A Good Person - Zach Braff

A Good Person op IMDb (7,1)
 A Good Person op Moviemeter (3,36)

Filmveelvraat zijnde, moet je je voorbereiden op teleurstellingen. Er worden zó veel films gemaakt, die kunnen niet allemaal even goed zijn. Het maakt dat ik me - met name voor de van filmzenders opgenomen titels- vooraf niet al te veel voorstelling maak: we zien wel! Letterlijk zelfs, want soms sudderen die films behoorlijk lang in de voorraadbak. U snapt waar ik heen wil: net zo goed als "shit happens", zo zijn er ook aangename meevallers. Films waar je niets van verwacht op basis van de korte synopsis, maar die toch boven het gemiddelde worden uitgetrokken door bijvoorbeeld uitstékend acteerwerk. Laat dat maar aan acteerkanon Morgan Freeman over, maar in dit geval zeer zeker ook aan de dynamische Florence Pugh. Zeer van haar gecharmeerd, als ik het zo netjes mag zeggen, vanwege de nu al grote diversiteit aan rollen die ze neerzet. Samen trekken ze dit verhaal naar een hoger level.

Het herstelproces is zwaar voor Allison. Aan het begin van de film is ze nog een ravissante en levenslustige vrouw, maar daar komt met een knal een voorlopig einde aan: bij een auto-ongeluk dat zij veroorzaakt komen twee leden van haar schoonfamilie om. En dat terwijl ze juist op weg waren om een nog closere familie te worden: ze zouden trouwjurken gaan uitzoeken die Allison voor het leven aan Nathan moesten koppelen. Dat liep anders; Allison ligt langdurig in het ziekenhuis en komt daar weliswaar hersteld uit, maar blijkt zwaar afhankelijk van de pijnstillers die ze krijgt: zonder Oxycitin functioneert ze niet. Haar moeder bestrijdt die visie en draagt haar op zich te herpakken.
Dat werkt niet en Allison belandt bij de AA, ze moet gaan praten over haar verslaving. Misschien dat ze daardoor ook weer zin in het leven krijgt (op dit moment is dat niet het geval, voor haar eindigde haar leven met die gruwelijke klap op die uitparkerende betonwagen). Bij de AA wordt ze geconfronteerd met de andere kant van het verhaal: daar zit Daniel, de man die zijn vrouw en dochter bij een auto-ongeluk verloren is. Precies, bij dát ongeluk. De twee verwijten elkaar van alles, maar snappen ook dat ze elkaar nodig hebben om elk uit hun eigen ongeluk te kunnen klimmen. 

Met: Florence Pugh, Morgan Freeman, Celeste o'Connor, Molly Shannon, Chinaza Uche, Zoe Lister-Jones

FIN - song : Bonny Light Horseman- Deep in love

The East - Zal Batmanglij

The East op IMDb (6,8)
 The East op Moviemeter (3,12)

The East op Wikipedia

Niet te verwarren met onze nationale productie "De Oost", dit gaat over een totaal ander type oorlog. Een die met de jaren alleen maar belangrijker is geworden: wie staat er nog op tegen de machtige industrie, tegen het grote geld? Zijn wij allen te mat geworden om ons nog teweer te stellen tegen vervuilende bedrijven (hallo, Tata Steel), tegen farmareuzen en tegen deals-makende topmannen? Het is een bekend gegeven dat macht corrumpeert, dat hele gemeenschappen bereid zijn te zwijgen als er maar geld in het laatje komt. Maar zo af en toe staat er een groep op die zich verweert, die ook de ultieme consequentie van hun verzet aanvaardt. Zo'n film dus, ik raakte dermate begeesterd dat ik helemaal niet doorhad dat ik de film in een vorig decennium (met oa Alexander Skarsgaard, Danielle Macdonald , Patricia Clarkson en Ellen/Elliot Page) al eerder bekeken had. (En nee, ik maak géén grapjes over de epische filmnaam van de regisseur)

Mijn recensie van destijds (september 2018) : BEGT recensie The East

FIN - song : Rostam Batmanglij - Doc'song
FIN - song : Marcosabcsp - Battle sonata  of the hellhounds

The Amaranth (aka The Clinic) - Albert Chi

The Amaranth op IMDb (5,5)
 The Amaranth op Moviemeter (3,40)

Het verschil tussen de hierboven gelinkte filmsites blijft me verbazen. Zelf vond ik dit een zwaar matige film (dus niet verbaasd over die 5,5) maar het jeugdiger bezoekend publiek op Moviemeter waardeert deze met 3,40, dat omgerekend dus een 6,8 is. Bijna een 7! Voor een dermate simpel in elkaar geflanste film vind ik dat hoog. Mogelijk komt dat door het onderwerp (de eeuwige jeugd!), mogelijk wordt die beter gewaardeerd door mensen die daar nog midden in zitten ;-D . Aan de andere kant is het een geruststelling: er worden nog steeds films voor diverse soorten kijkers gemaakt. Bij mij stond ie op "vervallen" dus klikte ik hem op start, maar ik laat m met plezier aan de liefhebber. Aan de jeugd misschien..

