Head South - Jonathan Ogilvie

 Head South op IMDb (6,6)

Head South op Moviemeter (3,24)
Head South op Wikipedia

Dat een film boordevol goede bedoelingen zit, wil nog niet zeggen dat het ook goed uitpakt. Deze film noem ik dan ook "sympathiek" en/of "onderhoudend", omdat ik juist die goede bedoelingen er wel doorheen zie. Veel herkenbaarheid zie ik met de periode waarin deze film speelt: ik was toen net een paar jaar ouder dan de hoofdpersoon maar herken die drang om nieuwe dingen op te zoeken, om jezelf te uiten. Precies dát pakt in deze film goed uit, je kunt er met een mooie glimlach naar kijken.

1979, Christchurch. Angus ziet zijn vader worstelen met de gedachte dat zijn vrouw overweegt hem te verlaten. Ze is nu tijdelijk in een motel getrokken zodat hij alleen met zijn somberende pappie overblijft. Geen goed gesternte voor een jochie van nog geen 18 jaren: net nu hij doorheeft dat hij een andere kant op wil dan zijn flauwgrappende vrienden, net nu hij een mooi meisje ontdekt dat pas in de wijk woont, net nu hij ontdekt dat die muziekwinkel in de buurt toch echt verdomd interessant spul heeft. 
Het grote nadeel is dat Angus niets te bieden heeft: klein, jong, onervaren, burgerlijk. Er moet dus iets gebeuren: hij start een band. Of nou ja, hij wíl een band starten maar hoe doe je dat zonder instrumenten, zonder bandleden en zonder songmateriaal? Terwijl pappie doorsombert en doordrinkt, zet Angus zijn eerste stappen: hij bemachtigt een basgitaar, hij schrijft quotes en zinnetjes op om tot een soort van materiaal te komen, hij knoopt een verbinding aan met het meisje van de drogisterij dat immers gitaar speelt. Het lukt Angus om meerdere touwtjes aan elkaar te knopen maar dat wil nog niet zeggen dat hij overal successen boekt. Punk, man!

Met: Ed Oxenbould, Roxie Mohebbi, Marton Csokas, Benee Stella Bennett

I was a teenage Sex Pistol - Nick Mead/ Andre Relis

I was a teenage Sex Pistol op IMDb (7,5)
 I was a teenage Sex Pistol op Moviemeter (3,67)

I was a teenage Sex Pistol op Wikipedia

"Bert is a truly fanatic Sex Pistols-fan", zo concludeerde meneer Veken, mijn toenmalige leraar Engels, toen ik in de klas een button op het neusvleugeltje van mijn bril bevestigd had. Wist ik veel, jochie van 16 en onder de indruk van de poses die de onruststokers uit Engeland aannamen. Uiteraard kocht ik de plaat (iets wat ik later nog een keer herhaald heb toen ik mijn "second life of vinyl" startte). Punk heeft me veel gebracht: uiteraard de muziek, maar ook vele vrienden en prachtige concerten. Niet dat ik er zelf volgens de geldende moderituelen bij liep, maar de attitude en de energie deden mij goed. Ik ging er hard op, zo gezegd. Niet verwonderlijk dan ook dat ik gisteren bij het betreden van de filmzaal al enkele oude bekenden tegenkwam, allemaal klaar voor een paar uurtjes nostalgie.

Het o zo brave Nederland deed het op dat moment nog met Spargo en Vader Abrahams Mieke toen in Engeland al het spel op de wagen ging: de rigoureuze politiek van Margret Thatcher, de nakende werkloosheid en de aanhoudende impact van de koude oorlog maakten dat een hele generatie opgroeide met de gedachte dat er voor hen geen toekomst was. Die gevoelens moesten eruit, de tijdgeest nodigde als het ware de kantelingen uit. Twee mensen in London voelden dat heel goed aan: modeontwerpster Vivienne Westwood en vooral haar "zakenpartner" Malcolm McLaren wisten heel goed wat ze moesten doen om een subcultuurtje op te richten. Hun kledingwinkel werd van naam veranderd in "Sex", winkelbediende Glen Matlock knutselde eigenhandig de gevelversiering in elkaar. De gevolgen zouden immens zijn.

