Edge of the world (aka Rajah) - Michael Haussman

Edge of the world op IMDb (5,4)

Edge of the world op Moviemeter (2,86)
 Edge of the world op Wikipedia

Grote dromers hebben het in de geschiedenis van de mensen altijd afgelegd tegen machtswellust. Soms lijkt het lang goed te gaan maar op een gegeven moment moet de pionier toch buigen voor de krachtig draaiende machines van de macht. En toch...toch is er soms een lichtpuntje. Kijk naar deze op waarheid gebaseerde avonturenfilm.

Jaren 30, 19e eeuw. Het Britse rijk was het machtigste imperium ter wereld, het bevoer de wereldzeeën om te onderzoeken of er nog idyllische plekjes te vinden waren die ze aan hun zegekar konden binden. Ontdekkingsreiziger James Brooke hoort weliswaar tot die zeemacht, maar in hem schuilt een andere inborst: hij is meer geïnteresseerd in de darwinistische kant van het ontdekken. Nieuwe volken, nieuwe gebruiken, bijzondere dieren en dito natuur. Hij belandt - aan de boorden van het grote eiland Borneo- in Sarawak (een gebied dat we nu als het sultanaat van Brunei kennen). Met zijn twee kompanen gaat hij aan land en hij weet niet wat hij ziet. Wilde inlanders met gruwelijke rituelen maar hij ziet ook een 'hogere macht": deze mensen leven mét en van de natuur. Hij verdiept zich en raakt dermate betrokken dat we al snel zien dat hij nooit meer weg wil, nooit meer terug naar het stijve Albion.
De inlanders zien perspectief en benoemen hem tot hun nieuwe leider, hun Rajah. Dit zeer tot teleurstelling van de woeste Mahkota, die zichzelf eigenlijk al op die stoel zag. Het lukt Brooke om - op basis van hoge ethische normen- een soort beschaving op te bouwen langs de boorden van de woeste rivier, maar we weten dat dit niet lang zal duren. We weten dat Mahkota op wraak zint en dat hij daar een aantal primitieve stammen voor zal inzetten om dat te bereiken.

Met: Jonathan Rhys-Meyers, Josie Ho, Dominic Monaghan, Ralph Ineson, Bront Palarae, Otto Farrant

FIN - song : Will Bates - Rajah of Sarawak

Dune: Part two - Denis Villeneuve

Dune: Part Two op IMDb (8,6)
 Dune: Part Two op Moviemeter (3,99)

Waarschijnlijk mis ik een bepaald gen. Het lukt me maar niet om enthousiast te worden van fantasy-films en - in iets mindere mate- van science fiction. Deze film, uitgesteld  in première gegaan vanwege de acteursstakingen, pookte de verwachtingen flink op: nog mooier, nog grootser, nog beter geacteerd en nog beter gefilmd. Superlatieven schoten te kort. U ziet het: een 8,6 op de scoremeter, dat is hoogst zeldzaam. Kosten noch moeite gespaard maar dan heb je ook wat. Inderdaad is het een groots en meeslepend epos, dicht geplamuurd met spectaculaire beelden van mensen en machines, die in de meest uiteenlopende vormen met elkaar in gevecht gaan. Maar ik begreep er geen reet van. Althans: tussen alle verschillende talen, volken en bloedlijnen probeerde ik wanhopig ook maar het dunste verhaallijntje vast te houden om de film enigszins binnen te laten komen. Dat lukte net. Een zes voor de moeite, een acht voor de cameravoering maar verder had ik na de dikke drie uur nog steeds geen chocola in handen. Anyway: een poging.

Na de vorige oorlogen is Paul Atreides nog de enige overlevende van zijn volk. De strijd om de heerschappij op de planeet Arrakis is nog niet gedaan, nog steeds vecht het Harkonnen-volk tegen alle andere stammen in het zuiden van de planeet om de macht. Paul moet aansluiting zoeken bij andere volken en hen overtuigen van de slechtheid van de Harkonnetjes. Dat blijkt niet moeilijk. Hij krijgt steun van zijn plots opduikende oude strijdmakker Gurney, die hem begeleidt in de mars die hij met zijn stoere vriendinnetje Chani en haar stamgast Stilgar voorbereidt. Gurney weet hem te vertellen waar het verloren gewaande wapenarsenaal van de Atreides zich bevindt. Met die wapens zou Paul, die na een aantal tests en een aantal naamswijzigingingen inmiddels algemeen als leider van het Zuiden wordt aanvaard, de strijd tegen de Harkonnen stevig kunnen aangaan. Het wordt niet makkelijk, het wordt knokken.

