Train Dreams - Clint Bentley

Train dreams op IMDb (7,6)
 Train Dreams op Moviemeter (3,59)

Train Dreams op Wikipedia

Tempus fugit. Panta rhei. O tempora o mores. 
Al vanaf de oudheid bepaalt de tijd mede onze taal. En ons leven. Tijd is een van de kostbaarste goederen die we hebben, we moeten er dan ook zuinig op zijn. 
Waarom deze inleiding? Welnu, ik denk dat in onderstaande film niet Robert Grainier de hoofdpersoon is, noch zijn werk of zijn vrouw. Tijd speelt de belangrijkste rol, hiermee laat regisseur Bentley zien dat elk tijdvak zijn voor- én nadelen heeft. Je komt er niet met een "vroeger was alles beter" vanaf. 

Grainier is een eenvoudige houthakker in het begin van de vorige eeuw. Het is de tijd van de vooruitgang, complete wouden worden gekapt om spoorwegen en bruggen aan te kunnen leggen. Het gevaarlijke beroep betaalt goed, het levert Grainier bepaalde (tijdelijke) vriendschappen op. Hij verbaast zich over de intolerantie die er bij veel mensen leeft over vreemdelingen, over buitenlanders. Maar echt uitspreken doet hij zich niet. 

Alles verandert als Robert de lieftallige Gladys tegenkomt. Grainiers gevoelige inborst gaat een steeds belangrijker rol spelen: ze trouwen, ze bouwen een eigen huis en ze krijgen een kind. Helemaal af, zegt u: nou nee! Want er moet brood op de plank, dus zal hij toch nog met regelmaat voor klussen het land in moeten. En dan blijkt de idylle grof te kunnen worden verstoord. Terwijl Grainier zo kalm gebouwd had aan een eenvoudig doch vredig bestaan gooit het noodlot zijn hele leven omver. Een leven dat tot ver in de 20e eeuw wankel en sober blijft.

Met: Joel Edgerton, Felicity Jones, Alfred Hsing, William H. Macy, Clifton J. Collins

FIN - song : Nick Cave - Train Dreams

A House Of Dynamite- Kathryn Bigelow

A House Of Dynamite op IMDb (6,4)
 A House Of Dynamite op Moviemeter (3,04)

A House Of Dynamite op Wikipedia

Zelf kan ik er altijd wel wat mee: films waarbij het zelfde verhaal meerdere keren verteld wordt, maar dan vanuit verschillende invalshoeken. Er zijn zelfs films waarbij de nieuwe vertelling steeds een ánder verloop weergeeft (neem het fantastische "Lola Rennt") maar dat is bij deze recente film van explosieve regisseuse Kathryn Bigelow niet het geval. Bigelow schonk ons eerder oa "The Hurt Locker" en "Zero Dark Thirty", heuse "all-american" verhalen maar die wel steeds op een iets andere manier worden verteld. Zo ook met deze: alsof er nooit een non-proliferatiepact is geweest, gaan we het weer eens ouderwets over nucleair wapengekletter hebben. Gordels om, we gaan tempo maken.

Het gebeurt opeens: ergens in de Stille Zuidzee (in wat Amerikanen "the Indo-Pacific" noemen) wordt een kernwapen gelanceerd. De Amerikaanse watchers hebben zitten slapen want ze zien het ding pas als het in de lucht is en koers zet richting VS. Is het Noord-Korea? Is het Rusland? Is het China? Niemand weet het, er is weinig tijd om dat middels een koortsachtig opgezet internationaal overleg uit te zoeken. Eerst moet maar eens gekeken worden of dat ding niet gewoon nog in de lucht onschadelijk gemaakt kan worden voordat het op het waarschijnlijke doel zal neerkomen: als het inderdaad de stad Chicago zal bereiken, zullen miljoenen slachtoffers vallen. Koortsachtige samenwerking is derhalve vereist.
Terwijl de minuten tellen, krijgen we vervolgens inzicht in wat er respectievelijk vanuit de Situation Room, het Pentagon en de op tournee zijnde president en zijn Helicopter One besloten kan worden. Niet alleen moet er worden ingegrepen op het snel naderende wapen, er moet ook besloten worden over terugslaan of niet, over "surrender or suicide", over de wereldwijde oorlog die over een paar minuten zijn aanvang zal nemen. Tijd om even te vergaderen is er niet, men moet handelen: druk druk druk, onmetelijke druk.

