Nobody knows (aka Dare mo shiranai) - Hirokazu Koreeda

Nobody knows op IMDb (8,0)
 Nobody knows op Moviemeter (3,75)

Twintig jaar oude film van grootmeester Kore-eda die nog steeds op een 8,0 waardering staat. Dat is tamelijk ongekend. Het is dan ook een zeer bijzondere film, op waarheid gebaseerd maar met fictieve karakters. Het wekt verbazing dat dit verhaal ook maar enigszins aan de waarheid kan raken, want het is te "fantastisch" voor woorden. 

Kinderen van verschillende vaders heeft ze, moeder Keiko. Ze stelt oudste zoon Akira voor aan de buren maar verhult dat ze meer kinderen heeft. Immers: veel buren accepteren niet de overlast van spelende kinderen in een appartementencomplex. Ze vertelt de buren dat Akiro enig kind is en dat haar man in het buitenland werkt. Eenmaal binnen komen er echter nog drie kinderen uit de koffers vandaan.

Akira is vroegwijs. Noodgedwongen, want moeder is veel weg van huis om geld te verdienen. In die tussenliggende periode doet Akira de boodschappen en kookt hij voor zijn zussen en zijn broertje, die zich immers niet buiten mogen vertonen (en dus ook niet naar school gaan).
Het lijkt een waterdichte reeks afspraken, maar als moeder steeds vaker wat langer van huis is, komt Akira in de problemen. Rekeningen worden niet meer betaald, hij doet alles om het gezin in ieder geval eten te geven. En dat gaat ten koste van de voorzieningen en het huishouden. Kan niet lang goed gaan, zegt u, moeder is al een maand niet thuis geweest inmiddels. Akira zoekt naar oplossingen, maar die liggen stap voor stap steeds lastiger voor het oprapen. Het gezin komt in de knel en moeder is in geen velden of wegen te bekennen.

Met: Yuya Yagira, Aya Kitaura, Hiei Kimura, Momoko Shimizu, You

The Marco Effect (Marko Effekten) - Martin Zandvliet

The Marco Effect op IMDb (5,3)
 The Marco Effect op Moviemeter (3,09)

Alweer een deel uit de Department Q boekverfilmingen van de Deense  schrijver Jussi Adler Olsen. Nog steeds wel met de stuurse rechercheur Carl Morck en zijn behendige rechterhand Assad, maar ditmaal worden ze niet meer gespeeld door het prettige koppel Nikolaj Lie Kaas en Fares Fares. Dat went overigens snel want Ulrich Thomsen kan ook prima de briljante maar contactueel wat ongelukkige Morck op het scherm brengen. Opnieuw een fijn geweven plot, schrijven kan Adler Olsen echt wel.

Jong alleenreizend knulletje wordt bij de grensovergang uit de trein gevist. Wat er precies met hem gebeurd is, blijft gissen want hij houdt op het politiebureau stijf zijn mond dicht. Normaal niet een geval waarvoor Morck en Assad erbij geroepen maar het is tamelijk vreemd dat de jongeman een uitgescheurde pagina uit het paspoort van een vermiste ambtenaar in zijn jas bij zich draagt. Deze ambtenaar verdween een jaar of vier geleden nadat er verdenkingen van kinderporno op hem geladen werden waarbij hij vooral bij ontwikkelingshulpprojecten in Afrika over de schreef zou zijn gegaan. 

Morck is nog psychisch herstellende van zijn vorige zaak maar gaat nu versneld weer aan het werk: zijn aangeboren wantrouwen tegen het systeem maakt dat hij vragen stelt bij het versneld sluiten van de kinderporno-zaak. Samen met Assad graaft hij diep en hij weet uiteindelijk verbanden te leggen tussen het aangehouden jongetje Marko, de kindertekeningen van de dochter van de ambtenaar en de handel en wandel van enkele topmannen van ontwikkelingshulporganisaties. Zoals altijd: met gevaar voor eigen leven erop af!

Met: Ulrich Thomsen, Zaki Youssef, Sofie Torp, Hendrik Noel Olesen, Lisa Carlehed

FIN - song : Saveus - Traitors   

Au revoir les enfants (aka Goodbye Children ) - Louis Malle

Au revoir les enfants op IMDb (8,0)
 Au revoir les enfants op Moviemeter (3,71)

1987, dat was toch echt al in mijn volop actieve filmkijk-leven, maar toch kwam deze film op mij over als veel ouder. Dat kan te maken hebben met de onderwerpkeuze en de stijl van de filmmaker, maar objectief gezien kwam de film gedateerder over dan het releasejaar vertegenwoordigt. Doet overigens niets af aan de kwaliteit van de film, integendeel zelfs: als een film uit 1987 nu nog met een waarderingscijfer van 8,0 op IMDb staat, dan is ie uitzonderlijk van kwaliteit. Dat klopt: hoe verder de film vordert, hoe meer je erin gezogen wordt, hoe meer je ook invoelt met de geheimen die de jongens met zich mee dragen. Sterk, het woord "klassieker" steekt de kop op.

