You were never really here- Lynn Ramsay

You were never really here op IMDb (6,7)
 You were never really here op Moviemeter (3,67)

You were never really here op Wikipedia

Oef. Deze blijft echt lastig hoor. Bijna 9 jaar geleden beschreef ik deze film al eens, van de week bekeek ik hem opnieuw om te kijken of ik er nu gemakkelijker mee uit de voeten kon. Which is not.

Nog steeds is ie niet zo goed als die andere film van Lynne Ramsay die ik zag, nog steeds is het ongemak wat de klok slaat. Bij de kijker wel te verstaan, want die moet nogal moeite doen om zich in te leven in de belevingswereld van de gewelddadige hoofdpersoon. Die op zijn beurt dan weer wél fantastisch wordt neergezet door de unieke acteur Joaquin Phoenix. Het is hoe dan ook geen hapklare brok, deze film. Maar wél een die een tijdje blijft hangen en dat is natuurlijk een prestatie op zich.

Mijn recensie van destijds (januari 2018) : BEGT recensie You were never really here

FIN - song : Eileen Barton- If i knew you were coming, i'd have baked a cake

Dossier 137 - Dominik Moll

Dossier 137 op IMDb (7,3)
 Dossier 137 op Moviemeter (3,50)

Dossier 137 op Wikipedia

Hoewel ik door de jaren heen minder activistisch ben geworden, loop ik nog steeds wel af en toe een demonstratie mee. "The riots are the voice of the unheard", zo leerde ik in de nihilistische jaren 80, de tijd van de No Future-generatie. Kraken en woningnood, kernwapens, anti-imperialisme, armoede, klimaat en milieu, antiracisme en -fascisme: het was een gemotiveerde tijd. Daarmee ontwikkelde ik een haat-liefde verhouding met het gezag; daar ben ik dan wel veel milder in geworden maar ik zeg eerlijk dat er gisteren véél van die oude gevoelens boven kwamen toen ik deze film zag. "Dossier 137" is een sterke film (met een loeisterke Lea Drucker) die veel herkenning oplevert voor strijders voor rechtvaardigheid. Langzaam naar het kookpunt, zo'n film. De film is losjes gebaseerd op ware gebeurtenissen rondom de "gele hesjes"-protesten in het fulltime activistische Frankrijk (immers: dat is het land waar men véél films maakt over het handelen van politie-agenten. Denk aan "Police" maar denk vooral aan het bikkelharde "BAC Nord").

Parijs lijkt goed weggekomen te zijn: weliswaar zijn de protesten hevig geweest maar gelukkig bleven de rellen beperkt. Als de traangaswolken zijn opgetrokken, wordt aan beide zijden de balans opgemaakt. Stéphanie Bertrand gaat het toch nog druk krijgen: zij is intern onderzoeker bij de IGPN (Investigation General de Police National), een afdeling die het handelen van agenten en ME'ers onderzoekt tijdens de opstanden op straat. Er is aangifte gedaan door een moeder uit het verderop gelegen plaatsje Saint Dizier: haar zoon is geraakt door een kogel uit een "flashball"-gun. Een permanente hersenbeschadiging is het gevolg, de jongen is voor het leven getekend. 
Er moet worden uitgezocht waarom er is geschoten, onder welke omstandigheden de BRI-agenten hun werk deden. Stéphanie graaft zich in: ze weet dat dit onderzoek haar populariteit overal zal schaden. Haar zoon vraagt haar waarom iedereen de politie haat, haar ex (en vooral zijn nieuwe partner) vragen waarom zij (het handelen van) de agenten geen heldenstatus verleent, de moeder en de zus van de zwaar getroffen jongeman vragen zich af of de politie onaantastbaar is in zijn handelen. Stéphanie loopt tegen alle muren op, doch is vastberaden het recht te laten zegevieren. Daarmee legt ze zichzelf min of meer een straf op: ze komt erachter dat lang niet iedereen geïnteresseerd in een correct justitieel verloop.

