Wicker - Alex Huston Fischer & Eleanor Wilson

Wicker op IMDb (7,4)
 Wicker op Moviemeter (3,74)

Wicker op Wikipedia

Voor fantasy hoef je me doorgaans niet te roepen. Dat is eigenlijk gek, want voor sprookjes ben ik dan weer wél in. Het verschil kan ik - van en naar mezelf - niet helemaal uitleggen maar soms moet je gewoon ook kijken wat een film dóét: in dit geval zag ik de complete afvinklijst van de sprookjeswereld voorbij komen: een wonderlijk wezen (die hier zelfs een vriendelijke reus is), een scherpe verdeling van goed en kwaad respectievelijk arm en rijk in het dorpje én een boze feeks die onze hoofdpersoon probeert te tarten. Die feeks wordt hier neergezet door de frêle Elizabeth Debicki, ze moet alle zeilen bijzetten om de als immer ongenaakbare Olivia Colman aan het wankelen te krijgen. En dan krijg je groot- en kleinheden als Alexander Skarsgard , Peter Dinklage en Richard E. Grant er ook nog eens bij. Zak lekker achterover in het pluche en laat je verwennen door de fijne magie van "Wicker". 

Ze ontwijken haar allemaal. Immers, Visvrouw stinkt een uur in de wind. Maar ja, haar producten willen ze wél dus rekenen ze eerst zo snel mogelijk af om vervolgens allemaal snerende opmerkingen naar de eenzame vrouw te maken. Huwelijken in het dorp zijn steeds een groot traditioneel evenement, de regie ligt altijd in handen van de elegante Kleermakersvrouw (die eigenlijk Doktersdochter is). Als het bij een van de rituelen niet helemaal loopt zoals Kleermakersvrouw gepland heeft, blijkt Visvrouw plots degene die op de nominatie staat om de eerstvolgende bruid te worden. Lachen man, daar trapt toch niemand in? Het dorp schatert en schampert en de ongewenste Visvrouw zint op vriendelijke wraak.
Die vindt ze door naar Mandenmaker te stappen. "Zeg Mandenmaker, hier heb je een zak met geld. Maak voor mij een echtgenoot!" Ze moet over een maand terugkomen, zegt hij, in de tussentijd werken zijn magische handjes de opdracht uit. 
En hoe! Plots staat Visvrouw tegenover een rijzige gestalte die uit haar liefde, haar wens geboren is. Al snel verandert haar status: de dampende seks is hoorbaar in het hele dorp, Rietman repareert het huis en helpt Visvrouw bij haar werk. Ja, dát was natuurlijk niet de bedoeling. Het dorp vervult zich van afgunst op dat plotselinge geluk. Dat willen zij ook, zij willen ook wel eens goede seks, zij willen ook wel eens een begripvolle en dankbare man. Onbedoeld speelt Visvrouw het hele dorp tegen elkaar uit, u en ik snappen dat wraakacties op de loer liggen.

Met: Olivia Colman, Alexander Skarsgard, Elizabeth Debicki, Peter Dinklage, Richard E. Grant

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : John Cale - Big White Cloud

La Vita va così (aka Life goes this way/ Life is life) - Ricardo Milani

La Vita va cosi op IMDb (6,5)
 La Vita va così op Moviemeter (3,44)