Na een stevige beroerte van haar -iets oudere- man Richard besluit Lily hun mooie bungalow te verlaten: ze gaan naar verzorgingshuis The Amaranth, waar goed voor hem gezorgd kan worden. Lily voldoet maar net aan de criteria van minimumleeftijd maar ze mág mee. Ze kan niet direct aarden, sterker nog: ze vindt het een verschrikkelijke omgeving maar Richard doet het er goed op. 
Daar heeft ie wel eerst een terugval voor nodig. En een opname in de op het terrein gevestigde kliniek. Richard komt fitter en enthousiaster uit het ziekenhuisbed vandaan. Lily vertrouwt het allemaal maar mondjesmaat, de leidinggevende arts dr Campbell wekt vanaf het begin af aan haar wantrouwen. Waarom gedragen de oudjes zich zo overdreven jeugdig en energiek? En wat zijn die gele pillen die iedereen van die dokter moet slikken? Als zij om onverklaarbare redenen een flauwte krijgt, wordt ze wakker in een ziekenhuisbed. Juist ja, bij dokter Campbell. Die meldt haar dat "de ingreep succesvol is geweest."
Met; Melora Walters, Jeffrey DeMunn, Christopher Denham, Shiva Negar

Primavera - Damiano Michieletto

 Primavera op IMDb (7,1)

Primavera op Moviemeter (3,50)

Primavera op Wikipedia

Heeft helemaal niets met wielrennen te maken, deze film. Ook niets met Botticelli overigens, het bleek gewoon een uitstekend plan om op een van de heetste dagen van het jaar de voorpremière te gaan bijwonen van een film die de titel "Lente" draagt. Leuk gevulde zaal (die voorpremières trekken gelukkig steeds meer mensen) die keek naar een film die aanvankelijk met velen in een dozijn leek te passen maar die gaandeweg een paar mooie plottwists in wist te vlechten. Aan het eind van de film scheurde ik dan ook een waarderend cijfer op het jurybriefje dat we bij voorpremières altijd krijgen uitgereikt. 

1751 (als ik het goed onthouden heb), we zitten in het eindmiddeleeuwse Venetië. In het weeshuis met de fraaie naam Ospedale della Pietà woont de ingetogen Cecilia al sinds ze daar achter het luikje te vondeling is gelegd. Ze blijft hopen op de terugkeer van haar moeder, wat zou ze toch graag opgehaald worden. Niets van dat alles, ook Cecilia lijkt voorbestemd om door het weeshuis voor een flinke donatie aan een rijke oudere man te worden verkocht. Wat dus charity lijkt, blijkt een simpel verdienmodel: het weeshuis verkoopt haar kinderen en harkt en passant veel geld binnen met de collecte bij kerkdiensten waar de musicerende meisjes de kerkgangers inpakken met hemelse klanken. 

Cecilia is daarbij een van de besten: ze is violiste die eigenlijk veel te bescheiden is voor het podium. Dat verandert als er een nieuwe concertmeester in het Ospedale verschijnt: de tamelijk zieke man luistert naar de naam Antonio Vivaldi en hij blijkt wél het talent te herkennen dat in het orkest zit. En dan met name bij Cecilia. Terwijl hij de ene na de andere sonate schrijft en daarmee Cecilia steeds meer in het spotlicht zet, bereidt deze zich steeds meer voor op het naderende afscheid van haar concertzusters: haar moeder komt vast niet meer opdraven, er zal dus wel een rijke of machtige man voor de schone jongedame aan de deur staan binnenkort om haar uit haar winter te verlossen.

Met: Tecla Insolia, Michele Riondino, Fabrizia Sacchi, Andrea Pennacchi

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Antonio Vivaldi - Allegro RV 269, La Primavera

Can you ever forgive me? - Marielle Heller

Can you ever forgive me op IMDb (7,1)
 Can you ever forgive me op Moviemeter (3,33)
Can you ever forgive me op Wikipedia 

Frequente bezoekers hier weten al dat ik niet zo gecharmeerd ben van Amerikaanse humor. Vaak te plat, te monocultureel, te té vind ik het vaak. Vandaar dat ik niet zo op de hoogte ben van hoog rijzende carrières van cabaretiers en comedians uit dat land. Om die reden ken ik de grote ster Melissa McCarthy slechts van enkele filmrollen, om die reden ben ik ook minder verbaasd dat deze grapjurk blijkbaar ook serieuze rollen aankan. Dat doet ze in de biografische film uitstekend, al krijgt ze wel heel veel hulp van de volop schmierende (Brit!!) Richard E. Grant. 

