acteur die een jaar na de opnamen overleed- is eigenlijk altijd goed, maar ook de Nederlandse sterren komen gaandeweg steeds beter op hun positie te staan. 

Het eten wordt koud. Niet doordat het slecht voorbereid is door papa, integendeel zelfs: de zoon en dochter laten het staan omdat ze volledig verrast worden door wat hun vader daar aan tafel zegt: "Natuurlijk gaan we binnenkort mijn 75e verjaardag vieren, maar ik zeg jullie nu al dat een 76e er niet gaat komen". Daarmee bedoelt hij niet dat hij stopt met het vieren van de feestelijke dagen, nee: hij meldt dat hij een einde aan zijn leven gaat maken. "Het is wel mooi geweest", zegt hij, "nu kan ik alles nog en ik wil niet dat ik eindig als een behoeftige en zieke man.". 
Hoewel de kinderen aanvankelijk eenduidig reageren, komt daar langzaam verandering in: waar de zoon en schoondochter nog enigszins begrip kunnen opbrengen voor papa's keuze (en zelfs beginnen met de administratieve en sociale voorbereidingen) slaan bij dochter Iris alle stoppen door. Ze gaat voorbij alle emotionele fasen: onbegrip, boosheid, verdriet, afstandelijkheid, instemming en hulpvaardigheid. Ze besluit haar kansen te pakken: nu ze nog de kans heeft om nader tot haar vader te komen, doet ze daar alles voor. Ze zet haar baan on hold, ze trekt bij pappie in en begint met hem te praten. Komt er wederzijds begrip?

Met: Julia Akkermans,Johan Leysen, Eelco Smits, Anniek Pheifer 

FIN - song : JJ Cale - Magnolia

On ira- Enya Baroux

On ira op IMDb (6,7)
 On ira op Moviemeter (3,21)

On Ira op Wikipedia

Een euthanasie-komedie. Ik weet niet of het genre bestaat maar if so, dan is dit er een. Tragikomedies maken, de Fransen zijn er goed in. Ook bij deze zat ik weer op vele momenten te genieten van de spraakverwarringen die ontstaan wanneer mensen maar lastig met pijnlijke materie blijken te kunnen omgaan. De beide hoofdrolspelers zijn uitstekend gecast, ik zag ze allebei al wel in eerdere films. Anderhalf uur pijn en pret over de pijnpunten van menselijke onkunde en onbegrip. We gaan! On ira.

"Daar gaan we weer" denkt tachtiger Marie. Na het overlijden van haar man heeft ze moeite om zichzelf te redden, al helemaal nu de ooit verdwenen kanker is teruggekeerd in haar broze lichaam. Ze drukt op de noodknop van haar thuiszorgdienst (gehannes met de traplift), gelukkig komt de behulpzame Rudy snel in actie. Hij bevrijdt haar uit haar benarde positie en raakt in een goed gesprek. Rudy zit op de schopstoel op zijn werk: hij neemt het niet zo nauw met de officiële regeltjes en plaatst zichzelf daardoor in een afhankelijke positie ten opzichte van de cliënten. Ook bij Marie wint hij al snel vertrouwen, zeker wanneer zij merkt beter met Rudy te kunnen praten dan met haar eigen zoon.

Ze vertelt Rudy over haar plan: naar Zwitserland reizen waar een verzorgingsvilla is waarin zieke ouderen langzaam stappen kunnen zetten tot het plegen van euthanasie. Rudy zegt toe haar te willen rijden, hij is toch al niet meer zo zeker van behoud van zijn baan dus dit kan ie wel gokken. Er is een probleem: Marie durft niet helemaal eerlijk te zijn tegen haar zoon en kleindochter, ze vertelt dat ze naar Zwitserland moet omdat er bericht zou zijn over een geldbedrag dat haar overleden man ergens gestald zou hebben. U snapt: zoonlief (in acute geldproblemen) en kleindochter willen mee, ze willen daarbij zijn. Ze stappen in de te kleine camper en zitten een paar dagen op elkaars huid. Op pad: on ira!

