Sweat (aka Pot) - Magnus von Horn

Sweat op IMDb (6,5)
 Sweat op Moviemeter (3,15)
Sweat op Wikipedia 

Een wereldje waar ik weinig weet van heb. Maar ook een waar ik weinig last van heb. De zogenaamde magie van "influencers" gaat behoorlijk aan mij voorbij. Dit realiseerde ik me toen ik deze week deze film bekeek. De andere kant van het filmverhaal, de wereld van sportscholen en dito verdwazing, die ken ik dan weer wél, al is het van observeren: met enige regelmaat bezoek ik de sportschool omdat een kantoorpik nu eenmaal wel voor zijn beweging moet zorgen. Maar steeds verbaas ik me erover dat ik altijd maar dezelfde gezichten blijf zien, ongeacht op welke dag ik naar de oefenruimtes fiets. Respect voor wie daar "woont", ik ontleen er zelf echter geen enkele status aan. Blij dat ik het gedaan heb, nog blijer dat ik na afloop even in de sauna mag. Al deze terzijdes heb ik nodig om maar aan te geven dat deze film voor mij over een tamelijk onbekend lifestyle gaat. Totdat het persoonlijk wordt, dan begin ik dingen te herkennen.

Sylwia is de absolute top. Hele klassen en scholen willen haar fitnesslessen volgen, ze aerobict iedereen de moeder. Aanbeden wordt ze. En ze vindt het heerlijk. Al haar activiteiten exposeert ze dan ook nog eens dagelijks op social media, zodat ze dermate veel volgers blijft houden dat productplacing rendabel wordt. Ze leeft op gesponsorde producten, zeg maar: haar pagina's worden gevolgd, haar dvd's verkopen als een malle, ze wordt op straat herkend, sky en limit en zo.

Als kijker weten wij dan al dat dit een facade is, een lege huls. Want eenmaal thuis overvalt de eenzaamheid onze Sylwia: niemand om tegenaan te schurken, geen stevige schouder om op te leunen en nu ontdekt ze verdomme ook nog dat er een obscure stalker onderaan haar flat staat. Het gaat in haar hoofd zitten en wat daar in zit, zal er ook een keer uit moeten: uiteindelijk breekt Sylwia, precies op het moment dat ze weer eens een filmpje voor haar socials opneemt. U snapt: dat is dus precies níét waarop haar volgers en haar sponsors zitten te wachten. De geest moet weer in de fles, maar hoe?

Met : Magdalena Kolesnik, Julian Swiezewski, Aleksandra Konieczna

FIN - song : Wcsazy - Jestés Najlepszy

Three kilometres to the end of the world (aka Trei kilometri pana la capitul lumii) - Emmanuel Parvu

Three Kilometres to the End of the World op IMDb (7,0)
 Three Kilometres to the End of the World (3,50)

Three Kilometres to the end of the world op Wikipedia

Voorpremière-avond weer gisteren, wat is dat toch een fijn fenomeen. Geen voorfilmpjes, geen reclame, gewoon op tijd de film instarten en na afloop een waarderingscijfer geven middels een scheurkaartje. De organisatie kan daarmee onderzoeken hoe de film het zal gaan doen, of het een publieksfilm is of juist een voor een beperkt publiek. In dit geval het laatste: het was niet heel druk maar wie er was, zag een zeer sterke en vooral indringende film. 

Adi woont al een tijdje in de grote stad omdat daar het voortgezet onderwijs is gevestigd waarmee zijn ouders hem hopen voor te bereiden op een baan bij de marine. Het is nu echter zomervakantie dus is Adi terug in het doodstille dorpje in dat eenzame rivierdeltagebied waar hij opgroeide. 

