Springsteen: Deliver me from Nowhere- Scott Cooper

Springsteen: Deliver me from Nowhere op IMDb (6,9)
 Springsteen: Deliver me from Nowhere op Moviemeter (3,28)

Springsteen: Deliver me from Nowhere op Wikipedia

Ook in mijn vriendenkring zijn ze er: doorgewinterde Bruce Springsteen-fans die bereid zijn om de portemonnee drie keer om te keren om alles aan te schaffen wat de Baas uitbrengt (bij deze film kwam ook een meervoudige vinyl-boxset). Ook nemen ze elke gelegenheid te baat om optredens ergens in Europa bij te wonen, alles om de baas zo vaak mogelijk te zien en te horen. Nu kan ik zelf ook zijn muziek wel horen (zes lp's van hem staan hier in de kast, waaronder één dubbele) maar zover als genoemde makkers ga ik niet. Wél vind ik Springsteen een interessante persoonlijkheid: ik schat hem in als een goede ziel met het hart op de juiste plaats. Iemand met een romantische en sociale inborst, als daar een film over gemaakt wordt, dan wil je die toch zien? Ik de zaal in, lekker vol voor een zondagavondje: geen Studio Sport maar gewoon film én muziek.

We vallen Springsteens leven binnen in 1981: Bruce is bezig met het laatste optreden van zijn uitgebreide tour die volgde op het uitbrengen van "The River". Een ongekend succes, zowel album als tour, met een geweldige publiciteitsgolf als gevolg. De platenmaatschappij, de producer, het publiek: ze willen (om maar niet te zeggen: eisen) allemaal dat Bruce hier snel een vervolg aan geeft zodat de munten blijven rollen en Bruce het hot topic blijft dat ie dan is. Maar Bruce wil niet. Bruce kán niet. Bruce is leeg. 

Middels flashbacks naar zijn vroege jeugd leren we dat - toen onze Bruce een Bruceje was- hij een lastige verstandhouding met zijn vader had. Vader is hardhandig, vader drinkt en vader wil dat zijn zoon een stoere vent wordt, iets dat strijdig lijkt te zijn met Springsteens gevoelige inborst. Bruce betrekt een nieuw huis en trekt zich daarin terug om zijn kwellingen van zich af te schrijven. Introspectieve, donkere en vooral niet rockende songs die kanten van zijn ziel tonen waar zijn luisteraars niet blij van zullen worden. Terwijl Bruce thuis die gedachten in basic opnameapparatuur stopt, zien we hem zijn auto langs het ouderlijk huis sturen, zien we hem worstelen met de oprechte gevoelens die serveerster Faye voor hem heeft (en hoe wederzijds die zijn). Maar we zien vooral hoe wanhopig zijn platenmaatschappij, zijn manager Jon Landau  (opnieuw een heerlijke rol van Jeremy Strong) en de hele business probeert om te begrijpen in welk universum Bruce zich op dat moment bevindt. Hij pleegt commerciële zelfmoord, maar het is nodig: "Nebraska" is een gitzwart album dat er alleen maar komt als Bruce voet bij stuk houdt. En dat betekent: kiezen voor een gat, kiezen voor een diep dal.

Met: Jeremy Allen White, Jeremy Strong, Odessa Young, Stephen Graham, Paul Walter Hauser, Gaby Hoffmann

FIN - song : Bruce Springsteen - Atlantic City (live)

Gezien in : Cinema Oostereiland

Oasis: Supersonic - Matt Whitecross

Oasis: Supersonic op IMDb (7,8)
 Oasis: Supersonic op Moviemeter (3,48)