Met: Hélène Vincent, Pierre Lottin, Juliette Gasquet, David Ayala

FIN - song : Barbara Pravi - Voyage voyage

Gezien in : Cinema Oostereiland

Truman - Cesc Gay

Truman op IMDb (7,3)

Truman op Moviemeter (3,50)
 

Lang tegenaan gehikt omdat ik een veel zwaarder verhaaltje verwachtte dan het uiteindelijk werd. Wellicht komt dat door hoofdrolspeler Ricardo Darin, die ik eerder vooral in aardig serieuze rollen zag. Niet dat deze film alleen maar zonneschijn is, nee, maar het pittige onderwerp (ongeneeslijke ziekte en euthanasie) wordt behoorlijk lichtvoetig aan de kijker gebracht.

Opeens staat Tomas voor de deur, Julian is aangenaam verrast. Jaren geleden verhuisde Tomas van Madrid naar Canada om er een gezin te stichten, maar aan alles is duidelijk dat de twee intense tijden hebben beleefd in vroeger jaren. Tomas is gehaast, want hij heeft begrepen dat er nog maar weinig tijd is: Julian is ongeneeslijk ziek en maakt voorbereidingen voor een zelfgekozen levenseinde. Daar moet echter nog wel wat voor gebeuren, dus in de vier dagen dat Tomas in Spanje is gaat hij mee naar de longarts om Julian te steunen in zijn pleidooi om niet meer terug te keren voor vervolg-chemokuren. 

Het is voor beide heren tamelijk plotseling dat ze op deze manier tegenover elkaar staan, ze besluiten een reeks onvergetelijke dagen aan hun vriendschap toe te voegen. Tomas zorgt, Tomas luistert en Tomas gaat met liefde mee op de zoektocht naar een nieuw adresje voor Julian's hond Truman. Ze belanden uiteindelijk zelfs in Amsterdam, waar Julian's zoon studeert. Ze doen veel, ze praten veel maar draaien toch nog regelmatig om de hete brei heen. Het afscheid is onverbiddelijk, maar waarom dat niet nog even uitgesteld?

Met: Ricardo Darin, Javier Camara, Dolores Fonzi

FIN - song : Nico Kota/Javier Malosetti- Truman Vals (Numero Uno)

The Room Next Door - Pedro Almodovar

The Room Next Door op IMDb (7,0)
 The Room Next Door op Moviemeter (3,42)

Gevarieerde reacties gisteravond, toen wij (vrouw, dochter, ik) de goedbezette filmzaal verlieten. Wat had die malle Pedro Almodóvar, die veelzijdige regisseur, ons nu precies voorgezet? Was zijn eerste Engelstalige film niet iets te trouw aan het boek waarop het gebaseerd is? Waar de een het te toneelachtig vond, vond de ander dat de snelheid van het proces , met name de besluitvorming daarop, iets te kort door de bocht ging. Zelf stond ik er iets ruimhartiger in, ik heb inmiddels zoveel Almodóvar-films gezien dat ik weet heb van de bijzondere wijze waarop de productieve Spanjaard heikele onderwerpen aansnijdt (ik moest ook regelmatig aan "Hable con ella" denken tijdens het ondergaan van de film). Waar we het overigens sowieso over eens waren, was het fantastische kleurgebruik in de film én het onverbiddelijk goede acteerwerk van Swinton en Moore. Geen 100-procenter dus, maar zeer zeker een ruime voldoende.

Bij een signeersessie van haar laatste boek hoort Ingrid van een bekende dat haar oud-collega  en oude vriendin Martha ziek is, Ernstig ziek zelfs. Jarenlang hebben ze elkaar niet gezien, maar toch komt het bericht bij Ingrid hard binnen. Omdat ze nog niet aan nieuw werk bezig is, besluit Ingrid direct de koe bij de horens te vatten: ze gaat de volgende dag naar het ziekenhuis waar Martha ligt. 