Randfiguren voelden zich aangetrokken tot deze plek, Matlock had al snel door dat er met een paar bezoekers best een bandje op te zetten viel. Allemaal gespeend van muzikale kunde (nou: niet allemaal, want Matlock kon echt wel georkestreerde klanken uit zijn bas krijgen) clusterden ze zichzelf tot een rebels team. Een oefenruimte in, op advies van McLaren kwam er zelfs een zanger bij. Deze John Lydon bleek de katalysator te zijn voor een aantal jaren ophef. The Sex Pistols ontstonden met een knal, overrompelden radiostations, vernielden podia en zalen en - dat vooral - ontregelden de media met hun destijds spraakmakende vloeken en een totaal gebrek aan ontzag voor het establishment. Optredens, een tour en uiteindelijk bijna een plaat. Nou ja, die plaat kwam er wel maar Matlock maakte het niet meer mee. Niet als bandlid tenminste, hij werd er op vakkundige wijze uitgewerkt door McLaren en de inmiddels tot Johnny Rotten omgedoopte Lydon. Matlock was de muzikant van de club, maar niet zo punk qua uitstraling als John Simon Ritchie, die onder de geuzennaam Sid Vicious zijn vervanger werd op de basgitaar. Achteraf beschouwt Matlock het als een zegen, hij kan het immers allemaal navertellen. Iets wat hij in deze heerlijk onderhoudende documentaire dan ook met verve doet.

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Sex Pistols- Pretty Vacant (live in Stockholm)

Rowwen Héze: Blieve Loepe - Ruud Lenssen

Rowwen Héze: Blieve Loepe op IMDb (7,5)
 Rowwen Héze- Blieve Loepe op Moviemeter (3,75)

Ik ben niet de grootste pleitbezorger van hun muziek, maar sympathie voor de band kan ik wel degelijk opbrengen. Dat komt mogelijk met name door het charisma van voorman Jack Poels, in wie we het type "gekwelde kunstenaar" zien die in het dagelijks leven misschien moeilijk met zijn gevoelens te koop loopt maar die alles eruit gooit zodra ie die gevoelens in liedteksten vormgeeft. Dat mag ik graag zien: mensen met een poëtische inslag voor wie niet alles in het leven even zeker is, voor wie echt niet alles vaststaat.

In deze documentaire volgen we de band aan de vooravond van het grote Slotconcert dat ze in een voor hen speciaal jaar gaan geven: ze bestaan 40 jaar inmiddels, het jongensachtige is er inmuddels van af omdat het stijgen van de leeftijd nu eenmaal andere verantwoordelijkheden en dito problemen met zich mee brengt. 
We leren dat de band niet altijd even harmonieus (pun intended) met elkaar is omgegaan, dat elk van de leden zijn stapeltje persoonlijk leed heeft te verwerken en hoe zich dat uit in de tóch onvoorwaardelijke liefde die er voor hun bloedeigen Rowwen Héze bestaat. Op en top Limburgs, op en top volks en dat blijkt een bewuste keuze: het houdt de heren met beide benen op de grond en plaatst ze - ook na zoveel jaren - nog midden in de maatschappij. Poels sprokkelt de teksten en onderwerpen bij elkaar, multi-instrumentalist Tren van Enckevort zorgt dat dit "in noten gegoten" wordt. Een geoliede machine, zo lijkt het. Maar wij weten nu beter.

FIN - song : Rowwen Héze - Breef an Thoes (finale)

Killing Bono - Nick Hamm

Killing Bono op IMDb (6,3)

Killing Bono op Moviemeter (2,84)
 

Niet al te beste, maar desondanks best vermakelijke komedie over een jaloerse muzikant die de wereldvermaarde Paul Hewson, beter bekend als Bono Vox, iets wil aandoen. 

Daar ziet het aanvankelijk helemaal niet naar uit. De broertjes Neil en Ivan McCormick willen graag net als hun vriendjes van The Hype een bandje oprichten. Als de ambitieuze zanger Paul van the Hype aan Neil vraagt om zijn broer auditie bij the Hype te laten doen, knapt er iets in Neil die de vakkundigheid van Ivan voor zichzelf wil houden. Zonder zijn broer in te lichten gaat Neil verwoed door met het proberen een fatsoenlijk team om zich heen te formeren en daarmee de concurrentie aan te gaan met Paul die inmiddels zowel zijn eigen naam als die van de band heeft veranderd: Paul werd Bono, The Hype werd U2. 

