Little Miss Sunshine - Jonathan Dayton/ Valerie Faris

Little Miss Sunshine op IMDb (7,8)
 Little Miss Sunshine op Moviemeter (3,67)

https://nl.wikipedia.org/wiki/Little_Miss_Sunshine

Vrouwlief nam voor het bekijken van een serie een vers abonnementje op een streamer. Nadat ze daar doorheen was, bladerde ze door de filmtitels waarbij ze me veelvuldig op mogelijke kandidaat-titels wees. Totdat ze bij deze kwam! "Wil je deze nog een keer met mij kijken?", was haar vraag toen we na een intensieve saunadag op de bank zaten. "Direct" was mijn reactie. Hoewel ik de film al zolang niet meer gezien heb dat ie op dit filmblog alleen maar in verwijzingen voorkwam, wist ik dat de eerdere kijkbeurten van deze fijne film over een disfunctioneel gezin boordevol sociale problemen me uitermate tevreden hadden gesteld. Na een jaar of 17, 18 dus maar weer eens opnieuw ingeklokt op Greg Kinnear, Toni Collette, Alan Arkin, Paul Dano, Steve Carrell en natuurlijk de verfrissende debutante Abigail Breslin. Wat een feest was het weer om deze moderne klassieker te bekijken!

Sheryll Hoover racet naar het ziekenhuis waar haar broer Frank bijkomt na een suïcidepoging. Frank mag niet alleen zijn, dus neemt zij hem tijdelijk in huis. Of dat slim is, weet niemand: haar gezin staat namelijk op het punt om totaal uiteen te vallen: haar partner Richard heeft een dubieuze investering gedaan om zijn bedrijf van de grond te krijgen, zoon Dwayne heeft al zes maanden met niemand meer gecommuniceerd omdat hij een plek op een pilotenopleiding wil afdwingen, haar schoonvader Edwin is een losgeslagen cokesnuiver die alle mores opzij heeft gezet en haar dochter Olive is weliswaar schattig maar is volledig geobsedeerd door beautycontests (en ze ziet er niet echt uit alsof ze er daar ooit een van zou winnen). 

Sheryll houdt alle ballen in de lucht, er vallen geen slachtoffers. Totdat.... de familie een telefoontje krijgt dat dochter Olive haar 2e plaats bij een eerdere wedstrijd mag inruilen voor een gouden plak. De winnaar is gediskwalificeerd en daardoor komt er nu ook een ticket vrij voor deelname aan de grote landelijke finale van "Little Miss Sunshine". Door het dolle heen, niet meer te houden is ze. Er zit voor de familie niets anders op dan het oude Volkswagenbusje af te stoffen en in te schepen voor de lange reis naar Californië. Een weg met hindernissen.

Met: Greg Kinnear, Toni Collette, Steve Carrell, Alan Arkin, Paul Dano, Abigail Breslin

FIN - song : Devotchka- How it ends

One Flew Over The Cuckoo's Nest - Milos Forman

One flew over the cuckoo's nest op IMDb (8,6)
 One Flew over the cuckoo's nest op Moviemeter (4,20)

One Flew over the cuckoo's nest op Wikipedia

U ziet het aan de waarderingen op de beide vernoemde filmsites: dit moet wel een van de allerbeste films aller tijden zijn, zeker als je in aanmerking neemt dat de film inmiddels al een halve eeuw oud is. Eind vorig jaar verscheen deze boekverfilming om die reden in een 4K-restauratie in de theaters. Die heb ik gemist maar ik had nog wel een oude versie op schijf staan (stom genoeg opgenomen van het verdoemde Paramount-netwerk, waardoor ik door reclames heen moest spoelen). Maar aan de impact van de film doet dit weinig af, ik herzag hem met veel plezier (en vooral: met veel waardering voor het vakmanschap waarmee hij gemaakt is). 

Hij heeft het handig gespeeld, die dekselse Randall McMurphy. Hij weet onder een streng gevangenisregime uit te komen door 'waanzinnigheid" te veinzen. Hij belandt daardoor in een GGZ-instelling, waar de artsen hem op zijn ziektebeelden zullen onderzoeken. Voor McMurphy een feest, hij vermaakt zich best met de patiënten op de afdeling, waardoor hij een ware plaag vormt voor de strenge en best vaak rechtvaardige nurse Ratched. De hoofdzuster probeert middels kringgesprekken enige therapie op de patiënten toe te passen, precies daar ziet McMurphy zijn kans. 

Randall ontregelt, Randall fluistert de medebewoners in dat ze veel meer voor zichzelf moeten opkomen, Randall sart de begeleiding en heeft het vooral gemunt op nurse Ratched. Hij wedt met zijn collega's dat het nog maar een kwestie van weken zal zijn voordat haar regime zal instorten. Als hij dat wil realiseren, zal hij vér buiten de lijntjes moeten gaan kleuren. En dat lijkt hem nog te lukken ook.
Medication time!