Oasis: Supersonic op Wikipedia

Gemiste kans, ik weet het. Mijn toenmalige zwager Peter kwam echt tijdig met de melding (Oasis in Paradiso!!) maar ik zat met teveel handen gebonden aan drie te jonge kinderen om er even een lekker avondje tussenuit te gaan en een bandje met een discutabele reputatie te gaan aanschouwen. Peter ging wel en heeft me er lang mee geplaagd: het was blijkbaar gedenkwaardig. Mogelijk net zo gedenkwaardig als afgelopen week, toen de toch weer aan elkaar gelijmde broers hun comeback-tour aftrapten in Wales. Gepasseerd station voor mij, concerten van deze statuur kan ik gewoon niet meer betalen. Nee, dat moet ik anders zeggen: ik heb de bedragen die hiervoor over tafel gaan er niet voor over. Jammer, de heren én de massaal toegestroomde fans redden het vast zonder mij. Wat ik wél kon doen, is deze inmiddels bijna 10 jaar oude documentaire bekijken. Dat werkte ook al aardig goed hoor, zij het als substituut.

Altijd had ik gedacht dat Liam de grote klootzak was in het verhaal. Inderdaad blijkt hij een zuiger en pestkop van het puurste vuurwater, maar uit deze docu komt toch ook een beeld naar voren van een bijna tirannieke Noel. Waar Liam de blikvanger en meisjesmagneet was, was Noel de creatieve geest achter Oasis: hij schreef de teksten, hij componeerde de meeste nummers. En naarmate het succes toe nam, wilde hij dat weten ook. Langzaam degradeerde hij Liam tot degene die af en toe een versje mocht opzeggen maar liever zong Noel veel van de nummers ook nog zelf. Dat kon niet lang goed gaan. 

De broederstrijd van de twee Manchester-mannen wordt ook langs de genealogische lijn gelegd: een afwezige vader, Noel die het moederskindje is, Liam die het ongeleide ADHD-projectiel is en naast die twee ook nog eens de minder flamboyante broer Paul, die altijd met beide broers de vrede bewaard heeft, hetgeen hem af en toe wel een gemangelde positie opleverde. 
"Oasis: Supersonic" loopt vanaf de start van hun carrière tot aan het toenmalige publicitaire hoogtepunt: "live at Knebworth" brak alle records, was een in alle opzichten historisch optreden en verduidelijkte de Gallaghertjes dat ze hier nooit meer overheen zouden komen. Nou ja, het liep toch al niet zo lekker tussen de broers.

FIN - song : Oasis - The Masterplan

Gezien op : NPO DOC

Stop Making Sense- Jonathan Demme

Stop Making Sense op IMDb (8,7)

Stop Making Sense op Moviemeter (3,44)

Stop Making Sense op Wikipedia

Een jaar of zes geleden werd ik gevraagd om support-dj te zijn bij een optreden in ons lokale muziekcentrum. Ik zou de omlijsting verzorgen bij een optreden van een tribute-band die integraal de set uit de monumentale film "Stop Making Sense" zou gaan spelen. Dezelfde liedjes, dezelfde dansjes, dezelfde ritmes maar dan door bewonderaars gespeeld. Het werd een schone avond. 

Voor mijzelf was het een schok om te ervaren dat de film die ik eertijds nog gewoon in het donkere zaaltje van Victoria 2 had gezien (en waarbij het publiek opstond om in het gangpad te gaan dansen), dat die film al 35 jaar oud was. En inmiddels dus al 41 jaar oud. De film is recent gerestaureerd, die versie had ik nog niet gezien dus toen ik er deze week opeens middenin viel, klikte ik direct op REC. En keek ik opnieuw naar die mooie mix van drie concerten die hier één werden. Zelf had ik Talking Heads 2,5 jaar voor verschijning van de film live gezien in België, bij mij nog steeds eenzaam op één als "beste concert ooit" (en wie mij kent, weet dat dit iets zegt want ik zag echt héél veel bands live).
Ik had (en heb inmiddels weer) the Heads compleet op vinyl, ik keek destijds ook naar "American Utopia" maar ik heb in mijn "recensententijd" nooit meer naar "Stop Making Sense" gekeken. Tot nu dus. HEERLIJK!