La Vita va cosi op Wikipedia

Gistermiddag bleek maar weer eens dat bezoekers een film op een totaal verschillende wijze kunnen ervaren. Toen ik uit de hyperkoele filmzaal naar buiten kwam, sprak ik nog enkele andere bezoekers (veelal medewerkers van het theater, die wéten hoe fijn de zaal kan zijn als het buiten kookt). Een van de andere gasten zat er net als ik in, ze zei "wat een héérlijke film", terwijl een ander juist kwam met "ik vond hem langdradig!'. Beiden zijn waar wat mij betreft, al heb ik me aan de gedetailleerde verteltrant niet gestoord. Het is een waargebeurd verhaal (hence the details)  en het is een verhaal dat me aanspreekt: de kleine man tegen het grote geld. De logica tegen de hebberigheid. De romantiek tegen weidse vergezichten. Mij hadden ze ingepakt, het kan zijn dat u er heel anders uit komt. Natuurlijk: het was niet het allerbeste acteerwerk, natuurlijk werkt Italiaanse komedie af en toe overdreven maar er zit ook een verbluffende nuchterheid in: an sich zijn er niet veel instrumenten nodig om de industriële verwording van de wereld te bestrijden. Lang intro, maar die voorkennis heeft u nodig.

We gaan eerst naar Milaan. Op de laatste dag van het vorige millennium proost de board of directors van een machtig bouwconsortium op hun nieuwste verworvenheid: ze mogen aan de prachtige kustlijn van Sardinië een enorm vijfsterrenresort neerzetten. Er is nog één marginaal probleempje: alle vergunningen zijn aanwezig, behalve die om de boerderij van de 80jarige keuterboer Efisio Mulas te verwijderen. Mulas is een kleine boer, een stuk of vijftien koeien en een stukje tomatenplanten, maar Mulas is wel de vijfde generatie die daar boert: elke dag loopt hij met de koeien naar het strand zodat zij grazen en hij over de zee uitkijkt. Dat geef je niet zomaar op, nog niet voor een miljoen. 

Bouwbaas Giacomo stuurt een opzichter vooruit die Mulas moet lijmen: het begint met een dik pak lires, het eindigt jaaaaaaren later met miljoenen euro's. De lokale bevolking is net zo verontwaardigd als Giacomo: zij houden zich gretig vast aan de voorgehouden worst van economische vooruitgang, van banen en van economische voorspoed. Stuk voor stuk komen ze hun beklagenswaardige levensverhaal bij de boerderij vertellen. Efisio prikt daar allemaal doorheen: hij weet dat de winsten niet in het dorp zullen belanden maar zullen wegvloeien naar Milaan, diep in de zakken van de happy few. Hij zegt "NEE". En dat zal ie herhalen als het moet.

Met: Virginia Raffaele, Diego Abatantuono, Giuseppe Ignazio Loi, Aldo Baglio

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Ivano Fossatti- La disciplina della terra

FIN - song : Moses Concas- Moonshines

Des Teufels Bad (aka The Devil's Bath) - Severin Fiala/Veronika Franz

Des Teufels Bad op IMDb (6,6)
 Des Teufels Bad op Moviemeter (3,46)

Des Teufels Bad op Wikipedia

Doorgaans zoek ik snel door als ik het lemma "horror" bij een film zie staan maar als ik er dan achter kom dat de film uit de school van Ulrich Seidl komt, raak ik tóch geïnteresseerd. Deze Oostenrijkse meester gedijt op ongemakkelijke sferen, op verhalen met een scherp gekarteld randje. Kortom: de film toch maar aangeklikt. Ik moest zo af en toe aan "Witte Wieven" denken, maar dit is toch wel een divisie hoger en beter dan dat. We gaan naar Oostenrijk, we gaan naar de 18e eeuw.

We openen de film met het aanschouwen van een kindermoord: moeder gooit haar baby de waterval in. De sfeer is gezet: we zitten in de ruige bergen in een uitermate armoedige streek. Het godsvruchtige leven in de bergen is hard en voornamelijk zonder vooruitzichten. De schuchtere Agnes droomt zichzelf vaak buiten de realiteit door de kleine wonderen der natuur tot zich te nemen, ze zijn voor haar het bewijs van een hoger wezen. Precies, lezer, we zitten in een 'niet klagen, maar dragen' cultuur waarbij alle ongemak op "het is God's wil" wordt afgeschoven. Agnes draagt haar steentje bij, bidt zich de versuffing maar ziet daar weinig van terug: ze trouwt een ruwe boer die niet van plan is haar moeder te maken, er moet gewerkt worden en Agnes moet zowel op het land als in de keuken haar steentje bijdragen. De echtelijke sponde wordt slechts voor de nachtrust gebruikt, maar Agnes blijft klaarwakker: ze droomt van andere tijden, ze droomt van het krijgen van een baby ondanks de slechte vooruitzichten.

