Akiplesa (aka Toxic) - Saule Bliuvaite

Akiplesa op IMDb (6,7)
 Akiplesa op Moviemeter (3,13)

Toxic op Wikipedia

Ze zullen er vast zijn maar ik heb ze niet gezien: "snelle" films uit Oost-Europa zijn zeldzaam. Ook deze film doet een beroep op uw uithoudingsvermogen: een traag verteltempo en een zwaar sociaal onderwerp vormen samen de kenmerken van deze film die weliswaar over jeugd gaat maar die te zwaar is om jeugdfilm genoemd te mogen worden. Aan de hand van de synopsis vreesde ik voor gruwelijke beelden, maar die bleven gelukkig uit: de gruwelen kwamen puur voort uit de verwording van de beide hoofdpersonen. Brrr.

De wereld is keihard: als je als 13-jarig meisje niet voldoet aan de schoonheidsidealen van je tijd, dan lig je er al snel uit. Marija ervaart het - letterlijk - aan den lijve. Uiterlijk is er niets aan haar te zien, maar zodra ze gaat lopen zie je dat ze mank loopt. Het maakt dat ze - sorry voor de woordkeus- een buitenbeentje is, het zorgt voor pestgedrag van haar leeftijdsgenootjes. Die gaan immers allemaal op voor het voorgeschreven schoonheidsbeeld: slank, fysiek sterk, overtuigende persoonlijkheid. Deze karaktertrekken moeten de jongedames helpen ontsnappen uit hun armoedige leventje: eigenlijk willen ze stuk voor stuk de catwalk op, er wordt ze beloofd dat de pot goud aan het eind van die loopplank voor ze klaarstaat. 
Ook Marija doet mee, ze wil niet eeuwig op het kamertje bij oma teruggetrokken zijn. In die hele pestkoppengroep zit één meisje dat zich te zeer wil manifesteren door vol op Marija in te hakken. Deze Kristina blijkt al gauw een lege huls, gaandeweg ontstaat er begrip tussen de twee jonge vrouwen. Of dat goed nieuws is, moet nog blijken: ze staan nu weliswaar met zijn tweetjes sterker tegenover de rest van de groep, ze beseffen dat ze veel gekkere noodgrepen moeten toepassen om steeds maar verder te komen in de selectieprocedure van het modellenbureau. Dat gaat ver. Te ver.

Met; Vesta Matulyte, Ieva Rupaikaite, Egle Gabrenaite

FIN - song : Gediminas Jakubka- Just kids (the closing)

Parthenope - Paolo Sorrentino

Parthenope op IMDb (6,7)
 Parthenope op Moviemeter (3,38)

Voordat ik de zaal inging gisteravond, wist ik een paar dingen zeker: ik zou in ieder geval mooie beelden voorgeschoteld krijgen (Sorrentino, je weet toch..), ik zou een kleine rondreis door Napels - en de daaronder gelegen eilanden - krijgen (33 jaar geleden daarlangs een rondtrip gemaakt, hernieuwde kennismaking derhalve) én ik zou een taaie film te zien krijgen qua exegese (een in het filmcafé aanwezige vriendin zei me vooraf: ik wil je na afloop spreken, ben heel benieuwd wat jij hiervan gaat vinden). Dat laatste bespraken we dan ook zo'n 2,5 uur later, ze kon zich wel vinden in mijn visie.

De schoonheid en de stad. Het lijkt de favoriete cocktail van meester-regisseur Paolo Sorrentino te zijn. Onvermijdelijk gingen mijn gedachten tijdens de film dan ook naar het wonderschone "La Grande Bellezza" (nu bij ons filmtheater in de rerun, overigens). In mijn optiek doet de regisseur in "Parthenope" precies het omgekeerde van die prachtige eerdere film: daarin was de stad de schoonheid en hoofdpersoon Jep Gambardella de vergankelijke, in deze film is hoofdpersoon Parthenope de verpersoonlijking van de schoonheid (en hoe, oef) en krijgen we de vergankelijkheid te zien van de oude prachtstad Napels, aan de voet van de Vesuvius. 