Met; Jack Nicholson, Louise Fletcher, Danny de Vito, Christopher Lloyd, Sydney Lassick, Will Sampson

FIN - song : Jack Nitzsche - One Flew Over the Cuckoo's Nest (closing theme)

Blue Velvet - David Lynch

Blue Velvet op IMDb (7,7)
 Blue Velvet op Moviemeter (3,74)

Blue Velvet op Wikipedia

40 jaar oud dit jaar, het lijkt een totaal andere wereld. We lieten dat destijds aan regisseur David Lynch over, dat creëren van een andere wereld. Deze film is nog weer van een paar jaar voor zijn baanbrekende werk in "Twin Peaks", maar is wel al een titel waarmee hij naam begon te maken. En terecht, de meesterhand is duidelijk te herkennen, ook al zul je moeten toegeven dat er door die datering wel iets van de suspense is ingeruild voor knulligheid. Maar goed, dat wisten we toen nog lang niet. In de VPRO Cinema-nieuwsbrief las ik dat de film eind van de maand vervalt van Netflix, tijd dus voor een nieuwe kijkbeurt.

Een slaapstadje is het, dat Lumberton. De lokale radio houdt zich bezig met de tijdsvermelding en berichten over de gloriërende houtverwerkingsindustrie ter plaatse. Niets om je zorgen over te maken. Of toch?

Na een ziekenhuisbezoek aan zijn vader loopt Jeffrey Beaumont nietsvermoedend naar huis als hij plots in een grasveld een oor ziet liggen. Een ménsenoor, wel te verstaan. Hij stopt het in een boterhamzakje en gaat naar de lokale politiechef, u weet wel: die met die mooie dochter. Deze meneer Williams moet Jeffrey gelijk geven: het is inderdaad een ménsenoor, al snel concludeert de speurneus dat er iets gebeurt moet zijn. Maar wat? Er zijn geen meldingen van ongelukken of vermissingen, dus onderzoek moet volgen. 
Eenmaal buiten wordt Jeffrey aangehouden door Williams dochter Sandy. Zij verklapt Jeffrey dat er wel rare dingen gebeuren bij het huis van die nachtclubzangeres die verderop woont. Jeffrey kan het verhaal niet loslaten:  hij 'doet zélf onderzoek', daarbij ondersteund door Sandy. Al snel blijkt dat ze zich in een wespennest steken: zangeres Dorothy Vallens lijkt geboren voor het ongeluk, ze gaat gebukt onder de tirannie van de doodenge Frank Booth, die macht over haar uitoefent omdat hij haar man en kind gekidnapt heeft. De eenvoudige Jeffrey moet kiezen: laat hij de politie zijn werk doen of gaan hij en Sandy die arme Dorothy helpen?

Met : Kyle MacLachlan, Laura Dern. Isabella Rossellini, Dennis Hopper, Dean Stockwell

FIN - song : Julee Cruise - Mystery of love

Le mépris (aka Contempt/De Verachting) - Jean Luc Godard

Le Mépris op IMDb (7,4)
 Le Mépris op Moviemeter (3,54)

Le Mépris op Wikipedia

De 4K-restauratie van deze film uit 1963 was al klaar, maar het overlijden van hoofdrolspeelster Brigitte Bardot heeft het versneld in roulatie gebracht. Vermoedelijk wilde men eerst de Nouvelle Vague ode-film van Richard Linklater laten rondgaan voordat deze opnieuw de theaters rondging, maar de dood van de veelbesproken actrice gooide de plannen om. Zelf heb ik tamelijk ambivalente gedachten over haar, daarom probeerde ik me te focussen op de film, op de stijl en op de tijdgeest van deze film. Dat lukte, ik kon het redelijk waarderen. Hoop protserigheid, maar ook een hoop innovatieve vertelling. Zo werkte het wel.

Scenarioschrijver Paul moet er hard voor werken om zijn relatie met de wonderschone, doch wispelturige Camille overeind te houden. Zij laat iets te veel merken onder de indruk te zijn van de producer Jeremy Prokosh, met wie Paul aan een project bezig is. Ze verfilmen de aloude "Odyssee" van Homerus, maar willen daarin de menselijke kant van Odysseus laten zien; in hun versie - en daarmee die van de door hen gekozen regisseur Fritz Lang - blijft Homerus rondreizen over de wereldzeeën omdat ie niet naar huis wil: relatieproblemen met zijn Penelope maken dat ie nog even op de boot blijft voordat hij naar Ithaka terugreist. 

Deze relatieproblemen worden naar Paul's appartement geprojecteerd: in een oeverloze discussie met Camille gaat hun relatie wel vier of vijf keer uit voordat ze daadwerkelijk afreizen naar het zonne-eiland Capri om daar de opnamen van de film te starten. Een cocktail van dubbele gevoelens wordt in de shaker gegooid.

Met: Michel Piccoli, Brigitte Bardot, Jack Palance, Fritz Lang, Giorgia Moll, Jean-Luc Godard

Gezien in : Cinema Oostereiland

It's a wonderful life - Frank Capra

It's a wonderful life op IMDb (8,6)
 It's a wonderful life op Moviemeter (3,91)

It's a wonderful life op Wikipedia

Deze Frank Capra-film geldt als topnotch klassieker een eersteklas status. Er zijn mensen die hem jaarlijks kijken (meestal in de nu runnende donkere dagen), maar daar behoor ik niet bij. Het moet in de jaren 70 geweest zijn dat ik m voor het eerst/laatst zag, denk ik. Dus toen ik m gisteren op een van de streamingdiensten zag staan, dacht ik: doen! En daar ben ik blij mee want mensen, wat een vreugdevolle film is dit. In de cynische en zwarte tijden van nu is het ondenkbaar dat een film als deze gemaakt wordt, we mogen blij zijn dat men daar direct na de Tweede Wereldoorlog anders over dacht. Het positivisme in deze film werkt aanstekelijk. Misschien ga ik wel tot die mensen behoren die hem jaarlijks even afspeelt. 