Met: Léa Drucker, Jonathan Turnbull, Mathilde Roehrich, Pascal Sangla, Claire Bodson, 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Joe Dassin- Siffler sur la colline

It's a wonderful life - Frank Capra

It's a wonderful life op IMDb (8,6)
 It's a wonderful life op Moviemeter (3,91)

It's a wonderful life op Wikipedia

Deze Frank Capra-film geldt als topnotch klassieker een eersteklas status. Er zijn mensen die hem jaarlijks kijken (meestal in de nu runnende donkere dagen), maar daar behoor ik niet bij. Het moet in de jaren 70 geweest zijn dat ik m voor het eerst/laatst zag, denk ik. Dus toen ik m gisteren op een van de streamingdiensten zag staan, dacht ik: doen! En daar ben ik blij mee want mensen, wat een vreugdevolle film is dit. In de cynische en zwarte tijden van nu is het ondenkbaar dat een film als deze gemaakt wordt, we mogen blij zijn dat men daar direct na de Tweede Wereldoorlog anders over dacht. Het positivisme in deze film werkt aanstekelijk. Misschien ga ik wel tot die mensen behoren die hem jaarlijks even afspeelt. 

Welkom in de wondere wereld van George Bailey: denker, dromer en doener tegelijk. We gaan naar de jaren 10 en 20 van de vorige eeuw als George door heldhaftig ingrijpen het leven van zijn broertje redt maar daar voor het leven gehoorbeschadiging bij oploopt. Het maakt hem tot een buitenstaander, maar hij weet dat in zijn voordeel om te buigen: hij leest veel en weet zeker dat hij het stoffige plaatsje Bedford Falls achter zich zal laten. Hij zal reizen, hij zal de wereld zien, hij droomt van Colosseum en Parthenon en Chinese Muur. Hoe anders zal het lopen. En hoe veelt heeft dat met zijn immens grote hart te maken.
Hij heeft de tickets al geboekt om zijn reis te beginnen als zijn vader plots overlijdt, waardoor plots de Building and Loan-bank van paps in handen dreigt te vallen van de vervelende rijkaard Henry Potter (bjna goed!). George ziet al voor zich hoe de arme mensen in de knel komen door de geldzucht van deze gierigaard. Dat nooit, denkt hij en hij besluit de bestuursfunctie van pappie over te nemen. Het werkt anders dan hij denkt, dat zakendoen. Met alleen een goed hart kom je er niet, maar je kunt veel bereiken. George krijgt veel van zijn sociale plannen voor elkaar, maar de gedachte aan wereldwonderen blijft aan hem trekken. Alleen zijn jeugdliefde Mary kan hem mogelijk nog voor de gemeenschap behouden. Alles knaagt aan hem, alles trekt aan hem. Want plots is daar de beurskrach en de armoede van 1929 en 1930. Er is geen tijd meer voor dromen, er moet worden gehandeld. Maar kan George dat allemaal wel in zijn eentje trekken, is de machtige arm van mister Potter niet te sterk? Wat is dit voor een leven?

Met: James Stewart, Donna Reed, Lionel Barrymore, Thomas Mitchell    

FIN - song : Dimitri Tomkin & His Orchestra- The Richest Man in th World

Yak Tasadef Sadeh (aka It was just an accident/Un simple accident) - Jafar Panahi

It was just an accident op IMDb (7,7)
 Yek Tasadef Sadeh op Moviemeter (3,65)