1944, Parijs. De jonge Julien wordt door zijn moeder naar het Franse platteland gestuurd. Ze kan zijn veiligheid (en die van Julien's broer) niet meer garanderen en stuurt ze naar een strenge paterskostschool beneden de vuurlinie van de dan al 4 jaar durende oorlog. 

Julien is kwetsbaar, kwetsbaarder dan zijn al wat grotere broer in ieder geval. Waar die zich goed weet te handhaven tussen de pesterige leeftijdsgenootjes, dreigt Julien onder te gaan: Julien is wat stiller, klein, bedplasser en bovendien wat gevoeliger dan goed voor hem is in deze omgeving. Broerlief neemt het af en toe wel voor hem op, maar hij moet toch veel zelf oplossen. Gelukkig heeft hij van zijn moeder een voorraadje jampotten meegekregen, waardoor hij mee kan draaien in een clubje dat zich middels ruilhandel van wat verlichting (sigaretten!) voorziet in deze strenge leefomgeving. 

Alles verandert voor Julien als de bescheiden Jean Bonnet als nieuwe leerling de klas wordt binnengebracht. Julien voelt meteen een verbondenheid met de kwetsbare jongen en doorziet al snel dat Jean grote geheimen met zich mee draagt. Julien achterhaalt de ware (Joodse) identiteit van Jean en besluit de gevluchte jongeman enige bescherming te bieden tegen de dreigingen die voor Bonnet van binnen en van buiten de kostschool lijken te komen. De twee krijgen een sterke band maar zijn waakzaam, het einde van de oorlog is nog lang niet in zicht.

Met : Gaspard Manesse, Raphael Fejtö, Francine Racette, Stanislas Carré de Malberg

Svaniti nella notte (aka Vanished in the night) - Renato de Maria

Svaniti nella notte op IMDb (5,2)
 Svaniti nella notte op Moviemeter (2,58)

Half gelukte thriller, die we vooral bekeken vanwege de goede ervaringen met hoofdrolspeler Riccardo Scamarcio (oioioi, mensen, La Meglio Gioventu is echt 6 uur filmpracht). Zijn mooie markante kop waarbij hij beurtelings met vochtige ogen dan wel een staalharde blik van het scherm afkijkt, het maakt een film al snel het genieten waard. 

We krijgen in de eerste minuten van de film al een voorproefje van wat we verderop krijgen: het geluk van het pico bello gezinnetje van Pietro en Elena lijkt een beetje op te raken. Bij een boottochtje lijken hun kinderen plots te verdwijnen. Gelukkig blijkt het een onderdeel van het spel van hun zoontje en dochtertje te zijn maar niet lang daarna gaat het echt mis.

Het stel zit met hun respectievelijke advocaten aan tafel: er moet een scheiding worden geregeld, Elena wil terug naar haar geboorteland (de VS) om daar haar vak van psychotherapeute weer op te pakken maar er wordt wel aan de kinderen getrokken: zwartmaken, slecht afschilderen, u snapt het wel. 
Pietro blijkt diep in de schulden te zitten omdat hij een buitenhuis gekocht heeft en dat wil verbouwen. Als de kinderen daar bij hem overnachten, verdwijnen ze plotseling. Uiteraard verdenkt Pietro zijn geldschieters en krijgt inderdaad al snel een telefoontje. Er rest hem maar een manier om snel aan geld te komen om zijn kinderen vrij te kopen, maar daarvoor moet hij zich wel in gevaarlijk vaarwater begeven.

Met: Riccardo Scamarcio, Annabelle Wallis, Massimiliano Gallo

FIN - song :  Jeff Russo - End Crawl

Maria Montessori (aka La nouvelle femme) - Lea Todorov

 La Nouvelle Femme op IMDb (6,9)

Maria Montessori (La Nouvelle Femme) op Moviemeter (3,25)

De gastheer van Cinema Oostereiland meldde het gisteren al in zijn voorwoord: "als ik zo de zaal in kijk, vermoed ik dat veel van jullie in het onderwijs werkzaam zijn." Best een rake typering, zo bleek, want er kwamen besmuikte lachjes en instemmend gemompel aan de oppervlakte. Uiteraard kwamen veel van deze vakbroeders en -zusters kijken naar een film over het leven van een heuse onderwijsvernieuwer, een radicale vernieuwer zelfs. Tot op de dag van vandaag werken veel scholen volgens de methodiek van deze feministische wetenschapper. (U vraagt zich af wat ik dan in die zaal deed? Welnu, ten eerste ben ik filmliefhebber, ten tweede kom ik uit een gezin waar onderwijzers de overhand hebben. Voeg daaraan toe dat ik graag historisch verantwoorde films kijk, geen verdere legitimatie nodig toch?) . 