Het kon ook niet goed gaan: de oncollegiale opstelling van redactrice Lee Israel moest wel een keer leiden tot verwijdering. Daar zit ze dan: thuis, aan het eind van haar latijn én van haar portemonnee. Huurachterstand, achterstallige rekeningen bij de dierenarts en moeite om haar boodschappen te betalen. Er moet iets gebeuren, maar wat: de verkoop van haar boeken is tot onder het vriespunt gedaald, haar uitgever ziet geen mogelijkheden meer.  Lee moet maar iets anders gaan doen. 
Zo gemakkelijk geeft ze zich niet gewonnen: nog éénmaal wil ze werken aan de biografie van een reeds lang vergeten comediènne. In de bibliotheek leest ze zich in, plots vindt ze in een boek een heuse brief van de ster zelf. Ze moffelt de brief in haar tas en probeert een hongersnood te voorkomen door de brieff aan te bieden bij de boekwinkel om de hoek. Het wérkt. En, erger nog, het inspiréért. Lee komt op stoom: op haar typemachientje thuis begint ze brieven van beroemde schrijvers te vervalsen. Helemaal in de stijl van de schrijver en "plotseling te voorschijn gekomen". Ze wordt er goed in, boekt heimelijk succes en zet die inkomsten gretig om in drank die ze deelt met haar drinkbuddy Jack Hock. Samen genieten ze van de relatieve weelde dat ze de hele literatuurwereld weten op te lichten. Gaat dat lang goed? Ach, u kent het medium "film" net zo goed als ik.

Met: Melissa McCarthy, Richard E. Grant, 

FIN - song : Blossom Dearie- Charade

FIN - song : Lou Reed- Goodnight Ladies

The Christophers - Steven Soderbergh

The Christophers op IMDb (6,8)
 The Christophers op Moviemeter (2,14)

The Christophers op Wikipedia

Doordat ik niet zo van de fantasy ben, zag ik geen enkele film uit de LOTR-reeks. Mede daardoor (en doordat hij voor een fors deel toneelacteur is geweest) zag ik niet heel veel films met Ian McKellen. Wel wist ik natuurlijk dat hij een majestueus acteur is die met zijn dictie en beleving je ogen op zich doet vestigen. Ook hier weer, wat moet de man plezier gehad hebben in het spelen van deze rol in de nieuwste Steven Soderbergh. Van die laatste heb ik er dan weer wel een boel gezien: ik zag dat ie zich met zijn 19e titel bij mij "op de tweede plek" vestigde van meest bekeken regisseurs. Kortom: BEGT kwam aan zijn trekken gisteravond, niet iedereen in de zaal was overigens even constructief na afloop.

Het is een vak, of nee: het is óók een vak hoor, kunstrestaurateur. Lori Butler is er zelfs een kei in, ze wordt dan ook met enige frequentie gevraagd. Dit keer echter komt het verzoek wel uit zéér bijzondere hoek. Ze wordt gebeld door Sally en Barnaby Sklar, de zoon en dochter van de wereldberoemde schilder Julian Sklar. Hun verzoek is om bij hun oude vader aan een lastige opdracht te beginnen: pappie boekte decennia geleden successen met zijn portretreeks "The Christophers" waarvan de eerste en tweede serie in diverse musea en bij diverse miljonairs thuis hangen. De bloedjes weten dat pappie op zijn zolder nog een serie "unvollendete"heeft liggen: of Lori - met haar restauratieskills- de derde reeks Christophers wil afronden zodat zij een flinke erfenis opstrijken zodra hun amechtige vader het loodje legt. Lori ziet bezwaren en onderhandelt zich in een machtige positie, de kinderen blijken wanhopig.
Waar die wanhoop vandaan komt, blijkt als Lori de statige panden binnenstapt die Sklar bewoont. Het is een zootje: hoewel de man midden tussen de schildersspullen leeft, blijkt hij al decennia niets meer geproduceerd te hebben. Hij is de anti-kunstenaar geworden die alles en iedereen veroordeelt, elke beginnende artiest demotiveert en die kleineren en beledigen tot zijn ultieme kunstvorm heeft verheven. Lori zit al direct in de hoek waar de verbale klappen vallen, Sklar heeft namelijk gegoogled of de naam Lori Butler hem iets zou moeten zeggen. Ze zit klem, klem tussen haar opdrachtgevers en de man bij wie ze officieel in dienst is. Er is maar een manier om iets van deze opdracht te maken: de kunstenaar en de restaurateur zullen op enige manier begrip voor elkaar moeten leren opbrengen.

Met: Ian McKellen, Michaela Coel, Jessica Gunning, James Corden

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : David Holmes - Why would i do that?

Half Nelson - Ryan Fleck

Half Nelson op IMDb (7,1)
 Half Nelson op Moviemeter (3,34)

Half Nelson op Wikipedia

Pittige film, destijds helemaal gemist maar door hem in een van onze recente quizzen op te nemen kwam hij bij mij in beeld. De film wordt met name gedragen door Ryan Gosling, die hier nog niet de wereldfaam had die hij inmiddels vergaarde. Sterk gespeeld, sfeervolle doch best wel naargeestige film.

