Daaaaaali! - Quentin Dupieux

Daaaaaali! op IMDb (6,6)
 Daaaaaali! op Moviemeter (3,38)

Daaaaaali! op Wikipedia

De term "absurdistisch" wordt doorgaans gebruikt in combinatie met de weging "licht" (als in: een licht-absurdistische komedie). Nou, dat lichte mag je bij deze rolprent wel weglaten. Hier wordt gegoocheld met tijdsbepalingen, met karakters én met karakter, met zelfoverschatting en zelftwijfel : het zit er allemaal in. Aan het genie van de kunstenaar Salvador Dali wordt niet getwijfeld, aan zijn extravagante gedrag echter des te meer. Mooie - soms surrealistische- beelden én een lekker moppie muziek van Thomas Bangaltier (Daft Punk). 

De film draait natuurlijk voor het grootste deel om de schilder zelf, maar de ware protagonist van dit verhaal is de jonge Judith Rochant (een delicaat gespeelde rol van Anaïs Demoustier). Zij is een apothekersassistente met journalistieke aspiraties: ze heeft het plan opgevat om de grote surrealist Salvador Dali te interviewen voor een bekend tijdschrift. Afspraak in een hotel, de hele rider correct afgewerkt, ze zit er - ietwat nerveus - klaar voor. Maar het loopt anders. 

Dali wenst alleen mee te werken als het interview op film wordt vastgelegd, voor minder doet hij het niet. Dat betekent dat Judith terug moet naar haar hoofdredacteur, die op zoek moet naar hernieuwde financiering. Terwijl aan die kant hard wordt getracht een nieuwe afspraak te maken, volgen wij de kunstenaar die in een existentiële crisis zit (ouderdom is voor hem een angstig vooruitzicht) bespreekt hij met vrienden de droombeelden die elk van hen door de nacht heen helpen. Daar bouwt hij dan op zijn beurt weer de kunstwerken omheen. Wie Dali kent, weet dat dit niet volgens gebaande paden verloopt. En hé, daar is Judith opeens weer: nieuwe poging!

Met: Anais Demoustier, Edouard Baer, Gilles Lellouche, Pio Marmai, Didier Flamand, Romain Duris

FIN - song : Thomas Bangaltier - Daaaaaali!

Mulholland Drive - David Lynch

 Mulholland Drive op IMDb (7,9)

Mulholland Drive op Moviemeter (3,80)

Herzien, na 20 jaar weer. Het blijkt de all time favourite van de gastheer van de filmclub te zijn, dus kregen we deze gisteravond voorgeschoteld. Een belevenis werd het, nog rijker dan de eerste keer dat ik hem zag. 

Een mozaïekfilm zoals mozaïek eigenlijk niet bedoeld is. Weliswaar lopen de levens van een aantal personages in elkaar over zoals bij andere mozaïekfilms, maar Lynch zou Lynch niet zijn als ie die factor niet zou compliceren: de hoofdpersonages uit het eerste deel van de film komen elkaar aan het eind van de film opnieuw tegen, maar dan vanuit een diametraal gestelde rol en persoonlijkheid. Het verwart, en het verwart op meesterlijke wijze. Het lijkt de bedoeling van de regisseur om gedurende de film opgebouwde zekerheden en verwachtingen geheel onderuit te halen, te demonteren eigenlijk. Dit brengt met zich mee dat je je gaat afvragen welk deel van de film nou echt is en welk deel fictie. Of , ook mogelijk: dat het allebei echt is en allebei fictie. Ik kwam er 20 jaar geleden al niet uit. En gisteravond ook niet. 

Vlakbij Hollywood , op Mulholland Drive, gebeurt een ernstig auto-ongeluk. Een vrouw overleeft de crash als enige en zwerft verdwaasd naar de buitenwijken van Los Angeles. Ze duikt onder in een kort daarvoor verlaten huis, ze ziet de bewoonster met vele koffers voor enige tijd vertrekken. 

Daags erna duikt Betty, het nichtje van die vertrokken vrouw, op in de woning: tante heeft haar onderdak verschaft zodat ze zich kan richten op het starten van haar acteercarrière.  Betty ziet dat de andere vrouw hulp nodig heeft: ze lijdt aan gebeugenverlies, weet niet meer wie ze is en hoe ze hier is gekomen. Betty helpt haar om stukje bij beetje iets over de toedracht van het ongeluk en daarmee kleine stukjes van de identiteit terug te krijgen. Beide vrouwen beseffen niet dat ze daarmee in een netelig spel belanden, een wespennest van mensen met duistere belangen.