Zoals gezegd: het sociale aspect en het historische aspect wegen zwaar in de waardering van deze film, Want je moet als kijker wel door enige drakerigheid heen. Terug naar de 19e eeuw, we beginnen in Parijs. Daar krijgt de chique courtisane Lily d'Alengy een onaangename verrassing: haar broer komt melden dat haar moeder is overleden. Dat zou op zich al drama genoeg moeten zijn, maar voor Lily heeft dat nog een heel ander gevolg: het betekent dat haar moeder niet meer de zorg kan dragen voor haar dochtertje Tina. Tina is autistisch, spastisch en licht verstandelijk beperkt, waardoor Lily het moederschap als een veel te zware taak inschatte. Maar nu, nu moet ze wel. 

Ze reist naar Rome, nadat ze verhalen gehoord heeft dat de daar werkzame Maria Montessori goede resultaten boekt met kinderen die door anderen als "imbeciel" worden afgeschreven. Ze denkt haar dochter daar eenvoudig te kunnen dumpen maar Montessori geeft zich niet gauw gewonnen. Haar denkwijze dat alle kinderen kunnen leren, zolang ze maar menselijke warmte en aandacht ervaren, richt ze nu op Lily. Die moet haar gêne overwinnen, die moet in gaan zien dat haar dochter echt haar dochter is en niet een onkundig schepsel. Heel langzaam begint Lily in te zien dat Montessori de juiste snaar raakt, waardoor een hele groep kinderen kansen krijgt aangereikt die daarvoor ver van ze vandaan bleven. Montessori wil die resultaten graag delen, maar loopt tegen de grenzen van het patriarchaat op: haar minnaar/werkgever Giuseppe Montesano gaat steeds met de eer van de onderwijsvernieuwing strijken, simpelweg omdat de goegemeente denkt dat vrouwen helemaal niet voor inzichten in de wetenschap zijn bedoeld. Montessori bijt zich vast.

Met;

Leïla Bekhti    Leïla Bekhti

Jasmina Trinca    Jasmine Trinca

Raffaele Esposito    Raffaele Esposito

Rafaelle Sonnevile-Caby    Rafaëlle Sonnevile-Caby

FIN - song :  Thomas Schumacher/Victor Ruiz - Apollo

Gezien in : Cinema Oostereiland

One Life - James Hawes

One Life op IMDb (7,6)
 One Life op Moviemeter (3,67)

Nou, mij hadden ze hoor. Ik had al veel berichten voorbij zien komen over de beleving van deze film. Van " drakerig"  tot "prachtig", van "overdreven sentimenteel"  tot "zeer betrokken". Hoewel ik van een zekere scene wist dat ie zou komen, kreeg ik toch even de gewenste emotionele rillingen over mijn rug toen dat moment aanbrak. Klaarblijkelijk zat ik diep genoeg in het verhaal (en dat pleit voor de regie) om de emotionele lading ervan te erkennen.

1938. In London worden de angstaanjagende berichten uit Europa over de ontwikkelingen rond nazi-Duitsland gespannen gevolgd. Onder andere door de jonge Nicky Winton, die op het punt staat af te reizen naar Praag waar hij zijn vriend zou bijstaan in de hulpverlening aan de groeiende groep vluchtelingen uit het zojuist bezette Sudetenland. Nu het uit de hand dreigt te gaan lopen, laat Nicky al zijn werkzaamheden in London uit zijn handen vallen en trekt per direct in Praag de handen uit de mouwen. 

Wat hij ziet, is schrijnend. Op straat levende kinderen, hele gezinnen op de vlucht, honger en armoede. Hij vat een groots plan op: in nauwe samenwerking met andere Britten en een enkele lokale medewerker zet hij een hulplijn op, waarbij hij zich vooral richt op het redden van kinderen. Ze moeten worden voorzien van visa, er moeten opvangadressen in Engeland voor ze komen en er moet geld gefundeerd worden (50 Engelse pond per kind), als dat geregeld is kunnen ze met treintransporten dwars door Europa richting Hastings en vervolgens London worden gebracht. Het is een race tegen de klok, de nazi's winnen terrein en naderen Praag maar Winton slaagt erin maar liefst 669 kinderen uit hun klauwen te redden. 

1988. Vijftig jaar na dato kijkt de bejaarde Winton terug op die gruwelijke periode, hij verwijt zichzelf dat het hem niet gelukt is om meer kinderen te redden. Voor zijn eigen gevoel heeft hij er veel te veel moeten achterlaten. Omdat hij - onder druk van zijn vrouw- verplicht zijn werkkamer moet opruimen, besluit hij de administratie van zijn reddingsproject te overhandigen aan mevrouw Maxwell, de vrouw van de krantenmagnaat. Dan gaat er alsnog een balletje rollen waarbij de bescheiden Winton alsnog enige eer krijgt toegeschoven voor zijn levensreddende gedrag van een halve eeuw geleden. 

