zondag, december 16, 2018

Jusqu'á la garde - Xavier Legrand

Jusqu'á la garde op IMDb (7,6)
Sodeju, die was heftig. Dat zag ik even niet aankomen. De Engelse titel van de film is "Custody" en dat zegt al iets meer. Het betekent zowel "voogdij" als "bewaring" , waarbij je daar moet denken aan "huis van.." en "in...".
We zijn getuige van een totaal uit de hand gelopen scheiding. Twee incompetente ouders die allebei vasthouden aan hun rechten op de kinderen. En die daarmee de kinderen ongelooflijk duperen.
Moeder is een onmachtige vrouw, weigerachtig om ook maar een centimeter toe te geven als het gaat om de omgangsregeling. Vader is een explosieve botterik, die probeert over te komen als lieve knuffelbeer en zorgzame papa, maar die alle kenmerken in zich heeft van stalker en mishandelaar.
De oudste dochter is 18 en weet aardig aan de spanningen te ontsnappen, maar zoontje Julien zit er middenin. Hij kan er niet onderuit, hij moet af en toe tegen zijn wil een weekend doorbrengen met zijn vader. Obstructie heeft geen zin, want hij weet dat vader dat vervolgens weer tegen moeder zal gebruiken.
Alle bekende pesterijen komen voorbij, er wordt door beide partijen vol op het sentiment gespeeld terwijl het jongetje steeds meer beschadigd raakt. Als moeder stiekem een verhuizing rond krijgt, zonder dat ze vader op de hoogte brengt van verblijfplaats van en communicatiemogelijkheden met zijn kinderen , dan weten wij allang wat iedereen allang vreest: een escalatie is onvermijdelijk.

Pijnlijk onderwerp, maar het fraaie acteerwerk maakt het wel een boeiende film.

Met : Lea Drucker, Denis Ménochet, Thomas Gioria

12 strong - Nicolai Fuglsig

12 strong op IMDb (6,6)
Noem me dapper, noem me eigenwijs, maar noem me vooral goedgelovig. Elke keer als er een film van dit genre uitkomt, weet ik vooraf wat ik kan verwachten. Weet ik eigenlijk ook dat ik het over moet slaan omdat ik er als filmkijker niets uit haal. Toch ga ik kijken, omdat ik het als veelvraat als een "verplichting" voel, er kan er immers zomaar een tussen zitten die de boel anders benadert.

Welnu, dat is bij "12 strong" niet het geval. Een van-dik-hout-zaagt-men-planken-film over een legereenheid die natuurlijk onverschrokken op weg gaat naar militair succes. In dit geval is het een speciale gevechtseenheid die direct na de aanslagen op het WTC richting Afghanistan wordt gestuurd om Al Qaeda, de plegers van die aanslag, aan te vallen en van slagkracht te ontdoen.
Uiteraard hebben we te maken met een twijfelende kapitein, die eigenlijk weg wilde bij zijn eenheid en juist niet weg bij zijn gezin. Deze Mitch Nelson heeft geen gevechtservaring, waardoor hij door legerleiding en enkele teamleden aanvankelijk sceptisch bekeken wordt.

Ze worden, 12 man sterk, gedropt in Oezbekistan en moeten vanuit het noorden een doorgang zien te bevechten naar de strategische plaats Mazar-I-Sharif. Als die stad zou kunnen worden ingenomen, neemt de sterkte van Al Qaeda direct met forse percentages af.  Om zover te kunnen komen moet ze dwars door het barre Afghaanse land heen gebieden en valleien veroveren. Dat lukt alleen met behulp van generaal Dostum, een oude stamleider die van oudsher een enorme hekel heeft aan Taliban en Al Qaeda.

We kijken zo'n twee uur lang naar knokkende mannen in fraaie landschappen en aan het eind - spoiler alert- bereiken de mannen de gewenste stad. Tussendoor is er veel onderlinge strijd, valt de hulp van de Afghaanse ruiter-generaal weg, vechten ze op paarden tegen tanks en raketwerpers en wordt er danig aan de moraal gemorreld. U kent het wel.