Un simple accident op Wikipedia

Iraanse film zijn nooit gemakkelijk, althans: de Iraanse films die het Westen bereiken. Doorgans een langzamer verteltempo dan we gewend zijn geraakt, doorgaans kleine menselijke vertellingen die in hun kleinheid juist symbool staan voor het grote verhaal erachter. Van de veelbekroonde regisseur Jafar Panahi (deze film won bijvoorbeeld de Gouden Palm in Cannes) is bekend dat hij een groot criticus is van het ayatollah-regime. Om die reden kon hij deze film dan ook niet (af)maken in zijn eigen land, hij week uit om dit verhaal alsnog te kunnen vertellen. Ik zag al andere films van Panahi, wist daarom ook dat ik niet teleurgesteld zou gaan worden. Opnieuw ging ik met ambivalente gedachten de zaal uit; arm volk, dat zij in hun prachtige land zo beknot worden door een repressief regime. Het Westen heeft Iran al jarenlang op de korrel, voor mij is het dan ook onbegrijpelijk dat we nu in bijvoorbeeld de VS precies dezelfde totalitaire dingen zien gebeuren. Repressief beleid heeft ongelooflijke impact op de levens van de gewone man. Ga er maar eens voor zitten, zie wat het met mensen doet.

Het jonge gezinnetje van Eghbal rijdt ogenschijnlijk vredig over de snelweg, totdat ze plots over een hobbel rijden. Een dier aangereden, zo blijkt, en dat heeft gevolgen voor hun rit: ze kunnen niet rechtstreeks naar huis maar moeten eerst langs de garage. Allemaal onschuldig, lijkt het, maar het krijgt grote gevolgen. Garagehouder Vahid namelijk hoort in zijn kantoortje boven aan de hinkende manier van lopen van de klant in zijn werkplaats dat deze man de folteraar moet zijn die in de volksmond "De Kreupele" is gaan heten. 

Alles komt weer boven bij Vahid en hij besluit tot actie over te gaan. Nadat zijn medewerker de auto van Eghbal heeft gerepareerd, volgt Vahid de man op diens weg naar huis. Wanneer Eghbal de volgende morgen zijn huis verlaat, sleept Vahid hem in zijn auto en rijdt naar de woestijn. Wraak is aanstaande! Nou ja, aanstaande, eerst wil Vahid zeker weten dat hij de juiste man voor zich heeft, daarvoor gaat hij informatie inwinnen bij een aantal bekenden. Uiteindelijk rijdt Vahid met vier mensen in zijn auto rond met een man van wie de meesten denken dat het hun beul is geweest. Ze willen hem wat aandoen, maar de stap naar geweld (en dus misdaad) is nog best groot. Daarvoor moeten ze het wel eerst eens worden met elkaar. Hoe? En wát? 

Met: Vahid Mobasseri, Mariam Afshari, Ebrahim Azizi

Gezien in : Cinema Oostereiland

Rob Peace - Chiwetel Ejiofor

Rob Peace op IMDb (6,5)
 Rob Peace op Moviemeter (3,54)

Rob Peace op Wikipedia

Onlangs herzag ik "12 years a slave", opnieuw indrukwekkend. Door het verhaal natuurlijk, maar ook door het imponerende spel van Chiwetel Ejiofor: intens acteerwerk, geloofwaardige prestatie én presentatie. Ejiofor blijkt ook te regisseren, merkte ik toen ik deze film op een van de streamingsdiensten ontdekte. Hij koos daarvoor een op waarheid gebaseerd verhaal, waaruit opnieuw blijkt hoezeer hij de zwarte bevrijdingsstrijd een actief en goed hart toedraagt. Hoewel de film bij vlagen een tikkeltje de clichématige kant opgaat, is het zeker een bijzondere kijkervaring.

Jaren 80, New Jersey: in de zwarte achterstandswijk haalt de vrijgevochten Skeet Douglas zijn zoontje Robert op bij zijn ex. Moeder Jackie bekijkt haar ex-man met een meewarige blik: hij krijgt weinig goeds van de grond, in haar ogen. De hyper-intelligente Robert is echter tamelijk idolaat van zijn vader en beweegt zich met graagte in zijn vriendenkring. Totdat vader op een gegeven moment opgepakt wordt, verdacht van een dubbele moord. Robert gelooft volledig in de onschuld van zijn vader, maar ziet dat die niet opgewassen is tegen het machtige politieapparaat en diens dure advocaten. 