Martha, een sterke persoonlijkheid maar helaas gezegend met een zwakke gezondheid, is aangenaam verrast door het weerzien en legt monter de situatie op tafel: ze vertelt over hoe ze als oorlogscorrespondente vele malen de dood in de ogen heeft gekeken, waardoor ze nu op een heel andere manier naar haar eigen naderende dood kijkt. Ingrid is weliswaar gechoqueerd door de openhartigheid van haar oude vriendin maar snapt haar beweegredenen wel. Ze trekt het contact stevig aan en bezoekt Martha wanneer ze kan: ook wanneer die in een periode tussen behandelingen in weer een tijdje naar huis mag.

Daar ten huize stelt Martha opeens haar vriendin voor een duivelse keuze: ze zegt dat ze graag wil dat Ingrid bij haar laatste dagen aanwezig is. Ze wil niet verder aftakelen en heeft voorbereidingen getroffen; op het darkweb heeft ze een euthanasiepil aangeschaft, die wil ze op een onbekende plek innemen waarbij ze dan Ingrid in de kamer ernaast wil hebben. Ze mag er niet in persona bij zijn (de zelfgekozen versnelling van de dood is immers strafbaar in de VS en hulp daarbij verstrekken is dat dus ook), het is voor Martha al voldoend als ze weet dat Ingrid in de kamer ernaast zit zodat zij zich op dat moment niet alleen zal voelen. Martha slikt. En slikt nog eens. Want hoewel ze natuurlijk alles voor haar vriendin over heeft, is dit nogal wat. Zr komt tot een besluit.

Met: Julianne Moore, Tilda Swinton, John Turturro

FIN - song : Alberto Iglesias - Closing Credits

Gezien in : Cinema Oostereiland

Il Colibri (aka The Hummingbird) - Francesca Archibugi

Il Colibri op IMDb (6,3)
 Il Colibri op Moviemeter (3,16)

Heel sterke film dit, de boekverfilming van het boek "De Kolibri" van Sandro Veronesi. Erg ingewikkeld script, dat wel, maar voor de kijker is het voornamelijk zaak om de hoofdpersoon te volgen langs de verschillende stadia die hij doormaakt van spelend jochie naar oude en zieke man. Twee van mijn meest geliefde Italiaanse acteurs in dragende rollen, dat doet mijn filmhart goed. Ik tip!

We reizen door het leven van Marco Carrera, die opgroeit in een prachtig landhuis aan de Italiaanse rotskust. Zijn ouders zijn belangrijk voor hem, maar gedragen zich afstandelijk: veel vorm en soms iets te weinig inhoud. Aanvankelijk maakt dat Marco niet veel uit (hij vermaakt zich prima met zijn broer en vooral met het mooie buurmeisje Luisa) maar daar komt verandering als zijn zwaarmoedige zus een einde aan haar leven maakt. Deze ramp heeft een enorme weerslag op het gezin en vooral op Marco, die goed en veel haar overweg kon. Nog donkerder tijden kondigen zich aan als blijkt dat het burengezin (en dus ook Luisa) naar Frankrijk verhuist. 

Marco maakt zijn studie af, wordt arts, trouwt en krijgt een dochter. Daarmee lijkt hij het pad omhoog wel weer gevonden te hebben, maar wij weten beter. Gesprekken met de psychiater van zijn vrouw brengen bij hem ook dingen aan het licht die hij dacht weggestopt te hebben. Zijn keurigheid en verantwoordelijkheid zitten hem in de weg om radicale stappen te nemen, maar stukje bij beetje begint hij toch openingen te zoeken. Hij wil enkele niet gezette stappen uit zijn verleden misschien alsnog wel eens gaan maken.

Met: Pierfrancesco Favino, Nanni Moretti, Berenice Bejo, Kasia Smutniak, Laura Morante

FIN - song : Marco Menghoni- Caro amore lontanissimo

Witte Flits- Laura Hermanides

Witte Flits op IMDb (7,2)
 Witte Flits op Moviemeter (3,79)

Uitermate integere film, niet voor niets de opener van het laatste Nederlands Film Festival .Tamelijk onmogelijk ook om zonder natte wangen de zaal te verlaten, mij liet dit waargebeurde verhaal in ieder geval niet onberoerd. Er is van alles aan de hand in ons land maar het gegeven dat we nog steeds op een redelijk humane manier nadenken over euthanasie is een toonbeeld van beschaving. 