Adi is anders en loopt dat lelijk op: zijn vader treft hem op een avond stevig gewond op zijn kamer aan. zijn zoon is mishandeld, heftig in elkaar geslagen door - dan nog - onbekenden. Vader start direct de zorg voor zijn zoon: hij stapt naar de politie en doet aangifte. Al snel blijkt dat de politie niet zo happig is op een onderzoek de commandant staat aan de vooravond van zijn pensioen en wil geen gedoe. Dat blijkt echter niet de voornaamste reden om het onder de pet te willen houden. Adi blijkt namelijk het slachtoffer van heftig homogeweld, als dat uitkomt zullen zowel slachtoffer als daders geen normaal leven meer hebben in het strenge dorpje. De ouders verstrakken: hun zoon, homoseksueel? Dat kunnen ze zelf al niet aan, laat staan hun omgeving. De kerk wordt erbij gehaald en niet zo'n beetje. Als Adi zich voordien al eenzaam en alleen voelde, dan blijkt dat pas het begin te zijn. Een wereld van verhulling en onbegrip ontvouwt zich.

Een waarschuwende film, deze Roemeense parel. Overal in de wereld zien we de verworven rechten van gelijkheid en waardigheid in de knel komen. Het land waar deze filmparel vandaan komt, stemde zich deze week min of meer terug naar de Ceaucescu-tijd. Het stemt niet vrolijk, het is eng.

Met: Ciprian Chiujdea, Bogdan Dumitrache, Laura Vasilu, Valeriu Andriuta

FIN - song : Daniel Gyorfi & Bobi - Fata din tramvai

Gezien in : Cinema Oostereiland

All of us strangers - Andrew Haigh

All of us strangers op IMDb (7,6)
 All of us strangers op Moviemeter (3,76)

Nog hoger dan onderstaande film eindigde "All of us strangers" in de stemlijst van mijn filmquiz-maten. In mijn bijdrage daaraan stond ie er niet op, simpelweg omdat ik m niet gezien had. Verplicht inhalen, aldus mijn vrienden. Gisteravond via de verhuurder alsnog gekeken. Wat goed! Prachtig dromerige en gevoelig sfeer met ge-wel-dig acteerwerk van de twee hotste acteurs van dit moment. Paul Mescal knalt de afgelopen twee jaar de ene na de andere prijsrol eruit, zeer terecht is roem en waardering zijn deel. In de slipstream kwam daar afgelopen jaren ook Andrew Scott bij, die na deze film fantastisch acteerwerk liet zien in het fraai geschoten, maar verder oersaaie "Ripley".  De talenten van Mescal en Scott knallen van het doek en geven een broeierige lading aan de dromerige sfeer die de film kenschetst.

Is het waan? Is het echt? Zijn het dromen? Zijn het verbeeldingen van het schrijfwerk dat hoofdpersoon Adam zo nijver verricht? Het is aan de kijker om dat zelf uit te leggen, u moet aan het werk. En dat werkt geweldig. Continue verchuift de beleving van medelijden naar tevreden, van pijnlijk naar hard-romantisch. Heel lang weet de kijker niet welke interpretatie aan dit liefdesverhaal moet worden gegeven.

Adam woont in een grotendeels verlaten flat (type Grenfell) maar vindt dat helemaal niet erg: zo kan hij zich concentreren op zijn schrijfwerk. Het enige uitstapje dat hij zich veroorlooft zijn de reisjes naar zijn ouderlijk huis, waar hij woonde totdat zij bij een ongeluk om het leven kwamen.
Hij schrikt op van zijn schrijfsels als er op de deur wordt geklopt. Na enige aarzeling doet hij toch maar open, stomdronken staat zijn buurman Harry voor de deur. Deze blijkt net zo eenzaam als Adam en zoekt gezelschap. Geen goed idee, vindt Adam en hij houdt aanvankelijk het aanbod tot kennismaking af. Maar ja, niemand in de flat dus de twee ontmoeten elkaar weer. En dan slaat de vonk over: ze storten zich in een seksuele verstrengeling die lang stand houdt omdat ze er beiden iets halen. Ondanks de intimiteit blijft Adam afstandelijk, blijkbaar wil hij niet al te realistisch in het leven staan.

De film leidt naar een prachtig vervreemdende climax. U mag er uw eigen waarheid aan plakken.

