Son of the South - Barry Alexander Brown

Son of the south op IMDb (6,3)
 Son of the South op Moviemeter (2,63)
Son of the south op Wikipedia 

Ze zullen nooit meer zo'n impact op me maken als "Mississippi Burning" destijds met me deed, maar toch blijf ik zo goed als alle films over de KuKluxKlan en rassenscheidingsproblematiek met interesse bekijken. Deze SotS viel daardoor bij mij ook in de smaak, niet per se omdat ie goed was maar vooral omdat dit een biografisch verhaal betreft, op waarheid gebaseerd derhalve. Hulde voor de moed van deze man.

1961, Alabama, Verenigde Staten. Bob Zellner lijkt het al op jonge leeftijd goed voor elkaar te hebben: welgestelde familie, kansrijke studie in aantocht, knap vriendinnetje en gewaardeerd in de vriendenkring. En toch knaagt het aan hem. Wanneer hij met klasgenoten een scriptie maakt over de legendarische Rosa Parks zit er voor hem een andere uitkomst aan dan bij de anderen: hij heeft sympathie voor de zaak, de vrijheidsstrijd lijkt hem logisch. Tja, dat kan hij nu wel denken maar zo werkt het natuurlijk niet in het door-en-door racistische Zuiden.

Bob loopt mee met marsen, die stuk voor stuk op geweld uitdraaien. Bob zoekt contact met zwarte dominees en gaat zelfs vrijwilligen op het kantoor van de organisatie die het zwarte verzet mede vormgeeft. Daarmee wint hij een boel (sympathie van de zwarte bevolking voornamelijk) maar verliest hij net zo veel: zijn KKK-opa berispt hem, zijn vriendin wil de relatie verbreken, zijn oude maten verwijten hem te ver te gaan en zijn neven timmeren hem op zijn gezicht. Menigeen zou zwichten, maar Bob zet vastberaden door. Met nogal wat gevolgen.

Met: Lucas Till, Jake Abel, Lucy Hale, Sharonne Lanier, Nicole Ansari Cox

FIN - song : Damon Aaron - Roughshod

On the basis of sex - Mimi Leder

On the basis of sex op IMDb (7,1)
 On the basis of sex op Moviemeter (3,27)
On the basis of sex op Wikipedia

Nee, maakt u zich vooral geen zorgen: hier gaat een heel andere filmbeschrijving volgen dan u op basis van de titel denkt. Het is hier namelijk niet "sex" als in "seks", maar "sex" als in "gender/geslacht". We keken naar een rechtbankfilm, een biografische ook nog eens een keer. Zelf moest ik even een licht vooroordeel wegslikken ten aanzien van de hoofdrolspeelster: Felicity Jones is voor mij niet echt een karakter-acteur, ik zie haar eerder voor me in comedy of larmoyant drama. Eerlijk is eerlijk, ze viel me honderd procent mee in deze rol. Ze werd ondersteund door Armie Hammer, die in deze film de rol van meneer Ginsburg op zich neemt. Uiteindelijk dus een goede voldoende voor een film waarvan ik niet wist wat ik ging krijgen.

Ruth Bader is een tamelijk briljante rechtenstudente op Harvard, die plots in de problemen komt doordat haar man, mede-rechtenstudent Martin Ginsberg, ziek wordt. In plaats van een stap terug te doen, stapt Ruth naar voren: ze vervolgt niet alleen haar studie, ze volgt ook nog eens de colleges die haar man nu allemaal mist. Daarnaast draagt ze - tijdelijk - de volledige zorg over dochter Jane. 

