The Box- Richard Kelly

The Box op IMDb (5,6)
 The Box op Moviemeter (2,51)

The Box op Wikipedia

Een Science Fictionthriller, zo wordt deze film geafficheerd. Mag allemaal, maar ik zou deze toch liever in het genre "niemendalletje" opbergen. Erg veel soeps was het het niet, maar dat zal meer met mijn ongevoeligheid voor onwereldse zaken te maken hebben. De acteurs (best nog een schare aan bekende A- en B-gezichten komen voorbij) doen hun best maar dit soort films liggen nu eenmaal niet erg in mijn straatje. Voor de liefhebber derhalve.

Er wordt in het holst van de morgen aangebeld bij het gezin Lewis, iedereen is direct wakker. Moeder Norma Lewis ziet nog net een zwarte auto wegrijden als ze de deur opent, voor haar op de stoep staat een ingepakte doos. Binnenhalen natuurlijk, al worden ze niet veel wijzer van het openen van de doos: een bol met een drukknop er bovenop en een briefje erbij: meneer Steward zal vanmiddag om 17u bij u langskomen. Pappie en mammie gaan vervolgens allebei naar hun werk, waar ze allebei een slechtnieuwsbericht krijgen: Arthur loopt een belangrijke promotie bij de NASA mis, Norma's onderwijsbaan zal niet langer gesubsidieerd worden. Misère dreigt dus, om de sfeer even te schetsen.

Hierdoor zijn de Lewisjes namelijk een stuk ontvankelijker voor de boodschap van meneer Steward: "als je die knop indrukt, zal er ergens een onbekend iemand sterven. Maar je krijgt daar wel een miljoen dollar voor!" Dilemma van jewelste dus. U snapt: ze drukken de knop in, krijgen een koffertje met besmet geld en daarmee zou voor hen de betere tijd moeten aanbreken. Which is not, want die meneer Steward (een ex- CIA meneer die een bijzonder plan heeft voor de Amerikaanse maatschappij) laat ze natuurlijk niet helemáál met rust, het is helemaal niet voorbij met het aannemen van dat koffertje. 
Spanning stijgt, hoe redt het zo doorsnee levende gezinnetje zich hieruit?

Met; Cameron Diaz, James Marsden, Frank Langella, James Rebhorn

Quand vient l'automne (aka When fall is coming) - Francois Ozon

Quand vient l'automne op IMDb (6,9)
 Quand vient l'automne op Moviemeter (3,64)

Mijn tweede Ozon-film in ongeveer een week tijd. Het blijft wonderlijk om te zien hoe makkelijk de regisseur laveert tussen verschillende genres, iets wat ik eigenlijk verder vooral van een Michael Winterbottom ken. Niet alles is dan ook even goed, maar je herkent doorgaans de meesterhand wel. In deze film speelt hij met 'iedereen verdient een tweede kans', waarbij het beurtelings aan ons en aan de regie is om op het verkeerde been te staan voor wat betreft de bedoelingen van de hoofdpersonen. Dat is knap, het leidt tot een rustig kabbelend verhaal met een reservoir aan ondertonen en verwachtingen.

De gepensioneerde Michelle zorgt voor alles en iedereen in haar omgeving: haar tuintje, haar huisje, haar inwendige mens en ook haar beste vriendin Marie-Claude kan op steun rekenen. Michelle rijdt haar steeds naar de gevangenis waar Vincent, de zoon van Marie-Claude, zijn tijd uitdient. Tijdens de boswandelingen kan haar vriendin haar ei kwijt over de zorgen voor de toekomst. Ondertussen plukken de dames paddenstoelen die Michelle wil gebruiken voor morgen, als haar dochter Valerie komt lunchen.

Dat gaat mis, er blijken foute paddenstoelen tussen te zitten en Valerie - toch al geen hoge pet op van haar moeder- legt bijna het loodje. Valerie verdenkt haar moeder van opzet, langzaam krijgen we inzicht in waar de wrok van de dochter vandaan komt: die heeft alles te maken met het ooit geheime verleden van moeder. Valerie vertrekt direct terug naar Parijs en ontneemt haar moeder daarmee de kans op een fijne vakantieweek met haar kleinzoon. 
Ondertussen komt Vincent vrij, hij krijgt van Michelle de kans om zijn bestaan opnieuw op te bouwen. Ze bezorgt hem klussen en financiert zelfs een nieuw project voor hem. In al zijn dankbaarheid gaat Vincent proberen te bemiddelen tussen Michelle en haar dochter maar dat had hij beter niet kunnen doen.

