Eagles of the Republic - Tarik Saleh

Eagles of the Republic op IMDb (6,6) 

Eagles of the Republic op Moviemeter (2,60)
Eagles of the Republic op Wikipedia

Toen ik gisteren de hieronder staande recensie schreef, wist ik nog niet dat ik in een serietje bezig was. Pas later op de dag keek ik welke films er 's avonds in mijn lokale filmthuis draaiden, mijn oog en mijn keus viel op deze. Zelfde regisseur, zelfde hoofdrolspeler. Opnieuw een samenzwering in Egypte, maar ditmaal niet op het kleinschalige level van de vorige film: in "Eagles of the Republic" wordt groot uitgepakt door feiten en fictie ferm door elkaar te roeren. De Zweedse productie kent in Fares Fares een ontspannen hoofdrolspeler, die geloofwaardig een gecorrumpeerde acteur neerzet, ik kijk graag naar zijn werk. Onderhoudende film, zo mag je dat dan noemen. 

Hij is het mannetje hoor, die flamboyante George Fahmy. Tientallen films al op zijn naam, aanbeden door vele fans en gezegend met een dikke sterrenstatus en een eigen camper op het filmstudio-terrein. Dit heeft de Koptische acteur allemaal te danken aan zijn naturelle inlevingsvermogen in de rollen die hij mag spelen. Maar nu wordt het allemaal plots toch anders: om hem heen sluit zich een net van hotemetoten die allemaal iets in de hofhouding rond president Al Sisi uitvoeren. Fahmy wordt gevraagd om de president te spelen in een hagiografische film. Tegenstribbelen helpt niet echt ("ik ben Kopt, geen moslim", "ik ben twee koppen groter dan onze grote leider"), Fahmy moet met zijn kundige acteerwerk het volk overtuigen van de goede bedoelingen (en dito daden) van de moslimbroeder. 
Fahmy ziet plots een einde komen aan zijn jetset-leventje: plots wordt het lastiger om er vriendinnen op na te houden naast zijn gestrande huwelijk, zijn zoon verwijt hem te hebben gekropen voor de macht, hij wordt de ene na de andere geheim agent staande gehouden. Weg is de ontspanning, Fahmy moet op zijn tenen lopen en raakt steeds meer betrokken bij duistere zaken door én rondom zijn regering. Hij wil weer terug naar zijn ongecompliceerde leven maar vindt geen enkele ingang. Netten sluiten.

Met: Fares Fares, Lyna Khoudri, Amr Waked, Zineb Triki, Cherin Dabis, Suhaib Nashwan

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Alexandre Desplat - Hilton 

Eddington - Ari Aster

Eddington op IMDb (6,7)
 Eddington op Moviemeter (3,13)

Eddington op Wikipedia

Niet bij ons in het filmtheater te zien, dus ik moest ervoor naar Amsterdam. Dat ie bij ons niet op de speellijst staat, snap ik wel: het is een ondefinieerbare film die in ieder geval heel ver ligt van arthouse of wereldcinema. Wat het dan wel is? Lastig te zeggen. Het wordt geafficheerd als western maar het is ook actie, het is ook thriller, het is ook politiek, het is zelfs ook een beetje comedy. Het is een volstrekt onlogisch, volstrekt ongeloofwaardig allegaartje dat desondanks wél boeit in de bijna drie uur dat de film duurt. Dat komt uiteraard door het tempo en het meanderende, nee, het van-hak-op-tak springende verhaal. Het komt ook door heerlijk schmierend acteerwerk van vooral Joaquin Phoenix. En het komt ook door de uitstraling van de film. Eenieder zal hier iets anders uit halen, voor mij was het in ieder geval een bevestiging wat een belachelijke maatschappij de Amerikaanse toch is. De VS-samenleving komt er niet goed uit, als ik het zo mag zeggen. 