Van meet af aan merkt RBG (zoals ze later is gaan heten) dat haar verschijning weerstand oproept: niet alléén omdat ze een zelfbewuste vrouw is in een mannenwereld, ook omdat ze strijdvaardig is in het opkomen voor gelijke rechten. Ze vréét de dossiers waarin ongelijkheid in de behandeling van man en vrouw in verslagen is vastgelegd. Het gaat haar missie worden, ze gaat het pad van gelijke rechten op.
Eén speciale zaak ligt ze er daarbij uit: die van de schuchtere Charles Moritz, een man die voor zijn moeder zorgde tijdens haar ziekbed, maar die geweigerd wordt om daarvoor toelagen te ontvangen die wél aan vrouwen in dezelfde situatie werden verstrekt. RBG draait het om, ze wil een discussie in de rechtszaal over gelijke behandeling. Alle sterren staan verkeerd, iedereen raadt het haar af, blokkades worden opgeworpen maar Ruth is lastig aan het twijfelen te krijgen. Dankzij de steun van haar man en haar dochter wordt ze met de dag vastberadener. 
Met: Felicity Jones, Armie Hammer, Justin Theroux, Chris Mulkey, Cailee Spaeney, Kathy Bates. Sam Waterston, 

FIN - song : Mychael Danna - Go on, Professor Ginsburg

Faedre & Modre (aka Fathers & Mothers) - Paprika Steen

Faedre & Modre op IMDb (5,8)
 Faedre & Modre op Moviemeter (3,14)

Faedre og Modre op Wikipedia

"De Luizenmoeder", maar dan op zijn Deens. In een drukke komedie vol verwikkelingen en vooral vol misverstanden fileert actrice-regisseuse Paprika Steen het fenomeen "inspraak" waarmee ze aantoont hoe makkelijk dingen uit de hand kunnen lopen als iedereen zijn democratische zegje mag doen terwijl er ondertussen wel beslissingen moeten worden genomen. Uitermate gechargeerd allemaal, maar wel op een fijn komische manier. 

Daar zitten ze dan, op de kamer van de schooldirecteur. De betrokken ouders Piv & Ulrik willen uiteraard het beste voor hun dochter, maar door omstandigheden is het meisje al aan haar vierde school toe. Dit keer moet het lukken, stellen de ouders vastberaden. Als de directeur meldt dat ze met hun neus in de boter vallen omdat volgende week al het jaarlijkse schoolkamp plaatsvindt, zien ze direct mogelijkheden. Ulrik zal de eerste dagen meegaan, daarna zal moeder Piv zich losweken van haar werk en ook naar de bossen afreizen. Voordat ze afreizen, moeten de ouders al door een omslachtig democratisch proces van voorbereidingen heen: verantwoordelijkheden, zorgen, bewijsdrang, vrijzinnigheid versus strenge opvoeding. De zeer gevarieerde meningen van de ouders maken dat Piv & Ulrik op eieren moeten lopen om zich maar een beetje geaccepteerd te voelen. 

Eenmaal op locatie blijkt Ulrik zich best makkelijk te schikken in de omgang met de huisregels, zo makkelijk zelfs dat hij iets te amicaal met sommige mensen optrekt en zich 's avonds bij het kampvuur behoorlijk vergaloppeerd: de ouders lijken al snel te vergeten dat ze daar voor hun kinderen zijn gekomen, ze storten zich op liederlijk gedrag dat de kinderen hoofdschuddend waarnemen.

Met: Jacob Lohmann, Katrine Greis-Rosenthal, Rasmus Bjerg, Nikolaj Lie Kaas, Lisa Loven Kongsli, Amanda Collin, Carsten Björnlund

FIN - song : Les Humphries Singers - Mama Loo

Barbie - Greta Gerwig

Barbie op IMDb (7,6)
 Barbie op Moviemeter (3,28)

Het lukt me niet om een veroordelende recensie te schrijven over deze film, hoe opzichtig plat hij ook bij vlagen is. De film kent simpelweg een constructieve en vooral vermakelijke verteltrant, waardoor er voor zowel liefhebbers als haters voldoende overblijft om zich (iets minder dan) twee uurtjes te laten vermaken. Regisseur Gerwig liet al eerder zien eenvoudige verhaaltjes op een boeiende manier te kunnen vertellen (waarbij ze zelfs een Oscar in de wacht wist te slepen voor haar "Little Women").

Het zonnige en ongecompliceerde leven in Barbieland raakt sleets, Barbie maakt zich zorgen. Ze kan er de vinger niet opleggen waar dat door komt, maar al snel leren we dat dit komt door iemand in The Real World. Die heeft er blijkbaar voor gezorgd dat Barbie sombere gedachten over de dood heeft, dat ze zich zorgen maakt over het verval van haar schoonheid en zelfs het risico op cellulitis op haar lange hooggehakte benen. 

