Peaky Blinders: The Immortal Man - Tom Harper

Peaky Blinders: The Immortal Man op IMDb (6,9)
 Peaky Blinders: The immortal man op Moviemeter (2,91)

Peaky Blinders op Wikipedia

Voor wie de afloop van het zesde (!) seizoen van de meeslepende serie "Peaky Blinders" niet bevredigend vond, is er nu de film. De eerste film over deze gewelddadige groep en dan moet ik daar natuurlijk iets over schrijven. Ik was wel geporteerd van de serie, in ieder geval de eerste drie seizoenen. Tevens ben ik gecharmeerd van het intense acteerwerk van Cillian Murphy, die een intense blik paart aan vaak mooi sociaal gedragen rollen. Voeg daaraan toe het modeaspect (ineens zag je overal mannen in Peaky-style) en de immer uitstekende muziekkeuze (ook deze soundtrack is weer volop raak) en je hebt een cocktail voor succes. Maar goed, nu de film. U ziet dat ie in de eerste week van beschikbaarheid nog niet de zeven als waarderingscijfer haalt, aan u om te zien of dat terecht is.

1940. Tommy Shelby leeft ver teruggetrokken van de Birminghamse stoomketel waar hij zijn gevaarlijke reputatie opbouwde. Zijn gewelddadige verleden achtervolgt hem, hij slaapt niet goed (en dat is zacht uitgedrukt). De Tweede Wereldoorlog is nog maar net van start als zijn oude stad gebombardeerd wordt door de genadeloze Duitsers. Reden voor Tommy's zus Ada om haar broer op te zoeken: of hij terug wil keren naar Birmingham om orde op zaken te stellen. Daar is de vlam helemaal in de pan geslagen nu Tommy's zoon Duke (een opnieuw sterke Barry Keoghan) de Peaky Blinders-bende op nog agressiever wijze leidt dan Tommy ooit deed. De ene Rom Baro is de andere niet.
Tommy twijfelt, het liefst blijft hij alleen met zijn zondige gedachten die hij nu in een boek aan het verwerken is. Maar Ada volhardt: ze meldt Tommy dat de Duitsers een misdadig fascistoïde plan hebben beraamd, dat ze door zijn zoon willen laten uitvoeren. 
Het wordt niet alleen een strijd van Engelsen tegen Duitsers, het wordt er ook een van vader tegen zoon.

Met: Cillian Murphy, Tim Roth, Barry Keoghan, Rebecca Ferguson, Sophie Rundle, Stephen Graham, Packy Lee, Ned Dennehy

FIN - song : Bela Bartok - Lankum & Grian Chatten - Hunting the Wren

Buladó - Eché Janga

Buladó op IMDb (7,1) 

Gemengde gevoelens bij het verlaten van de zaal. En dat bedoel ik ditmaal veel minder negatief dan het klinkt. Voor het leeuwendeel had ik naar een pijnlijk schrijnende film over verlies zitten kijken, maar het poëtische einde vergoedde veel en maakte veel inzichtelijk. 

Kenza is een jong tienermeisje, bezig een jonge vrouw te worden. Ze leeft met haar vader en haar opa op een rommelig autokerkhofje op Curacao . Moeder is er niet meer en dat gemis ligt elke dag op tafel. Opa leeft in het verre verleden van zijn voorvaderen, haar vader probeert zo veel mogelijk quasi-realistisch in het heden te leven en Kenza, zij zit daar precies tussenin. Ze krimpt ineen als haar vader aan de schooldirecteur uitlegt dat zij haar moeder nooit gekend heeft en haar daardoor simpelweg ook niet kan missen. Wij weten als kijker wel beter: ze snuffelt in de spullen van haar moeder, ze spijbelt van school om dan naar de begraafplaats te fietsen en het graf van haar moeder te verzorgen. 

Kenza neigt meer naar de spirituele benadering van haar opa dan naar het kille wegstoppen van verdriet door haar vader. Opa vertelt haar verhalen over de oude geesten van de vroegere bewoners, de slaven die het eiland zo lang draaiende hebben gehouden. Volgens hem is Kenza's moeder ook ergens in die contreien beland: ze zit in een imaginaire wereld van waaruit ze op haar eigen manier contact zoekt met Kenza. 

Vader krijgt steeds meer moeite met de zweverigheid van opa , maar Kenza stelt zich ferm op. Ze verdedigt opa , al zit daar ook een vorm van wensdenken in. Opa bereidt ondertussen zijn naderende einde voor en vraagt zijn kleindochter te voorkomen dat hij in een verzorgingshuis wordt geplaatst (hij noemt dat "een betonnen grafkist") . Kenzo wordt met grote stappen volwassen. 

Met : Tiara Richards, Felix de Rooy, Everon Jackson Hooi

Boze Cialo (aka Corpus Christi) - Jan Komasa

Corpus Christi op IMDb (7,7) 

Het lichaam van Christus. Dat is de vertaling van Corpus Christi. Daniel , net vrijgelaten uit de gevangenis , kruipt in het lichaam van Christus door zich uit te geven als priester. Toegegeven, in de nor heeft hij zich van zijn beste kant laten zien door het allerbeste hulpje te zijn van de instellingspriester, door samen met hem missen en gezangen te leiden. Maar dat het criminele in hem nog behoorlijk aan de oppervlakte zit, blijkt in die ene dag die zit tussen zijn vrijlaten en zijn aanmelding bij een houtfabriek waar voor zijn maatschappelijk herstel een baantje is geregeld. 