Met: Rebecca Ferguson, Idris Elba, Gabriel Basso, Jared Harris, Tracy Letts, Moses Ingram, Jason Clarke

FIN - song : Volker Bertelmann - No longer unimaginable

Cléo de 5 a 7 (aka Cleo from 5 to 7) - Agnes Varda

Cléo de 5 a 7 op IMDb (7,8)
 Cléo de 5 a 7 op Moviemeter (3,61)

Cléo de 5 a 7 op Wikipedia

Er zijn meerdere "grande dames" te benoemen in de Franse Cinema, maar meestal staan die aan de voorkant van de camera. Draai je het beeld om en ga je áchter de camera zitten, dan kom je onherroepelijk op de naam van Agnès Varda uit. Een onconventioneel cineaste die met zowel documentaires als speelfilms verandering bracht in de tot dan toe vrij traditionele wereld van de Franse film. Ik zag er enkele van haar hand, maar toen ik las dat  er op dit moment een retrospectief van haar werk draait, greep ik direct even de kans. Deze titel, die ik lekker op de zondagmiddag in een rustige filmzaal bekeek, wordt vaak genoemd als een van de startpunten van de Nouvelle Vague. Vlijmscherp zwart-wit geschoten, een niet-voor-de-hand-liggende vertelwijze die de kijker vooral dwingt tot introspectie.

We gaan namelijk met zijn allen een reisje maken in het hoofd van de vermoeid ogende Cléo. Het reisje duurt maar twee uur, maar we krijgen inzicht in de problemen én de geluksmomenten van een succesvolle vrouw. What's up? Helemaal precies weten we dat niet (aan het eind van de film pas) maar we snappen dat Cléo in grote onzekerheid zit. Ze heeft enkele weken een medisch onderzoek gehad, vandaag is de dag dat ze moet gaan bellen voor de uitslag. Vandaag dus, maar wát een lange dag is dat.

Cléo weet niet waar ze het zoeken moet: de succesvolle zangeres heeft een repetitie met haar muzikanten maar die verloopt in ruziënde sfeer. Ze gaat troostwinkelen en doet daarbij onnodige aankopen, ze drinkt koffie in een karakteristiek Parijs' cafeetje maar ergert zich stevig aan het constante gekakel van haar personal assistent. De tijd kruipt voort, ze besluit hem te vullen met onnodige activiteiten: een ritje met de bus, een walk in the park. Alle ontmoetingen die ze daarbij doet, kunnen haar niet afleiden van die dwingende gedachte: wat als het straks een slechtnieuwsgesprek is?  

Met: Corinne Marchand, Dominique Davray, Antoine Bourseiller, Michel Legrand, Dorothee Blanck

Gezien in : Cinema Oostereiland

Zee van Tijd - Theu Boermans

Zee van Tijd op IMDb (7,8)

Zee van Tijd op Moviemeter (3,73)

Goede berichten hoorde ik over deze opener van het Nederlands Film Festival. Hij draait al een tijdje in de zalen, ik pakte van de week zo ongeveer de laatste gelegenheid om hem te gaan zien. Deur in huis: zo goed als mijn vrienden hem vonden of zoals de IMDb-bezoekers hem vonden, zo goed vond ik hem niet. Wel een zeer boeiend en meeslepend verhaal, maar ik viel een beetje over het acteerwerk. Juist van de vier relatieve grootheden die hier de hoofdpersonen spelen, had ik iets meer verwacht. Bij vlagen te houterig, niet geheel volgens de emoties die juist bij de rollen hoorden. My bad, ik zie teveel films , ik weet het. Maar zoals gezegd: het verhaal was boeiend genoeg voor een echte filmervaring. 

Een jong stel dat hun vrijheden wil kunnen combineren met de verplichtingen van een gezin, dat is waar we het over hebben in het geval van Lucas en Johanna. Hun zoontje Kai is nauwelijks vijf jaar oud als hij met zijn ouders meegenomen wordt op wereldreis. Ze zeilen over de Atlantische Oceaan , eerst van oost naar west. Op Barbados vieren ze de 5e verjaardag van het ventje waarna ze via de Azoren weer terug gaan zeilen. 