Met: Anthony Hopkins, Lena Olin, Johnny Flynn, Helena Bonham Carter, Alex Sharp, Romola Garai

FIN - song :  Volker Bertelmann - Finale

2 days in New York - Julie Delpy

2 days in New York op IMDb (6,0)
 2 days in New York op Moviemeter (2,46)

Onnodig chaotische film, die best met een beetje minder toe had gekund. Je vraagt er natuurlijk om als je een grootheid uit de Franse praatfilm koppelt aan een Amerikaanse stand-up comedian. Even doorbijten dus, maar gelukkig zit er voldoende grappigs in om de film te volbrengen. 

De Franse kunstenares Marion woont in New York samen met radiopresentator Mingus. Samen stemmen ze hun drukke werkbestaan af met de zorg voor elkaars kinderen en proberen ze ook zo af en toe nog aandacht voor elkaar te vinden. Lukt dat al mondjesmaat, het wordt allemaal nog erger als de familie van Marion voor de deur staat.

Dat vader overkomt, stemt Marion zeer tevreden. Dat haar zus meekomt ook nog wel, maar dat die een vriend heeft meegenomen met wie Marion vroeger zelf ook nog een korte fling had maakt haar ongerust en aggressief. De vader is een schat, dolblij dat hij zijn kleinkinderen weer eens ziet (ja hoor, ook de bonuskinderen krijgen zijn warme aandacht) maar Marion ergert zich aan de aanwezigheid van haar zus. Die is namelijk therapeute en heeft een iets te grote dosis van haar werk meegenomen op deze vakantietrip. Marion wordt geanalyseerd, haar kinderen krijgen een diagnose en ook haar relatie gaat onder de loep. Het ergert niet alleen Marion, ook haar partner vindt er wat van waardoor hun relatie opeens onder druk komt te staan. 

Met : Julie Delpy, Chris Rock, Albert Delpy, Alexia Landeau, Dylan Baker, Daniel Brühl

Quand tu seras grand (aka Big Kids) - Andréa Bescond & Eric Métayer

Quand tu seras grand op IMDb (6,2)
 Quand tu seras grand op Moviemeter (2,90)

Hier zijn de Fransen gewoon enorm goed in. In een niet aflatende stroom produceren ze lichtvoetige komedies die op een vederlichte manier sociale thema's aankaarten. Ze zijn lang niet allemaal even goed - deze haalt ook maar een krappe voldoende- maar het zijn wel vaak films die het goed doen in de bioscoopzalen. En dat is natuurlijk prijzenswaardig. 

Het armlastige bejaardenhuis krijgt nieuwe bewoners. De directeur heeft aan de nabijgelegen school aangeboden dat de kinderen in zijn eetzaal mogen komen lunchen zolang hun kantine verbouwd wordt. Weg is de rust van de oudjes.

Het verzorgend personeel is zeer verdeeld over dit besluit "Veel te druk voor onze cliënten", "het verstoort hun oude dag" aan de ene kant en "wat een fijne afleiding" en "zo duren de dagen veel minder lang voor ze" aan de andere. Hoofdverpleger Yannick begint aan de sceptische kant, ik ga u nog niet verklappen waar hij eindigt. 

Niet alleen voor de ouderen is het een omslag, ook de kinderen moeten enorm wennen. Ze worden plots geconfronteerd met zieke of zwakke mensen die bepaalde dingen niet meer kunnen, dood en ziekte zijn dagelijkse onderwerpen en echte speelmaatjes zijn die oude mensen ook niet. Maar er zijn lichtpuntjes, u snapt dat er aan beide zijden verandering optreedt. Het stuurse en opstandige jongetje Brieuc vindt een soulmate in de oude circusartiest Yvon, verpleegkundigen Yannick en Aude zien ook de meerwaarde toenemen van de nieuwe sigtuatie. Van "tegenover elkaar" komen de beide groepen hier en daar toch echt "met elkaar" terecht. 

Met : Vincent Macaigne, Aïssa Maïga, Christian Sinniger, Kristen Billon

FIN - song : Rob - Geranium Rouge

Speak no evil (aka Gaesterne) - Christian Tafdrup

Speak no evil op IMDb (6,6)
 Speak no evil op Moviemeter (3,14)

Het kán heel erg leuk zijn: mensen ontmoeten op vakantie met wie je later nog een keer contact zoekt. Wij hadden onlangs weer een heerlijk etentje met een stel dat we vijf jaar geleden in Indonesié ontmoeten en met wie we sindsdien steeds contact hebben gehouden (en nieuwe plannen smeedden). Maar wie deze film ziet, beseft dat het ook allemaal heel anders kan gaan. 