Welkom in de wondere wereld van George Bailey: denker, dromer en doener tegelijk. We gaan naar de jaren 10 en 20 van de vorige eeuw als George door heldhaftig ingrijpen het leven van zijn broertje redt maar daar voor het leven gehoorbeschadiging bij oploopt. Het maakt hem tot een buitenstaander, maar hij weet dat in zijn voordeel om te buigen: hij leest veel en weet zeker dat hij het stoffige plaatsje Bedford Falls achter zich zal laten. Hij zal reizen, hij zal de wereld zien, hij droomt van Colosseum en Parthenon en Chinese Muur. Hoe anders zal het lopen. En hoe veelt heeft dat met zijn immens grote hart te maken.
Hij heeft de tickets al geboekt om zijn reis te beginnen als zijn vader plots overlijdt, waardoor plots de Building and Loan-bank van paps in handen dreigt te vallen van de vervelende rijkaard Henry Potter (bjna goed!). George ziet al voor zich hoe de arme mensen in de knel komen door de geldzucht van deze gierigaard. Dat nooit, denkt hij en hij besluit de bestuursfunctie van pappie over te nemen. Het werkt anders dan hij denkt, dat zakendoen. Met alleen een goed hart kom je er niet, maar je kunt veel bereiken. George krijgt veel van zijn sociale plannen voor elkaar, maar de gedachte aan wereldwonderen blijft aan hem trekken. Alleen zijn jeugdliefde Mary kan hem mogelijk nog voor de gemeenschap behouden. Alles knaagt aan hem, alles trekt aan hem. Want plots is daar de beurskrach en de armoede van 1929 en 1930. Er is geen tijd meer voor dromen, er moet worden gehandeld. Maar kan George dat allemaal wel in zijn eentje trekken, is de machtige arm van mister Potter niet te sterk? Wat is dit voor een leven?

Met: James Stewart, Donna Reed, Lionel Barrymore, Thomas Mitchell    

FIN - song : Dimitri Tomkin & His Orchestra- The Richest Man in th World

Le Notte di Cabiria (aka Nights of Cabiria) - Federico Fellini

Le Notte di Cabiria op IMDb (8,1)
 Le Notte di Cabiria op Moviemeter (3,73)

Le Notte di Cabiria op Wikipedia

Films die ouder zijn dan ik zelf ben (oud, hoor), bekijk én beschrijf ik doorgaans anders dan de meeste actuele films. Ten eerste praat je dan al gauw over "klassiekers", over "meesters' en over "iconen". Het zorgt dat je een andere weging maakt om een film goed of slecht te vinden. Dat overkwam me dus bij deze ook: hoewel niet bijster enthousiast over het schreeuwerige verhaaltje was ik dat wél over de geweldige Giulietta Masina én over de zwierige filmstijl van haar echtgenoot Federico Fellini. Je ziet hoe invloedrijk de man is geweest, niet alleen voor de Italiaanse cinema maar ook voor regisseurs als Almodóvar en Fassbinder. Het was een belevenis, die ik ook nog eens mocht ondergaan in de oudste bioscoop van Amsterdam. Begtje blij.

Cabiria krijgt het maar niet voor elkaar. Ze verkoopt haar lichaam en haar gezelschap aan de cruisende mannen van Rome maar er blijft er steeds maar geen enkele voor langere ttijd. En lukt dat dan een keertje wel, dan blijkt diegene eigenlijk alleen maar uit op haar geld. 

We volgen Cabiria op haar nachtelijke route door de stad, waar de hoeren elkaar naar het leven staan in de strijd om een beetje bestaan. Waar de mannen het voor het zeggen hebben en bepalen hoeveel recht van bestaan ze die vrouwen geven/ Waar de wereldsterren van haar gecharmeerd zijn, maar dat dan slechts voor een nachtje blijken te zijn. Waar dan plots tóch de charmante en begripvolle kerel opduikt die Cabiria een toekomst wil bieden. Zulke nachten.

Met: Giulietta Masini, Francois Périer, Franca Marzi, Dorian Grey

Gezien in : De Uitkijk
FIN - song : Nino Rota - Ma la vita continua

For a few dollars more (aka Per Qualche Dollaro in Piu) - Sergio Leone

For a few dollars more op IMDb (8,2)
 For a few dollars more op Moviemeter (3,90)

For a few dollars more op Wikipedia

Mijn mening? Volgens mij is deze film voornamelijk in de belangstelling en de herinnering van filmkijkers gebleven omdat de opvolger zo ongelooflijk goed was. Dit is gewoon láng geen "Once upon a time in the West". En dat komt voornamelijk door het flinterdunne verhaaltje en de eenzijdige manier van verbeelden ervan. Leone bekwaamt zich vooral in langdurige close-ups waarmee hij een gevoel van spanning wil creëren: er gaat iets gebeuren zodra de regisseur de gezichten naar je toe trekt. Natuurlijk weet ik dat ik met de blik van nu deze film weer eens zit te bekijken, maar voor mij is het opvallend dat ik bij OUATITW wél naar het puntje van de stoel schuif en bij deze niet. My bad, ik weet het, want de film scoort nog steeds een dikke acht. Er zitten dan ook zeker memorabele scenes in, maar ik ga toch liever nog een keer naar de meneer met de harmonica.