Daniel Dunne lijkt het allemaal heel ontspannen te doen. Hij geeft geschiedenisles op een grotendeels zwarte school, naast die lessen doet hij ook nog de basketbaltraining met de tieners uit de klas. Als hij na een van die lessen achterblijft in de kleedkamer en daar een pijpje crack gebruikt, beginnen de problemen. Nog niet alle leerlingen bleken de kleedkamer al uit, de pittige Drey ziet hem als een slap hoopje was in de hoek zitten. Ze houdt het voor zich, vertelt het niet aan haar team- en klasgenoten omdat ze blijkbaar meneer Dunne hoog heeft zitten.

Dunne krijgt bezoek van zijn ex, die vertelt dat ze de rehab volledig doorlopen heeft en nu gaat trouwen. Eerst nu blijkt hoe diep Dunne heeft gezeten, een diepte waar hij feitelijk nog niet uit is. Hij houdt zich staande maar weet zich bekeken door Drey, die blijkbaar zelf in haar thuissituatie ook het een en ander aan drugsproblematiek heeft meegekregen. Wie onderwijst wie, wie is nou steunpilaar voor de ander? De volwassen leraar en de tiener-leerling wisselen stuivertjes.

Met: Ryan Gosling, Shareeka Epps, Anthony Mackie

FIN - song : Broken Social Scene - Da Da Da Da

H is for Hawk - Philippa Lowthorpe

H is for Hawk op IMDb (6,5)
 H is for Hawk op Moviemeter (3,12)

H is for Hawk op Wikipedia

Op papier zag het er mogelijk wat spectaculairder uit dan hoe het nu als film uitpakt, dit op waarheid gebaseerde verhaal van (én over) Helen MacDonald. De film moet het vooral hebben van de sfeer, van een aantal zeer fraaie natuurbeelden en - fijn voor de filmkijkers- prima spel van hoofdrolspelers Claire Foy en haar filmouders Brendan Gleeson en Lindsay Duncan. Niet wereldschokkend allemaal maar goed te doen. 

Haar carrière gaat voortvarend. Helen, hoogleraar aan de prestigieuze Cambridge-universiteit, wordt gevraagd om een aantal jaren een leerstoel aan een Duitse universiteit te bekleden. Ze neemt het in overweging maar laat het besloffen wanneer het noodlot toeslaat: haar vader, de man die ze huizenhoog heeft zitten en die haar rots in de branding is, komt plots door een hartstilstand te overlijden. Rouw is zacht uitgedrukt voor de situatie waarin Helen terecht komt: existentiële crisis, lamlendigheid, depressie, manisch gedrag, zelfverwaarlozing.

Ze bekrachtigt deze emoties allemaal nog een stukje meer door over te gaan tot de aanschaf van een vogel. En niet zomaar een vogel, nee: een roofvogel, een havik. Met maniakale energie begint Helen het dier te trainen totdat het zelfstandig kan jagen en toch steeds bij haar terugkeert. Niets mis mee, zegt u? Klopt, maar iedereen kan zien dat Helen plots geen wereld meer om zich heen ziet, er is alleen nog maar haar Mabel, de stoere havik. Ze verwaarloost haar studenten, krijgt dat uiteraard terug te horen van het bestuur. Ze verwaarloost haar vriendin, die desondanks frequent bij haar aan blijft bellen om te kijken hoe het gaat. Ze verwaarloost haar familie, die zelf ook in rouw is maar dit niet zo heavy ondergaat als Helen doet. Slechts de vogel biedt haar troost, ook al ziet ze dat dit niet lang meer zo door kan gaan.

Met : Claire Foy, Brendan Gleeson, Denise Gough, Lindsay Duncan

FIN - song : Emilie Levienaise-Farrouch - Mabel Suite

Son of the South - Barry Alexander Brown

Son of the south op IMDb (6,3)
 Son of the South op Moviemeter (2,63)
Son of the south op Wikipedia 

Ze zullen nooit meer zo'n impact op me maken als "Mississippi Burning" destijds met me deed, maar toch blijf ik zo goed als alle films over de KuKluxKlan en rassenscheidingsproblematiek met interesse bekijken. Deze SotS viel daardoor bij mij ook in de smaak, niet per se omdat ie goed was maar vooral omdat dit een biografisch verhaal betreft, op waarheid gebaseerd derhalve. Hulde voor de moed van deze man.

1961, Alabama, Verenigde Staten. Bob Zellner lijkt het al op jonge leeftijd goed voor elkaar te hebben: welgestelde familie, kansrijke studie in aantocht, knap vriendinnetje en gewaardeerd in de vriendenkring. En toch knaagt het aan hem. Wanneer hij met klasgenoten een scriptie maakt over de legendarische Rosa Parks zit er voor hem een andere uitkomst aan dan bij de anderen: hij heeft sympathie voor de zaak, de vrijheidsstrijd lijkt hem logisch. Tja, dat kan hij nu wel denken maar zo werkt het natuurlijk niet in het door-en-door racistische Zuiden.

Bob loopt mee met marsen, die stuk voor stuk op geweld uitdraaien. Bob zoekt contact met zwarte dominees en gaat zelfs vrijwilligen op het kantoor van de organisatie die het zwarte verzet mede vormgeeft. Daarmee wint hij een boel (sympathie van de zwarte bevolking voornamelijk) maar verliest hij net zo veel: zijn KKK-opa berispt hem, zijn vriendin wil de relatie verbreken, zijn oude maten verwijten hem te ver te gaan en zijn neven timmeren hem op zijn gezicht. Menigeen zou zwichten, maar Bob zet vastberaden door. Met nogal wat gevolgen.

