The Look of Love - Michael Winterbottom

The Look of Love op IMDb (6,0)
 The Look of Love op Moviemeter (2,86)

The Look of Love op Wikipedia

De Britse komiek Steve Coogan kan een aardig potje bij me breken wegens herhaaldelijke grappige rollen. Ook regisseur Michael Winterbottom heeft mij meerdere malen positief verrast, dus zouden op zich alle seinen op groen moeten staan voor deze biografische film. Helaas komt dat er niet helemaal uit, dat vond ik blijkbaar de eerste keer dat ik hem zag al (was danig weggezakt uit mijn geheugen) maar ook nu komt ie niet zo tot zijn recht als ie zou kunnen. 

Het sterkste aan de film is het verhaal. Dat gaat over Paul Raymond, een huisjesmelkende seksondernemer (een soort combi tussen Prins Bernhard jr. en Theo "Yab Yum" Heuff) in Soho-Londen van de jaren zestig. Raymond groeide uit tot de rijkste man van Engeland, maar wist daar geen tevreden privéleven tegenover te stellen. Aan elke hand had hij meerdere dames, maar geen van hen bracht hem geluk of tevredenheid. Raymond doet alles voor zijn dochter, maar zij blijkt niet de zakelijke en maatschappelijke talenten van haar vader te hebben, hetgeen in die wereld een recept voor een ongelukkig leven betekent.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie The Look of Love (december 2014)

Met: Steve Coogan, Imogen Poots, David Walliams, Anna Friel

Seven days to noon (aka Ultimatum) - John & Roy Boulting

Seven days to noon op IMDb (7,0)
 Seven days to noon op Moviemeter (3,46)

Seven days to noon op Wikipedia

Zo langzamerhand begin ik er wel schik in te krijgen om te vissen in die grote vijver van films van vóór mijn eigen jaartelling. Tegenwoordig noemen we dat allemaal "klassiekers" (terwijl lang niet elke film dat predicaat verdient: je wordt natuurlijk pas echt klassieker wordt als je na zoveel decennia nog steeds spraakmakend of zelfs maatgevend bent). Voorlopig beschouw ik ze meer als tijdsbeeld, als genrefilms ook. En met die pet op valt er heel wat te genieten, zeker als je bedenkt met welke middelen deze films destijds gemaakt moeten zijn: SFX bestonden nog amper, CGI al helemaal niet, decors waren van bordkarton en "method acting" was nog niet bedacht: we kijken hier meestal naar bewegend toneel, waardoor des te meer opvalt of acteurs of regisseurs in het oog springen. Dat is fijn voor de onbevooroordeelde filmliefhebber.

In "Seven days to noon", een film uit 1950, klinkt de Tweede Wereldoorlog nog hard door. Vooral bij wetenschappers als professor Willingdon, die op een kwade dag een brief schrijft naar de Britse premier: als die niet onmiddellijk een halt toeroept aan de wapenwedloop die na WOII in gang is gezet, zal de verstrooide professor daar eigenhandig en op bloederige wijze een eind aan maken. Willingdon ziet welke destructieve wapens er inmiddels ontwikkeld zijn en worden, hij heeft er zelf een meegesmokkeld vanuit het magazijn van zijn wetenschappelijk instituut en zal niet schromen die op London in te zetten als de Prime Minister niet voor a.s. zondag 12 uur die wapenrace stopzet. Het is nu maandag, dus er zijn nog zeven volle dagen te gaan om actie te ondernemen.

Uiteraard zet de premier Scotland Yard op deze zaak: "vind die man, arresteer hem, pak hem zijn wapen af en breng de rust terug!". Makkelijk gezegd dan gedaan, want de wetenschapper blijkt een slimme man die zich steeds anoniemer door de stad verplaatst en onderdak zoekt bij verlaten kerken en eenzame onwetende hospita's. Willingdon's dochter en haar vriend (een collega van de professor) ondersteunen de politie in hun zoektocht maar moeten toch lijdzaam toezien hoe nijpend het ultimatum wordt. Het stadsbestuur legt de druk bij de politiek: als we willen dat er niet een enorme hoeveelheid slachtoffers valt, moeten we beginnen om de metropool te ontruimen. De machines gaan in werking, terwijl Willingdon rustig af lijkt te wachten.