Met: Andrew Scott, Paul Mescal, Claire Foy, Jamie Bell

FIN - song : Frankie Goes To Hollywood- The Power Of Love

The Holdovers - Alexander Payne

The Holdovers op IMDb (7,9)
 The Holdovers op Moviemeter (3,75)

Deze zag ik vorig jaar ook begin januari, hij was toen net in roulatie gegaan. Eindigde hoog in de jaarlijstjes, ook die van onze eigen filmquiz-stemlijst. Omdat mijn vrouw hem nog niet gezien had en we gisteren een tripje naar Amsterdam cancelden, keken we deze. Voor haar een heerlijke filmervaring, voor mij een weerzien met een geweldige film die op een licht satirische manier toch best wat maatschappelijke puntjes aanraakt. Paul Giammati is uitmundend in deze rol, onmogelijk om niet van deze man te houden.

Wat andere mensen met kerstfilms hebben, gaat bij mij vermoedelijk gebeuren met deze: ik zou hem elk jaar in januari wel willen bekijken. Prachtig, grappig, lieflijk, warm. Topfilm!

Mijn recensie van vorig jaar: BEGT recensie The Holdovers jan 2024

FIN - song : Labi Siffre- Crying, Laughing, Loving, Lying

Priscilla - Sofia Coppola

Priscilla op IMDb (6,7)
 Priscilla op Moviemeter (3,03)

Groots aangekondigd, mede geproduceerd door het onderwerp van de film zelfs: Coppola baseerde zich voor het script op de memoires van Priscilla Beaulieu. Dat gegeven zie je terug in de film want dat de dame pijn geleden heeft, komt keihard naar voren. Voor de kijker is het jammer dat er maar matig geacteerd wordt, waardoor de film niet zo uit de verf komt als ie had gekund. Coppola weet namelijk wel - opnieuw- op meesterlijke wijze een beklemmende en lethargische sfeer neer te zetten. 

In alles is deze film de tegenhanger van de wervelende film  (nooit "rolprent" zeggen, Begt) "Elvis" van twee jaar geleden. Niet over de grote ster, maar over de vrouw die letterlijk in zijn schaduw stond (jaja, daarom kies ik voor bovenstaande filmposter). Niet over een grote romantische liefde, maar juist over de beklemmingen van een showbizz-relatie. Niet om jaloezie op te wekken, maar juist uit op medelijden. En dat kwam. 

Ze is nog maar een - ontevreden - schoolmeisje als de 14-jarige Priscilla Beaulieu in Duitsland in aanraking komt met de wereldster Elvis Presley. Die is dan - eind jaren 50 van de vorige eeuw- al een gevierd rockzanger maar komt ondanks die status niet onder de Amerikaanse dienstplicht uit. Een van zijn concertpromotors nodigt het meisje - wiens vader ook op de legerbasis in Wiesbaden werkt- uit voor een feestje  bij hem thuis. Dat is het begin van een langdurige platonische relatie. 

Het meisje is veel te jong om al aan mannen te denken maar Elvis (op dat moment 24 jaar oud) is vasthoudend. Met ongemakkelijke schaamte kijken we naar een jongvolwassen kerel die alles in het werk stelt om dit brandschone meisje - nog lang geen ontluikende vrouw- in zijn poppenhuis een plek te geven. Hij wacht geduldig tot ze oud genoeg is om zelfstandig naar de VS te reizen en daar haar school af te ronden. Hij creëert een droomwereld voor haar in Graceland: het zal haar aan niets ontbreken.

Nou ja, aan niets: haar bewegingsvrijheid is beperkt. Elvis wil niet dat ze mengt onder de scholieren van haar klas, ze mag niet zelfstandig op pad en zelfs winkelen gebeurt onder begeleiding van een grote groep. Elvis betaalt, Elvis bepaalt: de zelfstandigheid van de jonge vrouw gaat de kast in. Zelfs het moment waarop Priscilla haar maagdelijkheid gaat verliezen, wordt door The King bepaald: hij remt haar gevoelens af en wacht geduldig voordat "zijn engeltje", "zijn kleintje", "zijn popje" er aan toe is om de daad te doen. Dagenlang liggen ze op bed: verkleedpartijen, pillen, lachen, eten. Alles komt voorbij, behalve seks. Priscilla is een pop, een acteur in het gedroomde leven van een wereldster. En daarmee niet per se gelukkig.