This much i know to be true - Andrew Dominik

This much i know to be true op IMDb (7,6)
 This much i know to be true op Moviemeter (3,64)

Mijn hele tijdlijn stond vol, enkele weken geleden. Louter jubelende berichten over de fenomenale concerten die Nick Cave in de grote concertzaal in Amsterdam gegeven zou hebben. Ik ging niet. Ook het tot tweemaal toe beluisteren van zijn nieuwe "Wild God" album riep bij mij niet de reactie op dat ik naar de platenwinkel moest. Dat was 40 jaar geleden wel anders, toen hij eerst met The Birthday Party en later met the Bad Seeds mijn gehoor, mijn leven en mijn café binnen kletterde. Heerlijk vond ik het, dat muzikaal exorcisme waarmee een wild om zich heen maaiende Cave de demonen van zich af sloeg. Vijftien jaar later nam hij plaats achter de piano en begon aan zijn tweede muzikale fase: introspectieve en vaak religieus beladen liederen die steeds een dreigende dan wel verzachtende sfeer opriepen. Voor mij is het jammer dat Cave in dat deel van zijn oeuvre is blijven hangen. Tuurlijk, een mens wordt ouder en Cave heeft nogal het nodige voor zijn kiezen gekregen. Maar zelf loop ik niet meer warm voor zijn mompelende liedjes over de duivel, die worden afgewisseld met - terechte - bespiegelingen over de pijn van het verlies van zijn dierbaren. Nog steeds verkies ik zijn muziek boven 90 procent van de hitparade, laat dat duidelijk zijn, maar ik ga niet meer achter zijn platen aan. Nou ja, een paar van zijn oude misschien nog ;-]

"This much i know to be true" is een wordingsfilm. Niet zoals zijn eerdere "Idiot Prayer" een priveconcert-registratie, nee: in deze film kijken we naar het creatieve proces dat aan de ontstaansgeschiedenis van de albums "Ghosteen" en "Carnage" ten grondslag lag (waarbij mijn voorkeur uitgaat naar de laatste, omdat die minder eenvormig van tempo is). De invloed van Cave's vaste compaan Warren Ellis is duidelijk, wordt immer groter zelfs. Ellis is multi-instrumentalist en zorgt voor de broodnodige afwisseling om Cave's dialogen met de duivel muzikaal te omkleden. Spannend, dreigend, vaak ook indrukwekkend maar - ik zeg het maar zoals ik het beleef - met te weinig variatie. Gelukkig wordt de film aangevuld met impressies van Cave's eigen creatieve processen (schrijven, beeldhouwen) en vooral zijn redactionele werk aan "The Red Hand Files", een forum-website waarop hij vragen van luisteraars beantwoordt. En dat gaat ver. 

FIN - song : Nick Cave & Warren Ellis- Balcony Man

American Utopia (aka David Byrne's American Utopia)- Spike Lee

American utopia op IMDb (8,2)
 American Utopia op Moviemeter (3,82)

WAT! EEN! ONGEKEND! FEEST! Terwijl in de bioscopen op dit moment de geremasterde versie van de Talking Heads-film "Stop Making Sense" grote successen viert (verdorie nog geen tijd gehad om deze versie te zien), ontving ik van de week een usb-tje van een goede vriend met daarop deze concertfilm. Destijds miste ik de vertoningen in ons eigen filmtheater, hoorde van mijn broer fantastische verhalen van het concert waar hij bij was, dus ik was optimaal gretig. Ik kwam geheel aan mijn trekken. Fabuleus dit, David Byrne is een van de grootste genieën uit de muziekindustrie wat mij betreft. Nog steeds staat het Talking Heads-concert in België, dat ik in 1981 zag, bij mij op 1 in mijn eeuwigdurende concertlijst. Meesterlijk, geen ander woord voor. 