New Mexico (VS), 2020. Net als de rest van de wereld dringt ook daar, diep in het platteland, de opkomende epidemie van corona door. Burgemeester Ted Garcia kondigt direct maatregelen af die de bevolking gezond moeten houden, maar daar blijkt niet iedereen meteen aan te gehoorzamen. Niet om wappie-redenen (vooralsnog niet), nee: longpatiënten zeggen amper te kunnen ademen. Naast enkele burgers is sheriff Joe Cross daar ook een van: hij heeft al dagelijks zijn puffertje bij zich en is niet van plan het mondkapje te gaan dragen. Dat kan natuurlijk niet: een gezagvoerder hoort uit te stralen dat hij het lokale beleid onderschrijft. Enter de rivaliteit tussen Garcia en Cross. 

Opeens gaat het snel: Cross stelt zich kandidaat voor het burgemeesterschap, wordt daar door de bevolking ook op aangesproken. Met zijn veel te kleine politiepost en zijn beperkt aantal agenten moet hij de opkomende protesten weerstaan (niet alleen corona, maar ook een activistische Black Lives Matter-beweging trekt door de straten). Daarnaast zijn Cross' echtgenote, haar moeder en veel buurtgenoten gevallen voor een lawine aan complottheorieën, mede aangewakkerd door de charismatische sekteleider Vernon Jefferson Peak. Wie daar nog kalm onder blijft, is een hele grote.

Recept voor chaos dus, het gaat knallen in Eddington.

Met: Joaquin Phoenix, Pedro Pascal, Emma Stone, Austin Butler, Deirdre O'Connell, Micheal Ward, Cameron Mann, Matt Gomes Hidaka, Luke Grimes, Amelie Hoeferle 

FIN - song : Bobby Gentry - Courtyard

Gezien in : The Movies  

The Promise - Daan Veldhuizen

The Promise op IMDb (8,5)
 The Promise op Moviemeter (3,50)

The Promise op Movies that Matter

Aangrijpende documentaire over een hoofdstuk uit de Nederlandse koloniale geschiedenis. Een hoofdstuk dat voor een enorm deel onderbelicht is gebleven, alleen al om die reden is het goed dat regisseur Daan Veldhuizen helpt om de laakbare houding (of beter: voor een flink deel laakbare houding) van Nederland op de pijnbank te leggen. 

De film begint met een veelzeggend citaat van schrijver/filosoof Jean Jacques Rousseau : 

Elk verhaal heeft vier kanten: jouw kant, hun kant, de waarheid en tenslotte wat er echt gebeurde. 

Veldhuizen deelt de documentaire op in deze vier hoofdstukken en gaandeweg wordt duidelijk wat er had kunnen gebeuren, wat er eigenlijk moest gebeuren en wat er daadwerkelijk gebeurd is. Als inwoner van de stad die nog steeds kolonisator/moordenaar Jan Pieterszoon Coen met een standbeeld vereert, mag ik niet verrast zijn door de nalatigheid die Nederland toepaste op een andere kolonie. 

We zien eerst de wetenschappers aan land komen op het afgelegen eiland van West-Papua, het tegenwoordige Irian Jaya. Stichtelijk en stichend werk, antropologisch werk leek het devies. We kwamen er handel en welvaart brengen, we zouden de bosjesmannen wegtrekken uit de prehistorie. Toen Nederland vervolgens de oorlog aanging met het vrijheid zoekende Indonesië deed men West-Papua de belofte dat ze ooit een vrij en onafhankelijk volk zouden zijn, Nederland zou zich daarvoor inzetten. Een flink deel van het vervolg kent u: Nederland verloor die oorlog, verloor zijn invloed in die regio én verloor zijn inkomsten uit die regio. Dat zou allemaal nog niet zo'n probleem zijn als niet bleek dat de Indonesische praatjesmaker Soekarno met harde hand de Papoea's ging onderdrukken. Een bloederige vrijheidsstrijd begon, een diaspora begon. Indonesië zocht steun bij de VS, die vonden dat Nederland zich toch al niet zo goed gedragen had in de koloniale strijd en betoonden daarom hun steun aan Soekarno. Het ontnam Nedeland de mogelijkheid om de belofte aan Westelijk Nieuw-Guinea (zoals het gebied toen nog heette) ook maar enigszins na te komen. Nederland vond het wel best, Irian werd een Indonesisch wingewest waar Amerikaanse bedrijven de rijkdom aan grondstoffen kwamen incasseren. Ja precies, ook toen al.