Alles gaat naar wens, het gebrek aan wind lijkt op de terugreis het grootste probleem. Lijkt, want plots is Kai verdwenen. In een onbewaakt moment (vader doet onderhoud aan de boot, moeder maakt vis schoon op het achterdek) is het jongetje van boord geglipt. Tegen beter weten in blijft het stel dagenlang rondcirkelen op de plek waar ze hem uit het oog verloren, maar ze vinden geen spoor meer van hun blonde oogappel. Het heeft een vernietigend effect op de jonge ouders: met het leven van hun zoontje verloren ze gevoelsmatig ook hun eigen bestaan. Johanna staat nauwelijks meer op uit bed, ze communiceert amper en drijft zichzelf tot waanbeelden. Het is op, voordat er nog ergere dingen gebeuren verdwijnt Johanna plotseling uit Lucas' leven. 

Een tijdssprong: 40 jaar later is Lucas een gevierd opera-regisseur die eindelijk schoon schip wil maken met de wanorde in zijn hoofd: hij maakt een voorstelling over het tragische verlies van zijn zoontje. Kort voor de première staat plotseling Johanna weer voor zijn neus. 

Met: Sallie Harmsen, Reinout Scholten van Aschat, Elsie de Brauw, Gijs Scholten van Aschat

Stalker - Andrei Tarkovski

Stalker op IMBb (8,1)

Stalker op Moviemeter (3,86)

Ooit, begin jaren 80, zag ik de film op een filmfestival. Op hardplastic stoelen, in een betonnen zaaltje, als tweede film van de avond deze bijna drie uur durende klassieker-in-wording. De film duurt lang, zelfs voor mij als liefhebber van traagheid in films. Dat komt echter wel de zeggingskracht ten goede, en daar is het de regisseur van begin af aan om te doen geweest. De groeiende twijfel van de hoofdrolspelers rijst ook in jouw hoofd: doe er wat mee of maak hier een eind aan, heren. 

We volgen de drie hoofdpersoon (Gids, Schrijver en Professor) op hun reis naar "De Zone" , een gebied nabij hun sombere huisjes. De Zone is een gebied waar volgens overlevering een meteoriet is neergekomen die het leven daar totaal veranderde. Stalker, de gids, verdient er een bescheiden inkomen mee door mensen op een tocht door het verboden gebied te nemen. Grote hekken , schietgrage grenswachten en een lange tocht door onherbergzaam terrein wacht de bezoeker voor hij zijn vurig verlangde doel zal kunnen bereiken. De mare gaat immers dat er in een van de gebouwen een magische ruimte bestaat die je leven verandert. 

De tocht erheen is niet zonder gevaren. Hoe dieper de zone wordt binnengedrongen, hoe meer kleur er - in deze film letterlijk - komt in leven en omgeving van de bezoekers. De gesprekken tussen de drie zijn intens en niet van ruzie gespeend. Dat werkt op elk van hen als een loutering: moet ik mijn handen dichtknijpen met wat ik al heb of is er  - door het betreden van die ruimte- inderdaad meer uit het leven 
 te halen? 

Tarkovski is een magisch filmer: beeld- en kleurgebruik zijn superbe. Je zou de film kunnen uitleggen als aanklacht tegen de destijds nog vigerende Sovjet-unie, je zou er ook een bredere menselijke zoektocht naar geluk in kunnen zien. Hoe dan ook: een 8,1 op IMDb , dat halen maar heeel weinig films. 

Met: Aleksandr Kaydoniskiy , Anatoliy Solonitsyn , Nikolai Grinko , Alisa Freyndhlikh

Palm Springs - Max Barbakow

Palm Springs op IMDb (7,4)
 Palm Springs op Moviemeter (3,44)

Aanvankelijk dacht ik met een goedkope ripoff van Groundhog Day te maken te hebben (vandaar dat ik het kijken van de film zelfs enkele dagen onderbrak) maar achteraf zit er toch best veel leuks aan deze film. Cheeky humor, een aantal verschillende invalshoeken van dezelfde momenten en lekker optimistisch acteerwerk. Goed te doen dus, deze.