De extra dollars uit de titel vormen de premie die de twee bounty hunters in dit verhaal willen opstrijken. Zij kennen elkaar niet maar hun wegen kruisen als ze beiden op zoek zijn naar de beruchte dief El Indio, die de regio teisters met gewelddadige overvallen. Onze held Manco is de ijzig koele jager die niet al te veel van zijn persoonlijkheid prijsgeeft, waardoor hij een mysterie blijft voor zowel de opdrachtgever als zijn doelwit. In de jacht op El Indio treft hij de oudere Mortimer aan, een gedistingeerde voormalig kolonel. Beiden zijn meesters in hun vak - ze strijken met de regelmaat van de klok duizenden dollars op aan "wanted: dead or alive" rewards- maar nu blijken ze op dezelfde hoofdprijs te jagen. We komen er pas laat achter dat ze daar elk een eigen reden voor hebben, we moeten eerst langs hun eigen dilemma: elkaar bestrijden of samenwerken in de jacht op de geldschat?

Met: Clint Eastwood, Lee van Cleef, Gian Maria Volonté, Klaus Kinski

FIN - song : Ennio Morricone - Per qualche dollaro in piu

The African Queen - John Huston

The African Queen op IMDb (7,7)
 The African Queen op Moviemeter (3,31)

The African Queen op Wikipedia

Klassieker van de maand! Als in: als je jezelf fervent filmkijker noemt, moet je wel proberen elke maand een oudere film te bekijken. Dat lukt meestal wel, maar heel soms loop je tegen een titel aan die nog ouder is dan je zelf bent. Deze dus, een en al filmkanonnen: Humphrey Bogart, Katherine Hepburn, Huston (wiens latere film "Under the volcano" nog steeds tot mijn favoriete films aller tijden behoort). Het kon niet op. De film is ook daadwerkelijk op locatie in Afrika gefilmd, ik stel me zo voor dat dit een geweldige operatie moet zijn geweest. 

Zendelingen zijn ze, broer en zus Samuel en Rose Sayer. Ze werken in een Duitse kolonie in Oostelijk Afrika. En ze hebben de vaart erin: de lokale bevolking zingt dapper mee in het kleine kerkje. Heel vredig allemaal. Totdat ze te van de langsvarende beurtschipper te horen krijgen dat het hommeles is in de wereld. In Europa woedt een oorlog tussen verschillende landen: hun thuisland Engeland is in oorlog gekomen met Duitsland. Het duurt dan ook niet lang voordat Duitse soldaten ook in de kolonies voorbij komen stampen, de lokale bevolking met zich meevoerend en alle dorpen platbrandend. Samuel verzet zich en krijgt dermate veel klappen dat hij er een dag later aan overlijdt. 
Schipper Charlie Alnutt komt opnieuw langs en waarschuwt Rose dat ze daar niet in haar eentje kan blijven. Ze zegt toe met hem mee te willen varen, op één voorwaarde: ze wil wraak op de Duitsers. Dat houdt in dat ze het grote Duitse oorlogsschip Louisa tot zinken wil brengen. Een onmogelijke opdracht, zo lijkt het; het betekent dat het kleine scheepje "The African Queen' de wilde en onherbergzame rivier moet afzakken, tussen de rotsen en stroomversnellingen en zelfs watervallen door. En dat blijkt mogelijk niet eens de grootste uitdaging want de zedige Rose botst nogal met het ruwe en losbandige karakter van Charlie. Ruziënd tot de bodem, zo is de verwachting.

Met: Humprey Bogart, Katherine Hepburn

FIN - song : Allan Gray/Gavin Sutherland - The African Queen

Gezien in : ONS

Caravaggio - Derek Jarman

Caravaggio op IMDb (6,5)
 Caravaggio op Moviemeter (2,91)

Caravaggio op Wikipedia

Voorafgaand aan de zeer aanlokkelijke tentoonstelling "Ongoing" van/door/over Tilda Swinton, vertoont het fenomenale Eye Filmmuseum alvast deze film uit 1986, waarin Swinton een prominente (debuut)rol speelt. Mijn vrouw en ik willen graag naar die tentoonstelling, ter opwarming treinde ik alvast naar onze hoofdstad om de biografische filmklassieker van Derek Jarman als een vorm van aftrap te gebruiken. Jarman moet met minimaal twee ideeën aan deze film zijn begonnen: uiteraard de prachtige werken van de kunstenaar met de dubieuze levensstijl verbeelden, maar daarnaast ook juist die levensstijl wat meer ...eh..belichten. Het maakt de film tot een prachtig kijkspektakel.