Robert wordt Rob, ontgroeit zijn achterstandswijk: door zijn uitmuntende schoolresultaten wordt hij toegelaten tot de befaamde Yale-universiteit, waar hij biochemische wetenschappen gaat studeren. Het gaat hem soepel af, maar in zijn achterhoofd blijft knagen dat hij zijn vader wil vrij krijgen. Een tricky plan bekruipt hem: met zijn biochemische kennis kan hij zélf drugs fabriceren, als hij die op de campus verkoopt kan hij de juridische strijd van zijn vader financieren. Het moet in het diepste geheim want zeg nou zelf: het lievelingetje van de professoren kan toch niet stiekem een drugsdealer zijn?

Met: Jay Will, Mary J. Blige, Chiwetel Ejiofor, Camila Cabello, Curt Morlaye

FIN - song : Mary J. Blige & Prince Charles- Smile

Gezien op : Sky Showtime

The Angry Silence - Guy Greene

The Angry Silence op IMDb (7,2)
 The Angry Silence op Moviemeter (3,74)

The Angry Silence op Wikipedia

Dankbaar gebruik gemaakt van de VPRO Cinema- nieuwsbrief. Elke week een reeks filmtips op diverse kanalen, waarbij ik dit keer aangenaam verrast werd door hun onderwerpkeuze: ze stipten een stuk of 6 a 7 "klassieke" films aan: zwartwit films, doorgaans van voor mijn geboorte, die verstopt staan op Netflix. Als je daar een keer niet naar de meest-bekeken-top10 zoekt, maar wat verder op in de beschikbare titels duikt, blijkt daar dus ook een hele reeks films voorradig te zijn die een heel ander tijd- en wereldbeeld weergeven. Gisteren dus de eerste alvast meegepikt, aan de tweede al voorzichtig begonnen. Fijn!

"The Angty Silence" is een sociaal drama uit 1960, dat echter toen al het inzicht had hoe gevaarlijk "peer pressure" kan zijn. We gaan de Martindale-fabriek in, een machinefabriek in een Northern Industrial Town, waar de plichtsgetrouwe werknemers hun trouwe diensten verlenen aan een stel inhalige bazen. De bazen gaan - what's new- vol voor de winst en de omzet, een instelling waarin ze zich slechts laten afremmen door vakbondsmedewerkers. Deze weten slim gebruik te maken van hun uitzonderingspositie en weten dat de bazen doodsbang zijn voor slechte publiciteit omdat dit hen natuurlijk nieuwe contracten kan kosten. Een op het oog wat opgeblazen staking (schone toiletten voor de medewerkers) breekt uit.

We zoomen in op machinebankwerker Tom Curtis, vakbondslid met een hoge arbeidsethos. Tom heeft net van zijn Italiaanse vrouw te horen gekregen dat ze opnieuw zwanger is: een derde kind is op komst. Tom vraagt zich af of ie de kosten voor deze gezinsuitbreiding kan dragen, of ze misschien nu de huurder eruit moeten zetten omdat ze de ruimte nodig hebben óf dat ze misschien zelf naar een grotere ruimte moeten uitkijken. Hoe het ook zij: Tom zal hard moeten werken om hun an sich goede leventje rond te blijven krijgen. Daarom komt die staking hem helemaal niet goed uit. Als die staking dan ook nog eens een onofficiële wordt, neemt Tom een radicaal besluit: hij gaat doorwerken. Liever is hij stakingsbreker dan dat hij zijn baan en toekomst op het spel zet. Het lijkt een verstandige en zelfs logische keuze, maar dan heeft Tom buiten de boosheid van de vakbondsmedewerkers (én die van enkele collega's) geregeld. Tom isoleert zichzelf en zet heel wat op het spel.