Het jonge Deense stel Björn en Louise ontmoet op gezinsvakantie in Zuid-Europa een Nederlands koppel dat ook hun kind op het resort verblijft. Hoewel het zoontje van de Nederlands een ietwat aparte indruk maakt, klikt het verder heel goed. Björn en Louise kijken dus niet vreemd op als ze een paar maanden later thuis een ansichtkaartje krijgen met de uitnodiging het stel in Nederland te komen bezoeken. Auto volgepakt, dochter een nieuwe ontmoeting met het jongetje beloofd: op naar Nederland.

Eenmaal daar blijken er rare dingen te gebeuren rondom en binnen het Nederlandse gezin: het zoontje is nog even dreigend als eerder maar ook vader vertoont rare streken. Zo blijkt hij helemaal geen dokter te zijn zoals hij op vakantie beweerde, wat hij wel doet wordt ook niet helemaal helder gemaakt. Maar goed: de kindertjes spelen enigszins samen, er lijkt iets van de vakantiesfeer opgeorepen te worden. 

Dat gaat helemaal mis als blijkt dat de Nederlandse vader zijn zoontje aan alle kanten uitfoetert, hetgeen ongemak oplevert bij de Denen. Eigenlijk willen ze stiekem wegsluipen en naar huis rijden, maar dat blijkt ongelukkig uit te pakken: ze moeten terug voor de knuffel van hun dochter. Daar aangekomen treffen ze een geagiteerde gastheer aan die gekwetst lijkt door het aanstaande vertrek van de twee. Hij speelt het hard, het wordt spannend. 

Met : Morten Burian, Sidsel Siem Koch, Fedja van Huêt, Karina Smulders

FIN - song : Sune "Koter" Kolster - Amor of Death (Lamento)

An Cailín Ciúin(aka The Quiet Girl) - Colm Bairéad

The Quiet Girl op IMDb (7,7)
 The Quiet Girl op Moviemeter (3,73)

Een schoonheid van een film, poëzie in beweging. Pijnlijk mooi, zou ik bijna zeggen, deze film die ik nu alvast op de kandidatenlijst van de top10 van dit jaar zet. Gevoelig, hoopvol, destructief, mensonterend: al deze emotionele kwalificaties passeerden bij mij de revue. Het lijkt allemaal nog zo kort geleden, dat gezinssituaties als deze veel te vaak voorkwamen. Ik kan me er veel bij voorstellen. 

Bedplassen. Een ramp voor degene die het overkomt, een last voor het gezin dat het treft (ik weet, ik weet). Het bepaalt het leven van de jonge Cait, het bepaalt haar positie in het gezin en zelfs in de klas. Haar zusjes plage, moeder slooft wat ze kan maar heeft al teveel kinderen om het gezin draaiende te houden (en de volgende is alweer op komst), waardoor ze steeds bestraffend op Cait reageert als die haar weer eens extra was bezorgt. Cait's vader is een lul met vingers (iets anders kan ik er niet van maken), een lapzwans zonder daadwerkelijke interesse in zijn gezin die bovendien zijn emoties niet geheel in bedwang heeft. Cait is in ieder geval bang voor zijn toorn, ze gedraagt zich als een muis in huis en sluipt naar de stille hoekjes van de boerderij: ze wil hier niet zijn, ze wil er eigenlijk helemaal niet zijn. Een angstig, stil meisje dat geboren lijkt voor het ongeluk.

Omdat er een nieuwe baby op komst is (en moeder de huishoudelijke taken dus nog minder makkelijk kan volbrengen) wordt het plan opgevat om Cait de zomervakantie te laten doorbrengen bij een oom en tante op het verre Ierse platteland. Niet dat Cait er iets over te zeggen heeft, vader beslist. Het stel waar Cait belandt (de lieve begrijpende Eibhlin en de stugge boer Séan) is kinderloos en heeft meer dan voldoende ruimte om het meisje tot rust te laten komen. En meer dan voldoende warmte, zo zal blijken.

Heel langzaam ontdekt Cait dat niet alle volwassenen hardvochtig en stuurs zijn. Eibhlin helpt Cait op weg bij het ondersteunen in huishoudelijke taken- wat deze al een fijne verantwoordelijkheid vindt- maar ze bloeit pas helemaal op als ze met boer Sean de stallen in mag. Sean is ontwapenend: in zijn stugge stilte schuilt een vrachtwagenlading aan warmte voor kinderen in het algemeen en voor dit meisje in het bijzonder. Cait groeit, Cait voelt zich gehoord en opgenomen , helemaal als ze het gruwelijke geheim ontdekt dat op deze boerderij rondhangt. Ze is vastberaden: ze zal alle liefde teruggeven aan deze mensen die haar een onvergetelijke zomer bezorgen. Helaas helaas, de zomer is eindig..