Met; Helene Vincent, Josiane Balasko, Ludivine Sagnier, Pierre Lottin

Gezien op: Pathé Thuis

LBJ - Rob Reiner

LBJ op IMDb (6,5)
 LBJ op Moviemeter (3,05)

Het is toch wel een genre op zich: presidentenfilms. We maakten er ooit een complete ronde over in onze filmquiz, er zijn er zoveel dat we zelfs nog konden schrappen om tot tien acceptabele keuzes te komen. Iedereen kent wel "JFK" maar zijn opvolger (met een vergelijkbare afkorting) is bij velen een stuk minder bekend. Lyndon Baines Johnson is door de geschiedenis door de jaren heen wel getypeerd als ridder van de droevige figuur. Immers, hoewel zelf hardliner qua politieke ideeën bereikt hij het daarin hoogst haalbare ambt slechts omdat hij de eerst opvolgende in lijn was. Als Kennedy niet zou zijn vermoord, zou hij nummer president zijn geworden. In de film "LBJ" volgt befaamd regisseur Rob Reiner de wording van een president.

De film start op het katalyserende moment van JFK's bezoek aan Dallas, november 1963. Johnson is een zuiderling en denkt aardig thuis te zijn in de denkwijzen van de Texaanse bevolking maar ziet tot zijn verbazing dat ook hier de gekte is toegeslagen: het publiek is idolaat van die goodlooking guy die hun president is, van de man met sex- en alle andere appeals die klasse verraden. Johnson constateert mokkend dat hij een achtergrondfiguur is geworden die door politieke handigheid van JFK min of meer is geneutraliseerd: zijn invloedrijke positie als Southern Senator is ingeruild voor een plek in de schaduw van een immer stralende president. 

Maar ja, we kennen de geschiedenis. Lee Harvey Oswald vermoordt en verstoort de American Dream en dat betekent automatisch dat LBJ uit de schaduw moet stappen. Deze overlegt nog wel met Robert, de nukkige broer van de doodgeschoten president maar deze merkt dat zijn weerstand tegen Johnson het af moet leggen tegen de officiële regels der verantwoordelijkheid: Amerika heeft leiding nodig en daarvoor is de VP nu eenmaal de eerste aangewezen kandidaat. Aanvankelijk verrast Johnson iedereen door kordaat en bewust de ingezette lijn van JFK voort te  zetten: de Civil Rights-act die zijn voorganger zo graag wilde, zal en moet er komen omdat Amerika stappen moet maken richting de moderne tijd. Johnson's oude vrienden voelen zich verraden maar zien ook wel in dat de pragmatische aanpak van de nieuwe president de tijdgeest goed te pakken heeft.

Met; Woody Harrelson, Jennifer Jason Leigh, Richard Jenkins, Michael Stahl-David, Jeffrey Donovan, Bill Pullman

FIN - song : Marc Shaiman- Let's get to work

Sun Children (aka Khorshid/The Sun) - Majid Majidi

Sun Children op IMDb (7,1)
 Sun Children op Moviemeter (3,71)

Deprimerende film, ondanks dat ie voortdurend naar het licht toe werkt. Natuurlijk zitten er wel sprankjes hoop in, maar over het algemeen kijken we naar het droeve lot van vluchtelingenkinderen die te vroeg met het straatleven worden geconfronteerd. 

Gevlucht uit Afghanistan en dan in een Iraanse stad terecht komen. De jonge Ali heeft het niet getroffen, net zo min als zijn vriendjes Abolfazl en Reza. Ze doen een beetje klusjes voor een louche garagehouder, klusjes die eigenlijk het daglicht al niet verdragen. Dat wordt nog erger als Ali door de garagehouder onder druk wordt gezet. 

Hem wordt opgedragen "een schat" te vinden die zich onder het schoolplein van de Sun School zou bevinden. Hoewel de jongens niet weten waar ze dan precies naar moeten graven, vinden ze het eigenlijk wel spannend. Om op het terrein te komen, moeten ze zich echter eerst aanmelden als leerling. Dat gaat niet makkelijk maar uiteindelijk komen ze bij de schappelijke leraar Rafie terecht. Deze trekt zich het lot van de jongens aan en ontfermt zich over hen. Dat heeft voor Abolfazl en Reza best een goed effect, die zien kansen om via onderwijs vooruit te komen. Maar Ali, juist de meest aansprekende van het groepje, belandt in een tweestrijd: hij ziet wat de leraar hen allemaal voor betrokkenheid en kansen toont, maar die "schat" blijft toch aan hem trekken. Hij moet keuzes maken.