Nyles wordt in een sleur wakker, hij weet al wat er komen gaat: eerst seks met zijn vriendin , dan naar de bruiloft van haar beste vriendin en de dag eindigen met de zus van de bruid. Klinkt heel avontuurlijk, maar Nyles is hier allemaal al geweest: hij leeft in een loop, elke dag dezelfde dag. Hij probeert van alles om er uit te komen: ver weg vluchten, verongelukken en zelfmoord heeft hij allemaal al geprobeerd maar het maakt niet uit. Zo gauw hij wakker wordt, staat zijn vriendin weer aan de rand van het bed en begint de dag opnieuw.

Maar toch, toch weet hij een beetje verandering in de dag te krijgen als hij toevallig de ongelukkige en ontevreden Sarah meesleept in zijn herhaling. Ze luistert niet naar zijn waarschuwingen en belandt in deze cirkel: elke dag vanaf het wakker worden dezelfde mensen en dezelfde problemen. Sarah is echter niet van plan hierin te berusten , ze sleept Nyles in alles mee om in godsnaam uit deze wederkerigheid te geraken. Gek genoeg beginnen ze hun afwijkende houding per dag leuker te vinden, zelfs als dit gewoon weer dezelfde dag is. 

Met: Andy Samberg, Cristin Milioti , JK Simmons

FIN - song : Daryll Hall & John Oates - When the morning comes

I'm thinking of Ending Things- Charlie Kaufman

Nou, vooruit: ze gaat met hem mee. Omdat hij het zo graag wil. Ze stapt bij Jake in de auto voor een lange rit: ze rijden naar het platteland alwaar ze zijn ouders gaat ontmoeten. Het sneeuwt behoorlijk, ze heeft de volgende dag afspraken dus Jake moet beloven dat ze 's avonds nog wel terug gaan.  
Onderweg spookt er steeds maar één gedachte door haar hoofd: ik moet er mee stoppen. Wat dat precies is, weten we niet precies. En ik zou u een knappe filmkijker vinden als u het aan het einde van de film wel weet. 


Vanaf het moment dat ze in de auto stappen ontspinnen zich gesprekken die de kijker doen twijfelen of het over de twee hoofdpersonen dan wel over zijn ouders gaat. Vooral het begrip "tijd" gaat overheersen: hebben ze het nu over vanavond of speelt dit in het verleden dan wel de toekomst? 
Het wordt alleen nog maar vreemder wanneer ze bij het ouderlijk huis van Jake belanden. Het is duidelijk het huis van zijn jeugd, het vreemde gedrag van zijn ouders verklaart ook wel een beetje het aparte en daarmee charmante van Jake's gedrag. Maar wat is haar rol hierin? En wat is die van de ouders? 

Een sterk vervreemdende film die - ik zeg het eerlijk - voor mij veel te lang duurde. Vaagheid en gekunsteldheid alom. Niet mijn ding. 

Met : Jessie Buckley , Jesse Plemons, Toni Colette , David Thewlis

TeneT - Christopher Nolan

Tenet op IMDb (8,0)

Tenet. Lees het woord : het betekent niets. Lees het achterstevoren: nog steeds niets. Toch is het al een indicatie dat de filmtitel een palindroom is. Van voor naar achter en van achter naar voren: het lijkt hetzelfde, het lijkt in niets te verschillen. Nolan is als regisseur gefascineerd door het begrip "tijd":  hij speelde er al eerder mee, met name in "Memento" was het de leidraad van de film. Zo ook in "Tenet". 

De term "Tenet" blijkt een codenaam. Een beperkt aantal mensen beschikt over het vermogen om vanuit de toekomst terug te reizen in de tijd. "Tijdinversie" heet dit fenomeen en , hoe absurd het ook klinkt, het wordt overtuigend aangepakt als een mogelijkheid. Wat het syndicaat ermee doet , is terugreizen in de tijd om de loop van de geschiedenis her en der aan te passen. Uiteraard is Andrei Sator, de leider van het syndicaat, iemand met kwade bedoelingen: hij zoekt naar een manier om de wereld te vernietigen , mee te trekken in zijn persoonlijke val. Daartoe beschikt hij over een algoritme met negen verschillende onderdelen, waarvan hij er al over acht beschikt. U snapt. 

Hij wordt daarin tegengewerkt door 'The Protagonist" , de man die het goede in de wereld vertegenwoordigt en die namens de overheid alles moet doen om deze dreiging - letterlijk- uit de wereld te helpen. De protagonist gooit het op een akkoordje met de verleidelijke vrouw van Sator, zodat hij een weg naar binnen weet te werken in de wereld van het kwaad. 

