Sinners- Ryan Coogler

Sinners op IMDb (7,5)
 Sinners op Moviemeter (3,42)

Sinners op Wikipedia

Op zeker gaat deze film volgende maand een stamp Oscars binnenslepen, het is met recht een meeslepend filmverhaal. Vormgeving: perfect. Muziek: ritmisch en dwingend. Acteerwerk: bij vlagen heel sterk in het hoekje van de hoofdpersonages. Maar het verhaal, mensen, het verhaal: kon dat nou echt niet anders? Het was ook een mooi verhaal geweest als het meer in de hoek was gebleven van racisme versus Ku-Klux-Klan, van slavernij versus witte man. Nu werden er allerlei zaken bij gehaald die het visueel erg goed doen maar die maakten dat wij thuis bijna afhaakten: een ronduit belachelijke climax en dito afronding daarvan. Het had zo mooi kunnen zijn, maar bij mij gaat ie niet de boeken in als een blijvertje. Overigens: ik maak me geen illusies hoor, ik weet dat er een heel grote groep filmkijkers op verhalen als deze zit te wachten. Ik doe het wel met de krenten, dan mogen jullie de rest van de pap oplepelen.

Terug naar 1932, naar het ongemakkelijke zuiden van de VS. Twee broers keren terug van hun criminele loopbaan in Chicago, ze zijn vastbesloten het nu in hun eigen geboorteregio te gaan maken. Ze hebben flink wat geld vergaard met activiteiten die het daglicht niet kunnen verdragen; dat geld moet nu tot investeringen leiden waardoor ze voor het leven geramd zitten. Ze gaan een "Juke Joint", een groot danscafé opzetten waar hun Chicago-lessen ten uitvoer kunnen worden gebracht door de zwarte bevolking. Muziek, drank, dans, gokken, seks: het kan allemaal in hun café. Ze hoeven alleen nog maar muzikanten en personeel te werven, de drank hebben ze al uit de bootleg kunnen jatten. 
Alle seinen staan op groen voor een daverende openingsavond, totdat er een drietal blanke muzikanten voor de deur staat. Of ze mee mogen doen, ze horen zulke prachtige dingen vanuit de joint. "Doe het niet, doe het niet" schreeuwen wij de acteurs toe, ze zien toch zelf ook wel dat de duivel voor de deur staat?

Met ; Michael B. Jordan, Hailee Steinfeld, Miles Caton, Delroy Lindo, Jayme Lawson, Jack o'Connel, Wunmi Musaku

Gezien in : HBO Max
FIN - song : Alice Smith/Miles Caton - Last time (i seen the sun)

Nosferatu - Robert Eggers

Nosferatu op IMDb (7,4)
 Nosferatu op Moviemeter (3,38)

Nosferatu op Wikipedia

Ja hoor, lach me maar uit. Zeg maar dat ik het zélf doe, dat het mijn eigen schuld is. Je hoeft geen horrorfilms te kijken, BEGT, daar haal je echt geen plezier uit. Klopt allemaal, ook deze was er weer een waar ik amper de aandacht bij kon houden. Waarom ik het dan toch doe? Aan de ene kant omdat ik het wel als een verplichting voel om als quizmaker ook met enige regelmaat buiten je eigen lijntjes te kleuren, aan de andere kant omdat ik me soms nog wel eens laat verrassen door sterke visuele vondsten. In dit specifieke geval was het natuurlijk ook nog eens bijzonder dat het een remake is van een film die op het moment van produceren al meer dan een eeuw oud was (102 jaar toen de film in roulatie ging, zo precies kunnen we zijn). Voor die moeite, voor die hommage zelfs, wilde ik wel een keer een rondje spookhuis doen. 