Ze zijn een stel op middelbare leeftijd, Aagje en Teun, maar ze ogen veel ouder dan ze zijn. Dat komt doordat ze een zwaar kruis dragen: hun zoon Rick wil dood. En Rick zoekt daarvoor de edele weg: hij wil niet van een flat springen, wil zich niet voor de trein gooien zodat zijn ouders hem in stukjes terugvinden. Rick wil euthanasie, hij wil zelf bepalen wanneer het voor hem ophoudt. En wat hem betreft is dat: NU! 

Zijn ouders zijn - hoe zwaar dat ze ook valt- heel supportive naar hun zoon, ze weten dat hij al tientallen jaren lang de ene therapie na de andere, het ene onderzoek in en het ander uit heeft ondergaan. Rick is uitbehandeld, zo zeggen ook zijn artsen. Teun oppert dan nog wel bij de arts of er misschien toch niet nog een keer naar electroshock-therapie gekeken moet worden, de artsen proberen nog een keer te onderzoeken of een ernstige vorm van autisme niet de oorzaak is van Rick's ongelukkige levensgevoel. Ondertussen tekent Rick uit hoe hij zijn uitvaart voor zich ziet: de muziek, de auto (de Witte Flits-Opel Kadett die hij al jaren rijdt), de kleding. Hij ziet het wel voor zich, hij kan niet wachten. 
De film is een proces. Voor Rick, voor de artsen, voor de ouders en de rest van het gezin maar ook voor de kijker. Integer, reëel, pijnlijk maar nergens moralistisch. Heel goed.

Met: Renee Soutendijk, Raymond Thiry, Sanne den Hartogh, Manouschka Zeegelaar Breeveld

FIN - song : Robert Leroy- Laat mij maar gaan

Gezien in : Cinema Oostereiland

Supernova - Harry MacQueen

Supernova op IMDb (6,9)
 Supernova op Moviemeter (3,39)

WAT!EEN!FILM! 

Gisteravond deze herzien, hoewel hij nog zeer vers in het geheugen zat. De talloze ontroerende scenes, het weergaloze acteerwerk, de prachtige verstilling die herhaaldelijk plaatsvindt: het maakt voor mij deze film als een van de beste van dit decennium tot nu toe. Als je niet van steen bent, ga kijken. 

Bijgaand de recensie van hoe ik m destijds beleefde: BEGT: Supernova - Harry MacQueen

FIN - song :  Keaton Henson - Supernova

Over een pastoor op regenlaarzen - Wessel van Wanrooij

Over een pastoor op regenlaarzen op IMDb (7,2)
 Over een pastoor op regenlaarzen op Moviemeter (2,82)

Nog maar weer eentje uit de Nacht van de Korte film. Een onuitputtelijke bron van goede bedoelingen en schetsmatige ideeën.

Voor Jozias hoeft het allemaal niet meer, hij is het leven zat. Begint van alles te vergeten, knoeit in het huishouden en hij ervaart ook bij zijn vrouw Anneke de nodige ouderdomsproblemen. Mocht hij er maar mee ophouden, een gedachte die ook in onze samenleving nog steeds op veel weerstand stuit.

Wanneer hij op een ochtend zijn vrouw dood in bed aantreft (en dat in eerste instantie niet eens doorheeft) gaat hij van schrik in pyjama de deur uit. Steeds weer roept hij zijn vrouw, steeds verder klinkt de echo. Dwalend over de wegen, nergens een toilet. Oeps, te laat. Nou ja, toch maar door, ze moet toch ergens zijn. Hij belt aan bij een pastorie alwaar hij behulpzaam wordt ontvangen. De pastoor geeft hem schone kleding maar komt er maar niet achter waar Jozias vandaan komt. 