Begrijpt u het nog? Nee, snap ik, het is voor iedereen enorm lastig om het script bij te houden. Maar dat geeft voor u als kijker niet: de film is sensationeel, visueel en er wordt écht een verhaal verteld. Zelfs voor iemand als ik is deze film fijn om naar te kijken: er gebeurt iets, het is een reis, hoe onwerkelijk ook. Geen spijt van. 

Met : John David Washington, Robert Pattinson, Elizabeth Debicki, Kenneth Branagh

In Time - Andrew Nicholl

In TIme op IMDb (6,7)

Tijd is geld. Cliché, zegt u? Niet als je in de dystopische wereld terecht komt waarin deze film zich afspeelt. Daarin is tijd letterlijk het betaalmiddel dat leven en dood bepaalt. Ieder mens krijgt sowieso 25 jaar bestaansrecht, daarna krijgt ie een eenmalig quotum en zal hij voor de rest zelf moeten voorzien in zijn uren. Werken levert tijd op, handel natuurlijk ook. En als je tijd op is, dan stopt het allemaal. Staat je klok op 0, dan stopt je hart met tikken en zit jouw tijd erop.


Zoals in alle dystopische films zit er een misdadig syndicaat achter dat het geheel aan tijd controleert. Ze zorgen goed voor zichzelf, deze  Time Watch - leden (jaja, er wordt grif met taal gespeeld) . Uiteraard zijn er de bankiers, die tijd lenen tegen woekerrente, uiteraard is er een levendige straathandel en uiteraard zijn er de gangs die overvallen plegen als "tijdrovend" klusje. Er bestaat zelfs een tijd-voedselbank waar wanhopige behoeftigen in de rij staan om te kijken of er voor hen misschien een beetje tijd over is.
In deze moeizame wereld valt een beetje menselijkheid al snel op. Will Salas is er zo een, hij accepteert het niet als hij ziet dat iemand overvallen wordt. Hij redt de man , als dank overhandigt deze man hem zijn tijd. Zijn leven dus eigenlijk, hij hoeft het zelf niet meer. Vanaf dat moment is Will een rijk man , maar het betekent ook dat hij in de gaten wordt gehouden en dat ie voor zijn tijd moet vrezen. Hij belandt in de jetset van de tijd, in de New Greenwich wijk (ook over nagedacht, jazeker) , alwaar hij aan de pokertafel belandt met de rijkste bankier van het land. En met diens dochter in contact komt. Zij walgt van pappies praktijken en sluit zich aan bij Will om de strijd met de Time Watch aan te gaan. Als een moderne Bonnie en Clyde vervolgen zij hun rooftocht, als een Robin Hood delen ze de buitgemaakte tijd weer uit aan de tijdloze bevolking. Dat kan natuurlijk niet lang goed gaan.

Met : Justin Timberlake, Amanda Seyfried, Cillian Murphy

Before Sunset- Richard Linklater

Before Sunset op IMDb
Hoewel minder innemend dan het eerste deel van de trilogie was ook de tweede film van de Before-trilogie een bijzondere gebeurtenis.
Negen jaar na de plotselinge ontmoeting in Wenen ontmoet het stel elkaar weer , als de man een signeersessie houdt van het boek dat hij over die eerste ontmoeting schreef. Zij heeft het gelezen en daagt op in de boekhandel.
Opnieuw begint een lange praatsessie met als rode draad "What if.." . Wat als zij nu wel was komen opdagen op de afspraak die ze een half jaar na dato hadden gezet? Waren ze dan nu een stel geweest , waren ze dan nu niet beiden ongelukkig in hun huidige relatie. Of anders: wat als ze het toen wél geprobeerd hadden, zouden ze dan nu nog wel samen zijn of zou de magie van de ontmoeting juist zijn uitgewerkt?

Erg interessante stellingname, begeleid door beelden van een romantisch Parijs. Linklater heeft een uitermate eigen visie op tijd (de spelers zijn ook daadwerkelijk negen jaar ouder dan in de eerste film, ze tekenen ook qua leeftijd met de ontwikkeling mee).
Ik ben wel om, ik vind het interessant. Deel 3 heb ik ook staan, die moet er deze week nog aan geloven.