Ze gaan als een speer, ze gaan de wereld rond. U2 dan he, Neil blijft maar leuren bij pluggers en platenmaatschappijen, het komt maar moeizaam van de grond. Net als er een en ander lijkt te lukken, wordt Ivan door een journalist op de hoogte gebracht van het arrogante gedrag van zijn broer. Hij voelt zich verraden en breekt met Neil. Die dit geschil vervolgens geheel op het conto van Bono schrijft en stappen onderneemt om de ultieme wraak te nemen op zijn succesvolle jeugdvriend. 

Met: Ben Barnes, Robert Sheehan, Krysten Ritter, Martin McCann

FIN - song :Ed Kowalczyk- The great beyond

Golden Earring : Making Tits 'n' Ass - Marcel de Vré

Golden Earring making tits n ass op IMDb (7,6)
 Golden Earring Making Tits n Ass op Moviemeter (3,27)

Een echte fan ben ik niet ( voor zover ik me herinner, zag ik ze zelfs nooit live) , maar ik vind het natuurlijk wel heel goed wat deze band al zestig jaar presteert. Nu is door de nare ziekte van gitarist George Kooijmans aan alles een eind gekomen, maar er was een lange reeks van jaren dat de band ongenaakbaar als 'beste van Nederland" door het land én over de wereld te touren. Menig muzikant droomt ervan een onverwoestware wereldhit als "Radar Love" te schrijven, de band staat onuitwisbaar vermeld in de internationale popgeschiedenenis. 

In 2011 raapte men nog eenmaal de moed bij elkaar om - na een aantal akoestische albums- weer de studio in te gaan voor een volledig album. De scharnieren kraken, er moet veel roest worden weggepoetst en stof afgeklopt. Duidelijk is dat de band op het podium beter in zijn element is maar het proces vindt toch zijn beslag: doordat men al zolang samen is , weet men eigenlijk precies wat men van elkaar verwacht en groeien de songs als vanzelf aan elkaar. Als men eenmaal ingespeeld is, wordt in Richmond, London een vintage studio afgehuurd en beginnen de opnames. Als daarvan de resultaten uiteindelijk niet naar tevredenheid zijn , stappen ze alsnog naar hun favoriete Belgische eindmixer om de respectievelijke muzikanten beter op elkaar af te stemmen. Helemaal goed. Tits n Ass. 

Once were brothers: Robbie Robertson & the Band - Daniel Roher

Once were brothers op IMDb (7,3)

Once were brothers op Moviemeter (3,51)

Niet te verwarren met de glorieuze concertfilm "The Last Waltz" , de registratie van het afscheidsconcert van The Band, eind jaren 70. Waar die fraai gefilmde productie (van de hand van Martin Scorcese) zich vooral richtte op de muziek van een van de meest illustere popgroepen uit de rockgeschiedenis, gaat de documentaire "Once were brothers" juist in op de achtergronden. Hoe ontstond de samenwerking, hoe ging het creatieve proces en hoe ging het daarna verder met de vriendschappen? 
We volgen dit aan de hand van voornamelijk gesprekken met Robbie Robertson, die op liefhebbende wijze praat over de ontmoetingen en de ontstaansgeschiedenis. Er komen meer mensen aan het woord, maar Robertson is de grote verteller. En terecht natuurlijk, want feitelijk was Robertson ook het grote creatieve brein én de motor van The Band. 

We stappen in als Robertson 15 , 16 jaar is en er overal op de wereld rock-n-roll-explosies zijn. Deze geheel nieuwe muziek zorgt ook voor een nieuwe levensstijl en Robertson weet dan al dat hij dit eeuwig wil gaan doen. Hij levert een paar liedjes aan bij de dan al fameuze Ronnie Hawkins & the Hawks, waar hij al snel als gitarist wordt aangenomen. In die band is dan al Levon Helm aanwezig, een begenadigd drummer/zanger. De twee worden vrienden, meer dan muzikaal alleen. Na enkele jaren besluiten de twee door te gaan als zelfstandige band, ze recruteren Rick Danko, Garth Hudson en Richard Manuel erbij. Het creatieve proces begint. 
Aanvankelijk toeren ze rond als begeleidingsband van Bob Dylan, maar al snel besluiten ze dat ze zelfstandig verder willen. Ze huren een huis waar ze in studio in bouwen: de hele dag leven en musiceren ze samen. Het roze huis wordt Big Pink genoemd, wat daarna volgt is geschiedenis. 
We krijgen niet alleen een inkijkje in het succes, ook de keerzijden komen aan bod. Na een succesvol decennium zal de groep ten onder gaan aan drugsgebruik en jaloezie. Als kijker kun je alleen maar concluderen hoe jammer het is dat het creatief potentieel langzaam naar de achtergrond gedrongen wordt. 