Voor hij het weet, is Jozias weer buiten. In pastoorskleding ditmaal, waarin hij in het bos een jonge vrouw ontmoet die net iets vreselijks heeft gedaan. Ze voelt zich betrapt en denkt dat ze zich bij de geestelijke moet verantwoorden. Er ontstaat een wonderlijk proces van moeilijk geaccepteerde hulp.

Met : Dries Smits, Yela de Koning, Ruurt de Maesschalck

FIN - song : Mojan Alaiyeh - Here with you

Tout s'est bien passé (aka Evertything went fine) - Francois Ozon

Tout s'est bien passé op IMDb (6,8)
 Tout s'est bien passé op Moviemeter (3,45)

Ingetogen familiedrama van de veelzijdige regisseur Francois Ozon (van wie ik niet veel films gemist heb, de man is een vaardig en gedurfd verteller). Dit keer maakte hij een volbloed arthouser, een echt Franse film met veel gepraat en veel fronsende blikken. Ik trek dat wel. 

Na een beroerte belandt de oude André in het ziekenhuis. Hoewel de artsen hem wel zicht op herstel beloven, is hij het leven zat. Hij wil niet dat anderen hem met een scheefhangende mond en holle ogen zien. Om die reden vraagt hij zijn dochter Emmanuele hem te helpen met het bespoedigen van de dood, die hij de oplossing uit deze situatie acht.

Emmanuelle heeft een moeizame verhouding met haar vader, altijd gehad. Als tienermeisje werd ze door hem gekleineerd omdat ze te dik zou zijn, hij was keihard voor haar hetgeen haar een onzekere levensvisie heeft opgeleverd. Nu ze ouder en volwassen is, lijkt ze daar wel overheen maar de omgekeerde afhankelijkheid van haar vader brengt van alles naar boven. Ze bespreekt haar twijfels met haar zus, die er anders in staat. De dochters komen tot de overtuiging dat het voor alledrie beter is als hun vader met zijn wens geholpen wordt, maar ze hebben een harde dobber in het overtuigen van de behandelende artsen. Als die negatief reageren op het euthanasievoorstel, veranderen voor alle betrokkenen de stellingen.

Met : Sophie Marceau , André Dussolier. Geraldine Pailhas

Plan 75 - Chie Hayakawa

Plan 75 op IMDb (6,7)
 Plan 75 op Moviemeter (2,94)

Zowel lichtvoetig als heftig, zowel komisch als naargeestig. De Japanse film "Plan 75" heeft het allemaal. Ik kan het nog niet helemaal plaatsen, weet nog niet helemaal waar deze beschrijving heen gaat. Dat is een goed teken, want dan houdt de film me (een dag later) nog steeds bezig. 

Vanwege de problematisch toenemende vergrijzing neemt de Japanse regering een dramatisch besluit: ze richt een bureau op dat mensen vanaf de leeftijd van 75 jaar toestaat om zich aan te melden voor een begeleid euthanasieprogramma. Alles zal door dit overheidsbureau worden geregeld: de aangemelde krijgt een som geld dat vrijelijk te besteden valt, de crematie wordt verzorgd (al dan niet groepsgewijs, dat is goedkoper én je ligt niet eenzaam in je as te wentelen), de administratieve afhandeling wordt geregeld en je huis wordt keurig opgeruimd opgeleverd voor nieuwe bewoners. Hoe klinkt dat?

De oude Michi vindt het wel aanlokkelijk klinken. Ze bespreekt het met haar vriendinnen en meldt zich aan: ze wil ruimte maken voor de nieuwe generatie, heeft zelf geen kinderen (meer) en hoeft ook niemand iets na te laten. Heel trouw bezoekt ze de bijeenkomsten waarop ze meer over het project te horen krijgt. Zonder vrees en zonder drama leeft ze naar haar laatste dag toe.

We volgen ook de jonge Hiromu, die voor het Plan 75-bureau werkt en op zeer empahische wijze gesprekken voert met zijn klanten-op-leeftijd. Het gaat hem goed af, totdat hij plotseling met een bekende in gesprek raakt: zijn eigen oom, die hij lang niet gezien heeft, meldt zich aan voor het plan.