Gezien in : Cinema Oostereiland

Detroit - Kathryn Bigelow

Detroit op IMDb (7,3)

Detroit op Moviemeter (3,36)
 

Nog even heftig als de eerste keer dat ik deze film zag. Goed om deze nog een keer opnieuw te bekijken, want terwijl we hier in Nederland geloven dat antisemitisme de enige vorm van discriminatie is, weet men in heel veel landen dat racisme eigenlijk in alle maatschappijen voorkomt. Sterker nog: dat racisme nog maar een paar decennia geleden staand beleid was. Als je boos wordt bij het kijken van deze film, dan zit het met je empathie nog wel goed.

Mijn recensie van destijds (2017) : Recensie "Detroit"- BEGT 2017

FIN - song : The Roots & Bilal - It ain't fair

The Man with the Iron Heart (aka HHhH) - Cédric Jimenez

HHhH op IMDb (6,4)
 HHhH op Moviemeter (3,22)

Deze kwam ik weer tegen op de filmzender. Dat ik m al gezien had, wist ik. En ook dat ik m destijds als film wel boeiend vond. Derhalve nog maar n keer aangezet. Viel opnieuw niet tegen (nou ja, de film dan he, het verhaal is gruwelijk). 

Mijn recensie van destijds: 

recensie The Man With the Iron Heart

Doroge Tovarishchi (aka Dear Comrades) - Andrey Konchalovskiy

Dear Comrades op IMDb (7,4)

Dear comrades op Moviemeter (3,64)

Toegegeven , ik had er meer van verwacht. Wellicht komt dat doordat dit een film is die je op groot doek moet zien, ik had m destijds wel op het wensenlijstje staan maar er geen tijd voor kunnen maken. Zo thuis op de bank kwam de grootsheid van de beelden en de meeslependheid van het verhaal minder goed op mij over. My bad natuurlijk, had ik destijds maar moeten toehappen. En er bleef desondanks een goede film over, maar ik had m graag heél goed gevonden. 

We gaan terug naar de straffe Sovjet-Unie, 1962. Chroetsjov-tijd, we zitten nog voor Breznjev maar hebben al wel Stalin achter de rug. De bevolking is gespleten en zucht. Er waren immers ook mensen die het goed (of in ieder geval béter) hadden in de Stalin-tijd en daar brokkelt nu langzaam wat van af. Etenswaar en andere levensbenodigdheden zijn vaak nog slechts op de bon verkrijgbaar, de lonen zijn laag, het volk mort.
Lyudmila, een vrouw van middelbare leeftijd, heeft er slecht in beperkte mate last van: vanwege haar werk voor de stadsraad van de communistische partij krijgt ze voorkeursbehandelingen bij de voedseldistributie. Wie appelen vaart, die appelen eet. Om die reden wil Lyudmila van geen kritiek op de partij weten. Haar mokkende vader heeft een andere tijd meegemaakt, haar weerbarstige dochter wil dat er een andere tijd komt, Lyudmila voelt zich veilig en sterk daar tussenin.

Daar komt verandering in als er een staking uitbreekt in de treinfabriek in haar regio. Vanuit haar partijrol moet Lyudmila erheen en de situatie is dreigend, helemaal als er een dag later een echte opstand uitbreekt. Terwijl zij aan tafel zit mee te besluiten over keiharde ingrepen door het leger, maakt ze zich tegelijkertijd zorgen om haar dochter die in de fabriek werkt en waarvan ze weet dat die actief aan de staking mee zal doen. Het leger nadert, de stakers zijn volhardend en Lyudmila is de wanhoop nabij.