 FIN - song : The Band - The night they drove old Dixie down

Burlesque - Steve Antin

Burlesque op IMDb (6,4)

Burlesque op Moviemeter (3,09)

Een draak van de film, maar daar zal de liefhebber anders over denken. Een videoclip van ongeveer anderhalf uur. Om de overgang naar de volgende liedjes soepel te laten verlopen is er een verhaaltje tussen gemixt, zodat de film toch nog op een bepaalde manier een plot lijkt te bevatten. Alle puzzelstukjes bij elkaar, paar grote namen er nog bij en produceren maar. 

Ali is serveerster in een kroeg in Iowa. Ze zit in geldnood en is het zat dat haar baas slecht en te laat betaalt. Dus zegt ze op , volgt het "Go West" adagium op en reist naar Los Angeles. Op haar zoektocht naar werk komt ze langs een burlesque-theater waar ze al direct haar zinnen op zet: dáár wil ze werken, dáár wil ze op het podium staan. Dat gaat natuurlijk niet zomaar. Ze begint als serveerster (joh!) maar grijpt haar kans als er een conflict ontstaat tussen de bedrijfsleidster en haar leading danseres. 
Ze blijkt het allemaal best ok te kunnen, dat zingen en dansen en ze verovert een centrale podiumplek. In de tussentijd vertoeft ze in het appartement van de barkeeper, die weliswaar een oogje op haar heeft maar nog betrokken is in een andere relatie. Als Ali dus op het podium de aandacht trekt van een rijke investeerder (die zijn zinnen heeft gezet op het aankopen van het pand waarin het burlesque-theater zich bevindt) , hapt ze aanvankelijk toe maar al snel blijkt ook dat een lege huls. Het podium en de medewerkers voelen steeds meer als familie, ze moet alleen nog een paar heuveltjes over. 

Met : Christina Aguilera, Cher, Stanley Tucci , Cam Gigandet, Eric Dane

 FIN - song : Christina Aguilera - The Beautiful People 

We are the thousand - Anita Rivaroli

We are the thousand op IMDb (7,7)

We are the thousand op Moviemeter (3,50)
 Zo blij werd ik van deze documentaire dat ik m 2 x bekeek. Eerst gistermiddag , daarna 's avonds nog een keer omdat ik vond dat mijn vrouw deze ook moest zien. Ze is groot fan van Foo Fighters, maar is vooral ook een heel sociaal persoon. En die combinatie, dat is precies waar deze documentaire over gaat. 

Een vijftal muziekliefhebbers in het middelgrote Italiaanse stadje Cesena zijn  groot liefheber van de muziek van Dave Grohl en zijn rockband Foo Fighters. Heel graag zouden ze de band een keer in hun stad zien optreden, maar die kans lijkt klein. Tenzij ...tenzij ze de aandacht van de band weten te trekken. 

Ze gaan een experiment aan: ze willen laten zien hoe groot hun liefde voor de band is dat ze besluiten een video te maken waarin ze maar liefst 1000 muzikanten tegelijk een nummer van de band te laten spelen. De keuze voor het nummer, dat is eigenlijk het makkelijkste element: "Learn to fly" is opgebouwd volgens logische, aan te leren akkoorden. Maar ná die keuze volgt de grote uitdaging: hoe vind je muzikanten, hoe doe je het logistiek, hoe financier je het geheel en - niet onbelangrijk - hoe voorkom je kakafonie? 