We volgen - van 1950 tot uiteindelijk 2023- het leven van de onbeschrijfelijke beauty Parthenope, een haast mythologische vrouw die iedereen om haar heen verblindt met haar gratie en haar looks. Ze weet het, maar weigert het te misbruiken: niet alleen wacht ze op de ware liefde, ook heeft ze het veel te druk met de twee belangrijkste dingen in haar leven. Het vergaren van kennis is daar één van: hoewel ze makkelijk voor een leven in de schijnwerpers zou kunnen kiezen, gaat ze liever voor de studie. Ze wil antropologe worden, ze kiest die studie uit omdat ze in contact wil treden met haar favoriete professor. Ze blinkt uit, ze gaat voortvarend op weg naar titels en doctoraat. De professor mag haar, zo zal hij jaren laten ook laten blijken. Die weet immers ook dat schoonheid vergankelijk is, maar dat kennis blijft.

De andere hoofdcomponent van Parthenope's leven is...haar broer. Ze adoreert hem, ze verleidt hem bijna, ze kronkelt om hem heen (zoals hij dat overigens ook bij haar doet). Ze gedraagt zich bij hem als een afgewezen minnares, ook al lijkt dat uit bescherming te gebeuren. Uit arren moede geeft ze haar lichaam dan toch maar aan een wederzijdse vriend, tijdens een tripje dat de drie naar het eiland Capri maken. Hoe onschuldig het verliezen van haar maagdelijkheid ook mag lijken: het blijkt de katalysator van een reeks dramatische gebeurtenissen. 

Met: Celesta della Porta, Dario Alta, Gary Oldman, Daniele Rienzo, Silvio Orlando, Napels

FIN - song : Gino Paoli - Che cosa c'è

Gezien in : Cinema Oostereiland

Youth - Paolo Sorrentino

Youth op IMDb
Het contrast kon niet groter zijn. Schreef ik hieronder over een drukke, overgehypte, snelle film, vanmorgen zag ik in de voorpremière de film die in reclametermen wordt aangekondigd als "de opvolger van La Grande Bellezza". Nou, "Youth" is weliswaar van dezelfde maker, maar zo goed als LGB is ie niet. Echter: het is wél een film waarvoor je naar de bioscoop gaat. Sterker nog: eigenlijk is het een film die je alleen op groot doek moet zien. Alleen dan komt de overstelpende beeldkracht van deze regisseur tot zijn recht.
Want dat is wat Youth is: een fantastische, overweldigende film die je doet beseffen waarom je eigenlijk films kijkt. Vanwege het script, dat simpel doch doeltreffend is. Vanwege het onweerstaanbare acteerwerk (Michael Caine glorieert, Paul Dano is opnieuw een fijne zonderling, Rachel Weisz komt goed over en Harvey Keitel is opnieuw een mannetje met een joyeuze levensvisie). Vanwege de casting: een parade aan bizarre types schuiven aan je oog voorbij, van overrompelende schoonheden tot verrimpelde oudheden. Maar eerst en vooral: vanwege het beeld. Sorrentino heerst. Net als in LGB is de cameravoering verbluffend en moet je in alle hoeken van het doek kijken om alles in je op te nemen. De locatie- een kuuroord in de Zwitserse bergen - leent zich al voor prachtige beelden, maar de choreografie van de figuranten en de acteurs zijn van een ongelooflijke schoonheid.
Ik weet dat je met een film als deze de Hollywood-liefhebber geen plezier doet, daarvoor is het te onsamenhangend en bij vlagen te weird (wat doet die rare Maradona-figuur nou de hele tijd in dat hotel), maar de volger van Europese cinema , die hoort hier wat mee te kunnen. Het is niet snel, het is ook geen wereldschokkend verhaal, maar het is film. 100 procent film. Ik hartje dat.

Michael Caine speelt een oude componist die zijn laatste dagen slijt. Hij krijgt het verwijt passief en pathetisch te zijn, hij weigert eigenlijk elk aanbod en zit te wachten op , ja op wat eigenlijk. Zijn vriend (Harvey Keitel) doet tenminste nog zijn best nog een project op poten te zetten, maar Caine is lusteloos. Omringd door verzorgenden, verwend door masseuses en doktoren mijmert hij over de jaren dat zijn vrouw zijn muze was en hij tot zeer eigenwijze en eigentijdse creativiteit werd gedreven. Dat is allemaal ver voorbij: de vrienden beseffen dat ze met enige jaloezie dienen te kijken naar de jeugd, naar de mooie mensen die hen omringen. Ze lijken niet meer tot een laatste kunststukje in staat. Emotie is verwerpelijk, zeggen ze tegen elkaar. Maar emotie is alles wat ze nog hebben.

Elk verder woord van uitleg is teveel. Ik kan precies uittekenen wie in mijn vriendenkring deze film moet gaan zien en ook wie het artistieke quatsch zal vinden. Maar ik heb hem binnen. Ik genoot.