Met : Yulya Visotskaya , Vladislav Komarov, Andrey Gusev, Yuliya Burova

FIN - song : Mockobsknn Kasaynn Xop - Mapycr

Nothing Compares - Kathryn Ferguson

Nothing Compares op IMDb (7,6)

Nothing Compares op Moviemeter (3,50)

Onweerstaanbaar goede IDFA-documentaire die een uitstekend inzicht geeft in het getroebleerde leven van de Ierse zangeres Sinéad O'Connor. Een artieste die de controverse aan haar kont had hangen, om het maar even plat te zeggen. 

Die controverse lijkt voor de buitenwereld vaak zelf gekozen, opgezocht. Maar wie zich opent, ziet een vrouw met een zwaar misbruikverleden, met een traumatische verhouding met haar moeder en een religieuze afkomst die destijds haar hele land in de greep hield. Het verklaart veel. 

O'Connor blijkt een opstandig meisje die de mishandelingen door haar moeder niet klakkeloos pikt, waarna ze in een tuchthuis wordt geplaatst waar het alleen maar erger wordt: misbruik door priesters is in de Ierse jeugdinstellingen welhaast spreekwoordelijk in die tijd en de mondigheid van Sinéad werkt hierbij in haar nadeel. 

Ze vindt een uitlaatklep: haar fenomenale stem geeft haar de mogelijkheid te vluchten in liedjes uit haar jeugd, liedjes die haar vader zong. Al snel begint ze haar eigen werk te schrijven en weet ze aansluiting te vinden bij de lokale rockscene. Ze verhuist naar London, ontmoet haar man en raakt zwanger. Dat laatste wordt niet gewaardeerd door haar platenmaatschappij, die haar een abortus aanraadt om haar ontluikende carrière niet te schaden. Voor het eerst neemt de zangeres hierin stelling in moreel-politieke zaken: ze gaat over haar eigen lijf en eigen hoofd, zij neemt de beslissingen. 
Haar afkomst weerspiegelt zich in haar teksten en haar songs: ze breekt door en wordt bij haar tweede plaat zelfs een wereldster. Optredens op de grootste podia en festivals, het gaat goed totdat ze bij een optreden in het Amerikaanse tv-programma Saturday Night Live fel stelling neemt tegen oorlog in het algemeen en die van de katholieke kerk tegen vrouwen in het bijzonder: ze verscheurt live op tv een foto van de paus en krijgt vanaf dat moment heel de moralistische wereld over zich heen. Amerika uiteraard voorop, maar ook haar eigen Ierland verbrandt en vernietigt haar platen. Ze blijft stellig, ze buigt niet. Als ook maar 1 procent van de wereld de moed en de visie van Sinéad O'Connor had, dan had diezelfde wereld er heel anders uit gezien. 

Met : Sinéad O'Connor

FIN - song : Sinéad O'Connor - Thank you for hearing me 

The Public- Emilio Estevez

The Public op IMDb (6,6)

The Public op Moviemeter (3,07)

Zeer interessante film. Klein verhaaltje, maar grote intenties. Ik vond m erg goed. 

Stuart Goodson is medewerker van de centrale bibliotheek van Cincinnati. Met engelengeduld vangt hij de dagelijkse horde bezoekers op, beantwoordt hij vragen en wijst hij mensen de weg tussen de vele prachtige werken. Vanwege de snijdende kou staat er elke dag al een grote rij daklozen die weer een dagje willen komen schuilen in de verwarmde leeszalen. 