Het bestaan van een god in haar nabijheid betwijfelt ze niet, ondanks dat ze gaandeweg steeds meer duivelse tekenen ontdekt in het dal waar ze haar mijmerende wandelingen houdt. We stevenen af op een confrontatie: een menselijke én een religieuze.

Met : Anja Plaschg, David Scheid, Maria Hofstätter

FIN - song : Soap & Skin - Gedächtnis

Astolfo (aka Never too late for love)- Gianni di Greogorio

Astolfo op IMDb (6,3)

Astolfo op Moviemeter (2,56)

Astolfo op Wikipedia

Deze heeft vrij lang gedraaid in ons filmtheater, maar op een of andere manier koos ik steeds voor andere titels. Toen ie dan ook op een van mijn filmzenders voorbij kwam, klikte ik snel op opnemen. ik houd sowieso wel van Italiaanse films (aantrekkelijke landschappen, interessante taal) en wist dus dat ik me bij feelgood van deze categorie geen buil zou vallen. 

Het begint echter allemaal wel wat problematisch: Astolfo, een professor-in-ruste, krijgt van zijn hospita te horen dat zij zijn woonruimte nodig heeft voor de gezinsuitbreiding die haar familie treft. Astolfo moet zo goed als halsoverkop vertrekken. Gelukkig heeft hij een alternatief: voordat hij naar Rome vertrok, woonde hij in een enorm groot pand dat ooit door de Pauselijke Alliantie aan zijn familie was geschonken. Hij is er decennialang niet meer geweest maar het buitenhuis zou nu zomaar zijn domicilie kunnen worden. Maar dat gaat zomaar niet.
Bij aankomst in het dorp wordt Astolfo al met scheve ogen bekeken. Vanuit de aanpalende pastorie (oorspronkelijk ook onderdeel van zijn panden) gluurt men angstig door de gordijnen, bang om langzaam ingepalmde woon- en leefruimte weer te verliezen. In het pand wacht hem nog een verrassing: er doolt een man rond die het pand acht jaar geleden kraakte omdat hij dakloos dreigde te worden. Astolfo raakt niet in paniek, sterker nog: hij gaat samen met deze man én met de pastoor richting woningverbetering: ze leggen stroom aan, de keuken wordt bruikbaar gemaakt en er is zelfs plek voor een derde bewoner die voor de mannen gaat koken. Het lijkt vredig allemaal, maar Astolfo wordt door de notabelen van het dorp steeds met argwaan behandeld; zijn oude eigendomspapieren zouden wel eens hun plannen kunnen doorkruisen. Het lijkt hem allemaal niet te deren want zijn focus ligt elders: hij heeft zijn zinnen gezet op een warm contact met de mooie dame Stefania. Hij wil daten, hij wil gezelschap zijn én geven. Niets gaat zonder slag of stoot.

met: Gianni de Gregoria, Stefania Sandrelli, Alphonso Santagao

FIN - song : Mattia Carratello & Stefano Ratchev - Amare Sognare Forse Russare

Un amor - Isabel Coixet

Un Amor op IMDb (6,7)

Un Amor op Moviemeter (2,25)

Vlakbij de 5 scheurde ik het scheurkaartje in: net niet helemaal top maar wel heel goed, deze film die ik gisteravond in de voorpremière zag. Mijn favoriete theater kiest steeds 1 film uit die enkele dagen voor de officiële lancering alvast wordt vertoond aan de nieuwsgierige liefhebber. Which is - often- me. De nieuwste van de onconventionele regisseuse Isabel Coixet is van een heerlijke ruwheid, van een ongemak dat je doet schuiven op de stoel (en dat inderdaad ook iemand de zaal tijdens de voorstelling deed verlaten). Zelf kon ik er wel wat mee. 