Byrne, voormalig kunstacademiestudent, heeft altijd veel aandacht gegeven aan de vormgeving van zijn optredens en video's. Dat komt in deze prachtige Spike Lee- registratie ook goed naar voren: met een 11-koppige band bemant hij het podium, geen snoeren of apparaten, louter draagbare instrumenten. Iedereen in hetzelfde blauwgrijze pak, op blote voeten marcherend in een uitgekiende choreografie.

Werk van ná de Talking Heads-periode wordt  in "American Utopia" gemengd met een aantal klassiekers van de NewYorkse avantgarde-new wavers. Van de debuutplaten en van "Fear of Music", maar uiteraard ook van de wat succesvoller albums als "Remain in Light" en "Speaking in Tongues". Daarnaast zet Byrne zelfs andere muzikanten in om zijn politieke bedoelingen duidelijk te maken. In een lied van zangeres/actrice Janelle Monae betuigt hij steun aan de ouders van kinderen die overleden na politiegeweld. Tevens roept Byrne zijn publiek op om mee te helpen aan verandering, waarbij de eerste stap volgens hem is: ga stemmen! 
Stichtelijk, visueel, humoristisch en swingend: dit is gewoon onnavolgbaar goed.

FIN - song : David Byrne - Road to nowhere (live)

Gary Numan: Resurrection - Randall Wright

Gary Numan Resurrection op IMDb (6,8)
 Gary Numan Resurrection op Moviemeter (3,33)

Gunstige uitzondering op de regel dat documentaires over hun carrière herstartende muzikanten vaak iets pathetisch hebben. Wat mij betreft komt Numan daar gunstig uit naar voren omdat hij heel goed motiveert waar het in zijn ogen mis ging en waaraan hij zijn herstart te danken heeft (spoiler alert: we hebben het dan een keer niet over religie).

Eind jaren 70 kwam hij opeens als een komeet naar voren: electropionier Gary Numan. Eerst met zijn band Tubeway Army maar toen bleek dat hij eigenlijk die band was, kon hij gewoon onder zijn eigen naam verder. Goed verkopende platen en tournees die per stap hun podium vergrootten: het kon niet op voor de maker van klassiekers als "Cars" en -wmb- vooral "Are friends electric". De weg naar groter en meer leidde uiteindelijk tot een inmiddels berucht optreden op Wembley, waarna Numan zich plots terugtrok, weg uit de schijnwerpers. 

We krijgen inzicht in de demonen die hem destijds kwelden :een zware vorm van Asperger stuurde hem in onhandelbaar gedrag, schoolverlaten, behandeling in een instelling en ruzies. Omdat hij moeilijk tot sociaal contact in staat was, werd muziek was zijn uitlaatklep, Een van zijn trouwste fans, Gemma, werd zijn vrouw. Zij perste hem door zijn moeilijke jaren heen en motiveerde zijn terugkeer op de podia: waarom bang zijn voor menselijk contact als je zo'n goed verhaal hebt te vertellen. Numan is alweer jaren op de podia te zien- soms zelfs bijgestaan door zijn net zo muzikale dochters- en heeft zich daarbij doelen gesteld. Naast het onderhouden van zijn gezin is er nog maar één hoofddoel: nog een keer op Wembley staan en daar dat vorige concert in de schaduw stellen. 

Moonage Daydream - Brett Morgen

Moonage Daydream op IMDb (8,2)

Moonage Daydream op Moviemeter (3,69)

De niet-Bowie-liefhebber zal zijn bedenkingen hebben maar als je ook maar enigszins geporteerd bent van leven en werk van de kunstenaar die als David Robert Jones werd geboren, dan zit je bij " Moonage Daydream"  helemaal in je element. Een fantastische reis door het leven van de kameleontische zanger, die je voert langs vele pieken en ook enkele dalen van Bowie. Ik was overtuigd, maar ik snap wel de paar kritische noten die ik over de documentaire heb gelezen. 