Met: Lucas Till, Jake Abel, Lucy Hale, Sharonne Lanier, Nicole Ansari Cox

FIN - song : Damon Aaron - Roughshod

Head South - Jonathan Ogilvie

 Head South op IMDb (6,6)

Head South op Moviemeter (3,24)
Head South op Wikipedia

Dat een film boordevol goede bedoelingen zit, wil nog niet zeggen dat het ook goed uitpakt. Deze film noem ik dan ook "sympathiek" en/of "onderhoudend", omdat ik juist die goede bedoelingen er wel doorheen zie. Veel herkenbaarheid zie ik met de periode waarin deze film speelt: ik was toen net een paar jaar ouder dan de hoofdpersoon maar herken die drang om nieuwe dingen op te zoeken, om jezelf te uiten. Precies dát pakt in deze film goed uit, je kunt er met een mooie glimlach naar kijken.

1979, Christchurch. Angus ziet zijn vader worstelen met de gedachte dat zijn vrouw overweegt hem te verlaten. Ze is nu tijdelijk in een motel getrokken zodat hij alleen met zijn somberende pappie overblijft. Geen goed gesternte voor een jochie van nog geen 18 jaren: net nu hij doorheeft dat hij een andere kant op wil dan zijn flauwgrappende vrienden, net nu hij een mooi meisje ontdekt dat pas in de wijk woont, net nu hij ontdekt dat die muziekwinkel in de buurt toch echt verdomd interessant spul heeft. 
Het grote nadeel is dat Angus niets te bieden heeft: klein, jong, onervaren, burgerlijk. Er moet dus iets gebeuren: hij start een band. Of nou ja, hij wíl een band starten maar hoe doe je dat zonder instrumenten, zonder bandleden en zonder songmateriaal? Terwijl pappie doorsombert en doordrinkt, zet Angus zijn eerste stappen: hij bemachtigt een basgitaar, hij schrijft quotes en zinnetjes op om tot een soort van materiaal te komen, hij knoopt een verbinding aan met het meisje van de drogisterij dat immers gitaar speelt. Het lukt Angus om meerdere touwtjes aan elkaar te knopen maar dat wil nog niet zeggen dat hij overal successen boekt. Punk, man!

Met: Ed Oxenbould, Roxie Mohebbi, Marton Csokas, Benee Stella Bennett

Sweat (aka Pot) - Magnus von Horn

Sweat op IMDb (6,5)
 Sweat op Moviemeter (3,15)
Sweat op Wikipedia 

Een wereldje waar ik weinig weet van heb. Maar ook een waar ik weinig last van heb. De zogenaamde magie van "influencers" gaat behoorlijk aan mij voorbij. Dit realiseerde ik me toen ik deze week deze film bekeek. De andere kant van het filmverhaal, de wereld van sportscholen en dito verdwazing, die ken ik dan weer wél, al is het van observeren: met enige regelmaat bezoek ik de sportschool omdat een kantoorpik nu eenmaal wel voor zijn beweging moet zorgen. Maar steeds verbaas ik me erover dat ik altijd maar dezelfde gezichten blijf zien, ongeacht op welke dag ik naar de oefenruimtes fiets. Respect voor wie daar "woont", ik ontleen er zelf echter geen enkele status aan. Blij dat ik het gedaan heb, nog blijer dat ik na afloop even in de sauna mag. Al deze terzijdes heb ik nodig om maar aan te geven dat deze film voor mij over een tamelijk onbekend lifestyle gaat. Totdat het persoonlijk wordt, dan begin ik dingen te herkennen.

Sylwia is de absolute top. Hele klassen en scholen willen haar fitnesslessen volgen, ze aerobict iedereen de moeder. Aanbeden wordt ze. En ze vindt het heerlijk. Al haar activiteiten exposeert ze dan ook nog eens dagelijks op social media, zodat ze dermate veel volgers blijft houden dat productplacing rendabel wordt. Ze leeft op gesponsorde producten, zeg maar: haar pagina's worden gevolgd, haar dvd's verkopen als een malle, ze wordt op straat herkend, sky en limit en zo.

Als kijker weten wij dan al dat dit een facade is, een lege huls. Want eenmaal thuis overvalt de eenzaamheid onze Sylwia: niemand om tegenaan te schurken, geen stevige schouder om op te leunen en nu ontdekt ze verdomme ook nog dat er een obscure stalker onderaan haar flat staat. Het gaat in haar hoofd zitten en wat daar in zit, zal er ook een keer uit moeten: uiteindelijk breekt Sylwia, precies op het moment dat ze weer eens een filmpje voor haar socials opneemt. U snapt: dat is dus precies níét waarop haar volgers en haar sponsors zitten te wachten. De geest moet weer in de fles, maar hoe?