Kunstschilders waren wereldsterren, in de tijd waar wij in deze film naar teruggaan. Caravaggio viel op door zijn prachtige belichting en de scherpe lijnen waarmee hij zijn schilderijen neerzette. Destijds waren bijna alle schilderijen nog verbeeldingen van bijbelverhalen, logisch dus dat een schilder van faam in het Vaticaan belandde. Michelangelo Caravaggio - die voornaam is belangrijk want hij moet steeds duidelijk maken dat hij niet díé schilder is- ensceneert zijn werken in zijn "Roomse" atelier, mede dankzij de medewerking en vooral de financiering van op faam beluste kardinalen. Caravaggio raakt ingewijd in de liederlijke feesten die de kardinalen (én de Heilige Vader) op touw zetten. Hoewel de geestelijk zichzelf ook niet onbetuigd laten, veroordelen ze het "bestiale" gedrag van de schilder. Zolang hij echter zorgt dat hij de ganse clerus laat terugkeren op zijn doeken tolereren ze hem echter. Dat gaat natuurlijk mis, we weten wie er aan het langste eind zal trekken. Dat weten we eigenlijk al vanaf het begin, want we starten bij het sterfbed van een verbannen kunstenaar.

Met: Nigel Terry, Sean Bean, Tilda Swinton, Garry Cooper, Nigel Davenport, Robbie Coltrane, Michael Gough

FIN - song : Simon Fisher Turner - I love you more than my eyes

Gezien in : Eye Filmmuseum

Brief Encounter - David Lean

Brief Encounter op IMDb (8,0)
 Brief Encounter op Moviemeter (3,70)

Brief Encounter op Wikipedia

Het is een oneerlijke strijd, daar in filmbeschrijversland. Kritisch is men op veel nieuw verschijnende films, op vele genres ook. Moet natuurlijk ook, zolang kritiek gefundeerd is mag men proberen de makers op andere gedachten te brengen. Zelf vind ik het echter opvallend dat die kritiek verstomt als dit oude films betreft. Films uit de zwart-wit-periode krijgen al snel het predikaat "klassieker" opgespeld, terwijl er feitelijk niet zo heel veel vernieuwends aan de hand is, met de blik van nu althans. Natuurlijk beseffen we dat films destijds met minimale middelen en zonder heel veel effecten gemaakt moesten worden. Kijk dus daar doorheen, is de opdracht aan filmbeschrijvers. Kijk of de regisseur durfde te vernieuwen, plaats het in het tijdsbeeld. Dit weekend nam ik = van BBC 2= bovenstaande film op, een hooggeprezen film die dit jaar 80 (!) oud is en dus in de bioscoop verscheen aan het einde van de Tweede Wereldoorlog. Dat beeld hield ik in gedachten bij het bekijken, En jawel, ik was geboeid. Onconventionele verteltrant, sterk acteerwerk (met name Trevor Howard) en een niet zo 1-2-3 verwacht einde.

Is ze ziek of is er iets anders met haar aan de hand? Feit is dat Laura Jesson er niet goed bij zit, daar in de stationsrestauratie. Ze ziet bleek, is in zichzelf gekeerd en hoort amper wat een toevallig langskomende vriendin daar tegen haar zegt. Gelukkig is ze in het gezelschap van een dokter, die weet vast wel wat er met haar aan de hand is, waar die flauwtes vandaan komen die Laura overkomen.

Dat klopt, de dokter is op de hoogte, maar anders dan wij denken. We gaan namelijk eerst even terug in de tijd, naar de eerste korte ontmoeting die de twee op hetzelfde station hadden. Zij, eerzaam getrouwd met een goedmoedige en zorgzame man, onderweg naar het stadje verderop voor haar wekelijkse bibliotheek- respectievelijk bioscoopbezoekje. Hij, charmante en ondernemende dokter in het ziekenhuis van dat dorpje. Als Laura door een passerende trein een vuiltje in haar oog krijgt, verwijdert hij dat met zachte hand. Dat blijkt het begin van een reeks ontmoetingen, waarbij hij toeschietelijker is en zij steeds maar haar deugdzaamheid boven alles plaatst. Hoewel de verleiding groot is, blijft de moraal lang overeind. Lang genoeg? 

Met : Celia Johnson, Trevor Howard, Cyril Raymond, Joyce Carey

Cléo de 5 a 7 (aka Cleo from 5 to 7) - Agnes Varda

Cléo de 5 a 7 op IMDb (7,8)
 Cléo de 5 a 7 op Moviemeter (3,61)

Cléo de 5 a 7 op Wikipedia

Er zijn meerdere "grande dames" te benoemen in de Franse Cinema, maar meestal staan die aan de voorkant van de camera. Draai je het beeld om en ga je áchter de camera zitten, dan kom je onherroepelijk op de naam van Agnès Varda uit. Een onconventioneel cineaste die met zowel documentaires als speelfilms verandering bracht in de tot dan toe vrij traditionele wereld van de Franse film. Ik zag er enkele van haar hand, maar toen ik las dat  er op dit moment een retrospectief van haar werk draait, greep ik direct even de kans. Deze titel, die ik lekker op de zondagmiddag in een rustige filmzaal bekeek, wordt vaak genoemd als een van de startpunten van de Nouvelle Vague. Vlijmscherp zwart-wit geschoten, een niet-voor-de-hand-liggende vertelwijze die de kijker vooral dwingt tot introspectie.

We gaan namelijk met zijn allen een reisje maken in het hoofd van de vermoeid ogende Cléo. Het reisje duurt maar twee uur, maar we krijgen inzicht in de problemen én de geluksmomenten van een succesvolle vrouw. What's up? Helemaal precies weten we dat niet (aan het eind van de film pas) maar we snappen dat Cléo in grote onzekerheid zit. Ze heeft enkele weken een medisch onderzoek gehad, vandaag is de dag dat ze moet gaan bellen voor de uitslag. Vandaag dus, maar wát een lange dag is dat.