Je wordt aan de hand meegenomen langs de vele personages die Bowie zich aanmat, het lijkt alsof hij iedereen wilde zijn behalve zichzelf. Ziggy Stardust, The Thin White Duke, Alladin Sane, de zongebruinde Let's Dance-Bowie, de electronische experimentman van de Outside-periode tot aan de uitgeteerde man van Blackstar. En alles daar tussenin. 

Als je het mij vraagt, was hij een van de grootste kunstenaars die ik in mijn tijd heb ervaren: conceptueel, visueel, gewaagd, androgyn, charmant, introvert en uitgelaten. Muzikant, danser, schilder, beeldhouwer, acteur, toneelspeler, mode- en stijlicoon en conceptdenker. Zoals ik huilend uit de Groninger tentoonstelling vandaan kwam destijds, zo kwam ik nu weer stevig onder de indruk uit de zaal vandaan. Rock n roll suicide, David Bowie wás een concept.

FIN - song : David Bowie - Starman

Lara - Jan-Ole Gerster

Lara op IMDb (7,0)

Lara op Moviemeter (3,33)

Een aan alle kanten ongemakkelijke film. En dat komt 100 procent door het volstrekt onsympathieke hoofdpersonage. Uitstekend acteerwerk derhalve: als die onvrede en naargeestigheid afstraalt op de kijker, dan doe je iets goed. Ik vond het dan ook een goede film, hoe vervelend hij bij momenten ook was. 

Lara wordt 60 vandaag. Dat weten we pas later in de film, aanvankelijk denken we dat ze die dag helemaal niet gaat beleven omdat ze - duidelijk twijfelend - voor het open raam staat: zal ik...?

Het leven gaat Lara moeilijk af, zo blijkt. Ze ziet bijna geen mensen meer, maar mensen zien haar ook niet. Ze leeft in onmin met haar zoon, die na de scheiding van zijn ouders enige tijd bij haar woonde maar inmiddels bij zijn oma is ingetrokken.  De jongeman is een talentvol pianist en geeft uitgerekend die avond een concert waar hij zijn nieuwste compositie ten gehore zal brengen. 
Lara weet dat haar aanwezigheid maar matig gewaardeerd zal worden, toch koopt ze een partij toeganskaarten op om ze uit te delen aan volstrekt willekeurige mensen. Blijkbaar wil ze toch haar trots etaleren , blijkbaar is ze ergens diep weggestopt toch een liefhebbende ouder. 
Als ze die middag haar zoon bezoekt voor hij naar het concertgebouw gaat, zien we de ware redenen van het verstoorde contact naar boven komen: moeder was ambitieuzer dan de zoon en heeft het hem ongelooflijk lastig gemaakt tijdens zowel opvoeding als opleiding. Het wordt een dag van aftasten en gedogen, van pijnlijke stiltes en van ver weggestopte hartelijkheid. 

Met : Corinna Harfouch , Tom Schilling, Rainer Bock , Edin Hasanovic

FIN - song : France Gall - Il jouait du piano debout 

Amazing Grace - Alan Elliott & Sydney Pollack

 Amazing Grace op IMDb (7,5)

Amazing Grace op Moviemeter (3,49)

Een maandje geleden zag ik de biopic "Respect" over het hobbelige leven van soulzangeres Aretha Franklin. Met die kennis in het achterhoofd was het glashelder waar de documentaire "Amazing Grace" om draait: in deze docu hervindt Aretha zich na een langdurige periode van drank- en relatieproblemen. Ze zoekt het in haar aloude houvast: het geloof. Daar kun je wat van vinden, maar dat het Franklin inspireerde blijkt zonneklaar uit deze documentaire. 