Met : Cailee Spaeny, Jacob Elordi, Ari Cohen, Tim Post

FIN - song : Dolly Parton - I will always love you

Gezien in : Cinema Oostereiland

Kuolleet Lehdet (aka Fallen Leaves / Dead Leaves) - Aki Kaurismäki

Fallen Leaves op IMDb (7,6)
 Fallen Leaves op Moviemeter (3,59)

Vrolijk zijn ze zelden, de bijzondere films van de Finse regisseur Aki Kaurismäki. Toch bespeur ik zijn laatste, aardig ontvangen, film "Fallen Leaves" wel iets wat je optimisme zou kunnen noemen. De meester van "Leningrad Cowboys" en "The Match Factory Girl" wordt wellicht milder naarmate de jaren vorderen.

Neemt niet weg dat we eerst weer door een aardige hoeveelheid ellende heen moeten voordat we kunnen toewerken wat mogelijk een "happy end" genoemd kan worden. We volgen twee eenzame zielen in hun hobbelige pad naar begrip, gezelschap en enig licht in het bestaan.

De stille Ansa is een lieve vrouw maar met iets te weinig ruggengraat om van zich af te bijten. Het ene ontslag volgt op het andere, toch zet ze zich er elke keer weer toe om zich voor een schamel loontje te laten vernederen (nee echt, de werkgevers komen er bij Kaurismäki niet goed van af). 

De ingetogen Holappa is net zo'n "12 ambachten,13 ongelukken"-stuntelaar maar hij lijkt volledig happy in zijn rol. Zolang hij maar overal op zijn werkplekken een paar flessen drank kan verstoppen, slaat hij zich wel door de dag heen. Zolang als het goed gaat natuurlijk, want ongelukjes liggen op de loer en dan valt zijn alcoholwalm doorgaans snel op. 

De twee ontmoeten elkaar bij een karaoke-avond maar zijn beiden te schuchter om elkaar aan te spreken. Daar zijn een aantal toevallige ontmoetingen voor nodig, waarna zelfs dan nog de eerste afspraakjes mislukken. Omdat ze daar beiden ongelukkig in zijn, zetten ze toch door en verdomd: er komt toch een eetafspraak. Hoe krijg je de schuchtere jonge vrouw en de alcoholische jongeman zover dat ze elkaars gezelschap positief gaan waarderen? 

Met : Jussi Vatanen, Alma Pöysti

FIN - song : Olavi Virta - Kuolleet Lehdet

Vele hemels (boven de zevende) (aka Many heavens) - Jan Matthys

Vele hemels op IMDb (7,0)
 Vele hemels op Moviemeter (3,17)

Kwam voorbij om mijn filmzenders, dus maar weer eens aangeklikt. Dit keer kwam ie wat minder binnen, dit voornamelijk doordat ik geen ondertiteling kon vinden en daardoor meer moeite had met het vetVlaamse taalgebruik dat wordt gebezigd. De grote lijnen van het verhaal blijven natuurlijk overeind: alles is gedaan, niemand is gelukkig, wees niemand!

Recensie van destijds (december 2017) : 

https://begt.blogspot.com/2017/12/vele-hemels-boven-de-zevende-jan-matthys.html

FIN - song : Spinvis - Kom Terug

De Vogelwachter (aka The Warden) - Threes Anna

De Vogelwachter op IMDb (6,6)
 De Vogelwachter op Moviemeter (2,86)

Ik ben in de gelukzalige omstandigheid dat ik in mijn jongvolwassen jaren meerdere theatervoorstellingen van Freek de Jonge heb kunnen bezoeken. In de jaren 80 was hij op zijn absolute top met gelaagde shows vol van maatschappijkritiek die hij welbespraakt en kritisch naar voren bracht. Het was toen dat de Jonge ook een eerste stap in het filmwereldje deed met het hilarisch stuntelige De Illusionist maar ook met enkele serieuzere rollen. Om die reden was ik wel blij dat ik zo'n 40 jaar later nog een keer de kans kreeg hem op het witte doek te zien. 