Met: Barry Jones, Andre Morrell, Olive Sloane, Sheila Manahan, Hugh Cross

Attachment (aka Natten Har Ojne) - Gabriel Bier Gislason

Attachment op IMDb (6,0)
 Attachment op Moviemeter (2,77)

Attachment op Wikipedia

Romantic horror? Een horrorkomedie? Het is goed dat ik al die beschrijvingen pas nu lees, nadat ik de film gezien heb, anders was ik er waarschijnlijk nooit aan begonnen. Ik ga daar niet zo goed op, op horror (mijn quizmaten vinden dan ook nog steeds dat ik "The Substance" nog moet gaan kijken). Maar voor deze film kan ik zeggen dat het me meeviel: niet al te veel onwaarschijnlijke scenes, niet al te potsierlijk in de scripting (nou ja, stukkie exorcisme toch wel) en vooral een goed opgebouwde spanning in het script zorgden samen al voor een acceptabel geheel, de sterke bijrollen van gevierde Scandinavische acteurs Sofie Grabol en David Dencik deden de rest.

Maja, een matig succesvolle actrice, ontmoet bij een optreden in een bibliotheek de interessante toeriste Leah, die opzichtig lang blijft hangen. De vrouwen gaan voor een borrel en jawel, ze raken aan de lip. Leah stelt haar terugreis naar London uit en de verhouding verdiept zich. Als Leah dan uiteindelijk toch terug naar haar moeder moet, besluit Maja met haar mee te gaan. Een besluit met grote gevolgen.

Maja krijgt in London namelijk Leah's moeder Chana erbij: ze woont in hetzelfde trappenhuis maar is opvallend vaak bij haar dochter over de vloer: die kan niet zonder haar, zegt Chana. Ze is ziek en ze heeft zorg nodig, zegt Chana. Maja moet af en toe even uit de buurt, want haar aanwezigheid is niet altijd goed voor Leah, zegt Chana. Kortom: Chana is een hinderlijk bijvoegsel (jaja, daar heb je het Attachment) bij hun relatie. 
Dat zou allemaal nog wel draagbaar zijn als er niet net iets te veel duistere dingen in en om het appartement zouden gebeuren, dingen die volgens Maja van Chaja en mogelijk van Leah's oom Lev vandaan komen. Maja komt heimelijk in contact met Lev, die haar inwijdt in de duistere kant van enkele Jiddische gebruiken. Gebruiken waar Chana volledig van overtuigd is en waarom Leah volgens haar bescherming verdient. Enter the Dybbuk!

Met : Josephine Park, Ellie Kendrick, Sofie Grabol, David Dencik

FIN - song : Lars H.U.G. - Elsker dig for evigt

Closed circuit - John Crowley

Closed circuit op IMDb (6,2)
 Closed circuit op Moviemeter (3,00)

Wonderlijk hoeveel je vergeten bent van een filmplot als je die meer dan een decennium geleden voor het eerst gekeken hebt. Komt natuurlijk doordat ik zoveel films gezien heb in de jaren daarna, niet elke verhaallijn zal blijven hangen. Zeker niet als het in een genre is waarvan je toevallig véél films voorbij ziet komen (kennelijk onthoud ik de lijnen van een arthouse-verhaal beter dan van een thriller omdat er van die laatste zo ontzettend veel zijn. Wat blijkbaar niet veel verandert, is de perceptie van de film. Die vond ik klaarblijkelijk 9 jaar geleden ook al fijn, omdat de film wél een interessant gegeven had. Daarnaast had ik nu meer aandacht voor de skills van de hoofdrolspelers, met name Rebecca Hall kan ik altijd wel goed hebben omdat ze wérk maakt van haar karakter. Dat zie je terug, meer dus nog als je de film een decennium later nog een keertje bekijkt. 