Met : Magdalena Kolesnik, Julian Swiezewski, Aleksandra Konieczna

FIN - song : Wcsazy - Jestés Najlepszy

Alles van waarde - Stanley Kolk

Alles van waarde op IMDb (6,3)
 Alles van waarde op Moviemeter (2,86)
Alles van waarde op VPRO Cinema 

Ook deze krachtige Telefilm nog maar eens herzien. Ik zeg krachtig, omdat de film veel wíl zeggen en daarmee ook de nodige zeggingskracht verwerft. De onconventionele aanpak (waargebeurd gruwelverhaal, documentairemaker aan de tekentafel, on the fly filmmaken, herschrijven van scenes waar je bij zit) maakt dat je geboeid blijft kijken naar een film die - zeker nu we in de Pride-maand zijn beland- veel meer gezien mag worden. Het acteerwerk is niet bij iedereen even hoogstaand, maar het verhaal is absoluut van een pittige meeslependheid. 

Mijn recensie van destijds BEGT recensie "Alles van waarde" (juli 2024)

De jacht op Meral Ö - Stijn Bouma

De jacht op Meral Ö op IMDb (6,7)
 De jacht op Meral Ö op Moviemeter (3,25)

De jacht op Meral Ö op Wikipedia

Het is natuurlijk het lot van films die op de actualiteit zijn gebaseerd dat ze gaandeweg de interesse en de waardering van het publiek verliezen, dat ze naar de achtergrond worden geschoven. Deze film bijvoorbeeld zag ik zo ongeveer 2 jaar geleden en ik keek hem gisteren nog een keer opnieuw. In de tussentijd blijkt op de filmsites de waardering te zijn gedaald van 7,4 destijds naar 6,7 nu. En dat zal over een jaartje of twee nog wel even lager zijn. Zo werkt de wereld: er is altijd weer nieuwe actualiteit om je over op te winden, er is altijd weer een andere focus voor je verontwaardiging. Dat is in dit geval schrijnend jammer voor de slachtoffers van de nog steeds slepende toeslagenaffaire: door de opvallend ferme activiteiten van Belasting- en Sociale dienst werden hun levens vernietigd, ze raakten vermorzeld in een ambtelijke machine en kwamen daar nooit meer uit. Nog steeds is er geen milde oplossing voor het leeuwendeel van deze groep. Het stemt droef, het knaagt aan je vertrouwen. 
Alleen dit gevoel al maakt dat films als deze eens in de zoveel tijd bekeken moeten worden. En gewaardeerd, dat ook.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie "De jacht op Meral Ö" (september 2024)

Nahschuss (aka The Last Execution) - Franziska Stünkel

Nahschuss op IMDb (6,7)
 Nahschuss op Moviemeter (3,20)

Nahschuss op Wikipedia

Erg blij ben ik met de Belgische aandacht voor film op hun nationale tv-zender. De (VRT) Canvas Filmzomer kent een prachtig programma waardoor de geoefende filmkijker de kans krijgt om pareltjes nog een keer te kijken, agendamissers alsnog goed te maken of - zoals in dit geval- zelfs totale onbekende films onder ogen te krijgen. Ik werd hierbij getriggerd door de indringende blik van Duits acteur Lars Eidinger, een blik die ik herkende van het fenomenale "Sterben" van twee jaar geleden. Dan zit ik goed, dacht ik. En dat dacht ik helemaal toen ik het onderwerp van dit 'waargebeurdje' las: een man die iets te diep in de kringen van de Stasi verstrengeld raakt, dan heb je me hoor.

Dat ging wel erg gemakkelijk, denkt Franz Walter: koud klaar met zijn studie bereidt hij een wetenschappelijke reis naar Ethiopië voor maar juist als hij op het vliegtuig stapt, wordt hij apart genomen door een aantal officials. Terstond krijgt hij een leerstoel aangeboden aan de universiteit waar hij afstudeerde, zijn professor rept plots over haar vervroegd pensioen. Aanvankelijk zoekt Franz er niets achter, zelfs niet als hij een chique woning aangeboden krijgt, "it comes with the job". Zijn vriendin Corina denkt er het hare van maar vraagt (nog) niets want: in het Oostduitsland dat zij gewend is, komen zulke kansen slechts eenmaal voorbij.

Franz wil voortvarend beginnen aan zijn wetenschappelijke klus maar blijkt eerst enkele tegenprestaties te moeten leveren: hij kent toch die bekende voetballer die plots als prof in West-Duitsland is gaan spelen? Die moet worden overtuigd dat hij niet voor de imperialistische vijand mag spelen, hij moet worden teruggehaald naar het Oostblok-paradijs. Daar blijken pittige methodes voor te worden ingezet, methodes waar Walter van terugschrikt maar ja: er is geen weg meer terug. Keer op keer deinst Franz terug van de onmenselijkheid van de Stasi, keer op keer slikt hij ook zijn bezwaren weg omdat hij zijn vrouw en ouders en zijn woning niet in de waagschaal wil stellen. Door de gewetensbezwaren begint hij te drinken, daarmee zijn relatie op scherp zettend. U snapt dat de Stasi feilloos van deze zwakheden gebruik weet te maken: Walter komt voor onmenselijke keuzes te staan.