Met : Laura Harrigan , Naomi Watts , Justin Theroux

Mother! - Darren Aronofsky

Mother! op IMDb (6,8)
Het is uiteraard goed als je in je persoonlijke evaluatie van een film de naam David Lynch voelt opkomen. Net als Lynch creëert Aronofsky veel verwarring bij de kijker, net als Lynch (en bijvoorbeeld ook een Malick) laat ie de film een aantal keren kantelen qua tempo en sfeer.
Niet dat dat nou een onverdeeld plezier is: ik heb een redelijk deel van de film als overbodig ervaren, het leidde me zelfs af van het verhaal dat ik dacht dat hij wilde vertellen. Aan de andere kant: toen er langzaam een eind kwam aan die waanzin, had ik volgens mij wel opeens door waarnaar ik zat te kijken. Voor mij maakt dat een knappe film, het hoeft niet allemaal gemakkelijk te zijn.

Mother! is in ieder geval een spannende film, bijna constant is de sfeer verontrustend. Er gaat iets heel ernstigs aankomen, je voelt het. Je voelt het als de eerste bezoeker binnenkomt in de villa van de hoofdrolspelers, die nergens in de film bij naam genoemd gaan worden. Hij is dichter, maar kampt met een enorm gebrek aan inspiratie. Zij is vele malen jonger dan hij en knapt het hele huis voor hem op - er heeft een grote dramatische brand plaatsgevonden waarna hij al zijn herinneringen en bezittingen is kwijtgeraakt.
Aan alles zie je dat ze consensus hebben over hun rolverdeling, maar aan alles zie je ook dat zij meer wil. Als hij zich tegenover de bezoekers laat ontvallen dat ze bezig zijn een kind te krijgen, is haar blik veelbetekenend. Waarom hebben zij daar zelf nog nooit over gesproken en doet hij dit wel naar buiten? Schildert hij het allemaal mooier af dan zij weet?

Het is onmogelijk om te beschrijven hoe de film escaleert, hoe dat kalme echtpaar in een paar stappen hun bestaan in een draaikolk ziet belanden. U mag hier stoppen met lezen, ik wil alleen nog maar mijn eigen interpretatie geven, die ik pas achteraf heb gevormd:
regelomhaal 1
regelomhaal 2
regelomhaal 3. STOP HIER!

Weet u wat? Ik zet mijn interpretatie in een comment hieronder, die hoeft u dan niet te lezen.


Met : Jennifer Lawrence, Javier Bardem, Ed Harris, Michelle Pfeiffer.

The Neon Demon- Nicolas Windig Refn

The Neon Demon op IMDb (7,0)
Terwijl in de grote zaal de loper uitging voor de voorpremiere van de Absolutely Fabulous-film toog ik naar ons kleine zaaltje 2. Dit om mij te laven aan het nieuwste kunstwerk van de bizarre regisseur Nicolas Windig Refn, die na het heftige " Drive"  en het onverklaarbare " Only God Forgives"  al direct een lonkende reputatie heeft opgebouwd. Wat mij betreft is de man de enige waardige erfgenaam van David Lynch. Net zo morbide zijn de vertellingen, net zo verzorgd en klinisch is het beeld, net zo dromerig surreeel zijn de belevenissen zijn de hoofdpersoon. En, net als bij Lynch, de een vindt het niks en begrijpt het niet, de ander vindt het prachtig. Ik sta in de laatste groep.

The Neon Demon draait om de piepjonge Jesse, die in L.A. belandt om het te gaan maken in de modellenwereld. Toegegeven, ze is bloedmooi, ze is "the girl that makes men's heads turn" . Ze is te jong voor het vak, moet liegen over haar identiteit maar met die weerstand is ze er nog niet. Het belangrijkste waar ze tegenop moet boksen is de concurrentie met de andere modellen. Alle andere vrouwen zijn stinkend jaloers op de natuurlijke schoonheid van Jesse, die door simpelweg op te draven alle aandacht krijgt van mode-ontwerpers en vakfotografen.
Er is er maar een die niet haatdragend doet en die haar een beetje op weg lijkt te willen helpen, dat is de make-up-artieste Ruby.  Ruby buffert en bemiddelt waardoor ze bloeddorstige concurrentes van Jesse voorlopig op een afstand houdt. Uiteraard heeft ze daar een belang bij.

