Godland (aka Vanskabte Land) - Hlynur Palmason

Godland op IMDb (7,1)
 Godland op Moviemeter (3,39)

Godland op Wikipedia

Een pittige zit, deze indrukwekkende en ook behoorlijk indringende film. Deze had het lastig in de filmhuizen, onder andere vanwege de lange duur maar ook door de zware onderwerpkeuze, maar toch hoorde ik wel positieve berichten van zij die het ondergingen. Nu dus maar de Film1- mogelijkheid gepakt toen die zich voordeed.

We verpakken het nu in peperdure reizen, de liefde voor de onnavolgbaar fraaie en ruige natuur van IJsland. Dat was in de tweede helft van de 19e eeuw allemaal nog lang niet mogelijk. De jonge Deense priester Lucas wordt dan ook streng toegesproken door zijn geestelijke meerderen: je móét daarheen, je móét een kerk gaan bouwen en het woord verspreiden. Maar je moet dat nú gaan doen, omdat je op je bestemming moet zijn voordat de bikkelharde winter over het vulkaaneiland valt. Lucas slikt tweemaal, maar neemt de opdracht toch aan. Naast zijn devote karakter heeft hij namelijk ook nog een frivool kantje: hij heeft de pas ontstane wereld van de fotografie ontdekt. Om die reden wil hij dus eerst een stuk door de rauwe IJslandse natuur trekken voordat hij zich op één plek, in één gemeenschap gaat vestigen. Op zijn rug de fotokast en de daarvoor benodigde glasplaten, hij is vast van plan diep in de IJslandse natuurwetten te duiken.

Een barre tocht is daarvoor nodig: eenmaal aan land wacht hem een niet-Deens sprekende gids (waarnaast gelukkig ook een tolk staat). De gids is ruwer gebolsterd dan een bolster ruw kan zijn, priester Lucas weet maar lastig met zijn houding en zijn vreemde onafhankelijke gedrag om te gaan. Een tocht vol ontberingen volgt (een tocht die zelfs niet iedereen van het gevolg overleeft) voordat Lucas daadwerkelijk een mooie bouwlocatie voor zijn houten kerk heeft gevonden. Daar wacht hem een nieuwe confrontatie: de lokale bevolking is godvrezend doch stug, de enige leuke aanspraak heeft Lucas met de twee dochters van de naastgelegen boerderij. De ontberingen vallen hem zwaar, Lucas begint te twijfelen aan de steun van God en langzaam, heel langzaam begint hij versoepelingen in diens strenge leer toe te passen omdat hij het anders simpelweg niet overleeft. 
Fantástische natuurbeelden, alleen die al maken de film de moeite waard. Daarnaast een paar mooie rollen en - dat is persoonlijk - een ontwapenende blik op de streng religieuze maatschappij van destijds: ze maken de film (overigens gebaseerd op de vondst van oude foto's die zo'n zendelingpriester daar daadwerkelijk maakte) zeer de moeite waard.

Met: Elliott Crosset Hove, Ingvar Sigurdsson, Vic Carmen Sonne, Jacob Lohmann

FIN - song : Paul Schierbeck & Copenhagen University Choir- I Danmark er jed fogt

Mommy- Xavier Dolan

Mommy op IMDb
Een ziekelijk irritant joch. Met een hart van goud.
Zo kun je de jonge Steve toch wel omschrijven. ADHD kwadraat. En een hyperkort lontje.

Moeder is onderweg naar het instituut dat Steve moet verlaten omdat ie met zijn "kwajongensgedrag" een andere jongen voor het leven heeft verminkt. Er is geen houden meer aan. Moeder moet hem weer in huis nemen.
Mommy is een lowlife mama, papa is al jaren overleden en zij strijdt voor een beter leven. Baantje in, baantje uit, maar het zet allemaal geen zoden aan de dijk. De enige drijfveer is nog een beter leven voor haar zoon. En dat gaat niet meevallen.
Meerdere malen staan moeder en zoon dreigend tegenover elkaar, meerdere keren blijkt dat ze beide struikelen over goede bedoelingen die kwaadaardig uitpakken. Schelden, schreeuwen en slaan worden regel ipv uitzondering.
Hulp komt als de overbuurvrouw in beeld komt. Een complexe, moeilijk communicerende onderwijzeres die een sabbatical heeft. Zij besluit Steve bijlessen te geven omdat educatie de enige uitweg is uit het marginale bestaan. De drie groeien naar elkaar toe en overwinnen veel. Maar niet alles.

Adembenemend goede film, schokkend maar o zo liefdevol gemaakt door wonderkind Xavier Dolan. Een moderne variant op de mij zo dierbare Ken Loach-school. Hard sociaal drama, boordevol pijn maar immer met het oog op een sprankje hoop. IJ ZER STERK top 10-werk.