Wel een ongekende lijst aan bekende namen en gezichten die voorbij komen, waarbij je even door de vermommingen en verkleedpartijen heen moet kijken om te zien wie je voor je hebt. Dat maakte de 166 minuten beter verdraagbaar. Ach, we deden een filmmiddagje op de bank dus het was hoe dan ook ontspannen.

Met: Timothée Chalamet, Zendaya, Josh Brolin, Javier Bardem, Stellan Skarsgaard, Charlotte Rampling, Rebecca Ferguson, Austin Butler, Florence Pugh, Christopher Walken, Lea Seydoux

FIN - song :  Hans Zimmer - Only I will remain

Gezien in : Vue Cinemas Hoorn

The Horsemen - John Frankenheimer

 The Horsemen op IMDb ( 6,3)

Uraz wil graag net zo'n grote en succesvolle ruiter zijn als zijn vader, stamhoofd Tursen. Tot ver in de omtrek praat men over de heldendaden van Tursen, die ooit de allerzwaarste paardenwedstrijd van het land won: de Bushkazi. Als het Uraz zou lukken om dat kunststuk te herhalen en daarmee opnieuw de eer aan de stam en het dorp te verstrekken, dan zal hij Uraz zijn allerbeste paard, de hengst Jahil, schenken.

Lang ziet het er naar uit dat het Uraz lukt, maar vlak voordat hij de zege binnensleept wordt hij van zijn paard geworpen en breekt zijn been. Hoewel het paard met een andere ruiter alsnog wint, is de schaamte bij Uraz groot. Net zoals zijn wond, overigens. 

Om zich toch te bewijzen besluit Uraz de terugtocht vanuit Kabul niet over de makkelijkste route te doen, maar over een geveaarlijke route door de bergen. Met alleen zijn knecht Mukhi gaat hij op pad , de ontberingen tegemoet. Onderweg sluit zich ook nog de "onaanraakbare" nomadevrouw Zereh bij hen aan. Al snel lijken zijn twee begeleiders uit te zijn op de het geld van de steeds koortsiger wordende Uraz, voor wie het gevaar nu van alle kanten komt. Zal hij ooit zijn vader weer in de ogen kunnen kijken? 

Met Omar Sharif, Jack Palance, Leigh Taylor-Young 

Redbad - Roel Reiné

Redbad op IMDb (5,4) 

Ik ben niet vies van een potje geschiedenis, noch van historisch drama. Daarom heb ik tóch deze film aangezet, ondanks slechte kritieken. Welnu: historisch verantwoord is zo ongeveer het enige wat deze film is. De figuur heeft bestaan, de strijd is er geweest en de vorming van volken en steden is langs deze lijnen gelopen. Maar dan zijn we er ook wel. Geen moment voel je je in de spanningen getrokken, het maakt je eigenlijk niet uit wie welke slag wint want geen van de figuren wekt sympathie. Het is gewoon slecht. Jammer. Maar het is. 

8e eeuw, in het nootden van de lage landen. Redbad is de zoon van een Friese koning, wiens volk onder druk van de omgeving leeft. Aan de ene kant de knokkende Franken , aan de andere kant de kruistochten van katholieke avonturiers. De Friezen zijn heidenen en aanbidden de Noorse en Germaanse mythologie, daar willen Willibrordus en Bonifatius wat aan doen. Redbad's vader wordt vermoord door christen-milities en gek genoeg werkt dat tegen Redbad. Zijn stam gelooft dat hij ongeluk brengt, hij wordt aan de goden geofferd en vastgebonden op een vlot de zee op geduwd.

Maar hij overleeft, komt bij Deense stammen terecht en krijgt daar respectievelijk onderdak, werk , een vrouw en een kind. Die vrouw is de dochter van de plaatselijke stamleider , waardoor deze zich verplicht aan de strijd die Redbad in zijn thuisfront te voeren heeft. Niet alleen moet hij het vertrouwen van zijn eigen volk terugwinnen, hij moet ook aan de Franken én de christenen laten zien dat Friezen zich niet laten onderwerpen. Hierna : wapengekletter.

Met : Gijs Naber, Loes Haverkort, Teun Kuilboer, 

My Sweet Pepper Land - Hiner Saleem

 My Sweet Pepper Land op IMDb (7,0)

Een Koerdische western, het was voor mij niet moeilijk deze film in een hokje te stoppen. Ik zie veel wereldcinema, maar dit was voor mij ook een noviteit. Omdat ik vaak het idioom hanteer dat film kijken een vorm van reizen is, stapte ik dit keer op het paard in de bergen in het Iraaks-Turkse grensgebied.

