David Bowie: The final act - Jonathan Stiasny

Bowie- The Final Act op IMDb (7,3)
 Bowie- the final act op Moviemeter (3,69)

Bowie: The Final Act op Wikipedia

Men moet spaarzaam zijn met het gebruik van het woord "genie" maar in het geval van David Bowie durven velen dat opeens best te gebruiken. Muzikaliteit, creativiteit, inventiviteit, marketingmentaliteit, innovatie vormen een cocktail voor een ongelooflijk imponerende carrière waarbij de artiest voornamelijk zélf de teugels in handen hield. En die looks, mensen, die jaloersmakende looks: probeert u maar eens een foto te vinden waar Bowie slecht op staat, probeert u maar eens niet te vallen voor de goddelijke charme die van zijn persona afspatte.

In de mooie reeks "The Final Act" (eerder al de afloop van de carrière van Freddie Mercury) stappen we in op het moment van de hoogtepunten van Bowie's roem: de Serious Moonlight-tour, de daverende "Let's dance"-plaat hebben Bowie's roem en succes opgestuwd naar astronomische hoogte. Dit tot ontevredenheid van de artiest zelf, die zag dat hij een radertje in een allesverslindende industrie dreigde te worden. Het moest anders: opsmuk eraf, verkleedpartijen eraf, personality ingeleverd, kaal en klein. In plaats van een begeleidingsband werd Bowie onderdeel van een band, gewoon een van de spelers. Tin Machine werd dan misschien geen commercieel succes, maar Bowie voelde zich wel weer mens worden ipv superster. 

Deze knieval bleek nodig om later weer opnieuw te beginnen: het zou een dik decennium duren voordat Bowie weer ouder werk zou gaan spelen, er zouden steeds lange periodes zitten tussen elk nieuw album maar hij bleef op zoek naar vernieuwing en verandering. Dat leverde hem tevredenheid op, een tevredenheid die alleen gestopt zou worden door ziekte. De afloop kennen we, maar het blijft opnieuw imponerend om te zien hoezeer Bowie vormgaf aan zijn eigen aftakeling.

Spinning Gold - Timothy Scott Bogart

Spinning Gold op IMDb (5,9)
 Spinning Gold op Moviemeter (2,78)

Spinning Gold op Wikipedia

Wat mij betreft een tegenvaller. Een aan alle kanten boeiend script, ook nog eens op waarheid gebaseerd en zich volledig afspelend in een interessante industrie: wat kan er mis gaan? Nou, van alles dus. Mogelijk ligt de oorzaak hiervan in het feit dat de regisseur het leven van zijn eigen vader verfilmt. Mogelijk durfde hij bepaalde dingen niet op de spits te drijven. Da's jammer, want er zaten voldoende haakjes in dit levensverhaal voor meer conflict en dus ook duidelijker stellingname. Het gevolg is dat een paar dingen ietwat ongeloofwaardig worden. Jammer, gemiste kans derhalve.

Neil Bogart weet zeker dat ie het anders gaat doen dan zijn mislukkende vader. Pappie zit in de (gok)schulden, leent daarom alles wat los en vast zit en moet dat ook regelmatig met een aantal forse klappen bekopen. Neil gaat dat pad niet op. Althans: dat is zijn voornemen, in de film blijkt dat hij ook niet schadevrij blijft rijden.
Het twaalfde ambacht moet hem dan eindelijk goud gaan opleveren: hij begint een independent-platenmaatschappij (Casablanca Records) en bindt de strijd aan met de grote labels. Hij babbelt zichzelf binnen bij enkele grote sterren en krijgt - verdomd as t niet waar is- inderdaad wat artiesten onder contract. Kiss, Bill Withers, The Isley Brothers, George Clinton. Grote namen toch? Ondanks die namen lopen de schulden steeds maar op, omdat de platenverkoop achterblijft bij de naam die de sterren maken. Bogart ziet dat hij toch niet ver van pappa's stam gevallen is maar ja....hij heeft maar één knaller, één hit nodig. Tegen beter weten in houdt hij vol.

Met: Jeremy Jordan, Michelle Monaghan, Jay Pharaoh, Lyndsy Fonseca, Wiz Khalifa, Jason Derulo

FIN - song : Jeremy Jordan - Last Dance

FIN - song : Jeremy Jordan - Greatest time  (Spinning Gold) 

Monsieur Aznavour - Mehdi Idir/ Grand Corps Malade

Monsieur Aznavour op IMDb (7,4)
 Monsieur Aznavour op Moviemeter (3,25)