Met : Catherine Clinch, Carrie Crowley, Andrew Bennett, Michael Patric, Kate Nic Chonaonaigh

Systemsprenger (aka System Crasher) - Nora Fingscheidt

System Crasher op IMDb (7,8)

System Crasher op Moviemeter (3,69)

Indrukwekkende film. Verre van makkelijke film, je zult even door een grote hoeveelheid hectiek heen moeten kijken om te zien dat dit een schrijnend, doch meesterlijk portret is van kinderen in de jeugdzorg. De film wordt 4 jaar oud dit jaar maar staat nog steeds met een 7,8 op de IMDb-rating en dat is ongekend hoog. 

Benni. Een op het oog schattig blond meisje van 9 jaar. Daar gaan we al snel anders over denken: als het haar niet zint, verandert ze in een duivelin. Ze is agressief, ze vecht, ze scheldt en ze schreeuwt. Geen land mee te bezeilen. Hulpverleners zitten met de handen in het haar: ze trekt van opvangplek naar opvangplek om daar de begeleiders volledig de vernieling in te helpen. 

We leren al snel wat de reden is van haar voorspelbaar onvoorspelbare gedrag: ze wil naar haar moeder, maar die kan haar niet aan. Moeder lijkt ongeschikt voor het moederschap maar heeft ondertussen wel drie kinderen waarvan Benni - de oudste- al lang niet meer thuiswoont. Na een brute aanvaring met mamma's vriend kwam de kinderbescherming ertussen en plaatste Benni in de eerste van een lange reeks opvangtehuizen. 

Is er dan niemand die het meisje probeert te begrijpen? Jawel, die zijn er. Frau Bafamé, coördinator jeugdzorg, doet haar stinkende best steeds maar een warme plek voor het beschadigde meisje te vinden. En nog meer anklang vindt ze bij Micha, een jonge maar stoere onderwijsbegeleider die met een onorthodoxe aanpak het meisje bij vlagen rustig krijgt en langzamerhand zelfs enigszins haar hoofd en hart weet binnen te dringen. Het lijkt voorzichtig een goede kant op te gaan, totdat moeder weer van zich laat horen. 

Het karakter Benni wordt op onvoorstelbaar goede wijze gespeeld door de piepjonge Helena Zengel. Als er een Oscar bestond voor jeugdige acteerprestaties, had zij deze moeten krijgen.

Met : Helena Zengel , Albrecht Schuch , Gabriela Maria Schmeide , Lisa Hagmeister

FIN - song : Nina Simone - Ain't got no, I got life (live) 

Petite Maman - Celine Sciamma

Petite Maman op IMDb (7,4)

Petite Maman op Moviemeter (3,39)
 

He , is dit van dezelfde maakster als van "Portret de la jeune fille en feu"? Alle felheid van die film lijkt verdwenen in deze "Petite Maman".  Lijkt, moet ik zeggen, want dwars door alle lieflijkheid heen schrijnt het nog wel degelijk. Het is nog lang geen feelgood, om het zo maar te stellen. 

De jonge Nelly neemt afscheid van haar oma en van de mensen die haar oma verzorgd hebben in haar laatste dagen. Ter herinnering neemt ze oma's wandelstok mee, die ruikt nog naar haar. Met haar vader en moeder rijdt ze naar oma's huis, ze zullen door de spullen heen moeten. Nelly's moeder heeft overduidelijk moeite met de terugkeer in het huis, er komt veel van vroeger boven. Na de eerste nacht in dat huis is ze dan ook verdwenen, terug naar haar eigen woning, Nelly's vader maakt de emotionele opruimklus af. 

Terwijl Nelly buiten in het bos speelt, vindt ze de oude hut waar haar moeder als klein meisje ook speelde. Ze treft er een ander kind aan, dat zich voorstelt als Marion. De meisjes bouwen verder aan de hut en Nelly gaat met het andere meisje naar huis. Wat gek: haar huis lijkt heel erg op dat van haar oma en ook hier ligt een zieke mevrouw op bed. Gaandeweg komt Nelly erachter dat ze haar eigen moeder als jong meisje heeft ontmoet en dat ze dus ook haar lieve oma weer tegenkomt. Ze krijgt een bijzonder inkijkje in de jeugd van haar moeder en vooral in diens verstandhoudingen met oma. Nelly wil voorlopig niet terug naar haar oude woning.

Met : Joséphine Sanz , Gabrielle Sanz, Nina Meurisse , Stéphane Varupenne, Margot Abascal

  FIN - song : Para One - La musique de futur - Ton Coeur

Skyggen i Mit Oje (aka The Shadow in my eye) - Ole Bornedal

Skyggen i mit oje op IMDb (7,3)

Skyggen i mit oje op Moviemeter (3,42)

Loodzware film, op waarheid gebaseerd. 