Om haar hoofd en vooral haar emoties enigszins tot rust te laten komen, verhuist Nat naar een klein dorpje in de Spaanse bergen. Klein is hier echt klein: een paar huizen waar iedereen elkaar kent en volgt. En "huizen" is hier een groot woord, want Nat belandt in een gruwelijke bouwval dat bij de eerste de beste regenbui uiteen dreigt te vallen. Niet dat het haar iets uitmaakt: ze moet loskomen van haar zware taak als tolkvertaalster voor vluchtelingen, ze heeft zich de dramatische verhalen veel te veel aangetrokken (vooral vanwege het belang dat aan de woorden van de vluchtelingen wordt gehecht). Een paar kleine vertaalklussen, een laptop en een zwerfhond; heel veel meer lijkt ze niet nodig te hebben. 

Plots staat "De Duitser', een van de dorpelingen voor haar deur. Hij kent haar problemen met het lekke dak en wil haar helpen. Maar: hij vraagt daar wel wat voor terug. Aanvankelijk houdt Nat dit af maar, tussen de brokstukken van haar woning levend, geeft uiteindelijk toch toe. En het valt niet tegen: de brute, ruwe en botte man haalt zijn gerief, maar Nat zelf ook. Zozeer zelfs, dat ze een wilde seksuele relatie met hem aangaat. Dat leidt tot praatjes in het dorp en het plaatst Nat dusdanig in de picture dat ze op eieren moet lopen. De hond kwispelt, hij ziet de verandering bij zijn baas. Maar blijft dat zo?

Met; Laia Costa, Hovik Keuchkerian, Hugo Silva

FIN - song :  Max Raabe- Es wird wieder gut

Gezien in : The Movies

Cerdita (aka Piggy) - Carlota Pereda

Cerdita op IMDb ( 6,2)
 Cerdita op Moviemeter (2,94)

Daar had ik me toch even vergist. Ik dacht naar een Spaanse arthouse-film te gaan kijken over een maatschappelijk onderwerp, maar eindigde in een slasher-horror beeldenstorm. Dat was voor mij even slikken (niet helemaal mijn genre), maar er bleef net voldoende over om de film tot het einde te volbrengen. 

Sara heeft het zwaar. Voor een deel haar eigen schuld, want ze eet alles wat los en vast zit. Maar dat betekent nog niet dat ze gevraagd heeft om het pestgedrag van de lokale jeugd, van haar leeftijdsgenoten. Om die reden hangt het obese meisje liever de hele dag rond in de slagerij van haar vader om pas later in de middag, als het al wat rustiger is daar, een duik te nemen in het lokale zwembad. 

Zo ook deze middag, maar  het gaat zwaar mis. Drie leeftijdsgenootjes van Sara zien haar een duik nemen en startten een gevaarlijke pest-actie waarbij Sara meermaals onder water gedwongen wordt en bijna ten onder gaat. Als klap op de vuurpijl nemen ze ook nog haar rugzak en kleding mee, zodat ze in haar bikini door het dorp moet, haar zware lijf aan de bevolking tonend.
Gruwelijk natuurlijk, maar plots komt er hulp uit onverwachte hoek: de man die ze bij het zwembad zag lopen (en waarvan ze dacht dat hij haar begluurde) neemt de drie pestende meisjes apart. En dat is nog maar het begin. 