Niks van gemerkt, dat deze biopic 133 minuten duurde. Een heerlijk tempo wordt er aangehouden om de ruim 90 levensjaren van de wereldberoemde charmezanger Charles Aznavour  te verbeelden. Bij vlagen lijkt hoofdrolspeler Tahar Rahim (oa Un Prophete) ook echt op hem, Nog los van die lichte gelijkenis is het vooral geloofwaardig acteerwerk waarmee hij de kijker voor zich wint. Of hij net zoals de hoofdrolspelers in "Walk the Line" of "Back to Black" ook zelf de vocals voor zijn rekening neemt, weet ik niet precies maar het doet voor het ervaren van het verhaal ook niet ter zake. Dat is boeiend, het overspant vele decennia en we reizen do0or de tijd: het verhaal begint vóór de Tweede Wereldoorlog (of beter: bij de Armeense genocide in 1914 en eindigt pas in 2018. Delen van het verhaal waren mij bekend omdat ik eerder de prachtige documentaire "Aznavour by Charles" al zag (en beschreef) maar we leren hier ook veel nieuwe dingen over het turbulente bestaan van de kleine Armeniër die een Grote Fransman werd. 

Vader Aznavourian verliet door de Turkse gruwelijkheden zijn geboorteland, wilde naar de VS maar strandde vooralsnog in Parijs. Een armoedig bestaan wacht hem, toch sticht hij een gezin en tracht zo goed en zo kwaad als het gaat een onderneminkje te starten. Gebrek aan zakelijk instinct doet hem keer op keer struikelen, het gezin verhuist net iets te vaak en woont per keer nog weer kleiner dan de vorige keer. De kleine Charles en zijn zus Aida doen hun best om bij te dragen door al jong te starten met zingen en acteren. Stukje bij beetje lukt het Charles om meer podium te krijgen; hij zingt zelfs voor nazi-soldaten als het moet, als het maar geld oplevert. 

Eenmaal de oorlog overleefd, stort Charles zich steeds meer op een zelfstandig artiestenbestaan: hij is slim, hij is charmant, misschien niet de beste zanger maar wel gezegend met een beter handelsinstinct dan zijn vader. Met zijn vriend Pierre Roche bereist hij het platteland om alle schnabbels aan te pakken die voor handen liggen. Ze trekken er zelfs voor naar Canada, ook daar zijn voldoende kleine podia.

 Ondertussen stort hij zich welhaast manisch op het schrijven van nieuw songmateriaal, hij vult het ene schrift na het andere. De zo gewenste stroomversnelling bereikt hij als hij wordt opgemerkt door de dan al zeer vermaarde zangeres Edith Piaf die hem onder zijn hoede neemt. 
Het werkt, stukje bij beetje verzekert Aznavour zich van een inkomen en onderhoudt hij zijn kersverse gezinnetje. Maar...het is niet genoeg; hij is arrogant genoeg om te denken dat hij onder de vleugels van La Mome vandaan moet, dat hij zelfstandig zalen moet gaan vullen. Hij neemt daarvoor enorme risico's, werkt zich drie slagen in de rondte en scheert langs de randen van de afgrond. Ten koste van de aandacht voor zijn gezin en zijn overige privéleven forceert hij toch de doorbraak in Parijs. Na L'Olympia wachten andere zalen, wachten radiostations, ja, wacht zelfs de wereld op Charles Aznavour. De rest is - muzikale - geschiedenis.

Met: Tahar Rahim, Bastien Bouillon, Marie-Julie Baup, Camille Moutawakil, Petra Silander

FIN - song : Charles Aznavour- Hier Encore

FIN - song : Charles Aznavour - La mamma

Gezien in : Cinema Oostereiland

Judy - Rupert Goold

Judy op IMDb (6,8)

Judy op Moviemeter (3,25)

Ergens in mijn achterhoofd zit nog dat Renee Zellweger een Oscarnominatie kreeg voor deze rol, maar ik zie het er niet helemaal aan af. Teveel maniertjes, iets wat wel vaker een makke is van een biopic : er worden dingen uitvergroot die op een gegeven moment gaan irriteren. Dat is jammer, want het levensverhaal van Judy Garland is boeiend en afwissellend genoeg om het zonder fratsen te redden. 

Te jong, te vroeg, is Judy Garland in het artiestenbestaan beland. Vanaf haar kindsterrenstatus in Wizard of Oz is de actrice/zangeres verkeerd begeleid, het heeft geresulteerd in een nerveus en onzeker wrak dat van pillen en drank aan elkaar hangt. 
1968. Ze is een paar huwelijken verder, moet strijden om de voogdij van haar kinderen maar zit dermate financieel aan de grond dat ze zich gedwongen voelt om een klus in London aan te pakken. Ze vertrekt voor een reeks optredens naar London. 

Daar krijgt ze het leven ook niet op de rit : ondanks de goedwillende hulp van de theaterdirecteur en vooral van haar persoonlijk assistente Rosalyn (een fijne ingetogen rol van Jessie Buckley) lukt het Judy niet om avond aan avond onaantastbaar op het podium te staan. Dronken acts, uitschelden van publiek, te laat komen op de afspraken: Judy is onuitstaanbaar. 