1945, Kopenhagen. De Gestapo heeft het voormalige Shell-kantoor gevorderd om van daaruit het felle Deense verzet tegen de bezetting te breken. De ondergrondse heeft via een omweg de RAF gevraagd om het Shellhuset te bombarderen, om daarmee de ontmaskering van veel verzetsleden te voorkomen. Men weet dat het bombardement de levens zal kosten van gevangen genomen verzetsleden , die op de zolder van het gebouw geïnterneerd zitten. Maar men weet ook dat het de levens van heel veel anderen zal redden als de Gestapo tesamen met het buitgemaakte archief ten onder zal gaan. 
In de nabijheid van het grote gebouw staat de Franse school , een door nonnen gerund schoolgebouw waar grote getalen stadskinderen ondanks de oorlog nog steeds hun lessen volgen. 


De film is een mozaïekvertelling van de levens van de nonnen, de kinderen, de met nazi's heulende Denen, de ouders van de kinderen en van de Britse vliegeniers die het bombardement moeten uitvoeren. Door steeds te schakelen tussen deze partijen neemt de dreiging allengs toe, de kijker voelt het onheil in de lucht hangen. Want inderdaad, de vliegtuigen komen maar de operatie gaat niet geheel volgens plan. Doordat de vliegtuigen laag vliegen om onder de radar te blijven, raakt een van hen een lantaarnpaal en landt vervolgens op de school. De daarbij ontstane rookwolken geven vervolgens een verkeerd signaal aan de later gearriveerde vliegtuigen. Niet alles gaat mis, maar dat er meer onschuldige slachtoffers gaan vallen dan gewenst, dat is wel duidelijk. 

Met : Alex Hogh Andersen , Fanny Bornedal , Danica Curcic, Susse Wold, Caspar Philipson

 FIN - song : Marco Beltrami / Buck Sanders- In Class 

The Woman in Black- James Watkins

The Woman in Black op IMDb (6,4)

The Woman in Black op Moviemeter (3,05)

Zo eens in de zoveel tijd probeer ik het. Dan klik ik een film aan waar de producent het label "horror" aan heeft geplakt. Dat kan bij mij gauw mis gaan want ik kan wel wat met spanning en suspense maar niet met geestverschijningen, levende doden en dergelijke misstanden. In dat laatste geval ben ik de aandacht al gauw kwijt en begin ik snel te snakken naar de aftiteling. Dit was er zo een. 

Arthur Kipps is een jong advocaatje die door zijn werkgever naar een afgelegen dorpje wordt gestuurd om de papieren uit te gaan zoeken van een overleden vrouw die op een (ei)landgoed leefde. De papieren moeten goed worden nagekeken omdat de omvang van de nalatenschap ter discussie staat. 

De dorpelingen ontvangen Kipps met grote terughoudendheid, er is blijkbaar iets aan de hand geweest op het landgoed dat op een soort Mont Saint-Michel net buiten de kust ligt. De vrouw had een overleden zoon die in het moeras tussen eiland en kust is verdwenen en nooit meer boven water is gekomen. 

Al snel blijkt dat vele gezinnen in het dorp in hun eigen kring ook met overleden kinderen te maken hebben gehad. Er is iets met die vrouw, er is iets met dat moeras, er is iets met de rijkaard van het dorp die zijn hulp aanbiedt en er is iets met het huis waarin Kipps verder zoekt naar aanknopingspunten. Brrr.

Met : Daniel Radcliffe, Ciaran Hinds, Janet McTeer

Der kommer en dag (aka The Day Will Come) - Jesper W. Nielsen

 The day will come op IMDb (7,8)

Pontificaal staan Sophie Grabol en Lars Mikkelsen op de filmposter. Terwijl ze weliswaar een grote rol spelen in deze film, maar niet de hoofdrollen. Die zijn voor Albert Rudbeck Lindhardt en Laurids Skovgaard Andersen, de twee jonge ventjes die de broertjes Erik en Elmer spelen waar deze film om draait.

De broertjes worden in een internaat geplaatst omdat hun alleenstaande moeder ernstig ziek is en niet meer voor hen kan zorgen. Verder is er alleen nog een weliswaar betrokken, maar armlastige oom die de twee jongens ook niet in huis kan nemen. Erik neemt zich vast voor goed te zorgen voor zijn jongere broertje, die vanwege een klompvoet al direct het mikpunt is van de hardvochtige medebewoners. Maar dat is voor de jochies nog niet het ergste. 

Het zwaarste valt hen het hardvochtige regime: veel slaag, straffen voor bedplassen, zwaar fysiek werk en daar komt nog het gruwelijke spook van kindermisbruik bovenop. De leiding van het internaat dekt alle misdaden toe met gezwatel over "van een beetje discipline is nooit iemand slechter geworden" en "later zul je ons dankbaar zijn". Er is slechts één lerares die ziet dat de jongens in het algemeen {en de twee broertjes in het bijzonder) het onmenselijk zwaar hebben. Gelukkig heeft Elmer een levendige fantasie en weet hij met zijn verhalen en vertelsels zowel veel mede-leerlingen als genoemde juffrouw Lilian voor zich in te nemen. De jongens tellen de dagen af naar hun 15e verjaardag, de dag dat het instituut ze officieel moet laten gaan. 