Crowdfunding leidt al snel tot een startbedrag van 40.000 euro. Krap, maar het is een begin. Dan begint het werven van de muzikanten: na het uitleggen van het plan wordt gevraagd een homevideo op te sturen waarna het rekruteren begint. 250 drummers, 150 bassisten, 250 zangers en 350 gitaristen moeten op de lijst komen te staan. Elk van die groepen krijgt een muziekdocent toegewezen die instructievideo's maakt zodat thuis kan worden gestudeerd. Vervolgens gaat het vijftal verder met de problematiek van de opstelling: hoe ver kunnen de muzikanten van elkaar afstaan, hoe ga je om met de snelheid van het geluid, hoe stel je pauzes in en hoe houdt je de ritmesectie strak? 
De grote dag breekt aan, het veld stroomt vol. Als de vakken met de muzikanten zijn opgesteld begint de repetite die - gezien de bovenstaande problemen -de hele dag zal duren. En dan, aan het einde van de middag is het moment daar: iedereen is gelijkgeschakeld, de opname wordt gestart. Het einde? Nee, het is nog maar een begin. 

Deze docu is niet alleen mooi voor muziekliefhebbers, zeker niet. Het is een belangrijk sociologisch experiment, het gaat om het bereiken van gelukzaligheid. Twijfelende eenlingen worden een onvervangbaar element van een grote groep. Fantastisch, echt fantastisch.

 FIN - song : Rockin'1000 - Bittersweet Symphony live

Bee Gees: How can you mend a broken heart - Frank Marshall

Bee Gees: How can you mend a broken heart op IMDb (8,1)
 Bee Gees: How can you mend a broken heart opm Moviemeter(3,78)

Als je na het zien van een muziekdocumentaire denkt: "En nu wil ik een best of- dubbel LP van deze band bestellen" , dan weet je dat de docu binnen komt. Singletjes heb ik wel van ze, enkele al meer dan 45 jaar, maar nu moet er ook maar eens een LP komen. Wat een songs, wat een stemmen, wat een harmonie. 

Het mooie in deze film is dat heel duidelijk naar voren komt dat de harmonie volledig in de muziek zat opgesloten terwijl hij in het dagelijks leven van de drie zingende broers ver te zoeken was. Ik geef het je te doen: hyperambitieuze vader zet zijn oudste zoon en diens jaren jongere tweelingbroers op het pad van de zangkunst. Hemels zijn hun stemmen, klinkend als klokken van een ongekend zuiver gehalte. Maar daarin school ook meteen het probleem : broer Maurice nam genoegen met een rol als tweede stem, maar de beide andere broers waren beiden leadzanger. En dat gaat op een schip nooit lang goed, meerdere kapiteins. 

Hierdoor hebben de Bee Gees feitelijk twee totaal verschillende carrières gehad: de eerste vanaf het midden van de jaren 60 met melodieuze folky en vooral zeer dramatische liedjes, de tweede - nadat de onvermijdelijke breuk was gelijmd - met hoge falsetstemmen en een pulserende discobeat. Aan beide zijden van het spectrum waren the Bee Gees onwaarschijnlijk succesol. Teveel hits om op te noemen, te veel onvergetelijke strofen om even mee te gaan strooien. Ik ga er gewoon maar weer eens dieper in duiken, mede dankzij deze inspirerende docu. 

En -nabrandertje - als mensen iets willen leren over het begrip "cancel culture" , dan kan het zien van deze documentaire daar bij helpen. Disco sucks, yeah right, maar wat klinkt het af en toe lekker.

Met : Barry Gibb, Robin Gibb, Maurice Gibb

FIN - song : Bee Gees - Run to me

XTC: This is pop - Roger Penny / Charlie Thomas

XTC: This is pop op IMDb (7,5) 

Heerlijke documentaire over een zo mogelijk nog heerlijker rochband. Britser dan Brits, en behorend tot de favo-bands uit mijn verzameling. Ik zag ze live, 8 maart  1983 in Paradiso, ten tijde van het ommekeer-album "English Settlement". Prachtige podiumaankleding, gedreven muzikanten. Niet lang daarna zouden ze stoppen met optreden en alleen nog maar platen maken. Net als..

Juist ja, XTC is een band in de traditie van the Beatles. Niet zo groot, niet zo fameus maar wel met dezelfde opgaande lijn in hun carrière : per album veranderden ze lichtjes hun stijl en per album verbeterden ze. Ook hier twee sterke songschrijvers, die het echter nooit samen probeerden maar elk individueel hun werk richting de studio brachten. 