De man in de titelrol lijdt hier een eenzaam doch bevredigend bestaan. Op een verafgelegen eiland (hier fictief Benty Island genoemd, maar we situeren het voor het gemak maar even op een van onze Waddeneilanden) houdt hij sinds jaar en dag de vogeltrek bij: hij telt welke dieren en diersoorten hij ziet, welke er broeden en nestelen en geeft dit per satelliettelefoon door aan de organisatie die hem hiervoor betaalt: in ruil voor zijn vogeltelling krijgt hij de uitslagen van de Premier League doorgegeven, zo weet hij toch een beetje wat er op de bewoonde wereld speelt. Verder bestaat zijn bestaan uit jutten, vogels voeren en mijmeren. Niemand om hem heen, niemand die zich lastig valt.

Maar ach: alles verandert wanneer zijn vaste contactpersoon plotseling vertrokken blijkt en hij nu een jongere vrouw aan de lijn krijgt die hem op ongeïnteresseerde toon vertelt dat zijn baan zal komen te vervallen: de volgende bevoorrading zal de laatste zijn, daarna moet de vogelwachter het eiland verlaten, zijn strandhuisje zal worden afgeborken waarmee de natuur in volledige rust zal worden achter gelaten. Hij schrikt, raakt in paniek en organiseert verzet: hij zal zich niet zonder slag of stoot van zijn geliefde eiland laten verwijderen. Het stormt in zijn hoofd. En opeens niet meer alleen in zijn hoofd.

Met : Freek de Jonge

Twenty Twenty Four- Richard Mundy

 Twenty Twenty Four op IMDb (4,1)

Twenty Twenty Four op Moviemeter (2,67)

Matig gelukte scifi-thriller, deze "40 jaar na 1984"-insteek. 

Film stamt uit 2016, toen was 2024 nog iets verder weg, toen was het nog future. In dat nabije jaar is de wereld bijna ten onder gegaan aan een reeks nucleaire rampen. Bijna, want er zijn nog enkele plekken waar door kan worden geleefd.

In een ondergrondse bunker leeft Roy zijn controlerende én gecontroleerde leven. Hij heeft nog contact met zijn leidinggevende bovengronds, maar als er opnieuw een uitbarsting van straling komt, droogt ook dat contact op. 

Roy zit alleen nog met de intelligente computer Arthur in zijn wereld. De bunker staat onder druk, de toevoer van stroom en licht hapert en Roy raakt langzaam in paniek. Zijn conversaties met Arthur helpen hem niet en hij krijgt waanbeelden alsof hij niet meer de enige persoon in de bunker is. De eenzaamheid slaat toe, slaat om in aftakeling en Roy komt zichzelf tegen. Letterlijk zelfs.

Met: Andrew Kinsler

Nomadland - Chloé Zhao

 Nomadland op IMDb (7,4)

Nomadland op Moviemeter (3,41)

De oorzaak mag dan niet zo'n fijne zijn, de gevolgen dragen veel hoofdpersonen uit deze film met verve. Er is altijd al een groepje geweest dat zich aldus gedroeg, maar vooral na de krediet- en daaruit voortvloeiende financiële crisis waren mensen dusdanig berooid dat het niet moeilijk was om alles en iedereen achter zich te laten. In het geval van Fern is dat een heel simpel en logisch rijtje: 

Eerst sloot de fabriek die het complete dorp werk verschafte. Het dorp kwam in verval , mensen trokken weg. Uiteindelijk werd door het simpelweg opheffen van de postcode het dorpje definitief van de kaart geveegd. De huizen staan er nog, maar er wordt geen leven meer in geleefd, er wordt niet meer gewoond. Weg is de ziel En dus gaat ook Fern op zoek naar iets anders. 