Met: Richard Attenborough, Pier Angeli, Michael Craig, Bernard Lee, Brian Bedford

The Marksman - Robert Lorenz

The Marksman op IMDb (5,7)
 The Marksman op Moviemeter (2,77)

The Marksman op Wikipedia

Eigenlijk is Liam Neeson een filmgenre op zich. Er is vast iemand die bijgehouden heeft hoeveel van zijn talloze filmrollen steeds maar weer op hetzelfde neerkomen: een oudere, in het leven teleurgestelde, strijder voor rechtvaardigheid die met zijn oude gestel net iets te vaak in stevig fysieke actie moet komen om zijn gelijk te halen. Het ziet er vaak niet uit, vooral de vechtscenes niet, maar toch slaagt de oude Ier er in om een vorm van credibility op te bouwen: we zijn er als kijker immer van overtuigd dat de man uit nobele overwegingen handelt. En dat is knap. Vandaag een pluimpje dus voor deze bedaagde filmheld.

Mexicaans-Amerikaanse grens. Jim ziet met lede ogen aan hoe schuldeisers zijn ranch komen opeisen, hij heeft nog een paar maanden om de boel schoon op te leveren en aldus zijn betalingsachterstanden te voldoen. Ooit redde Jim het allemaal makkelijk, maar toen leefde zijn vrouw nog. Haar ziekteproces kostte hen al hun spaarcenten, Jim had bij haar overlijden nog maar net een nagel over om zijn gespierde kont te krabben. 

Maar nog één keer veert hij op: als hij een tweetal vluchtelingen op zijn gebied ontwaart. Zij, moeder en kind, zijn de grens overgestoken op zoek naar veiligheid: ze zijn op de vlucht voor een drugskartel. Bij het grenshek vindt een vuurgevecht plaats, waar Jim instinctief aan deelneemt; hij schakelt enkele Mexicanen uit (want ja, Jim is oud-marinier) maar de vrouw wordt fataal getroffen. Net voor zij sterft, vraagt ze Jim te beloven voor haar zoontje te zorgen: hij moet het ventje naar familie in Chicago brengen. 

Jim zegt dat toe , maar weet nog niet dat ie zich daarmee de woede van het kartel op de hals haalt. De vrouw draagt een tas met geld bij zich waarop zij azen. En het feit dat Jim de broer van de bendeleider heeft neergeschoten, helpt ook niet. On the road, on the run: dwars door Amerika zit men achter elkaar aan.

Met: Liam Neeson, Katheryn Winnick, Juan Pablo Raba, Jacob Perez

FIN - song : Sean Callery - Arriving in Chicago

FIN - song : Andrew Simple - In the end

Detroit - Kathryn Bigelow

Detroit op IMDb (7,3)

Detroit op Moviemeter (3,36)
 

Nog even heftig als de eerste keer dat ik deze film zag. Goed om deze nog een keer opnieuw te bekijken, want terwijl we hier in Nederland geloven dat antisemitisme de enige vorm van discriminatie is, weet men in heel veel landen dat racisme eigenlijk in alle maatschappijen voorkomt. Sterker nog: dat racisme nog maar een paar decennia geleden staand beleid was. Als je boos wordt bij het kijken van deze film, dan zit het met je empathie nog wel goed.

Mijn recensie van destijds (2017) : Recensie "Detroit"- BEGT 2017

FIN - song : The Roots & Bilal - It ain't fair

The Albanian Virgin - Bujar Alimani

The Albanian Virgin op IMDb (7,5)
 The Albanian Virgin op Moviemeter (3,89)

Eerder deze maand werd deze film verkozen tot publieksfavoriet op ons lokale filmfestival, de Hoornse Filmdagen. Terecht dat de bezoekers een hoge waardering gaven voor deze volbloed arthouse-film, die een mooie brug probeert te slaan tussen vrouwenstrijd, tradities en onbereikbare liefde. Dit alles vervat in prachtige beelden, de film laat zich het best op groot doek bekijken. 

Al vroeg in haar leven ervaart Luana dat het oneerlijk verdeeld is in het leven. Ze groeit op in de jaren 50 in Albanië, op dat moment onder dictatoriaal bewind. Religie is in de ban gedaan door communistisch dictator Hoxha maar het gebied waar zij woont leeft desondanks nog volgens de strenge regels van de Kanun, hun variant op traditioneel-christelijke waarden. 