Ondanks zijn overduidelijk humane insteek hangt Goodson een sanctie boven het hoofd: samen met beveiliger Ernesto heeft hij eerder dat jaar een zwerver de deur gewezen over wie hij meerdere klachten van andere bezoekers had ontvangen. Deze zwerver klaagde de bibliotheek - en Goodson in het bijzonder - aan omdat hem zijn democratische grondrechten op informatie werden ontnomen. De ingezette officier van justitie Josh Davis stelt zich op als een bloedhond: hoewel hij weet dat Goodson an sich juist gehandeld heeft, gaat hij vol op de mensenrechten van de zwerver inzetten om daarmee goede zaak te maken. Al snel blijkt waarom: hij heeft zich kandidaat gesteld voor de rol van burgemeester van de stad, hij kan het imago van "verdediger van de zwakken in de samenleving"goed gebruiken. 
De barre kou eist slachtoffers onder de daklozen , voor hen is de maat vol. Ze besluiten die dag de bibliotheek niet meer te verlaten: alle opvangcentra zitten vol en nu de straat opgaan kan dodelijk zijn. Goodson kan de bezettingsactie goed begrijpen en werpt zich op als woordvoerder van de daklozen. Dat lijkt sympathiek, maar er schuilt voor hem een groot gevaar in: opnieuw bevindt hij zich tegenover de gehaaide officier van justitie, die ditmaal de publiciteit zoekt door het imago van Goodson publiekelijk aan de kaak te stellen. 

Met: Emilio Estevez , Alec Baldwin, Christian Slater, Taylor Schilling, Jena Malone

  FIN - song : Rhymefest/Black Thought - Make noise 

The Hunchback of Notre Dame - Peter Medak

The Hunchback of Notre Dame op IMDb (6,1)
 The Hunchback of Notre Dame op Moviemeter (2,66)

Hoewel deze week voor een groot gedeelte in het teken staat van film, was gisteren de enige avond dat ik daadwerkelijk een film kon bekijken. We hadden filmclubavond en dat is altijd bijzonder interessant. Niet alleen de keuze van de gastheer is reden voor gespreksstof , veel meer zijn dat de motivaties waarom hij die keuze maakt (en uiteraard de randverhalen die van zowel zijn kant als de onze opkomen). Als ik u vertel dat het gisteren al vóór het kijken van de film ging over social media, stedenbouw langs de Rijn , de aan de kerkdeur gespijkerde verklaringen van Maarten Luther en het eeuwenoude gegeven van geld en macht , dan weet u dat deze filmclub zijn waarde al menigmaal bewezen heeft. 

Dat was voor mij dan ook de reden dat ik de avond goed doorkwam, van de film zelf moest ik het niet hebben. Want hoewel deze versie wel degelijk goede acteermomenten bevatte en het in beginsel natuurlijk een sterk socialistisch verhaal blijft (Victor Hugo schreef het), had ik wel moeite met de drakerigheid die steeds de kop op stak. Iets te veel platte gedachtenromantiek, iets te makkelijk switchend. Maar uiteraard beoordelen we films ook vaak op de vraag: zal het goede het kwade overwinnen? Dat kwam ten dele uit, maar dat heeft u natuurlijk allang al van Walt Disney gehoord. 

Dom Frollo is een hardvochtige bisschop die toch nog over enig hart blijkt te beschikken wanneer hij zich ontfermt over een vondeling die op de trappen van zijn Notre Dame-kathedraal is neergelegd. Parijs is nog arm, Parijs is horig en gelovig, de koning en de adel staan nog ver boven het volk verheven. En de kerk zorgt daarbij dat haar stevige positie tussen die beide groepen in zo onaangetast mogelijk blijft. 
25 jaar later: de harde bisschop strijdt tegen de opkomst van de boekdrukkunst omdat die het volk de gelegenheid kan geven kennis te vergaren en meningen te ontwikkelen. Het volk mort, de zigeuners voorop. Onder hen de ravissante danseres Esmeralda, die met haar bewegingen op het kerkplein het hoofd van de harkerige bisschop op hol brengt. Niet alleen zijn hoofd overigens, hoog in de toren schuifelt de ongelukkige Quasimodo rond. De vondeling van destijds is uitgegroeid tot een volwassen man , die vanwege zijn onooglijke verschijning de bevolking niet onder ogen durft te komen. Hij luidt de klokken en bekijkt verder alles wat er gebeurt op het plein. Ook hij is onder de indruk van Esmeralda, al weet hij dat nooit zal zijn wat hij op dat moment bedenkt. Alles verandert en komt in een stroomversnelling wanneer Quasimodo de arme zigeunerin ontzet als zij door soldaten van de koning dreigt te worden gearresteerd. In plaats van Esmeralda wordt nu Quasimodo vastgezet en bestraft: het begin van de totale omwenteling. 