Mijn recensie van destijds: Closed circuit, recensie 2015

Met: Eric Bana, Rebecca Hall, Jim Broadbent, Ciaran Hinds

FIN - song : Joby Talbot- Questions in the house

Back to Black - Sam Taylor-Johnson

Back to Black op IMDb (6,7)
 Back to Black op Moviemeter (2,80)

Ik houd erg van biopics (vooral omdat ze doorgaans zijn gebaseerd op een krachtig en beeldend verhaal) maar ik moet eerst wel altijd ergens doorheen. Dat heeft meestal met het inlevingsvermogen van de hoofdrolspeler te maken, meer specifiek met hoe die maniertjes van het uit te beelden personage overneemt of zelfs uitvergroot. Daar was hier nogal sprake van, het werd bijna karikaturaal. Maar gelukkig is het verhaal dermate interessant en wordt het dermate goed naar voren gebracht dat het deze film uiteindelijk wel tot een goede film maakt. Ik kwam tevreden de zaal uit, namelijk. 

Het is genoegzaam bekend dat Amy Winehouse een bliksemcarrière kende, waardoor een druk ontstond  die ze met haar verslavingsgevoeligheid niet voldoende kon weerstaan. Ze werd slechts 27 jaar oud, een leeftijd waarop het voor veel mensen normaal pas begint. 

In deze film krijgen we voldoende mee van de aanloop naar dat tragische moment: Amy beschikt over een fantastische stem maar ook over een luie persoonlijkheid. Ambitie is haar vreemd, ze wil gewoon lekker zingen. Als ze bij die kroegoptredens dan toch een dermate naam opbouwt dat platenbazen en pluggers komen kijken, blijkt ze er zowaar een lucratief platencontract uit te slepen. Maar ja, dan begint het blijkbaar pas: in ruil voor dat vette contract verwacht het label natuurlijk hits en een coöperatieve media-houding van de artiest. Dat werkt bij de probleemmagneet Amy niet zo goed. Het ene conflict na het andere drinkt ze weg met liters alcohol, ze vertrouwt niemand. Nou ja, niemand: haar lieve oma natuurlijk en zelfs min of meer een beetje haar vader. Beiden adviseren haar waar ze kunnen, maar Amy vaart haar eigen koers en schrijft liedjes in de stijl van haar turbulente leven. Ze ontmoet de intrigerende Blake Fielder-Civil , waardoor een vernietigende relatie ontstaat. Hoewel de liefde hoogtij viert (vooral bij Amy), vervallen ze steeds meer in liederlijke drank- & drugsmomenten. En dat sloopt de jongedame dusdanig dat ze amper meer op haar poten kan staan. Iedereen maakt zich zorgen maar dat werkt dus averechts: elk welgemeend advies belandt in de prullenbak of het toilet, direct naast waar Amy net heeft overgegeven. Dit kan niet lang goed gaan.

Ga er maar aan staan, geef dit maar eens vorm: de mij onbekende actrice Marisa Abela doet het vurig en kundig. Ze zorgt ervoor dat je van Amy houdt, ondanks haar voortdurende misstappen. Voeg daar nog fijne rollen van heerlijke acteurs als Lesley Manville en Eddie Marsan aan toe en je hebt al gauw een onderhoudende film (waarbij een speciale rol is weggelegd voor de teksten van Amy's liedjes; eigenlijk vertellen deze teksten de teloorgang van een wereldster).

Met; Marisa Abele, Jack o ' Connell, Eddie Marsan, Lesley Manville

FIN - song :  Nick Cave & Warren Ellis - Song for Amy

Gezien in : Cinema Oostereiland

Crock of Gold: a few rounds with Shane MacGowan - Julien Temple

Crock of Gold op IMDb (7,7)
 Crock of Gold op Moviemeter (3,81)

Ondanks dat het al ruim drie decennia werd aangekondigd (én verwacht), was ik vorig jaar toch danig geraakt door het overlijden van Shane MacGowan. Al jaren genoot ik van zijn fabuleuze dichtwerk ( 2x zag ik de Ierse zelfdestructor live met zijn fabuleuze band The Pogues: de ene was nog aan de goede kant van zijn fysiek, bij de tweede keer was zijn verval al dermate ingezet dat hij door zijn bandleden met zachte dwang van het podium werd geleid: het was beter als zij het zelf gingen doen). Ik ben altijd gek van volksmuziek geweest en eerlijk is eerlijk: Shane bracht de energie van de punk naar de tragiek van de folk. En dat werkte. Dat werkte zo goed dat ik bij zijn overlijden een heel playlistje bouwde met een persoonlijke selectie van zijn beste werk: als je zin hebt, luister dan naar Shane in mind. 