We kijken naar een concertregistratie van een tweedaags gospeloptreden dat Aretha Franklin verzorgde in de New Temple Baptist Church in Los Angeles. Ze wilde weg van de drank en weg van het toeren, ze wilde weg van de druk van de hits en commercieel succes. Daarbij greep ze terug op het repertoire dat ze van kinds af aan van de kansel had gejubeld: gospelmuziek. 

In samenwerking met dominee James Cleveland en koordirigent Alexander Hamilton van het Southern California Choir roept ze in twee opeenvolgende concerten een sfeer op van volledige overgave aan haar religieuze inspiratiebron. Ze zweept de kerkgangers (waaronder een enthousiaste Mick Jagger) tot het uiterste op, ze brengt het achtergrondkoor tot grote hoogten. Het werkt, maar helaas niet voor mij: ik kwam niet in de begeestering die de mensen daar ten deel viel, vond de documentaire zelfs ronduit saai: op een gegeven moment wist ik het wel, van dat bereik en van die heer daarboven en zo. Maar ik ben daarop een uitzondering, want deze docu was een groot bioscoopsucces 3 jaar geleden. 

Idiot Prayer - Nick Cave

Idiot Prayer op IMDb (8,7) 

Een fluwelen duivel , zo was mijn kwalificatie van zanger Nick Cave gisteravond na het zien van deze bijzondere filmervaring (8,7 op IMDb, dat heb ik zelf nog niet eerder gezien). Ik volg de man al sinds begin jaren 80, toen hij met zijn band The Birthday Party een spoor van destructie achterliet in de ziel van de luisteraar. Met zijn begeleidingsband The Bad Seeds heeft hij inmiddels een carrière van 35 jaar overbrugd waarbij de muziek van donkere zware rock evolueerde naar een groter repertoire aan ballades en luistersongs, niet minder donker overigens. 

Cave is gepreoccupeerd met de twee-eenheden "god en duivel" en "leven en dood". In al zijn teksten zitten verwijzingen naar deze onderwerpen, hoezeer hij ook meester blijkt te zijn om liefdesliedjes te schrijven die weliswaar optimistisch van toon zijn maar die toch een wanhoop en een afhankelijkheid tekenen die ongemak verraadt. Cave heeft zelf de duisternis iets te vaak beleefd: drugs- en alcoholverslaving overleefd, ruzies alom ook. Maar de grootste donderwolk van de laatste jaren is toch wel het verongelukken van zijn zoon, die enkele jaren geleden van een klif donderde rondom Cave's huis (al dan niet onder invloed, overigens). Cave gebruikt zijn muziek als catharsis, hij verwerkt de tragedie in zijn songs. Mijn interpretatie was dan ook dat de openingstekst, "Spinning song" , door hem als gedicht werd opgedragen aan zijn zoon. 

Midden in de Corona-periode nam Cave in zijn eentje plaats achter de piano in het majestueuze Alexandra Palace. Normaal een joekel van een concertzaal, dampend en rumoerig door de aanwezigheid van het publiek. Maar nu een kille en stille, doch ook zeer statige zaal waar Cave zijn solitair optreden doet. Opvallend voor mij was dat het ingetogener nieuwe werk naadloos past bij de intense vertolking van oudere classics als "The Mercy Seat" en zeker "Papa, won;t leave you, Henry". Uit alles blijkt dat Cave een performer is, een verhalenverteller. Een zeer intense, dat wel, maar je moet tamelijk van steen zijn als je niet geraakt wordt door de direct aansprekende vertolkingen van Cave, die elke keer maar weer een begenadigd tekstschrijver blijkt. Voor mij een indrukwekkende ervaring, dit filmconcert.

Met: Nick Cave

Spirits in the forest - Anton Corbijn

 

Spirits in the forest op IMDb (7,7)

Kundige documentaire over een toch wel bijzondere band. De doorgaans zeer stilistische Anton Corbijn laat zich ditmaal van zijn menselijke kant zien: hij gaat diep in op de zieleroerselen van zes bijzondere fans van een electro-rockband waar hij al jarenlang mee optrekt. 