Met: Laura Galan, Richard Holmes, Carmen Machi, Irena Ferreiro

FIN - song :  Olivier Arson - Motorbike

FIN - song :  Deap Valley- Bring it on

Las Bestias (aka As Bestas/The Beasts) - Rodrigo Sorogoyen

As Bestas op IMDb (7,5)
 As Bestas op Moviemeter (3,66)

Werkelijk uitmuntend hoe deze film in al zijn traagheid toch volcontinu een zware stapel spanning legt. Je weet dat het op een gegeven moment gaat knallen, maar je kunt met geen mogelijkheid voorspellen wanneer. Alles draait om de geestelijke en morele rek van de hoofdrolspelers in dit intense drama

Het wordt Antoine niet in dank afgenomen. Na een redelijk succesvolle carrière verhuist hij van Frankrijk naar een klein Spaans bergdorpje om een klein boerderijtje te beginnen. Juist die keuze voor dat afgelegen platteland weerhoudt hem ervan te tekenen voor een lucratief aanbod van een energiemaatschappij die een windmolenpark op de berghellingen wil bouwen. Antoine tekent niet. En juist dat wordt hem kwalijk genomen door de oorspronkelijke dorpsbewoners. Zij zagen in dat park de enige mogelijkheid om zich te ontworstelen aan de jarenlange armoede, iets wat zij Antoine verwijten niet te kennen, te herkennen en te erkennen.

Het liefst leidt Antoine samen met zijn vrouw een teruggetrokken bestaan maar zijn periodieke bezoeken aan het dorpscafé tonen aan hoe hoog de spanning is: vooral de twee broers Xan en Lorenzo, niet geheel toevallig ook zijn buren, spelen het spel hard. Ondubbelzinnig krijgt Antoine te horen hoe hij de toekomst van de broers heeft verpest door de nieuwe tijd buiten de deur te houden. 

Antoine's vrouw Olga waarschuwt haar man op zijn hoede te zijn, maar het noodlot is onontkoombaar: men komt tegenover elkaar te staan. Met levensbedreigende gevolgen.

Met: Denis Ménochet , Marina Fois, Luis Zahera, Diego Anido, Marie Colomb

FIN - song : Olivier Arson - El ojo de caballo

Bacurau - Kleber Mendonca Filho/Juliano Dornelles

Bacurau op IMDb (7,4)

Bacurau op Moviemeter (3,31)
 

Breed gewaardeerd, maar tamelijk weird. Vergeef me dit flauwe rijmpje, ik weet niet precies hoe ik deze film moet plaatsen. Bij de aftiteling maakte ik me al zorgen over hoe ik vandaag de recensie ging insteken. Niet slecht, maar ook niet heel goed (niet zo goed althans als ik anderen had horen beweren). Vervreemdende aanpak, dat is dan weer een absolute plus: het is verre van een standaardverhaal. Echt zo'n film waarvan je zegt: je moet het gezien hebben om het te geloven, het verhaal is niet eenduidig te vertellen. Een poging.

Het arme dorpje Bacurau, ergens in het zuidwesten van Brazilië, is een onbeduidende plek. Het staat niet eens op een landkaart, er is maar één toegangsweg en die weten eigenlijk alleen de dorpelingen te vinden. Enige tijd geleden heeft de corrupte burgemeester van de regio het dorpje afgesloten van de watervoorzieningen : er moet nu periodiek iemand met een grote tankwagen heen en weer rijden om de faciliteiten enigszins op peil te houden. Armoedig bestaan, zegt u. Klopt, maar het sterkt wel de dorpsgeest, men staat wel voor elkaar klaar. 

Wanneer de foute burrie toch een poging doet om met de bevolking in contact te komen (het is tijd voor zijn herverkiezing immers), wordt hij weggehoond . Gekwetst vertrekt hij. Kort daarna krijgt het dorp bezoek van een onbekend motorduo. Voor gans Bacurau is dit een aankondiging van naderend onheil. Wanneer iets buiten het dorp een familie wordt vermoord, weten de bewoners genoeg. Ze moeten zich klaarmaken voor de strijd met het huurlingenleger van de foute politicus. Die uiteraard van niets weet.
Er volgt een genadeloze confrontatie.