Cléo weet niet waar ze het zoeken moet: de succesvolle zangeres heeft een repetitie met haar muzikanten maar die verloopt in ruziënde sfeer. Ze gaat troostwinkelen en doet daarbij onnodige aankopen, ze drinkt koffie in een karakteristiek Parijs' cafeetje maar ergert zich stevig aan het constante gekakel van haar personal assistent. De tijd kruipt voort, ze besluit hem te vullen met onnodige activiteiten: een ritje met de bus, een walk in the park. Alle ontmoetingen die ze daarbij doet, kunnen haar niet afleiden van die dwingende gedachte: wat als het straks een slechtnieuwsgesprek is?  

Met: Corinne Marchand, Dominique Davray, Antoine Bourseiller, Michel Legrand, Dorothee Blanck

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Graduate - Mike Nichols

The Graduate op IMDb (8,0)
 The Graduate op Moviemeter (3,84)

The Graduate op Wikipedia

Die 4K-restauraties, ik vind het wel wat hebben. Veel iconische films worden erbij opgepakt, zoals deze fameuze. Toen de film in roulatie ging, was ik véél te jong. Toen ie op televisie uitgezonden werd, mocht ik vast nog niet zien van mn moeder (ik denk niet dat de KRO deze film in de jaren 70 in de programmering opnam), dus ik moest het van latere kansen hebben. En die kwamen er niet: hoewel de reputatie en -vooral- de muziek) van de film me bekend zijn, moet ik het daarbij vooral van de overlevering hebben. Dus wees welkom, restauratie. Wees welkom, klassieker. 

De vers afgestudeerde Benjamin wordt bij thuiskomst warm onthaald door zijn ouders, ze hebben een feestje opgezet waarbij alle aanwezigen (buren, oude vrienden en collega's van paps en mams) allemaal de jonge en verlegen student op de schouders slaan, ze zijn allemaal trots op hem. Benjamen weet zich geen raad met zichzelf, het verzoek van de vrouw van pa's zakenpartner om haar naar huis te rijden komt hem dus goed van pas. Maar het vervolg wat minder.,

De vrouw, de veelbezongen Mrs. Robinson, start namelijk een onverbloemde flirt om deze nog geen 21-jarige jongeman haar bed in te praten. Benjamin stuntelt zich er doorheen maar er knaagt toch wat aan hem zodra hij thuis is. een paar dagen later belt hij haar op en maakt een afspraak met haar in een hotel. Dat komt er nou van..
De flirt wordt een wip, de wip wordt een -louter op snackseks gebaseerde- relatie,  het werd zomer. Benjamin neemt het er even van na die drukke collegejaren, maar er doemen donkere wolken op. Ben's vader zegt dat hij de Robinsons thuis wil uitnodigen, hij wil dat zijn zoon kennis maakt met de huwbare dochter van de Robinsons. Tegen heug en meug en met een berg geheimen op zijn hart heeft Ben een date met haar. U snapt: het ongemak maakt plaats voor gevoelens voor deze schone jongedame. Ben beseft dat hij zijn leven nodeloos complex gemaakt heeft maar durft zijn geheimen niet zomaar op tafel te leggen. 
Een weergaloze Dustin Hoffman geeft Benjanin gestalte. Het is een genot om naar te kijken.

Met; Dustin Hoffman, Anne Bancroft, Katharine Ross, Murray Hamilton, William Daniels

FIN - song : Simon & Garfunkel- The Sound of Silence

Gezien in : Cinema Oostereiland

Plein Soleil (aka Purple Noon) - Rene Clement

Plein Soleil op IMDb (7,7)
 Plein Soleil op Moviemeter (3,60)

Plein Soleil op Wikipedia

Daar kan ik wel wat mee hoor, met die trend van het 4K-restaureren van klassiekers, vaak films die ouder zijn dan ik zelf ben. Zo ook deze: een genot om naar de imponerende schoonheid van Alain Delon te mogen kijken, de man moet een magnetische uitstraling gehad hebben destijds. De film waarin ik dat gisteren zat te inspecteren, is een van de vele bewerkingen van het boek "The Talented Mr. Ripley" van Patricia Highsmith.

Zonnige beelden verhullen hier niet dat het om duistere praktijken gaat. Hoofdpersoon Tom Ripley is vals, in vele opzichten. Hij kent zijn aanstaande slachtoffer Philippe Greenleaf van vroeger en zegt hem door diens vader te zijn gevraagd om Philippe terug naar het rijk gevulde huis van pappie terug te laten keren. Philippe lijkt dat niet van plan, hij wil in Italië trouwen met de schone Marge. Vlak voordat het huwelijk plaats zal vinden, maken de drie nog een uitstapje: een boottocht naar Taormina op Sicilië. 
De jaloerse Ripley heeft het in alle opzichten op Greenleaf's rijke leven gemunt: hij wil niet alleen diens bankrekening, hij wil ook zijn boot. En als het even kan: ook zijn vriendin Marge. In een goed voorbereide actie speelt hij de twee tegen elkaar uit, waarna Marge van boord gaat. De uitgelezen kans om zich later op open water van Greenleaf te ontdoen. 
Verhaaltje rond, zou u zeggen maar nee: het begint pas. Ripley moet zich uitgeven voor zijn slachtoffer om bij diens bezittingen te komen, maar wordt daarbij flink op de hielen gezeten door vrienden en bekenden van Greenleaf, die naar hem op zoek gaan. Als deze langer niet gevonden wordt, komt daar ook nog eens de politie bij: Ripley móét steeds foutere daden doen om uit handen van de recherche te blijven.