Waar zij in afwijkt ten opzichte van velen is dat ze niet kiest voor een volgende vaste stek, waar misschien hetzelfde proces van hechten en onthechten begint, nee; ze woont in haar camperbusje, waarmee ze van los werk naar los werk trekt. Seizoensarbeid soms , bieten rooien of burgers bakken, een enkele keer medewerker bij een camping en heel vaak de piekperiodes van het grote Amazon-magazijn in de buurt meedraaien. 

Op haar continue reis ontmoet Fern bijzondere mensen, veel vrije geesten die al veel verder onthecht zijn dan zij is. Ze is er goed in, ze kan dit: een leven als nomade vereist zowel sociale vaardigheden als het kunnen omgaan met eenzaamheid. Het vereist mensenkennis en het vereist inzet en creativiteit. Het is veel meer dan het 'alles laten vallen en dan steeds maar weglopen" dat Fern van haar zwager en zijn vrienden te horen krijgt. Haar zus begrijpt haar zoektocht, maar vindt het jammer haar altijd te moeten missen. Fern wil het niet meer, niet meer wonen onder een dak en slapen in een bed. Zelfs niet als de zeer in haar geïnteresseerde mede-nomade Dave haar een plek aanbiedt in het tuinhuis van zijn zoon zegt Fern nee. Er is werk te doen, er zijn kilometers te maken. 

Prachtig verstilde film, vol van adembenemende natuurbeelden en een waarlijk fabuleuze hoofdrolspeelster. "Mooi" is een omschrijving die de lading lang niet dekt. 

Met : Frances MacDormand, David Strathairn

 FIN - song :Ludovico Einaudi - Otremare

The Painted Bird- Vaclav Marhoul

The Painted Bird op IMDb (7,3) 

Hij heeft niet eens een naam. Hij heeft geen thuis en hij heeft geen familie. Het enige wat hij heeft is tegenslag en ongeluk. Een Pools joods zigeunerjongetje op de vlucht voor geweld, geweld dat hem van alle kanten wordt aangedaan. 
Wanneer de oma bij wie hij gestald is plotseling overlijdt en hij van schrik het huis in de hens zet, begint zijn onzeker zwerftocht. Op zoek naar veiligheid en geborgenheid valt hij van de ene in de andere bedreiging: de gebedsgenezeres die in hem een gezant van de duivel ziet en die hem dus goed kan gebruiken bij haar exorcisme. de agressieve molenaar die hem als slaafje gebruikt en die de jongen getuige laat zijn van de mishandelingen die hij zijn vrouw aandoet, de oude man waarbij hij door een priester gestald wordt waarna hij stelselmatig seksueel misbruikt wordt, de jonge weduwe die hem onderdak biedt maar in ruil daarvoor haar onverzadigbare lust bevredigd wenst te zien. Het is ellendig en er is geen uitweg. De jongen heeft simpelweg alles tegen. 



Soms, heel soms, zijn er mensen die het minder kwaad bedoelen: de nazisoldaat die de opdracht krijgt "deze jood om te brengen" maar die doet alsof en daarmee onze jongen laat ontsnappen, de Russische legerofficier die hem het principe van "oog om oog, tand om tand' bijbrengt en hem zelfs bewapent, om beter van zich af te kunnen bijten. Het zijn kleine kansen op betere tijden , op een vooruitzicht van een warme en veilige plek, misschien zelfs met iemand die hij kent en die hij kan vertrouwen. 

Als adolescent las ik het autobiografische boek van schrijver Jerzy Kozinsky (die later met "Being There" successen zou boeken), ondanks alle gruwelijkheden las ik het uit. En herlas ik het later. Deze film moest en zou ik dan ook zien, hoezeer ik ook wist dat het geen makkie zou zijn. Dat klopt: in tijden niet meer zo'n zware en zwarte film gezien. Maar toch: er zit ook veel schoonheid in. De beelden zijn fabuleus mooi, scherp geschoten in zwart-wit. En onze held, van wie we pas in de laatste scene de naam achterhalen, is een toonbeeld van overlevingskracht en hoopvolle onverzettelijkheid . 