Met : Barbara Cohen, Thomas Aquino, Silvero Pereira, Sonia Braga, Udo Kier

FIN - song : Geraldo Vandre - Requiem para matraga

The Dressmaker - Jocelyn Moorhouse

The Dressmaker op IMDb (7,1)
Net iets te melig om goed te zijn, maar er zitten zeker goede kanten aan deze film. Sterk wraakverhaal, laat ik het zo maar omschrijven. En met Kate Winslet in de hoofdrol is een film zelden saai, ze heeft een goede hand van verhalen kiezen.

In deze film is ze Tilly, een kleermaakster die na een langdurig verblijf in Parijs terugkomt in haar Australische dorpje. Er is een reden dat ze lang is weggebleven, zo ervaren wij: ze is door het dorp aangewezen als de verantwoordelijke voor de dood van een jongen uit hun midden.
Wij leren al snel dat die jongen een enorme pestkop was, dat ie er op zijn minst om vroeg om te worden aangepakt, maar dat hoeft an sich nog geen reden te zijn voor zijn dood.
Tilly's moeder is sinds haar vertrek een verwaarloosde vrouw geworden, een kluizenaar die door het hele dorp wordt gemeden. Tilly is vast van plan achter de waarheid te komen, ze wil schoon schip maken, ze wil een rein geweten.
Haar Parijse jaren maken haar te excentriek voor dit dorp, menig nek verrekt wanneer zij zich vertoont. Maar kleren maken, dat kan ze. En al snel blijkt dat het dorp - ondanks al hun bezwaren tegen haar - toch graag een jurk van haar makelij willen hebben. Tilly denkt dat ze zich daarmee invecht in het dorp, maar de bevolking blijkt hardleers. Slechts één enkele man interesseert zich voor haar en wil met haar op zoek naar de waarheid. En naar meer, zo zal blijken. Heel langzaam lijkt Tilly te ervaren dat ze toch niet de vervloekte vrouw is, de heks met dat ellendige bestaan. Maar dan..

Met : Kate Winslet, Liam Hemsworth , Judy Davis , Hugo Weaving

The Grand Seduction - Don McKellar

The Grand Seduction op IMDb (7,0
Er moet een naam zijn voor dit genre, ik noem het voor het gemak maar "plattelandsfilm". Ik houd ervan. Altijd is er een kleine dorpsgemeenschap in het nauw: bedreigd door werkloosheid, ontvolking, oprukkende industrie et cetera. En altijd zijn het de vereende krachten die maken dat David net op tijd zijn Goliath weet te verslaan.

Hier zitten we op een plek die zich niet eens dorp noemt. Een verzameling huizen aan een haventje (In Canada, for that matter) dat getroffen is door de vernieuwde visregels. Niets mag meer, de visserij staat droog en meer dan de helft van het dorp zucht onder een uitkering. Pogingen om nieuwe industrie binnen te halen mislukken omdat die steeds zeggen dat het dorp basisbenodigdheden mist: er is niet eens een dokter en de burgemeester is vertrokken om elders in loondienst te gaan.
Er komt licht aan de horizon als er op het vasteland een jonge arts wordt gearresteerd op het vliegveld. Cocaïne in zijn tas. De douanier in functie is toevallig de oud-burgemeester, die belt direct oude plaatsgenoten op: ik heb er eentje. Zullen we hem voor straf een maand dorpsdokter laten spelen?
Zo gaat het. En u snapt al dat die mondaine dokter het leven in dat trage plaatsje langzamerhand heel leuk gaat vinden. En er is een love interest. En de grote leugen van het dorp, dat men allerlei maren de wereld in helpt om het de dokter hier maar naar zijn zin te laten hebben, die gaat natuurlijk aan het eind uitkomen.

Geeft niks, de film is zeer vermakelijk, al werpt het verhaal tien keer zijn schaduw vooruit. Ik vond m te doen. En Brendan Gleeson is gewoon een fijn acteur.