De documentaire vertelt over het ontstaan : de twee aristieke jongemannen uit het saaie Swindon, die de muziek gebruikten als uitvlucht uit een lastige tienertijd. Van energieke punksongs ontwikkelde de band zich langzaam tot leveranciers van "typisch Engelse songs" , een werkwijze die ze gemeen hebben met the Kinks en Blur. Geen politieke songs, maar liedjes over de man in de straat en over wonen en werken in die klassieke Britse buitensteden. 

Belangrijk keerpunt in het bestaan van de band is de psychose die zanger Andy Partidge halverwege jaren 80 krijgt wanneer hij resoluut stopt met zijn valium-verslaving. Dat heeft dermate effecten dat de band nooit meer op het podium zal gaan staan, de angsten en de afkeer voor dat beperkte bestaan overheersen. Songs schrijven, dat blijven ze doen. Nog vele studio-albums volgen. 
U snapt: ik heb inmiddels weer even lekker een plaatje van ze op staan. 

Met : Andy Partridge, Colin Moulding, Dave Gregory

Spike Island - Mat Whitecross

Spike Island op IMDb (6,3)
Na een aantal wat zwaardere films (en na wat forse uurtjes sporten) had ik gisteren zin in iets luchtigers. Iets dat desondanks recht in mijn straatje kwam: Brits én muziekcultuur. Het werd een knusse avond.

We gaan terug naar de vroege jaren 90 , Manchester. Engeland zit nog in de slechte kant van de economische golf, armoede en uitzichtloosheid. In die sociale klasse ontmoeten we een vijftal vrienden, nog net aan scholier,  die hun uitvlucht vinden in muziek. In het zelf maken : hun beginnende bandje Shadow Caster lijkt veelbelovend maar moet in Manchester uiteraard van goede huize komen wil het opvallen. Maar ook de andere kant van de muziek komt in beeld: naast zelf actief zijn de jongens ook nog eens idolaat van de "grootste band aller tijden", in ieder geval op dat moment. The Stone Roses: de jongens ademen het. Elk woordje , elk nootje wordt bestudeerd. Zij willen ook zo zijn.
Het toeval wil dat the Roses een mega-concert gepland hebben, iets verderop richting Liverpool. Ze willen graag heen maar hoe kom je aan (geld voor) kaartjes? Elk van de jongeren kent - zoals het hoort- zijn eigen problemen. Hoofdpersoon Tits bijvoorbeeld reist af en aan naar het ziekenhuis, waar zijn vader in diens laatste dagen ligt. Hij wordt verscheurd tussen deze morele plicht, de hunkering naar zijn muziekhelden en ook nog eens door de charmante benadering van een zijn schoolgenootjes die met hem naar het concert wil. Er zal veel moeten wijken, maar naar het concert zullen ze!

Heerlijke muziek in de soundtrack, uiteraard veel Stone Roses maar ook andere Man- en Madchester-bands komen voorbij. Daarnaast ben ik altijd erg geporteerd van een inkijkje in de lowlife-jongerencultuur. Ik zat goed gisteravond.

Met : Elliot Tittensor, Nico Mirallegro, Adam Long, Emilia Clarke

Sing Street - John Carney

Sing Street op IMDb (8,0)

Belandde ik zomaar in een jeugdfilm, al leek het door de beschrijving aanvankelijk niet zo. Hoe dan ook, redelijk vermaakt bij dit feelgoodje. 

Conor is een knultje van 15 die - vanwege de penibele financiële situatie thuis- van school moet veranderen en terechtkomt bij intimiderende priesters en bully'ende schoolplein-etterbakken. 

Hij ontdekt aan de overkant van het schoolplein een stoer meisje, een jaar ouder dan hemzelf. Hoe haar te imponeren? Hij verzint dat hij in een band zit en vraagt haar in een video te spelen. Als ze toezegt, heeft hij zichzelf voor het blok gezet. Hoe dan? 

In no time formeert hij een bandje en begint liedjes te schrijven. Uiteraard is het meisje de grote inspiratiebron, uiteraard zijn er vele andere tijdgeest-invloeden en komt het zowaar tot een heus repertoire en een heus optreden. Maar ja, wat is het allemaal waard als het meisje van Dublin naar London verhuist? 

Weltschmerz en puberleed, het levert in deze muzikale setting best een aardig filmpje op. 

Met : Ferdia Walsh-Peeloo, Kelly Thornton, Jack Reynor

Jack Reynor