Met : Petr Kotlar , Udo Kier, Stellan Skarsgaard, Harvey Keitel , Julian Sands

King of the Cruise - Sophie Dros

King of the Cruise op IMDb (7,3)
Op een of andere manier zijn paradijsvogels vaak leuk om naar te kijken. Nou ja, leuk? Bijzonder in ieder geval. Zelfs als het zo'n pedante naarling als Ronnie Reisinger, de hoofdpersoon uit deze documentaire.
Officieel heeft Ronnie nog een stuk of zestien andere voornamen (Ronald Busch Redford Buller Chalmers Turner Greenell Walter Marion Budwar Edward Douglas Ascog Reisinger of Inneryne, daar komt de andere betekenis van "voornaam" waarschijnlijk vandaan). Zijn achternaam eindigt in ieder geval met "Baron van Inneryne" en dat is wat hij voortdurend laat blijken.
Reisinger is amper mobiel, zijn fysieke gestalte bemoeilijkt hem het lopen. Vandaar dat hij zich voornamelijk via cruises over de wereld begeeft. Hij staat zich er op voor dat hij heel de wereld gezien heeft en in zijn verleden ook alle dingen gedaan heeft die anderen op een bucketlist zouden zetten.
Tussen neus en lippen door pocht hij over de grootte van zijn kasteel, over de afmetingen van zijn landgoed. Volstrekt ongevraagd lardeert hij elk gesprek met medereizigers met "ik ben baron" , "ik ben steenrijk" of "ik ben een heel interessant persoon". Zo iemand die je dus zelf op reizen zou willen vermijden. Dat laatste zie je veel bootgenoten dan ook doen: al snel haken ze af bij de verveelde interessantdoenerij van deze rijkaard. Reisinger is intelligent genoeg om dat door te hebben, maar hij kan blijkbaar niet anders. Het maakt de documentaire tot een interessant schouwspel: iemand die alles heeft in zijn leven, iemand die alles kan kopen wat ie wil. Maar die blijkbaar niet (of op zijn minst : amper) in staat is tot normaal menselijk contact. Zo iemand moet wel ongelukkig zijn, want we weten allemaal :geluk is niet te koop.

Louise en hiver - Jean-Francois Laguionie

Louise en hiver op IMDb (7,1)
Sympathieke animatiefilm. Dat zult u mij niet vaak zien opschrijven, maar ik maak met plezier een uitzondering. Heb goede dingen gehoord over deze film, dus ik zette me over mijn zelf opgeworpen drempeltjes heen en ging eens een tekenfilm kijken. En dat beviel wel. Fijn kabbelend verhaal, vriendelijk personage en een mooie gelaagde weergave van de state of mind van de dame in kwestie.

Louise is een oudere mevrouw die haar zomers doorbrengt in een badplaats die ze al sinds haar jeugd bezoekt. Wanneer de zomer voorbij is, kuiert ze op haar gemak naar het station om de laatste trein van het seizoen te pakken en de terugreis naar "de wereld " te aanvaarden.
Ze blijkt te laat voor de trein, haar klok bleek stil te hebben gestaan. Ze is daarmee dus alleen achtergebleven in het kleine stadje aan het strand. Alles zal ze alleen moeten doen, ze moet aardig aan de bak om te overleven en zal zichzelf een aantal malen moeten overwinnen.
Op hetzelfde moment blijkt eigenlijk dat ze het allemaal ook wel prettig vindt: het is veel minder lawaaiig, geen vervelende types om zich heen en de tijd en de dagindeling geheel aan haarzelf.

Gaandeweg de film leren we dat dit een fraai symbolische weergave is van Louise's geestelijke gesteldheid. Ze blijkt aan enorme vergeetachtigheid te lijden en zit daardoor eigenlijk opgesloten in haar hoofd en in haar leven. Alleen, dat wordt al snel duidelijk. Natuurlijk zijn er flarden, natuurlijk komen er jeugdervaringen terug, waardoor Louise in ieder geval enigszins kan ordenen hoe het nu allemaal zo gekomen is. Ze blijft razend optimistisch, ze is er eigenlijk enorm geschikt voor: de eenzaamheid is soms ook haar uitkomst.