Voor de deur van die fabriek twijfelt hij en loopt impulsief in de richting van de luidende kerkklokken. Hij pocht in de kerk dat hij zelf ook priester is en haalt ter illustratie zijn boordje uit de tas. Dat treft: de dienstdoende pastoor is ziek en moet enige tijd worden opgenomen. Of hij voorlopig God's toezicht kan waarnemen. Dat doet Daniel, die zich vanwege de mogelijke ontmaskering voorlopig pastoor Tomasz noemt. 

Zijn onconventionele aanpak werkt verfrissend op de parochianen, die - net als Daniel zelf - een enorm geheim blijken mee te dragen. Vroom en volgzaam aan de buitenkant, hatelijk en giftig aan de binnenkant. Op een gruwelijke wijze groeien pastoor en burgers naar elkaar toe: de weerstand tegen die aparte jonge priester neemt beurtelings af en toe. Maar ook de burgers bewegen: er zijn voorstanders voor het herstellen van de open wond in deze gemeenschap, maar er is ook een machtige en behoudende stroming die daar niet over peinst. En dan duikt er ook nog eens een oud-celgenoot van Daniel op: hoe redt hij zich uit de leeuwenkuil? Het kan niet anders of ieders geheimen moeten worden ontrafeld: Het voorhang scheurt : God en Duivel gaan de confrontatie aan. 

Schitterende film, die menselijker en minder stichtelijk is dan u uit het bovenstaande zou kunnen opmaken. Intrigerend verhaal, overtuigend spel en een voortdurend dubbele bodem: prachtig. 

Met : Bartosz Bielenia , Eliza Rycembel , Alexandra Konieczna, Leszek Lichota

Midsommar - Ari Aster

Midsommar op IMDb (7,2)
Nog steeds komen er meer films uit dan ik zie, dan ik kan zien ook. Om die reden is het handig als je af en toe getipt wordt. Deze film stond bij vele filmliefhebbers hoog in de lijstjes eind vorig jaar, dus ik pakte de kans om de eerste week van roulatie op Netflix te gebruiken om dat gemis weg te werken. Tips zijn immers altijd welkom en ik ga redelijk goed op Florence Pugh, dus negeerde ik het horrorlabel en klikte ik op "SPEEL" .
Dat kwam me duur te staan, althans: ik vond deze film ronduit belachelijk. Een groep Amerikaanse studenten, waaronder een door een heftig familiedrama getroubleerde vrouw, maakt een soort studietrip naar Zweden. Ze gaan daar de rituelen rondom de midzomer-traditie bestuderen, meer specifiek de rituelen die het Harga-volk toepast. Dit blijkt niet gewoon een regionaal clubje te zijn, nee het is een heuse sekte , vol met "oude tradities" en "historische waarden".
Afvalrace begint, de groep dunt "op mysterieuze wijze" steeds meer uit en dat getroubleerde meisje moet natuurlijk de nieuwe zomerkoningin van het dorpje worden. Potsierlijke dansjes en gebruiken krijgen we voorgeschoteld voordat we langzamerhand het einde bereiken. Het einde van de studentengroep in ieder geval.

Met : Florence Pugh, Jack Reynor,

Down to earth - Renata Heinen en Rolf Winters

Down to earth op IMDb (6,8)
Er tegenin valt te brengen dat het hele verhaal - de titel ten spijt - wel heel erg zweverig is. Dat er wel een heleboel aannames gedaan moeten worden om overtuigd te zijn van de mogelijkheid de wereld te veranderen door een andere spiritualiteit.
Minstens zo veel valt er echter vóór te zeggen. Want waarom niet? Waarom niet eens wat meer afstand van kapitalisme en consumentisme, waarom niet ontspullen en onthechten? En vooral: waarom niet eens meer denken in het menselijke in plaats van in het materiële?

U begrijpt: ik heb gekeken naar de meest besproken docu van dit moment. Dat we met z;n allen niet heel gelukkig zijn op deze aardbol, dat moge duidelijk zijn. De ene heeft moeite aan te haken bij de rat race, de andere is bezorgd over onze omgang met moeder Aarde, weer een ander heeft angsten over oorlog en armoede. En geef toe: al die verschillende elementen spelen op dit moment.

Een Nederlands stel besloot even ruim een decennium geleden om het westerse bijltje er bij neer te gooien. Ze stopten met hun baan, ze zegden alle contracten en verbintenissen op en trokken met hun gezin de wereld in. Op zoek naar de "keepers of the earth" : overal op aarde zijn mensen die het anders doen dan de rest. Die spiritualiteit als leidraad hebben, al dan niet voorzien van denkbeelden over reïncarnatie en het bestaan van diverse goden. De onthechte Nederlanders vonden ze in Amerika: oude wijze Indianen die als native bewoners daar altijd volgens een traditionele eenheid met de natuur hebben geleefd. Ze vonden ze in Australië, onder de verdrukte Aboriginals. Ze vonden ze in Peru , in Kenia, in Japan en in Ierland.
Overal en nergens, bijna letterlijk, leefden die mensen in harmonie met zichzelf. En met de natuur. Ze volgden oude tradities die ze de mogelijkheid verschaften om niet mee te hoeven rennen in de jacht naar meer meer meer. En die daarmee een vorm van menselijke tevredenheid brachten. Hetgeen immer de eerste stap is naar geluk.

Natuurlijk: een filosofie van lik-me-vessie. Maar wel o zo belangrijk om zo te kunnen blijven dromen. Omdat je weet dat het er moet zijn. Er moet een manier zijn om niet ten onder te gaan in het hebberige heden. Er zijn andere wegen. Eerder oude wegen dan nieuwe wegen. Maar zeker andere wegen.