Ze mist haar kinderen, probeert nog een keer een huwelijk met een handige ritselaar en ziet alles door haar vingers glippen. Als zelfs haar concertreeks moet worden afgebroken wegens onhandelbaarheid, neemt ze een pijnlijke doch dappere beslissing. 

Met : Renee Zellweger, Jessie Buckley, Rufus Sewell, Michael Gambon , Finn Wittrock

Spirits in the forest - Anton Corbijn

 

Spirits in the forest op IMDb (7,7)

Kundige documentaire over een toch wel bijzondere band. De doorgaans zeer stilistische Anton Corbijn laat zich ditmaal van zijn menselijke kant zien: hij gaat diep in op de zieleroerselen van zes bijzondere fans van een electro-rockband waar hij al jarenlang mee optrekt. 

Depeche Mode begon als een poppy electro-bandje, ik zag ze al in de vroege jaren 80 in Ahoy, nog als voorprogramma van The Cure. Later nog een keer als de grote zelfstandige act waartoe ze uitgroeiden. De band heeft volgelingen over de hele wereld, mensen voor wie Depeche Mode een way of life is , die DM ademen en die DM denken. Voor deze documentaire volgt de regisseur zes verschillende mensen uit verschillende werelddelen , om ze uiteindelijk samen te brengen bij een optreden van de band in Berlijn. 

Indra uit Mongolië , voor wie de band de weg naar het Westen bleek en die Engels leerde door hun teksten uit het hoofd te leren. 

Daniel , de Braziliaanse jongeman die worstelde met zijn homoseksualiteit en die in de songs van Depeche Mode ("Try Walking in my shoes") de kracht vond om uit de kast te komen. 

Elizabeth , de Amerikaanse , die door een scheiding en door een zware chemokuur heen ging op de steun van de DM-songs. 

Christian, de Roemeense jongeman die - na de val van het communisme - door popmuziek leerde dat er ook andere culturen bestaan dan die van Koude Oorlog en die een internationale vriendenkring van DM-fans opbouwde. 

Carine Puzenat, de Francaise die zich na een zwaar ongeluk en de daaropvolgende coma niets maar dan ook helemaal niets meer kon herinneren, behalve dan dat liedje van Depeche Mode. 

Dicken, de Colombiaan die met zijn kinderen videofilmpjes opnam van covers van Depeche Mode en daardoor zelf wereldberoemd werd. 

Iedereen kan vinden van de band wat ie vindt, maar feit is dat ze troost en inspiratie biedt aan haar fans en dat hun concerten nog immer zeer gedreven zijn, Anton Corbijn maakt dat op een sterke manier duidelijk : als je meer dan drie decennia kunt blijven staan op de internationale rockpodia, dan doe je dat niet zonder boodschap, niet zonder doorzettingsvermogen. Ik ben zelf een beetje meer fan geworden na het zien van deze docu. 

Met : Dave Gahan, Martin Gore , Depeche Mode

Quartet - Dustin Hoffmann

Herzien, omdat we hier ten huize nog immer een grote warmte voelen voor Maggie Smith. Uit de grote voorraad streambare films, kwam deze. Opnieuw belegen, doch gedegen vermaak. 

Quartet recensie Begt 2013

Arno: Dancing inside my head - Pascal Poissonnier

Arno: Dancing inside my head op IMDb (7,3)
Morgen zóú ik naar een concert. Melkweg Amsterdam, Arno Hintjens. "Zou" , zeg ik , want het gaat niet door. Arno is ziek en niet zo'n beetje ook. Prostaatkanker, gruwelijk nieuws. Ik duim voor goede berichten.

Als goedmakertje rondde ik gisteravond deze docu af, die enkele weken geleden op Canvas werd vertoond. Mensen die de mythische status van Hintjens kennen, weten dat hij een emotioneel podiumbeest is, een gekwelde geest die moet blijven performen omdat hij anders leip wordt van de spinsels in zijn hoofd. Hij is inwendig al net zo dynamisch als achter de microfoon: een gevoelsmens met een behoorlijke geldingsdrang. Het gaat niet goed met Arno, steeds minder goed eigenlijk, maar hij blijft nieuwe projecten beginnen. Het moet eruit, immers.
Ik ben ervan, ik volg hem al sinds de vroege jaren 80, zag m meermaals live en kocht zowel zijn band- als zijn solowerk. Stiekem denk ik dus te mogen zeggen dat ik dat emotionele in de kunstenaar echt wel bij hem terugzie.
Vermoedelijk is dit een documentaire die bij heel veel mensen niets doet, je moet echt wel een beetje into kunst en muziek zijn. Maar dan heb je ook wat.