Met : Alain Delon, Maurice Ronet, Marie Laforet

FIN - song : Jacques Metehen et Orchestre- Final

Gezien in : Cinema Oostereiland

High and low (aka Tengoku to Jigoku) - Akira Kurosawa

High and low op IMDb (8,4)
 High and low op Moviemeter (3,95)

High and low op Wikipedia

Wat kan filmkijken toch een feest zijn, Tegenwoordig heeft de industrie een enorme reeks middelen ter beschikking maar vroeger ("in mijn jonge jaren") moest men het met veel minder doen. Dan kwam het neer op de creativiteit van vooral de regisseur om spraakmakende en zelfs bepalende films te maken. Een zo'n regisseur was de Japanse grootmeester (zo noem je dat dan altijd) Akira Kurosawa. Hij maakte films die de tand des tijd moeiteloos zouden doorstaan, die latere filmmakers ter voorbeeld dienden en die nu - met dank aan ons nationale filminstituut Eye- voor een deel weer in een prachtig retrospectief te zien zijn in de theaters. Ik koos gisteravond voor de koele filmzaal om het exemplarische "High and low" te gaan bekijken. De film is 62 jaar oud maar staat nog steeds met een 8,4 (!!!) waardering op IMDb.com , ongekend hoog. Terecht overigens want ook ik als amateur zag hoe invloedrijk de wijze van Kurosawa's filmen is geweest. 

De gearriveerde schoenontwerper Mr Gondo krijgt het aan de stok met de directie van zijn werkgever National Shoes. Directie gaat voor snelle winst en wil met flutmateriaal goedkopere serieproductie gaan maken zodat mensen sneller hun schoenen moeten vervangen en de omzet dus hoger wordt. Gondo vindt dat verwerpelijk: hij heeft altijd degelijke schoenen gemaakt, hij gaat altijd voor de combinatie 'betaalbaar en duurzaam'. Hij voelt dat de bazen hem willen wippen maar heeft zelf al een backupplan: hij heeft de agelopen jaren gewerkt aan zijn aandelenpakket: met de stiekeme aankoop van een pakket van een handelaar zal hij voldoende aandelen hebben om de drie gezamenlijke directieleden te overrulen en daarmee zijn werk en zijn ethos veilig te stellen. 

Terwijl hij zich in zijn kapitale villa op de heuvel (high) voorbereidt op die overname krijgt hij een telefoontje dat zijn spelende zoontje is ontvoerd. Maar dat kan helemaal niet want die komt net na het telefoontje rustig de kamer binnen wandelen. De kidnapper heeft zich vergist, hij heeft het speelmaatje van zoonlief ontvoerd. Wat te doen? De vader van dat jongetje kan het gevraagde losgeld niet betalen, Gondo kan dat wél maar dan kan hij zijn aandelenpakket niet meer vergroten. Een moreel dilemma dat verstrekkend zou kunnen zijn, ware het niet dat Gondo toch niet de harde zakenman blijkt te zijn waar men hem voor houdt. 
"Film klaar" zou u zeggen, maar nee, Kurosawa begint dan pas: we gaan hand in hand met de ingeschakelde politie door het onderzoek, we volgen elke stap: al snel krijgen we informatie dat de ontvoerder uit de wijk moet komen die aan de voet van de heuvel ligt (low). Een spannend spel dat de complexiteit van de Japanse samenleving goed aantoont. Moraal en ambitie gaan met elkaar het gevecht aan. 

Met: Toshiro Mifune, Yutaka Sada, Tatsuya Nakadai, Kyoko Kagawa

Gezien in : Cinema Oostereiland

Stop Making Sense- Jonathan Demme

Stop Making Sense op IMDb (8,7)

Stop Making Sense op Moviemeter (3,44)

Stop Making Sense op Wikipedia

Een jaar of zes geleden werd ik gevraagd om support-dj te zijn bij een optreden in ons lokale muziekcentrum. Ik zou de omlijsting verzorgen bij een optreden van een tribute-band die integraal de set uit de monumentale film "Stop Making Sense" zou gaan spelen. Dezelfde liedjes, dezelfde dansjes, dezelfde ritmes maar dan door bewonderaars gespeeld. Het werd een schone avond. 

Voor mijzelf was het een schok om te ervaren dat de film die ik eertijds nog gewoon in het donkere zaaltje van Victoria 2 had gezien (en waarbij het publiek opstond om in het gangpad te gaan dansen), dat die film al 35 jaar oud was. En inmiddels dus al 41 jaar oud. De film is recent gerestaureerd, die versie had ik nog niet gezien dus toen ik er deze week opeens middenin viel, klikte ik direct op REC. En keek ik opnieuw naar die mooie mix van drie concerten die hier één werden. Zelf had ik Talking Heads 2,5 jaar voor verschijning van de film live gezien in België, bij mij nog steeds eenzaam op één als "beste concert ooit" (en wie mij kent, weet dat dit iets zegt want ik zag echt héél veel bands live).
Ik had (en heb inmiddels weer) the Heads compleet op vinyl, ik keek destijds ook naar "American Utopia" maar ik heb in mijn "recensententijd" nooit meer naar "Stop Making Sense" gekeken. Tot nu dus. HEERLIJK!