De derde persoon die we volgen, is de Filippijnse Maria, die als verzorgende bij Plan 75 werkt. Het werk is zwaar, zowel fysiek als emotioneel, maar ze blijft het toegewijd doen omdat ze geld moet verdienen voor de operatie van haar dochter in haar thuisland. 

Een knap geweven film, die je niet onberoerd laat. Niet makkelijk, bijna zelfs te traag is, maar die een absoluut appèl doet op je eigen morele overwegingen.

Met : Chieko Baisho , Hayato Isomoura, Stefanie Arianne

Youth in Oregon - Joel David Moore

Youth in Oregon op IMDb (5,8)
 Youth in Oregon op Moviemeter (3,17)

Het label "komedie" op de filmzender, de steunkleur en de auto op de poster, de synopsis waarin een roadmovie beschreven wordt waarin een oudere mopperkont naar de andere kant van het land gereden wordt: alle voorafgegeven details wezen op een film die hintte naar het succes van "Little Miss Sunshine". Wie soortgelijk vermaak verwachtte , kwam bedrogen uit. Ik keek namelijk naar een film die weliswaar komische momenten kent, maar die voornamelijk een bloedserieuze ondertoon heeft. Zelf kon ik het allemaal wel waarderen. 

Karakteracteur Frank Langella speelt Raymond, een gepensioneerde arts die het leven helemaal zat is. Zijn vrouw is voortdurend onder de invloed en begeeft zich liever onder anderen dan dat ze in zijn nabijheid is. Zijn dochter zit in een uitgeblust huwelijk, zijn kleindochter pubert als een bezetene. Allemaal overkomelijke problemen, ware het niet dat Raymond hartproblemen heeft en van de dokter te horen krijgt dat hij daaraan zal bezwijken als hij niet opnieuw onder het mes zal gaan. Bovenstaande problemen doen Raymond besluiten dat hij die operatie niet meer wil, het is mooi geweest zo. 

Hij besluit terug te reizen naar zijn geliefde staat Oregon, waar hij opgroeide en nog steeds een vakantiehuisje heeft. Oregon heeft liberalere opvatting dan de staat New York waar het euthanasie-wetgeving betreft: als hij daar eenmaal is aanbeland, zal hij met vakbroeders afspreken om de formaliteiten rond te breien. 

Aanvankelijk wil Raymond met de taxi die kant op, maar daar steekt zijn dochter een stokje voor. Die verplicht haar man om haar vader een stukje in die richting te begeleiden, zodat hij hem onderweg kan ompraten en weer naar huis kan doen terugkeren. Raymond's vrouw gaat - bepakt met een drankvoorraad- mee, waarna zich een emotionele lange reis ontvouwt die elk van de reizigers tot inzichten brengt. 

Met : Frank Langella, Billy Crudup, Mary Kay Place, Christina Applegate , Josh Lucas

Blackbird - Roger Michell

 Blackbird op IMDb (6,5)

Blackbird op Moviemeter (3,44)

Natuurlijk heeft deze film stevig larmoyante momenten, maar dat was het niet alleen. Het was geen enkele film in de afgelopen 14 maanden thuisbios gelukt om me tot tranen toe te ontroeren, terwijl het gisteren volop raak was: de eerste de beste keer weer in die grote zaal en dat heeft overduidelijk een andere impact op me. Het levensgrote wordt ook veel meer het levensechte; het gebrek aan afleiding maakt ook dat de film je aandacht opzuigt. Met een lekkere portie biggelen tot gevolg. Prachtig, ik ga me weer laven aan film de komende tijd. 

"Blackbird" heeft alles in zich om zo'n tranentrekker te zijn. Maar begrijp me niet verkeerd: ik vind dit een positieve kwalificatie: natuurlijk gaat deze film al over een loodzwaar onderwerp, maar dan komt er nog altijd een portie acteer- en regiewerk om de hoek kijken die moet voorkomen dat de film een draak wordt. Daar is bij "Blackbird" geen sprake van: de trits aan topacteurs zorgen dat het nergens uit het lood gaat, dat de geloofwaardigheid blijft en zelfs dat je meermaals denkt: eigenlijk zou ik het ook zo willen. 