Onder die "waarden" zit de afspraak dat haar vader een geschikte huwelijkspartner voor haar vindt, zelf heeft ze daar niets over te zeggen. De man die pappie uitkiest, de knappe maar onuitstaanbare Flammur, is echter niet de man die zij zelf wenst. Zelf ziet ze veel meer in de vriendelijke Agim, een armlastige jongen uit het dorp die haar verhalen vertelt en zelfs leert lezen. 

Hoe dichter zij bij de huwbare leeftijd komt, hoe groter haar verzet. Aanvankelijk innerlijk en stiekem, maar steeds openlijker probeert zij haar vader te overtuigen dat ze niet geeft om de rijkdom van haar aanstaande schoonfamilie en dat ze wil kiezen voor liefde en cultuur. Ze gaat daarin echter niet te ver omdat ze ook haar familie niet te schande wil maken. Het onvermijdelijke moment breekt aan dat ze opgehaald wordt door de vertegenwoordiging van haar nieuwe familie. Ter plekke ervaart haar vader dat hij de verkeerde keuze voor zijn dochter heeft gemaakt en dat een bloedvete tussen de beide families onvermijdelijk is.

Met: Rina Krasniqi, Mimoza Azemi, Alban Ukaj, Igli Zarka

Entre deux mondes (aka Ouistreham / aka Between two worlds) - Emmanuel Carrère

Entre deux mondes op IMDb (6,9)
 Entre deux monde op Moviemeter (3,27)

Zacht uitgedrukt wellicht, maar ik heb een zwak voor Juliette Binoche. Haar minzaamheid, haar vele gezichten, haar emotionele spel en sowieso haar verschijning: alles samen maakt dat ik me zelden teleurgesteld voel wanneer ik een film met haar bekijk. Ook deze weer, een die je best als een sociaal experiment mag omschrijven. 

Marianne Winckler pakt het voortvarend aan. Nog maar net is ze in het stadje Caen aangekomen en ze gaat direct op zoek naar werk. Op de vraag van de arbeidsconsulent waarom er zo'n lang gat zit tussen haar sociologische studie en deze sollicitatie geeft ze een ontwijkend antwoord, vooralsnog komen we niet achter haar drijfveren. 

Ze is bereid om alles aan te pakken, ze zegt daarom geen nee tegen het zware en vieze schoonmaakwerk dat haar wordt aangeboden. Stuntelig zet ze haar eerste stappen in het wereldje, waarbij ze al snel leert dat schoonmakers een hechte gemeenschap vormen en dat ze veel te vaak voor een habbekrats hun werk moeten doen, doorgaans in een dwingend tempo dat hen door de uitbuitende werkgever wordt opgedrongen. Marianne leert stukje bij beetje - en met vallen en opstaan- het vak, al wordt ze wel bij de eerste klus ontslagen omdat ze niet onderdanig genoeg reageert op de barse baas. Het lukt haar uiteindelijk om uren te krijgen in de schoonmaak van de dagelijks arriverende ferry in Ouistreham. In anderhalf uur tijd moet het schoonmakersteam langs de cabines trekken om bedden te verschonen, toiletten te laten blinken en de stofzuiger door de gangen en kamers heen te jagen. Topsport, dat is het. 

Onderhaar collega's rijzen de vraagtekens: waarom doet deze vrouw die overduidelijk hoger geschoold en onderlegd is dan zij dit werk? Wij weten dan het antwoord al, Marianne probeert lang voor haar collega's verborgen te houden dat ze met een boek over het schoonmaakwereldje bezig is. Ze vreest dat ze geen ingangen meer krijgt wanneer bekend wordt dat ze eigenlijk undercover aan het werk is.
NB: groot pluspunt van deze film is dat veel van de acteurs daadwerkelijk schoonmakers zijn, het geeft realisme aan het verhaal.