Met: Rouhollah Zamani, Javad Ezati, Ali Nasirian

FIN - song : Ramin Khosha - Alone in school

Villain - Philip Barantini

Villain op IMDb (5,9)
 Villain op Moviemeter (2,63)

Minder slecht dan ik vooraf dacht (ik had m al bijna een jaar op de Film1-schijf staan, was vast niet voor niks dat ik er steeds maar niet aan begon), heb me dan ook niet op het cliché misdadigersverhaaltje proberen te focussen maar op de positieve draai: hoe reëel zijn tweede kansen? 

Eddie Franks lijkt op het eerste gezicht een klassieke misdadiger: harde opstelling, roeien en ruiten en focus op het resultaat van zijn (mis)daden. We leren hem kennen als hij net weer de gevangenis mag verlaten na een langdurig verblijf binnen de muren. "Maak je geen zorgen, mij zien jullie hier niet meer terug" zegt hij tegen de bewakers met wie hij min of meer een vriendelijke omgang heeft opgebouwd.

Eddie wordt opgewacht door zijn broer, een snuivende mislukkeling die eigenlijk meer aanspraak maakt op een rondje celdeuren dan zijn broer. Drugsdealen, handeltjes, het is het allemaal net niet. Eddie overtuigt zijn broer dat ze het vanaf nu zuiver moeten aanpakken, hij wil niet meer terug naar de gevangenis. Dus knappen ze het oude familiecafeetje op, werken een aantal lastige onderwereldmannen de deur uit en proberen op een eerlijke manier de ponden te verdienen. Dat gaat eventjes goed.

Al snel komen er zware delegaties van lokale misdaadsyndicaten de tent binnen en nee, ze zijn niet op zoek naar Eddie, ze moeten zijn broer Sean hebben. Eddie ziet zijn voorgenomen verbeterde opstelling in de knel komen en besluit zijn broer uit de wind te houden. De knokploeg krijgt met Eddie te maken, hij zal het oplossen. U snapt al, hij moet daarvoor verder gaan dan ie zichzelf voorgenomen had. Eens een villain, altijd...

Met: Craig Fairbrass, George Russo, Izuka Hoyle, Mark Monero

*

Muidhond (aka Tench) - Patrice Toye

Muidhond op IMDb (6,8)
 Muidhond op Moviemeter (3,36)

Moedige film, maar o zo lastig. Moedig van de maker omdat die een maatschappelijk probleem (of eigenlijk een afwijking) op humanistische manier probeert te benaderen. Lastig voor de kijker omdat je gewend bent te proberen je te vereenzelvigen met de hoofdrolspeler dan wel de tegenhangers. En dat conflicteert in deze film enorm. Vooropgesteld: iedereen denkt van zichzelf het goede te doen in deze setting, maar de cocktail is explosief en gevaarlijk. Ongewild misschien, maar het blijft gevaarlijk. 

Wat dan precies? Dat ga ik u proberen te vertellen. Jonathan keert terug naar huis, klaarblijkelijk na een gevangenisstraf. Zonder dat het uitgesproken wordt, leren we al snel dat hij vastgezeten heeft wegens pedoseksualiteit. Je ziet niets aan hem, je denkt: jeetje, wat een aardige buurman. 

Precies dat is het probleem van Jonathan (een ijzersterke Tijmen Govaerts): hij IS aardig, hij is vriendelijk en voorkomend en zachtaardig. Maar ondanks dit alles is hij dus toch ooit in de fout gegaan en daarvoor veroordeeld. Nu, weer terug na het uitzitten van die straf, moet hij weer resocialiseren. Hij traint, hij werkt, hij vist. Zijn moeder houdt scherp in de gaten dat hij buiten de verleidingen blijft. 

Dat gaat lang goed, totdat er nieuwe buren komen. De nieuwe buurvrouw heeft niet alles onder controle, ze heeft in ieder geval weinig zicht op haar stuiterende dochter. En precies dat meisje, de ontwapenende Eike, komt in contact met Jonathan. Ze vindt hem tof, haar nieuwe buurman, ze probeert te gaan waar hij gaat. En Jonathan doet alles om te voorkomen dat hij het verliest van zijn heimelijke gedachten. Hij traint fanatieker, hij werkt harder, hij weert het meisje af maar voor hij B kan zeggen, steekt ze haar blije hoofd alweer om de deur. De onwetende buurvrouw vindt het allang al prima dat ze haar dochter af en toe alleen kan laten, maar Jonathan's moeder probeert uit alle macht haar zoon in toom te houden. Het is een struggle, ongekend heftig in de hoofden van zij die weten. Probeer daar als kijker maar eens onbevooroordeeld naar te kijken. 

Met: Tijmen Govaerts, Julia Brown, Ina Geerts, Greet Verstraete