Het verhaal: Lily lijdt danig onder de ziekte ALS en is in de voorlaatste fase van deze gruwelijke ziekte aanbeland. Nu nog kan ze zelfstandig de trap af, moeizaam maar toch. Nu nog kan ze zelfstandig drinken, eten en praten. De voortschrijding van de ziekte zal er echter voor zorgen dat het een kwestie van weken is voordat ze niet meer mobiel zal zijn en voordat ze aan de sondevoeding zal moeten. Ze wil dat niet.

Uitgebreid heeft ze het in de familie besproken: ze wil dit gruwelijke einde niet, ze heeft haar man (die arts van beroep is) op het internet een drankje laten bestellen dat een dodelijke cocktail voor haar zal vormen. Vredig, maar dodelijk. Strafbaar in de staat waar zij woont, maar enkele andere staten en het vrijzinniger Europa kennen al een veel humaner beleid in deze. 

Nog één keer wil ze de hele familie bij elkaar: de twee onuitstaanbare dochters, de een met man en heerlijke puberzoon, de andere met haar aan-en-uit-vriendin. Tevens roept ze haar oudste vriendin (sinds haar studietijd) erbij. Nog één keer met zijn allen om tafel, nog één keer praten en eten en wandelen. De laatste vragen , de laatste antwoorden. Zo zag ze het voor zich. 
Wat ze niet heeft voorzien, is dat het voor haar dan wel allemaal helder mag zijn, maar dat anderen zo ver nog niet zijn. Het weekend verloopt niet volgens verwachtingen. 

Ijzersterke film, geloof me. Heerlijke rollen van vader Sam Neill en schoonzoon Anson Boon. Ouderwets goede prestaties van Kate Winslet en Mia Wasikowska. 

Met : Susan Sarandon, Rainn Wilson, Lindsay Duncan, Bex Taylor Klaus

Mita Tova (aka The Farewell Party) - Tal Granit/Sharon Maymon

 Mita Tova op IMDb (7,1)

Bitterzoete euthanasiekomedie, met vele aandoenlijke momenten. Het gestuntel van de acteurs neem je voor lief omdat het de verwarring goed weergeeft waarin zij zich in deze levensfase bevinden.

We bezoeken een Israëlisch bejaardenhuis, een tehuis met een goede onderlinge sfeer omdat de bewoners nog goed naar elkaar omkijken. Vooral de de nog tamelijk kwieke Yehezkel is van de mantelzorg: hij is een handig klusser en bouwt medicatie-machientjes, bemant een telefoonlijn vanuit de hemel en schroomt ook niet om medebewoners te verschonen. 

Wanneer een van hen aangeeft niet meer verder te willen omdat zijn lijden en leven uitzichtloos is, zoekt men naar een manier om daarmee om te gaan. Men praat over verre buitenlanden, waar regelingen voor deze gevallen zijn getroffen. Men praat over levensbeëindiging-machines (oa de befaamdeKevorkian-methode). Yehezkel kan het niet langer aanzien en besluit, tezamen met een oude dierenarts die net in het pand is komen wonen, Ze bouwen een machine waarbij de lijdende patiënt zelf de knop kan indrukken en daarmee een tweetal opeenvolgende injecties aan zichzelf kan toedienen. De tijd doet de rest. 
Het werkt, het werkt goed en het levert de nep-artsen waardering op. Echter: ze hebben geen rekening gehouden met bijverschijnselen: ze weten dat ze langs de regels van de wet laveren, maar ze hadden niet verwacht dat de verzoeken tot euthanasie-hulp in zo'n groten getale bij ze zouden binnenstromen. Ze moeten een keuze maken tussen heimelijkheid en populariteit, helemaal als ze ook nog eens onderling hun morele problemen moeten oplossen. Alles komt samen in de verergerende ziekte van Yehezkel's vrouw, die veel sneller dan verwacht bijdraait in haar meningen. 

Met: Ze'ev Revach, levana Finkelstein, Ilan Dar , Aliza Rosen