Met : Juliette Binoche,  Helene Lambert, 

La ragazza del futuro (aka Primadonna)- Marta Savina

La Ragazza del Futuro op IMDb (7,8)
 La ragazza del futuro op Moviemeter (2,70)

Op waarheid gebaseerd, dit boosmakende juweeltje. Het is niet heel moeilijk om als kijker in het verhaal te raken, zoals het ook niet moeilijk is om een mening te vormen. De film tikt emoties aan die iedereen met een beetje gevoel voor gelijkwaardigheid zullen doen fronsen: "He? Deden we dit echt zo, nog maar zo kort geleden?" Er is in 50/60 jaar tijd gelukkig een boel veranderd.

Halverwege jaren 60, het Siciliaanse platteland. De knappe Lia is de dochter van een armoedige landarbeider, er zit weinig kleur in hun leven maar ze zijn met weinig tevreden. Lia's verschijning is opgevallen bij de zoon van de nieuwe burgemeester, die met maffia-steun op die plek is beland. 

De zoon, `Lorenzo, heeft zijn zinnen gezet op de bescheiden Lia. Lia vindt hem ook wel leuk maar haar vader waarschuwt haar voor hem: "dat zijn niet ons soort mensen". Toch maakt Lia een afspraakje met Lorenzo maar zijn bazige en arrogante houding maken dat ze het daten voorlopig even afhoudt. 

Hij is vastberaden deze dame voor zichzelf te hebben en beraamt daarom een ontvoering waarbij hij de geschrokken Lia overweldigt en verkracht. In de nasleep daarvan zegt hij haar dat ze nu nooit meer een andere man zal vinden omdat ze haar maagdelijkheid al verloren is. Hij kan haar eer redden door met haar te trouwen. Bot en grof, maar blijkbaar in die tijd usance in de masculiene maatschappij die de Italianen (en in het bijzonder de Sicilianen) graag vormden.

Lia slaat het aanbod af, ze weigert te trouwen. Een periode van pesten en belagen begint, waarop Lia besluit aangifte te doen tegen Lorenzo. Waarmee ze niet alleen Lorenzo maar eigenlijk het hele apparaat van burgemeester, priester, welgestelden en vooral mannen aanklaagt. Het gaat pijnlijk worden, het gaat bitter worden. Gelukkig weet Lia zich gesteund door haar familie, met name door haar fantastische vader (die werkelijk schitterend gespeeld wordt door Fabrizio Ferracane)

Met: Claudia Gusmano, Dario Aita, Fransesco Colela, Fabrizio Ferracane

FIN - song : Trancemaster File - Dead can trance

The Public- Emilio Estevez

The Public op IMDb (6,6)

The Public op Moviemeter (3,07)

Zeer interessante film. Klein verhaaltje, maar grote intenties. Ik vond m erg goed. 

Stuart Goodson is medewerker van de centrale bibliotheek van Cincinnati. Met engelengeduld vangt hij de dagelijkse horde bezoekers op, beantwoordt hij vragen en wijst hij mensen de weg tussen de vele prachtige werken. Vanwege de snijdende kou staat er elke dag al een grote rij daklozen die weer een dagje willen komen schuilen in de verwarmde leeszalen. 