Met : Mandy Patinkin, Richard Harris, Salma Hayek

Belfast - Kenneth Branagh

Belfast op IMDb (7,4)

Belfast op Moviemeter (3,18)

Deur in huis, KLABAM : wat een prachtige film. Een intiem en sfeervol portret van getroubleerde tijden. Het kán, het is effectief. Natuurlijk kun je klagen over een nauwelijks uitgewerkt script, we kijken naar een compact verhaal. Maar de vrolijkheid die steeds maar weer botst met de ernst , de rauwe realiteit die steeds weer wringt met de hoop die de mensen uitstralen: het is van een ongekende schoonheid in deze film. Uitstekende hoofdrolspelers, maar de ongenoemde hoofdrolspeler is toch echt de muziek. Wat wordt die passend ingezet , wat een uitstekende match tussen sfeer in beeld en sfeer in klank. 
Ik schat in dat dit een echte "twee kampen" film is: je vindt het niks of je vindt het prachtig. 

We schakelen terug naar eind jaren 60, de arbeidersstad Belfast staat onder spanning. De altijd aanwezige religieuze bewijsdrang komt tot een hoogtepunt als protestantse activisten de huizen van katholieken in hun wijk komen belegeren. Rellen, vernieling, agressie, haat zelfs. Als de rookwolken zijn opgetrokken, kijken de bewoners elkaar nog eens aan: al die jaren knus en sociaal met elkaar samengeleefd en nu moet ik opeens een hekel aan mijn buurman hebben? Het is voor velen een onmogelijke opgave, want aan de buitenkant is niet te zien of de mensen katholiek of protestant zijn. 

Buddy , een olijk jochie van een jaar of tien, raakt hiermee zijn grootste speelterrein kwijt: altijd is hij op straat te vinden om riddertje te spelen of een potje te voetballen. Ineens moet ie om zich heen kijken, ineens moet hij zich afvragen of zijn heimelijke verliefheid op dat katholieke meisje uit zijn klas nog wel passend is. Buddy moet al zijn grote dromen aanpassen, er is een nieuwe werkelijkheid. 
Thuis is het ook al geen feest, want Buddy groeit op in relatieve armoede. Moeder heeft moeite de eindjes aan elkaar te knopen, vader is steeds lang van huis om te werken in Engeland. Om die reden is Buddy veel in het huis van opa en oma te vinden, waar alles draait om de liefde. Opa en oma stralen een warmte uit waar iedereen zich aan kan laven: naar elkaar, naar hun kinderen, naar hun kleinkinderen en vooral ook naar hun stad, hun Belfast. 
Terwijl iedereen hoofdschuddend tussen de ongemakken heen laveert, komt vader thuis met een schokkende vraag: zou moeder, zouden de jongens willen overwegen om naar Engeland te verhuizen als vader daar een goede baan lijkt te krijgen, waar een huis met een tuintje bij in zit? Het zou bovendien goed zijn voor de kinderen om uit deze gevaarlijke periode weg te trekken uit de wijk. 
Klinkt allemaal lekker, denkt Buddy, maar Engeland is geen Belfast. Wat kan hij doen, hoe maakt hij iedereen duidelijk dat hij hier nog veel te doen heeft, dat ie niet zomaar alles en iedereen kan achterlaten? 