We gaan naar het vroeg-19e eeuwse Duitsland om ons verhaal te beginnen. Thomas Hutter is makelaar in opleiding en krijgt als een soort meesterproef een zeer bijzondere klus: het kantoor heeft een klant uit Transsylvanië die bij hen in Wismut een (tamelijk vervallen) huis wil kopen. Hutter moet erheen om de handtekening van de geestige graaf te bemachtigen, een reis waarvoor hij wel zijn kersverse echtgenote Ellen moet achterlaten. (Wat hij dan nog niet weet en wij wel, is dat zijn vrouw al een keer een bezoekje van de graaf heeft gehad. Een bezoek met de nodige gevolgen). 
Hutter gaat daarheen, vindt het kasteeltje van graaf Orlok heel bijzonder maar weet de graaf wel zijn signatuur te laten zetten. Daarbij loopt Thomas tegen zijn wil echter ook een liefdesbeet op, wat hij natuurlijk verzwijgt voor zijn vrouw. Thomas aanvaardt de terugreis op een door pest ver..eh..pest schip, zodat hij bij thuiskomst de nodige doem over Wismut uitvaardigt. Maar zal die pest uiteindelijk vernietigender blijken dan de vloek van Nosferatu, de graaf van Orlok?

Met: Lily Rose Depp, Nicholas Hoult, Willem Dafoe, Bill Skarsgard, Aaron Taylor Johnson

FIN - song : Carolina Shaw - Partita for 8 singers: 3. Courante

The Invitation - Jessica M. Thompson

The Invitation op IMDb (5,3)
 The Invitation op Moviemeter (2,55)

De zaal staat nog steeds met stip op 1 bij mij. Daarna de programmering op de 4 filmzenders waarop ik me abonneerde, vervolgens de films die op publieke zenders worden vertoond. En pas helemaal aan het eind de films van de streamingsdiensten. Daarin zit doorgaans te weinig voor mij vernieuwend aanbod in, maar zo eens in de zoveel tijd probeer ik er een te kijken. Gisteren dus deze. Beetje jammer.

De jonge Evie houdt in New York met allerlei baantjes haar tobberige bestaan net aan op peil. Ze droomt van andere tijden en verre plekken, hoopvol vult ze een gekregen DNA-test in: wie weet wat ze leert over haar afkomst. Ze is dan ook aangenaam verrast als ze een Britse jongeman ontmoet die beweert familie van haar te zijn, haar family ties raken aan oude Britse adel. Hij nodigt haar uit voor een op handen zijnde bruiloft in Engeland, zodat ze leden van haar verre familie kan ontmoeten.

Het blijkt inderdaad een kasteeltje te zijn waar ze in Engeland belandt. De kasteelheer is een charmante meneer die overdreven geïnteresseerd blijkt in de jonge Evelyn (haar naam moet natuurlijk versjiekt). Er gebeuren rare dingen op het kasteel, Evie vertrouwt het niks. Maar die aandacht van die knappe graaf de Ville (snapt u?) , die vind ze wel bijzonder. Langzaam maar zeker trapt ze in de valstrik die voor haar gezet blijkt.

Met : Nathalie Emmanuel, Thomas Doherty, Hugh Skinner, Alana Boden, Stephanie Corneliussen

FIN - song : Cruel Youth- Mr. Badman

Lat den rätte komma in (aka Let the right one in) - Tomas Alfredson

Let the right one in op IMDb (7,9)
Films als deze vermijd ik doorgaans , want ver buiten mijn league. Potsierlijk gedoe met zombies en vampiers, ik loop er niet zo warm voor. Deze film had echter in de tussentijd een aardige reputatie opgebouwd en toen ie afgelopen week op tv kwam, drukte ik toch maar op {KLIK} . Heb me - ondanks het continue verzet tegen het onzinnige onderwerp- toch wel aardig vermaakt gevoeld.

Oskar is een tienerjongen die gepest wordt op school. Omdat ie wat stiller is, wat meer leest dan andere jongens en omdat ie waarschijnlijk gewoon een makkelijk willoos doelwit is, heeft een drietal jochies van school het op hem gemunt. Hij ondergaat het, hij draagt het. Op zijn kamer speelt hij wel wraakacties na, met messen en al, maar het komt er nooit van.
Er komt een nieuw meisje in de buurt wonen die ook vaak op dezelfde binnenplaats speelt. Eli is vreemd, er klopt weinig van haar afwijkende gedrag maar Oskar staat wel open voor een beetje vriendelijk contact. Steeds meer avonden ontmoeten ze elkaar, ze maakt hem al snel duidelijk dat ze niet zijn vriendinnetje kan zijn.
Wij weten inmiddels waarom: Eli is een vampier met een grote behoefte aan vers bloed. Haar vader wordt ingezet om buurtbewoners om te brengen en af te tappen, Eli moet eten. Steeds meer verdwijningen, steeds meer slachtoffers: de buurt zit met de handen in het haar. Dit doet echter allemaal niets af aan de vriendschap van Oskar en Eli. Hij vindt haar apart maar leuk, zij vindt hem te lief om de strot af te bijten en wil hem dus beschermen. Sterker nog: ze leert hem weerbaarheid om ook die pestkoppen op school te weer te staan. Hoe lang kunnen hun ontmoetingen nog doorgaan.