Met: Lars Eidinger, Devid Striesow, Luise Heyer, Paula Kalenberg

Home Sweet Home (aka Hjem Kaere Hjem) - Frelle Petersen

Home Sweet Home op IMDb
 Home Sweet Home op Moviemeter (3,80)

Home Sweet Home op Wikipedia

Kleine verhaaltjes, grote onderwerpen. Wie regelmatig langskomt op mijn blog weet dat ik daar nogal gecharmeerd van ben. En welk groot onderwerp leent zich daar nu beter voor dan "de zorg"? De laatste jaren zijn er gelukkig voldoende voorbeelden te vinden van de vernietigende effecten van efficiency, bezuinigingen en winstbejag op hoe onze samenleving met zieken dan wel minder gelukkige mensen omgaat (denk aan het fenomenale "Heldin" , denk aan "Second Victims": stuk voor stuk films waar goed bedoelende en dito gemotiveerde zorgprofessionals vergruizeld worden door de machine: tijdsdruk, geldproblemen etcetera, ze demotiveren kundig en hardwerkende personeel). In de aflevering van vandaag: de thuiszorg.

Sofie loopt aarzelend achter haar collega aan: het is haar eerste dag in dit werk en ze is oplettend. Ze wil het immers goed doen, ze heeft met die arme oudjes te doen: als je niet eens meer zelf uit bed kunt komen, als je hulp nodig hebt bij het douchen en zelfs bij poepen en piesen. Sofie leert snel en mag al snel bepaalde bezoeken in haar volle dagschema geheel zelfstandig uitvoeren. Dat lukt steeds beter. Ze heeft uiteraard haar voorkeuren: de ene cliënt is wat mopperiger dan de andere, maar stuk voor stuk vindt Sofie haar weg. En ze moet wel: ze heeft die baan hard nodig.

Ze is gescheiden en merkt het effect van haar drukke werk op de zorg die ze thuis haar dochter kan geven: stap voor stap zien we die dochter op meer afstand van haar gaan staan. Immers, bij pappie en zijn nieuwe vriendin is meer geld, meer ruimte voor leuke dingen en meer aandacht. De beste bedoelingen van Sofie stranden in een kluwen van tijdsafspraken en van fysieke vermoeidheid: ze heeft steeds meer moeite om haar - begrijpelijke - irritaties te verbergen, of dat nu thuis is of op een van die vele werkvloeren waar ze moet verschijnen. De boog staat gespannen, strak gespannen.

Met: Jette Sondergaard, Karen Tygesen, Mimi Braemer Dumholm, Hanne Knudsen

Gezien in : Cinema Oostereiland

Kain - Gabriel M. Bauer

Kain op IMDb (8,1)
 Kain op Moviemeter (3,38)

Kain op Wikipedia

Op basis van de titel had ik een of andere broederstrijd verwacht maar dat bleek ver bezijden de waarheid. De enige strijd die hier gevoerd wordt, zit in (de wereld rondom) het hoofdpersonage. Bij nalezing blijk ik nu naar een "autismekomedie" te hebben gekeken, dat verklaart veel meer. Zelf vond ik het een zwakke film maar de nobele gedachte erachter (acceptatie van andersdenkenden) zorgt wel weer voor wat karmapunten. In de film zit zelfs de mooie kijkwijze "zij zijn anders bedraad", daardoor vergeef ik de maker het iets te ruim voorradige amateurisme. Romkomster Barbara Sloesen mag weer opdraven als "de vriendin", maar verder draait het vooral om het leven van hoofdrolspeler Kain, wiens personage dus gebaseerd is op dat van de acteur die hem vormgeeft, Daniel Gellvoet. Voer voor de liefhebbers van makkelijk wegkauwende NL-films.

Kain is vastbesloten: nu hij hoort dat zijn papa te oud wordt om zelf te rijden, wil die de auto verkopen. Daar kan Kain misschien wat in betekenen: hij kan toch zélf rijlessen nemen en - na het welslagen daarvan- zijn vader blijven rondrijden? Probleempje: Kain is autistisch. Rasautistisch, zeg maar. Dat houdt - in de ogen van de filmmaker - in dat hij woorden vaak letterlijk opvat en uitvoert. En dat kan dus behoorlijk gevaarlijk zijn, middenin het verkeer. Hij zet door en weet zich een lesauto in te praten.
Daar ontmoet hij een dame die nog niet zo succesvol is in haar lessen: Frederique blijkt meermaals gezakt te zijn voor haar examen. 
Lang verhaal kort: Kain motiveert Frederique, die slaagt uiteindelijk. Waarna de twee elkaar vaker ontmoeten en er zelfs een romance ontstaat. Een met dermate verstrekkende gevolgen dat heel Kains leven overhoop zal moeten. Onbeschermd stapt hij de grote mensenwereld in.