Met: Jude Hill, Catriona Balfe, Jamie Dornan, Judi Dench, Ciaran Hinds

 FIN - song : Van Morrison - And the healing has begun

Four Hours at the Capitol - Jamie Roberts

Four Hours at the Capitol op IMDb (7,1)
 Four Hours at the Capitol op Moviemeter (3,93)

Of ik er slim aan heb gedaan om deze documentaire te gaan bekijken, weet ik niet. Het is namelijk een behoorlijke aanslag (pun intended) op mijn gestel: agressie komt naar boven, je hebt de neiging om te vloeken maar wat na anderhalf uur hoofdschudden overblijft is : moedeloosheid. Hoe gaat dat land, hoe gaat onze wereld er ooit nog uitkomen? De wereld zit in een impasse die op menig vlak speelt: uiteraard politiek, maar toch zeker ook sociaal en economisch. Nog niet heel de westerse wereld is verloren, in veel landen is het nog lang niet zo erg als in de VS de afgelopen decennia, maar de vooruitzichten zijn niet fijn. Ook in ons land worden burgermilities gevormd, vooralsnog niet bewapend en daarmee dus niet te vergelijken met het triggerhappy Amerika, maar het gezever over "zuivering" en "tribunalen" belooft niet veel goeds. Die types zitten ook gewoon in de Tweede Kamer, het is dan ook helemaal niet zo'n denkbeeldig scenario dat een belegering ons parlement zal treffen. 

Want daar gaat het hier over: het is een belegering geweest, het is een aanslag geweest, het was terrorisme. Onomwonden riep de toen nog zittende president Donald Trump zijn legertje op tot opstomen naar het Capitool, om daar duidelijk te maken dat zij de democratische uitslag van de verkiezingen niet zouden accepteren. "Stop the steal"  werd het credo, het presidentschap was van ze gestolen. Over 2 weken zou Joe Biden worden geïnaugureerd en dat was een ontwikkeling die ze geen van allen hadden zien aankomen. In hun verwrongen wereld hadden vier jaren Trump het land beter gemaakt, hadden ze afgerekend met elite en links, hadden ze Amerika teruggewonnen van Washington en Wall Street. Proud Boys waren ze, die de waarden van God, gezin en wapens als een evangelie over het land zouden verspreiden. In dat scenario kwam een verkiezingsnederlaag niet van pas, die nederlaag is er in hun ogen dus ook nooit geweest. Trump riep nog het een en ander, voordat hij weer naar zijn golfresort vloog. Tevreden zag hij de kokende woede bij de strak staande meute: zijn soldaatjes zouden voor hem doen wat hij zelf in de presidentsrace niet had kunnen klaren. 

90 minuten lang wordt je diep meegezogen in een onthutsend verslag, veel van de footage komt van de agressieve rebellen zelf: zij filmden hun opmars richting de trappen, zij filmden het doorbreken van politiecordons en afzettingen, zij filmden het vernielen van deuren en ramen en zij filmden de joelende carnavalsoptocht richting het centrum van de Amerikaanse democratie. Deze beelden zijn vermengd met interviews met politie-agenten die in de frontlinie hebben gestaan en met senatoren die zich maar ternauwernood in veiligheid wisten te brengen. Sommigen keken de dood in de ogen, bij enkelen keek de dood onverkwikkelijk terug. 6 slachtoffers vielen, waaronder 1 agent. Een traumatische ervaring moet het geweest zijn voor de mensen die deze dag in het gebouw aan het werk waren. En de schreeuwers zelf? Die zijn nog geen stap verder, die wauwelen een jaar later nog steeds over diefstal van het presidentschap, over satanisme en kindermisbruik en over een take-back van de macht. Als God het wil natuurlijk he, want die bepaalt nu eenmaal alles daar. 
Met enige speelsigheid zou ik dit een horrorfilm willen noemen. Maar helaas, het is gewoon een realisische documentaire. It happened. And it will happen again. 

Walking with the enemy- Mark Schmidt

 Walking with the enemy op IMDb (6,4)

Intrigerend en op waarheid gebaseerd verhaal, helaas in de uitvoering tamelijk veel zwaktes. Vooral het onbeholpen spel van de meeste acteurs (Ben Kingsley uiteraard uitgezonderd) maakte het tot een middelmatige film, terwijl er volop ingrediënten in zitten om het een spannend geheel te maken. 

In de rest van Europa is de Tweede Wereldoorlog al een tijdje gevorderd als in Hongarije het leven nog relatief zijn gangetje lijkt te gaan. Plotseling wordt ook echter hier haast gemaakt : de oprukkende legers van de Russen en de geallieerden zorgen dat de Duitsers haast maken. 