Eigenlijk een zoet jeugdliefde-verhaaltje, maar dan gelardeerd met het nodige nachtelijke bloed. Best een aparte combi.

Met : Kare Hedebrant, Lina Leandersson

Dark Shadows- Tim Burton

Dark Shadows op IMDb
"Pap, ik vond het echt geen film voor jou". Klopt, wat mijn dochter zei.
Omdat ik Johnny Depp vaak het voordeel van de twijfel gun én omdat ik Tim Burton in ieder geval visueel een fantastisch regisseur vind, kijk ik dit soort films tóch. Ik heb niets met vampiers en bovennatuurlijke krachten, vind ze meestal op de verkeerde manier lachwekkend. Maar toch he: Burton en Depp, eigenlijk moet je dat toch zien.

Barnabas Collins wordt levend begraven. We schrijven de 18e eeuw. Hij is vervloekt door een dame wiens avances hij links heeft laten liggen. Uit wraak stort deze heks de vrouw van zijn keuze het ravijn in en zorgt ze dat hij voor eeuwig onder zal lijden: hij wordt immers onsterfelijk en zal dit dus altijd meedragen.
We schrijven eind 20e eeuw. Een verbouwing in het dorpje zorgt ervoor dat de kist van Barnabas geopend wordt, de geest is uit de fles. Hij komt tegenover de afstammelinge van de oude heks te staan. Beide families strijden om de zakelijke hegemonie van het dorp.

Tja. Er zijn vast heel veel mensen die dit echt leuk vinden. Ik heb hem uitgezeten ,

Only lovers left alive- Jim Jarmusch

Only lovers left alive op IMDb
Altijd fijn om bij een voorpremière te zijn. Deze film gaat pas eind deze maand bij het IFFR echt van start, maar draaide eenmalig in enkele "filmhuizen" op proef. Dropaf!

Jim Jarmusch heeft mij met zijn werk immer gecharmeerd. Vanaf het grofkorrelige "Stranger than paradise' via de droogkomische "Mystery train" en het observerende "Blue in the face' naar de kalme titels "Ghost dog" en "Broken Flowers". En nu dus een probeerseltje: Jimmy goes vampire.

Het is echter geen vampierfilm als vele anderen. De nadruk ligt niet op het doorbijten van halzen en veel gesplatter en gespetter. Ben je gek , joh : Eve en Adam (sic) zijn zeer modern gestileerde vampiers, ze hebben zo hun leveranciers van bloedvoorraad. Zoals drugaddicts hun dealer hebben, zoals alco's hun slijter hebben, zo koopt Eve in haar woonplaats Tanger via een mannetje in het café en zo heeft Adam een vast ampullen adresje in het lokale ziekenhuis van Detroit. Beiden nuttigen hun noodzakelijk peil alsof het een aperitiefje betreft: keurig een glaasje per dag aan de salontafel. "Halzen bijten is zó 15e eeuw" , aldus het stel.
Het gaat mis als Adam ietwat depressief raakt, Eve daarom uit voorzorg naar Detroit reist maar daar meteen bezoek krijgt van haar nogal aanwezige zusje, een dame die de mores niet zo hoog heeft als ons favoriete vampierstel. Misdragingen volgen, vluchten is noodzaak en rantsoenen raken op. Zie daar maar eens mee te dealen.

Jarmusch is een stijlvolle regisseur, hij brengt deze film dan ook prachtig in beeld. Zelf ben ik blij dat ik me niet door het "VAMPIER"-stickertje heb laten misleiden en toch de film ben gaan zien: ik zag een sterk visuele film met daarbij nog eens schit te rend acteerwerk (opnieuw) van de topactrice Tilda Swinton. Niks mis met deze film.