Met: Daniel Gellvoet, Barbara Sloesen, Andre Dongelmans, Aus Greidanus, Fabius Franciscus, Jaike Belfor, Malou Gorter, Peter Blok

FIN - song : Louis Island - My Home

Unruly (aka Usturlig) - Malou Reymann

Unruly op IMDb (7,1)
 Unruly op Moviemeter (3,44)
Unruly op Wikipedia 

Honderd jaar terug, maar net zo goed een toekomstbeeld. Het onderwerp van de - vanuit humaan oogpunt- schokkende film lijkt dan wel gedateerd (onaangepast gedrag leidt tot opname in tehuizen - en meer) maar vanuit het oogpunt van menselijke gelijkwaardigheid vertonen we ook in de 21e eeuw weer tekenen van de drang tot inkaderen en zelfs inperken. Tradwives, teruglopende LHBTI-emancipatie, armoedeval en afname van diversiteit in het onderwijs: het zijn allemaal tekenen dat we de vooruitgang hebben afgeremd en - gelukkig nog in heel weinig gevallen - zelfs hebben omgekeerd. We hebben moeite met onaangepast gedrag, met 'oncontroleerbare' mensen. 
Deze gedachten bekruipen me nadat ik opnieuw de indringende film "Unruly" bekeek: de film geeft weer hoe we in 1933 tegen vrouwen aankeken die niet direct binnen de lijntjes kleurden. Die zich niet gewillig lieten klaarstomen voor het dienstbare moederschap, die een weerwoord durfden geven aan ouders en bazen. In die tijd bleek dat in bijzondere gevallen te leiden tot een krankzinnigheidsverklaring: je zou nooit een normale vrouw worden, je moest gesepareerd worden van de maatschappij en er moest zelfs voor gezorgd worden dat je nooit, maar dan ook nooit je "aandoening" kon overdragen aan een volgende generatie. Kijk met me mee, word net zo boos en verdrietig als ik en vraag je dan af hoe het staat met het lerend vermogen van onze beschaving.

Mijn recensie van destijds : BEGT recensie Unruly (augustus 2023)

FIN - song : Lisa Montan - Unruly

The Invite - Olivia Wilde

The Invite op IMDb (7,8)
The Invite op Moviemeter (3,50)
The Invite op WIkipedia

De treinenloop was in de war, daarmee ook mijn zaterdagplanning. Ik had een bezoekje aan Eye in gedachten, maar daar zou ik niet op tijd kunnen komen. Dan maar de blik de andere kant op gericht: go east, young man! Want in het pittoreske Enkhuizen is immers dat schitterende Film in de Drom-theater, waar ook immer mooi spul voorhanden is. Een korte check leerde mij dat ik daar "The Invite' kon gaan zien, het nieuwste werk van de intense actrice/regisseuse Olivia Wilde. Haar eerdere films spraken zeer tot de verbeelding dus pakte ik met vreugde de trein de andere kant op. En dat ik dan ook nog een dikke cast (Wilde zelf, Seth Rogen, Edward Norton en de immer sprekende Penelope Cruz) erbij kreeg, in een setting die sterk aan "Carnage" deed denken ook nog: het maakte het treinreisje een waardige. 

Er staat spanning op, zoveel is duidelijk als Joe thuiskomt van zijn werk. Zijn vrouw Angela staat op scherp, ze is hyperdepieper en heeft totaal geen aandacht voor Joe's verhalen over zijn problematische reis. Wat gebeurt er? Al snel wordt duidelijk waarom Angela als een werkbij door het huis sjeest: de buren komen! Ze heeft de bovenburen uitgenodigd om nu eindelijk eens kennis te maken. De dochter is uit logeren, Angela pakt uit met een mooie reeks kazen en hapjes, Joe hoeft alleen maar de wijn te verzorgen. Joe is onaangenaam verrast en maakt duidelijk dat hij helemaal geen zin heeft in een etentje met de buren. Bovendien: hij vindt het maar een luidruchtig en snobistisch stel, met hun lawaaiige seks en hun overduidelijke tevredenheid met zichzelf. Joe's bezwaar valt in het luchtledige, na langdurig gekibbel gaat dan toch de bel. 
Angela doet haar best de perfecte gastvrouw te zijn voor haar invitées maar al snel blijkt dat het burenkoppel veel te classy is voor de toch wel eenvoudige Joe en Angela. Er wordt wel honderuit gepraat maar nog weinig losgelaten, aanvankelijk dan. Want net op het moment dat Joe op het punt staat om de buren te zeggen waar het op staat, doen zij een ontboezeming die de sfeer als een blad aan een boom doet omslaan. Zozeer zelfs dat Angela en Joe gedwongen worden diep in hun binnenste te kijken om te zien wie zij zelf zijn, wie ze samen zijn en waar hun diepere wensen en dromen liggen. Dit kan niet goed gaan, dit wordt een verbaal bloedbad.

Met: Olivia Wilde, Seth Rogen, Penelope Cruz, Edward Norton

Gezien in : Film in de Drom
FIN - song : Graham Nash/Joni Mitchell - Our House (demo)