Ondanks zijn overduidelijk humane insteek hangt Goodson een sanctie boven het hoofd: samen met beveiliger Ernesto heeft hij eerder dat jaar een zwerver de deur gewezen over wie hij meerdere klachten van andere bezoekers had ontvangen. Deze zwerver klaagde de bibliotheek - en Goodson in het bijzonder - aan omdat hem zijn democratische grondrechten op informatie werden ontnomen. De ingezette officier van justitie Josh Davis stelt zich op als een bloedhond: hoewel hij weet dat Goodson an sich juist gehandeld heeft, gaat hij vol op de mensenrechten van de zwerver inzetten om daarmee goede zaak te maken. Al snel blijkt waarom: hij heeft zich kandidaat gesteld voor de rol van burgemeester van de stad, hij kan het imago van "verdediger van de zwakken in de samenleving"goed gebruiken. 
De barre kou eist slachtoffers onder de daklozen , voor hen is de maat vol. Ze besluiten die dag de bibliotheek niet meer te verlaten: alle opvangcentra zitten vol en nu de straat opgaan kan dodelijk zijn. Goodson kan de bezettingsactie goed begrijpen en werpt zich op als woordvoerder van de daklozen. Dat lijkt sympathiek, maar er schuilt voor hem een groot gevaar in: opnieuw bevindt hij zich tegenover de gehaaide officier van justitie, die ditmaal de publiciteit zoekt door het imago van Goodson publiekelijk aan de kaak te stellen. 

Met: Emilio Estevez , Alec Baldwin, Christian Slater, Taylor Schilling, Jena Malone

  FIN - song : Rhymefest/Black Thought - Make noise 

The Duke - Roger Michell

The Duke op IMDb (6,9)

The Duke op Moviemeter (3,20)

We keken er al enige tijd naar uit, naar deze. Lekker gemaakt door een knap hilarische trailer boekten we de voorstelling zogauw hij in onze agenda paste. Wellicht hadden we de verwachtingen iets te hoog opgeklopt, want die werden niet geheel waargemaakt. Alsof alle hoogtepunten al zo'n beetje in de trailer zaten verwerkt, zo voorspelbaar ontrolde zich de film. Natuurlijk brengen Jim Broadbent en Helen Mirren hun rollen met verve, dat kun je deze twee ervaren topacteurs wel opdragen. Al met al een leuke komedie, maar niet de hoogstaande weergave waarop we hadden gehoopt. 

Wellicht vindt dat zijn oorzaak in het feit dat we weliswaar naar een komedie keken, maar dat het verhaal eigenlijk een serieus en misschien zelfs een beetje triest verhaal is. De film is op waarheid gebaseerd, immers. 
1961. Een man van 12 ambachten, 13 ongelukken, dat is Kempton Bunton. Hij is rechtgeaard maar daardoor ook zeer onhandig in de omgang met mensen en vooral met instanties. Hij rebelleert tegen de Engelse overheid omdat hij bijvoorbeeld weigert kijk- en luistergeld te betalen. Hij verwijdert een spoel uit zijn tv-toestel en zegt daardoor geen uitzendingen van staatsomroep BBC te kunnen ontvangen. Hij vindt dat hij daarvoor dan ook geen belasting hoeft te betalen. Hij komt in conflict met de overheid en moet een paar dagen brommen. 


Na zijn vrijlating gaat zijn strijd tegen dit onrecht echter onverminderd door. Handtekeningen inzamelen voor petities , éénpersoonsdemonstraties etcetera, alles om tv-uitzendingen voor ouderen betaalbaar of zelfs gratis te maken .Ondertussen spendeert de staat wel 140.000 pond aan de aanschaf van een middelmatig schilderij van Francisco Goya, Bunton vindt dat Engeland daarmee verkeerde prioriteiten stelt. 
Zijn weerzin loopt zo hoog op dat hij besluit het betreffende schilderij te stelen uit The National Gallery, hetgeen op verbluffend simpele wijze lukt. Het schilderij wordt thuis in de achterwand van een kast verstopt, Bunton richt zich op het schrijven van losgeldbrieven, waarbij hij duidelijk aangeeft dat het geld niet voor eigen gewin is, nee: dat moet ten goede komen van de ouderen, om hun kijk- en luistergeld te betalen. Het kan natuurlijk niet lang goed gaan, Bunton gaat worden opgepakt en zal voor het gerecht moeten verschijnen. Niet onverwacht natuurlijk, maar hij is vast van plan daar eerst nog wel zijn zegje te doen. 

Met : Jim Broadbent, Helen Mirren. Matthew Goode

FIN - song : George Fenton - The Gallery (Jerusalem) / The Duke Theme