Barbie beseft dat er maar één manier is om dit op te lossen: ze zal naar de mensenwereld moeten reizen. De door haar enigszins verwaarloosde Ken, die volhardend zijn liefde aan Barbie probeert te verklaren, reist met haar mee. Aanvankelijk om haar te helpen, maar al snel komt hij tot het besef dat er een andere rol voor hem klaarligt dan het louter volgen van zijn droomvrouw. Ken staat op voor zichzelf en reist terug naar Barbieland om de rol van de man in het algemeen en die van hemzelf in het bijzonder wat meer vooraanstaand te maken dan hij tot nu toe was. We gaan in de richting van een "battle of the sexes". 

Gerwig houdt vaart en humor in de film, waarbij vooral het consequent hameren op de verwachtingen binnen de rolpatronen ter discussie wordt gesteld. Niet diepgaand, gewoon licht ironisch. Goed te doen.

Met : Margot Robbie, Ryan Gosling, Emma Mackey, Will Ferrell, Kate McKinnon, Dua Lipa

FIN - song : Nicki Minaj, Ice Spice & Aqua - Barbie World

Freeheld - Peter Sollett

Freeheld op IMDb (6,5)
Integere film , handelend over twee megagrote problemen. Het hoofdonderwerp is gelijkheid , anders gezegd de vrijheid van het kiezen van je liefdespartner. De andere is de problematiek van de zorgkosten. Waarbij de ene dan weer onder de andere kan lijden. En het verhaal is waargebeurd.

In concreto: we spreken 2002, nog maar 15 jaar geleden. Laurel Hester is een gevierde rechercheur, ze heeft al menig bende opgerold, menig moordenaar opgepakt en drugsdealers ingerekend. Daarvoor oogst ze veel waardering en staat ze op de nominatie voor bevordering. Haar vaste partner Dane (een heerlijke en eerlijke rol van de fabuleuze Michael Shannon) heeft sympathie voor haar, misschien wel te veel.
Hij komt echter niet dichterbij, want werk en privé zijn voor Laurel strikt gescheiden. We leren al snel waarom: ze valt op vrouwen en valt daarmee buiten de normen van het politiekorps (en ook die van het New Jersey van dat moment). Ze valt als een blok voor de veel jongere Stacie, een stoere meid die op motors crosst en liefst aan auto's sleutelt.
Gaandeweg wordt het steeds lastiger voor Laurel om Stacie uit beeld te houden, een paar keer voorstellen als "a friend" of 'my roommate" wordt al snel doorzien. Ze besluit meer in de openheid te treden, ze kopen een huis samen en Stacie vindt een baan in een garage. So far so good, ze kunnen keurig hun leventje leiden in hun eigen paleisje. Totdat.
Totdat er uitzaaiingen van kanker worden gevonden bij Laurel en ze al snel haar werk niet meer kan doen. De plekken blijken kwaadaardig, ze is terminaal ziek en het gesprek over "wat daarna?" begint. De wetten van de staat en het land staan niet toe dat de pensioenrechten over gaan naar een vriendin, je moet getrouwd zijn om de nalatenschap te kunnen vererven. Een taai gevecht ontspint, waarbij al snel blijkt dat heel langzaam de publieke opinie kan kantelen zolang Laurel en Stacie maar hun oprechte verhaal over gelijke behandeling houden. Op het scherpst van de snede.

Het is onvoorstelbaar dat dit nog maar zo kort geleden is gebeurd. Nog maar anderhalf decennium geleden mocht er openlijk gediscrimineerd worden, mochten regeltjes in het voordeel van de conservatieve machthebbers worden uitgelegd. Pas in 2013 werd in New Jersey het homohuwelijk toegestaan. En er zijn zelfs nu nog staten die niet zo ver zijn. Sterke pointe van deze film is dat hij aantoont dat the land of the free nog wel een stukje vrijer kan.

Met: Julienne Moore, Ellen Page, Michael Shannon , Steve Carell