Depeche Mode begon als een poppy electro-bandje, ik zag ze al in de vroege jaren 80 in Ahoy, nog als voorprogramma van The Cure. Later nog een keer als de grote zelfstandige act waartoe ze uitgroeiden. De band heeft volgelingen over de hele wereld, mensen voor wie Depeche Mode een way of life is , die DM ademen en die DM denken. Voor deze documentaire volgt de regisseur zes verschillende mensen uit verschillende werelddelen , om ze uiteindelijk samen te brengen bij een optreden van de band in Berlijn. 

Indra uit Mongolië , voor wie de band de weg naar het Westen bleek en die Engels leerde door hun teksten uit het hoofd te leren. 

Daniel , de Braziliaanse jongeman die worstelde met zijn homoseksualiteit en die in de songs van Depeche Mode ("Try Walking in my shoes") de kracht vond om uit de kast te komen. 

Elizabeth , de Amerikaanse , die door een scheiding en door een zware chemokuur heen ging op de steun van de DM-songs. 

Christian, de Roemeense jongeman die - na de val van het communisme - door popmuziek leerde dat er ook andere culturen bestaan dan die van Koude Oorlog en die een internationale vriendenkring van DM-fans opbouwde. 

Carine Puzenat, de Francaise die zich na een zwaar ongeluk en de daaropvolgende coma niets maar dan ook helemaal niets meer kon herinneren, behalve dan dat liedje van Depeche Mode. 

Dicken, de Colombiaan die met zijn kinderen videofilmpjes opnam van covers van Depeche Mode en daardoor zelf wereldberoemd werd. 

Iedereen kan vinden van de band wat ie vindt, maar feit is dat ze troost en inspiratie biedt aan haar fans en dat hun concerten nog immer zeer gedreven zijn, Anton Corbijn maakt dat op een sterke manier duidelijk : als je meer dan drie decennia kunt blijven staan op de internationale rockpodia, dan doe je dat niet zonder boodschap, niet zonder doorzettingsvermogen. Ik ben zelf een beetje meer fan geworden na het zien van deze docu. 

Met : Dave Gahan, Martin Gore , Depeche Mode

The Last Waltz - Martin Scorsese

The last waltz op IMDb (8,2)
8,2 op IMDb. Voor een film uit 1978. Dat zegt wat. Dat zegt heel wat.

Gistermiddag hadden wij de derde editie van onze muziekfilm-middagen "Elly de Waard ontmoet...". Naar aanleiding van haar eerder dit jaar verschenen boek "Het jasje van David Bowie" pikken we een van de vele interviews en verhalen er uit om een artiest nader te belichten. Uiteraard moet er dan een documentaire of film van beschikbaar zijn, we zijn een filmtheater tenslotte. Twee uitverkochte edities hadden we al (met Bowie en Zappa heb je natuurlijk cashcows in huis) maar ook voor de band trokken we toch weer een voor 60 procent gevulde zaal. Velen kwamen de film opnieuw zien, maar nu een keer op het grote doek. Blij dat we hadden gekozen voor de digitale Londense versie van de film, zodat het beeld en geluid extra goed overkwamen. We misten weliswaar de ondertiteling die de dvd wel heeft, maar beeld en geluid waren subliem.
Over de film kan ik natuurlijk weinig anders meer toevoegen dan dat het een aaneenschakeling van speelplezier is. Kundige muzikanten, daar was je al van verzekerd. Maar de vreugde waarmee The Band dit laatste concert ten gehore bracht is ongekend. Wellicht komt dat door de keur aan gastartiesten (Neil Young, Muddy Waters, Van Morrison, Bob Dylan, de prachtige stemmen van Emmylou Harris en Joni Mitchell: het kon echt niet op.)
Het was een weelderig genot om deze middag aan elkaar te mogen praten en met plezier de film te ondergaan.