Seven days to noon (aka Ultimatum) - John & Roy Boulting

Seven days to noon op IMDb (7,0)
 Seven days to noon op Moviemeter (3,46)

Seven days to noon op Wikipedia

Zo langzamerhand begin ik er wel schik in te krijgen om te vissen in die grote vijver van films van vóór mijn eigen jaartelling. Tegenwoordig noemen we dat allemaal "klassiekers" (terwijl lang niet elke film dat predicaat verdient: je wordt natuurlijk pas echt klassieker wordt als je na zoveel decennia nog steeds spraakmakend of zelfs maatgevend bent). Voorlopig beschouw ik ze meer als tijdsbeeld, als genrefilms ook. En met die pet op valt er heel wat te genieten, zeker als je bedenkt met welke middelen deze films destijds gemaakt moeten zijn: SFX bestonden nog amper, CGI al helemaal niet, decors waren van bordkarton en "method acting" was nog niet bedacht: we kijken hier meestal naar bewegend toneel, waardoor des te meer opvalt of acteurs of regisseurs in het oog springen. Dat is fijn voor de onbevooroordeelde filmliefhebber.

In "Seven days to noon", een film uit 1950, klinkt de Tweede Wereldoorlog nog hard door. Vooral bij wetenschappers als professor Willingdon, die op een kwade dag een brief schrijft naar de Britse premier: als die niet onmiddellijk een halt toeroept aan de wapenwedloop die na WOII in gang is gezet, zal de verstrooide professor daar eigenhandig en op bloederige wijze een eind aan maken. Willingdon ziet welke destructieve wapens er inmiddels ontwikkeld zijn en worden, hij heeft er zelf een meegesmokkeld vanuit het magazijn van zijn wetenschappelijk instituut en zal niet schromen die op London in te zetten als de Prime Minister niet voor a.s. zondag 12 uur die wapenrace stopzet. Het is nu maandag, dus er zijn nog zeven volle dagen te gaan om actie te ondernemen.

Uiteraard zet de premier Scotland Yard op deze zaak: "vind die man, arresteer hem, pak hem zijn wapen af en breng de rust terug!". Makkelijk gezegd dan gedaan, want de wetenschapper blijkt een slimme man die zich steeds anoniemer door de stad verplaatst en onderdak zoekt bij verlaten kerken en eenzame onwetende hospita's. Willingdon's dochter en haar vriend (een collega van de professor) ondersteunen de politie in hun zoektocht maar moeten toch lijdzaam toezien hoe nijpend het ultimatum wordt. Het stadsbestuur legt de druk bij de politiek: als we willen dat er niet een enorme hoeveelheid slachtoffers valt, moeten we beginnen om de metropool te ontruimen. De machines gaan in werking, terwijl Willingdon rustig af lijkt te wachten.

Met: Barry Jones, Andre Morrell, Olive Sloane, Sheila Manahan, Hugh Cross

Hiroshima mon amour - Alain Resnais

Hiroshima mon amour op IMDb (7,8)
 Hiroshima mon amour op Moviemeter (3,44)

Hiroshima mon amour op Wikipedia

Wanneer er gepraat wordt over "de beste film aller tijden" komt met enige regelmaat ook deze titel voorbij. Een erkend meesterwerk, destijds flink genomineerd voor de prijzen (maar het won geen Oscar voor "Beste film" dat jaar. Met deze film maakte Alain Resnais zijn veelbelovendheid waar, de film bleek een gamechanger door de nieuwe manier van vertellen: non-lineair en doorsneden met divers materiaal wat ter illustratie dient van de uitleg over de achtergrond van de hoofdrolspelers. De "Nouvelle Vague" was geboren. 
De film is onlangs door het belangwekkende EYE-filmmuseum gerestaureerd en wordt nu in een nieuwe 4K-versie weer een keer in roulatie gebracht. Ik daarheen!

We mogen van de regisseur meegluren in de hotelkamer waar een man en een vrouw de passie spelen. Hartstochtelijk beminnen ze elkaar, alsof hun leven er van af hangt. En eigenlijk blijkt dat ook een beetje zo te zijn: hij is Japans en overlever van het gruwelijke atoombom-bombardement op zijn stad Hiroshima. Zij is Frans en blijkt een zware last mee te dragen uit de Tweede Wereldoorlog. Zij is actrice en slechts voor korte tijd in de zwaar getroffen stad, morgen reist ze weer terug naar Parijs. Ze hebben dus maar even maar ze nemen het ervan. 

Als ze na het minnespel elkaar langzamerhand steeds meer over zichzelf vertellen, blijkt hoe pijnlijk dit treffen is: beiden hebben het over hun andere grote liefde, maar legitimeren hun overspel door de gevoelens die de kale en gemankeerde stad bij hen oproept: ze verdrijven hun pijn en eenzaamheid door zich over te geven aan hartverwarmende doch vluchtige seks, terwijl ze weten dat ze elkaar al snel weer moeten loslaten. Maar dat loslaten gaat zo makkelijk nog niet, beseffen ze tijdens hun tocht door de stad.

Met : Emmanuelle Riva, Eiji Okada

Gezien in : Cinema Oostereiland