Luister eens naar dit prachtige liedje, dat ik diverse malen met tranen in de ogen heb mee gemompeld: Les yeux de ma mere

Met : Arno Hintjens

Vox Lux - Brady Corbet

Vox Lux op IMDb (6,0)
Drie films in één. En dat is in dit geval geen compliment, daarvoor zijn de verschillende delen te wisselvallig. Wij vroegen onszelf bij het verlaten van de zaal af waar we nu precies naar gekeken hadden? Het was niet specifiek een drama over een school-shooting. Het was ook niet het drama over de wordingsgeschiedenis van een gekweld (en kwellend) artieste. Net zo min was het een registratie van het sterrendom van diezelfde zangeres, die moeiteloos zalen van 30.000 mensen inpakt. En eigenlijk was het dat alle drie ook wél. Als het de bedoeling is geweest van regisseur Brady Corbet om te verwarren, dan is ie daarin volledig geslaagd. Zoals hij ook geslaagd is in zijn poging om de kijker te overtuigen van zijn filmische kwaliteiten (de cameravoering is indrukwekkend en vaak verrassend).
Het eerste deel van de film sprak mij veruit het meeste aan. Het heftigste deel , wellicht daarom. Op radicaal directe wijze vallen we het leven binnen van Celeste, een op dat moment 14-jarig meisje dat een bloederige schietpartij op haar school ternauwernood overleeft. Ze verwerkt haar ervaringen in het schrijven van een lied, dat ze bij de eerste wake ten gehore brengt. De pers duikt erop, ze gaat viral en de eerste pushberichten van de muziekindustrie dienen zich aan. Plaatje maken, clippie maken en optreden maar. Ze wordt een succesvolle tienerster.

Deel 2 springt naar 17 jaar later, Celeste is nu 31 en is een wereldster. Helaas is ze evenredig met haar toenemende roem ook toenemend onhandelbaar geworden. Een vreselijk mens, onmogelijk in de omgang, onredelijk naar haar dan 14-jarige dochter, onredelijk naar haar zus, onredelijk naar haar manager. Ze is in voorbereiding op een wereldtournee wanneer elders in de wereld een terroristische aanslag wordt gepleegd op strandgasten. De daders dragen daarbij een masker dat Celeste in een van haar wereldberoemde clips toonde. Uiteraard is ze geschokt, maar ze heeft moeite om dat onder woorden te brengen naar de smullende pers.

Deel 3 is het deel van de start van haar tournee, die ze aftrapt in haar oude woonplaats. Precies, die plek van de schoolaanslag. Veel van de verwrongen persoonlijkheid van de dame, die overigens heel sterk wordt neergezet door Nathalie Portman, komt bij het concert uiteindelijk naar buiten. Narcisme, ongelukkigheid, eenzaamheid, arrogantie, maar ook drive en creativiteit. Het is aan de kijker om toe te laten of men sympathie voor dit mens kan opwekken.

Met: Nathalie Portman, Jude Law, Raffey Cassidy, Jennifer Ehle, Stacy Martin

The Last Waltz - Martin Scorsese

The last waltz op IMDb (8,2)
8,2 op IMDb. Voor een film uit 1978. Dat zegt wat. Dat zegt heel wat.

Gistermiddag hadden wij de derde editie van onze muziekfilm-middagen "Elly de Waard ontmoet...". Naar aanleiding van haar eerder dit jaar verschenen boek "Het jasje van David Bowie" pikken we een van de vele interviews en verhalen er uit om een artiest nader te belichten. Uiteraard moet er dan een documentaire of film van beschikbaar zijn, we zijn een filmtheater tenslotte. Twee uitverkochte edities hadden we al (met Bowie en Zappa heb je natuurlijk cashcows in huis) maar ook voor de band trokken we toch weer een voor 60 procent gevulde zaal. Velen kwamen de film opnieuw zien, maar nu een keer op het grote doek. Blij dat we hadden gekozen voor de digitale Londense versie van de film, zodat het beeld en geluid extra goed overkwamen. We misten weliswaar de ondertiteling die de dvd wel heeft, maar beeld en geluid waren subliem.
Over de film kan ik natuurlijk weinig anders meer toevoegen dan dat het een aaneenschakeling van speelplezier is. Kundige muzikanten, daar was je al van verzekerd. Maar de vreugde waarmee The Band dit laatste concert ten gehore bracht is ongekend. Wellicht komt dat door de keur aan gastartiesten (Neil Young, Muddy Waters, Van Morrison, Bob Dylan, de prachtige stemmen van Emmylou Harris en Joni Mitchell: het kon echt niet op.)
Het was een weelderig genot om deze middag aan elkaar te mogen praten en met plezier de film te ondergaan.