De film is stilistisch helemaal af, Windig Refn verzorgt zijn beeldwerk zo goed dat het af en toe een lust voor het oog is. Dat levert wel veel overbodige scenes op maar gek genoeg stoort dat niet. We weten allemaal waar het verhaal op afstevent. Door die lijn is de film in recensies al vergeleken met " The Black Swan" , hetgeen ik kan billijken maar niet per se onderschrijf. Deze film gaat veel meer in de richting van Mulholland Drive en een stukje Twin Peaks (vooral door alle bizarre randfiguren en verschijningen in de film). En je kunt het als kijker slechter treffen, toch?

Met Elle Fanning, Christina Hendricks, Jena Malone en Keanu Reeves

Valley of love - Guillaume Nicloux

Valley of love op IMDb
Hij acteur, zij actrice. Ooit waren ze getrouwd en leefden ze in Parijs. Nu komen ze - onafhankelijk van elkaar - samen in Death Valley, Californië. Ze hebben beiden een brief gekregen van hun zoon.
De jongen heeft een einde aan zijn leven gemaakt en wil blijkbaar zijn ouders nog eenmaal verenigd zien, liefst vlakbij de plek waar hij uiteindelijk gestorven is. In de brief meldt hij dat zich aan hen beiden zal openbaren als ze keurig de planning van de brief volgen en op de afgesproken plek op de afgesproken datum verschijnen.

Onmogelijk verhaal, zegt u? Onverfilmbaar? Dat lijkt zo, maar het pakt anders uit. Niet voor niets zijn dit twee meester-acteurs, niet voor niets maken ze zeer aannemelijk dat ze ooit wel samen hebben geleefd maar zich nu kapot ergeren aan de onhebbelijkheden die ze zich elk hebben eigen gemaakt.
Er gebeurt iets met ze in dat unheimische , maar o zo prachtige landschap. Scepsis maakt plaats voor samenwerking, ongeloof maakt plaats voor gevoel en ze laten zich beiden dermate ontregelen door de ambiance dat ze elkaar heel hard nodig blijken te hebben. En dat, dat is ongetwijfeld de hand van de zoon.

Acteursfilm, ik vond het heel prettig om naar te kijken en te luisteren.

Met : Gerard Depardieu en Isabelle Huppert

The Double- Richard Ayoade

The Double op IMDb
Bijzonder knap gemaakte surrealistische thriller.
Doorgaans een genre waar ik niet heel erg warm van word, maar bij deze zat ik er he le maal in. Komt vooral door het zeer knappe script , maar zeker ook door het schizofrene spel van Jesse "Zuckerberg" Eisenberg. Die legt een gespletenheid in zijn acteerwerk waar ik diep de pet voor afneem.

De film is vormgegeven in een jaren 50/60 stijl, wat bijdraagt aan het vervreemdende gevoel dat de kijker krijgt.
Simon James leeft in een totalitaire staat, waarbij de machthebber ("De Kolonel") het volk controleert door zoveel mogelijk data over ze te verzamelen (het verhaal is een boekverfilming van Fyodor Dostojewski, snapt u). Simon werkt al een jaar of zeven voor de instantie die de data verzamelt, hij is briljant in zijn werk doch niemand ziet het.
Feitelijk is hij onzichtbaar, niemand merkt hem op , dagelijks wordt hij als bezoek ipv als medewerker gescand. Onzekerheid troef, hij zou graag anders willen maar het werkt niet. Hij durft ook het leuke meisje van de kopieerafdeling (Mia Wasikowska) niet aan te spreken.

Alles verandert als er een nieuwe medewerker binnenkomt , die direct gloreert. Zijn naam? James Simon. Zijn uiterlijk? Identiek aan Simon James. Is Simon dan de enige die dat ziet? Valt het anderen niet op dat de nieuweling "zijn gezicht gestolen heeft"?
Hij legt contact met de man en probeert van hem te leren hoe hij vlotter en opvallender kan worden. Dat gaat niet vanzelf. Sterker nog: het lijkt allemaal mis te gaan als de baas pocht over de werkzaamheden van de nieuweling, als het kopieermeisje valt voor de avances van de nieuweling, als.... alles erop wijst dat de ander gewoon "zijn betere ik" is.

Schitterend vervreemdend, ik ben onder de indruk van de uitwerking van deze film.