Ook de jonge Elek Cohen gaat het merken: zijn onbekommerde leven komt abrupt tot stilstand wanneer zijn familie wordt opgepakt en weggevoerd en hij voor de Arbeidseinsatz wordt gebruikt. Hij weet daar te ontsnappen en keert terug naar zijn totaal verlaten dorp. Hij besluit in het verzet te gaan, hij wil proberen zijn familie terug te vinden en trekt daarvoor weer naar Boedapest, de stad waar hij al studeerde. Hij belandt bij de ondergrondse: met vereende krachten weten ze een grote hoeveelheid Zwitserse paspoorten te fabriceren waarmee ze heel veel joodse burgers weten te redden door ze weg te sluizen naar dit neutrale land. 

Wanneer Elek's vriendin door twee Duitse soldaten dreigt te worden verkracht, grijpt hij in en brengt de soldaten om. De lichamen begraven ze, maar de uniformen gebruiken ze om infiltratie-acties te doen en zo alsnog een aantal gevangenen te bevrijden, net als vele mensen die op transport zouden worden gezet. 

Ze redden vele mensen, maar het is nooit genoeg. Elek's tijd begint te dringen, ontmaskering dreigt bovendien wanneer hij steeds vaker bekende gezichten tegenkomt als hij zich in zijn nazi-uniform tussen de Duitsers mengt. De geallieerden rukken op, de Russen bemoeien zich luidruchtig maar zijn ze allemaal op tijd om de groep van Elek nog te redden van de wisse dood? 

Met : Jonas Armstrong, David Leon, Hannah Tointon, Ben Kingsley

Detroit - Kathryn Bigelow

Detroit op IMDb (7,4)
Gruwelijke film. Maar eigenlijk wel goed. Het gruwelijke zit hem niet alleen in de agressie, maar vooral in het racisme. En het feit dat het op waarheid gebaseerd is, op een periode uit een nog niet eens zo grijs verleden. Dat geeft deze film urgentie, maar ik waarschuw dat het geen gemakkelijke kijkervaring is.

Het kostte me een kwartier om uit de enorm heftige start van de film een verhaallijn te kunnen destilleren. Pas vanaf dat moment volgen we een specifieke groep jongeren: een zwarte zanggroep die op het punt staat bij Motown Records door te breken. Net als ze op de talentenjacht aan de beurt zijn, komt het bericht dat de zaal ontruimd zal moeten worden vanwege de rellen en plunderingen in de buurt. Die zijn dan al drie dagen aan de gang, na de raciaal getinte ontruiming van een illegaal café. Let wel: dit is allemaal waar gebeurd he, in 1967 was het nog enorm lastig voor de Afro-amerikaanse gemeenschap om een plekje te veroveren in de maatschappij.
Twee van de zanggroep-leden belanden in een goedkoop hotel waar ze een nachtje willen schuilen voor de heftigheden op straat. Er staan wat leuke ontmoetingen op stapel, totdat ze binnenvallen in een hotelkamerfeestje waar een klein "geintje" de hele zaak doet ontbranden. Een van de aanwezigen wil leuk doen en vuurt met een ongevaarlijk startpistooltje op de legereenheden die de straat bevolken. Het leger en de polite reagerent hypernerveus en starten een jacht op "de sluipschutter".
Arrestaties volgen, de zaken escaleren en van de aanwezige politieagenten is een deel totaal het pad kwijt: zonder moreel besef doen ze "hun werk" en proberen ze de bekentenissen uit de arrestanten te persen. Dat gaat fout.

Zoals gezegd: op waarheid gebaseerd, maar dat maakt de zaak niet minder heftig. Ik werd vanaf de bank nogal boos op zoveel historische onmenselijkheid. Blij dat Kathryn Bigelow in die recente geschiedenis blijft roeren.

Met : John Boyega, Anthony Mackie , Algee Smith