Verhalen over gruwelijk misbruik in internaten zijn wijd en zijn bekend, zijn keer op keer bevestigd en ook al meerdere malen verfilmd. En toch komt het keihard je hoofd binnen: dat er nu nog steeds mensen leven die in hun jeugd zo keihard zijn aangepakt omdat er doctrines waren die beweerden dat dat goed was voor de jongemensengeest. Een schande, een botte schande. 

Met : Sophie Grabol, Lars Mikkelsen,  Albert Rudbeck Lindhardt , Laurids Skovgaard Andersen , David Dencik

L'economie du couple (aka After Love) - Joachim Lafosse

L'economie du couple op IMDb (6,5)
Het veel te weinig gebruikte woord "schrijnend" is het eerste dat bij mij opkomt. Deze film schrijnt, deze film duwt op pijnlijke plekken en poert in wondjes. Hoe lang geleden ook, mensen die een scheiding hebben meegemaakt , zullen in deze film ongetwijfeld enkele herkenningspunten zien.
Of dat nu is in de onophoudelijke ruzies, in de daaaropvolgende lijmpogingen, in het ongemak of in de  tweestrijd tussen logica en gevoel. Het is hoe dan ook geen léúke film, dat meld ik vooraf.

De koek is op voor Marie en Boris. 15 jaar huwelijk en twee kinderen verder zijn de verschillen tussen de twee te groot om nog bij elkaar te kunnen blijven. Ook de vaak toegepaste regel dat men "voor de kinderen" bij elkaar blijft, is al gesneuveld. Er komt een breuk aan, ontegenzeggelijk.
Er is echter een probleem: Boris heeft geen werk en derhalve geen geld om iets voor zichzelf te gaan vinden. Daardoor moet het stel noodgedwongen met elkaar blijven samenleven, terwijl de breuk overduidelijk is. Boris vertoeft in het kantoortje en spendeert zijn dagen zo veel mogelijk buiten de deur, totdat het "zijn" dagen zijn en Marie dus op haar beurt bij familie en vrienden moet gaan logeren.
Hoewel de meeste gesprekken op verwijtende en zelfs ruziënde toon gaan, zijn er ook momenten van overleg en begrip, ze begrijpen dat ze dat aan de kinderen verplicht zijn. Juist die momenten geven Boris dan weer hoop dat er iets te lijmen valt, maar Marie is de brug allang over.

De film vraagt veel van de acteurs, maar ook van de kijker. Ik kon er wel wat mee.

Met : Bérenice BéjoeBérénice Bejo , Cédric Kahn

Buddha collapsed out of shame (Buda as sham foru rikht) - Hana Makhmalbaf

Buddha collapsed out of shame op IMDB (7,4)
Filmclub-avond, de laatste van het seizoen. "Godsdienstwaanzin" was het onderwerp. En dat kwam binnen.
Hoewel prachtig geschoten en ontwapenend gespeeld (sorry voor de woordkeus) komt de gitzwarte ondergrond van deze film knalhard binnen. De pijn en de verdeeldheid, die mensen treft wanneer religieuze regels verkeerd worden geïnterpreteerd, zijn in deze film volop voelbaar. De gimmick van Hana Makhmalbaf (telg van de vooraanstaande Iraanse film-familie, waarin vader , broers en zussen allen regisseur zijn) is dat de hoofdrollen alleen voor kinderen zijn. In hun spel simuleren ze de grotemensenwereld . En dat geeft geen prettig beeld.

Bamyan, begin deze eeuw.
BaktayHazara- is een piepjong meisje dat gedwongen is voor haar jonge broertje te zorgen als mama op pad is om water en eten te halen. Ze is tamelijk jaloers op haar olijke buurjongetje Abbas die wél naar school mag en luid zijn woordjes en spelling declameert. Zo luid dat Baktay het de hele dag hoort.
Ze  besluit de stoute schoenen aan te trekken, ze gaat op pad om een schrift te kopen en daarmee zelf naar school te gaan. Maar hoe doe je dat, zonder geld en kennis?
Als ze het schriftje in handen heeft, grist ze snel de lippenstif t van mama mee, bij gebrek aan geld voor een pen. Met Abbas wandelt ze naar school maar pas dan merktt ze hoe "anders" ze is: meisjes horen niet naar school te gaan, zo wordt haar duidelijk gemaakt. En het groepje spelende jongens dat ze onderweg passeert, maakt dat gruwelijk duidelijk. Die spelen het oorlogs"spel" na en nemen Baktay gevangen. Ze verdient steniging immers, voor haar plannen om onderwijs te gaan volgen.

Het is ludiek gebracht , in deze film, maar de ondertoon is pure horror. Dat maakt de uitstekende film direct duidelijk

Met : Nihbakt Noruz, Abbas Alijome.