De oorlog tegen dictator Saddam Hoessein is voor de Koerden succesvol verlopen. Hoewel Koerdistan over meerdere landen verspreidt ligt en vooral het Turkse deel het nog steeds zwaar te verduren heeft, volgde er voor de Iraakse Koerden veel verlichting na het afzetten van de gruwelbaas.

Baran is politie-commissaris en vast van plan de nieuwe wetten vaste grond te geven in het kleine politiebureautje waar hij is gestationeerd. Dat gaat zomaar niet.



Er is smokkel, er zijn stammen en er is corruptie. Hij stelt zich onverbiddelijk op: de troepen van de regionale clanleider Aziz Aga kunnen niet meer zomaar hun gang gaan. Dat leidt uiteraard tot weerstand . Wanneer de troepen hun agressie richten op de goedwillende onderwijzeres Govend, werpt Baran zich op als beschermheer. Zij moet ongestoord haar werk kunnen doen, de intimidaties van de zwaar bewapende smokkelbende moeten stoppen. Dat doen ze natuurlijk niet zonder slag of stoot.

Met : Korkmaz Arslan , Golshifteh Farahani , 

Black - Adil el Arbi/ Billal Fallah

Black op IMDb (7,2)
Op het moment van overstappen van vrijdag naar zaterdag - vrouw en dochter gaan al naar bed- zet ik nog even een filmpje aan. Ik kies voor deze. En dat blijkt een verontrustende keuze.

" Black" is een moderne variant op een bende-oorlogfilm als " West Side Story" , maar veel heftiger. "Black" is een moderne variant op een afkomst-film als "Romeo & Juliet" , maar veel minder romantisch. " Black'  is een hard-realistische weergave van het moderne leven in de binnenstad van een metropool. Hier is het Brussel, maar het zal in Parijs of London of New York niet heel veel anders zijn. Hoewel ik de film bij vlagen te zwaar aangezet vind (en daarmee een beetje afdwalend van de mogelijke realiteit), is hij wel goed in elkaar gezet en onderhoudend. Als maar de helft waar is van wat er hier getoond wordt, dan staat ons ook in Europa nog wat te wachten aan stammenoorlogen.

De film draait om de opbloeiende liefde tussen Marwan en Mavela. Marwan is een Marokkaans straatschoffie dat steelt als de raven. Politiebureau in en uit, grote bek en schijt aan alles.
Mavela is een midden-Afrikaans meissie van 15 of 16, dat aanhaakt bij de gang van zwarte gangsters die een andere wijk van Brussel controleren dan eerder genoemde Marokkanen. Mavela is gestopt met luisteren naar haar moeder, een krabbelende vrouw die zich met moeite staande houdt in de harde Westerse wereld: amper werk, amper toekomst en veel zorgen om haar dochter.
Als Mavela voor het eerst opgepakt wordt bij een opschoonactie door de politie, ontmoet ze Marwan op het bureau. En in haar rebellie valt ze voor dat brutale joch, voor zijn charme en zijn babbel.
Echter: ze zullen nooit een toekomst hebben want ze behoren tot verschillende stammen. Midden in die moderne stad die Brussel is, wordt keihard gevochten om elke meter macht. De ene keer winnen de Afro's, de andere keer de Mocro's. Onderling geweld, maar vooral ook veel criminaliteit, seksueel geweld en afpersing/mensenhandel.
We kunnen erop wachten dat de liefde tussen M&M bekend wordt bij de respectievelijke partijen. En we kunnen vervolgens ook wachten op de clash. Tenzij, tenzij de politie er dit keer misschien een vinger tussen krijgt.

De roem van deze film is hem vooruitgesneld, mede door optredens van de beide regisseurs in DWDD. Naar nu blijkt terecht, want de film is onprettig goed. Zozeer dat ik me zit af te vragen of het echt zo erg is, de situatie van de diverse vreemdelingengroepen in wereldsteden. Als het waar is dat zij dusdanig afgesneden zijn van eerlijke kansen en daarmee echt als enige weg die van de criminaliteit kunnen kiezen, dan is onze huidige samenleving gedoemd om te vallen. Ik hoop dat ik meer naar film dan naar realisme heb zitten kijken.

Met: Sanaa Aloui, Aboubakir Bensahi