De documentaire die Julien Temple over deze muzikale (en vooral tekstuele) grootheid maakte, begint als Shane de 60 al gepasseerd. Dat dit op zich al een wonder is, begrijpen we uit de opbouw van de docu die volgt. Van zijn armoedige katholieke achtergrond in Mayo op het Ierse platteland naar de verhuizing van het gezin naar London, waar Shane als 15 jarige jongen plots in een snoepwinkel terecht kwam. Drank en drugs volop voorradig, daarnaast een enorm aanbod aan bands en concerten. Shane wordt een veel (en graag) geziene gast bij de eerste punkconcerten, zijn wilde geest brengt hem steeds naar de voorste rijen waar het er ruig aan toe gaat. Omdat Shane altijd al gek van literatuur is geweest en daar ook zelf zijn eerste pogingen toe doet, is het nog maar een kleine stap naar het podium: na wat probeersels in eerste bandjes ontstaan uiteindelijk: the Pogues. Een keur aan sterke muzikanten (Philip Chevron, Spider Stacy) weet de emotionele en fatalistische teksten van MacGowan op muziek te zetten. Daarna gaat het snel. 

Niet alleen snel met de carrière van the Pogues, maar ook snel met het fysieke verval van Shane zelf. Drinken deed hij altijd al, drugs komen er nu in allerlei varianten voorbij en daar komt nog eens het slopende tourbestaan bovenop. Iedereen maakt zich zorgen, maar hij is niet te stoppen: drinken en gebruiken doet hij niet omdat hij een doodswens heeft, nee: hij doet het juist omdat hij zoveel van het leven houdt dat hij álles er uit wil halen. Dat hij toch nog de 65 heeft aangetikt, mag met recht een godswonder heten.

Prachtige documentaire. (Maar misschien ben ik bevooroordeeld).

Met: Shane MacGowan, Siobhan MacGowan, Johnny Depp

FIN - song : The Pogues - A pair of brown eyes (altijd al mijn Shane-favoriet geweest, deze instant klassieker)

Burnt - John Wells

Burnt op IMDb (6,6)
Koken is hip op televisie, maar in de filmwereld was het dat al langer. Bij uitstek is gastronomie geschikt om mooi in beeld te worden gebracht, immers. Daarnaast is de hiërarchische verhouding in de keuken en de bediening altijd een fijn voorbeeld van het oproepen van conflicten.
In deze film komt dat allemaal samen rondom de culinaire meesterkok Adam Jones. Hij heeft in het verleden al twee Michelin- sterren vergaard maar het ging compleet mis. Drugsgebruik, wangedrag, losbandigheid, gebrek aan orde: het leidde ertoe dat hij vluchtte uit de gastronomische hoofdstad van de wereld en een aantal jaren cold turkey ging in de VS.
Maar nu is hij er weer, hij wil terug op de kaart. En hij wil die derde ster. Hij meldt zich aan bij een toprestaurant in London maar begrijpelijkerwijs is de ontvangst lauw. Door zich nederig en ambitieus tegelijk op te stellen, lukt het hem om een plek te krijgen. Hij formeert een team van oude vrienden, daarnaast opent hij de jacht op een nieuwe topkok(kin); hij heeft zijn zinnen gezet op Helene (Sienna Miller) en probeert haar los te weken bij haar huidige baas.
U snapt: dat lukt , maar dan is die derde ster nog niet binnen. Er komt druk op het team want de Michelin-keurmeesters kunnen elk moment hun vorkje komen prikken. Stress is zacht uitgedrukt. En spanning ook.

Een redelijk vermakelijke film, met een keur aan sterren in de cast:
Bradley Cooper, Daniel Bruhl, Sienna Miller, Omar Sy, Riccardo Scamacio