Met : Chris Hemsworth, Michael Shannon, Navid NeghabanMichael Pena

maandag, december 10, 2018

Rams (Hrútar) - Grimur Hàkonarson

Rams op IMDb (7,3)
Soms lijkt het leven bedrieglijk simpel. Beetje werken, potje koken, pitten, weer beetje werken. Het is allemaal schijn, mensen, onder die bovenlaag liggen vele (soms pijnlijke) verhalen.
Gummi is een schapenboer. Al heel zijn leven, hij weet niet beter. Dag in dag uit, weer en wind: altijd is hij met zijn beestjes bezig. Wanneer hij net over zijn erfafscheiding een ziek dier ontdekt en aarzelend over het hek stapt, weten we dat er iets aan de hand is. Bij terugkeer bij zijn huis wijst hij de buurman zonder woorden, slechts met zijn duim, de kant van het veld op: de man zal zijn beesten moeten checken.
De beide schapenboeren leven in onmin, al jaren, en gaandeweg komen we achter de oorzaak. Als Gummi bij de "ram van het jaar" verkiezing het nakijken heeft en de prijs naar zijn buurman Kiddi ziet gaan, knapt er iets. Hij wil de beslissing aanvechten, gaat op onderzoek uit en meent bij de succesram een ziekte te constateren. Als dat zo is, als het scrapie is, dan is dat desastreus voor Kiddi, maar ook voor Gummi en zelfs voor alle boeren in het hele dal. Dan zal de veestapel vernietigd moeten worden.
Het dorp verdenkt Gummi van rancune en reageert aanvankelijk sceptisch. Totdat inderdaad het hoge woord eruit is: er moeten radicale maatregelen genomen worden, het dal moet twee jaar "op slot".
Buurman komt uiteraard verhaal halen bij de veroorzaker. De twee blijken broers en praten al veertig jaar niet meer met elkaar. Nu komt langzamerhand het hoge woord eruit: elk van hen zoekt zijn eigen motivaties, elk zoekt zijn eigen manier voor het weer oppakken van zijn eigen bestaan. Rammen zijn koppig, u weet dat vast wel.
Een kleine film, bij vlagen heerlijk stoïcijns, mooi inkijkje.


Met :  Sigurdur Sigurjonsson, Theodor Juliusson

zondag, december 09, 2018

Beautiful Boy - Felix van Groeningen

Beautiful Boy op IMDb (7,3)
BAM! Dendert er aan het eind van het jaar nog even een film mijn top5-lijstje binnen. Wat een ijzersterk drama, wat een manifeste film. Al heel snel was ik over mijn Steve Carell-scepsis heen: de droogkomiek laat zien van meerdere markten thuis te zijn en speelt een sterke dramatische rol.

De film is gebaseerd op waargebeurde feiten en put daarbij uit maar liefst twee boeken: zowel de vader (David Sheff) als de zoon (Nicolas Sheff) schreven een boek over deze uitputtende periode.

De prachtige jongen uit de titel is naast lief en creatief ook nog eens een onverbeterlijke junk. We zien de wording van een zwaarverslaafde jongeman, van de eerste blowtjes tot de gruwelijk griezelige crystal-meth porties die hij tot zich neemt. Aanvankelijk kan vader hem volgen, hem voor een deel behoeden. Hij weet waar hij over praat, hij heeft zijn aandeel wiet wel gehad maar kan het als jeugdzonde af doen.
Zo sterk is zijn zoon niet: het gaat van kwaad tot erger, we herkennen het patroon van liegen en bedriegen, van doorprikbare excuses en uitvluchten. David doet zijn best, praat veel maar merkt al snel dat ouderlijke liefde niet voldoende is om de flashy honger van de naar euforie snakkende jongen te stillen. Zijn ex-vrouw is op afstand, zijn huidige vrouw kan goed overweg met haar stiefzoon maar merkt dat zulks niet tot enige invloed op zijn gedrag leidt.
Afkickcentrum in en uit, betere periodes en vervolgens weer een grote terugval: het scenario is bekend, drugsverslaving gaat zijn vernietigende weg. Er komt een moment dat niemand meer in staat is om te helpen en alleen een radicaal moment de oplossing kan brengen.

Als kijker lijdt je mee. Het is best een sympathiek ontwapenend joch, je ziet de vader (en de andere opvoeders ook trouwens) alle empathie in de strijd gooien, maar geen van allen dringen ze door. Steeds hellender wordt het vlak.

Aangrijpend verhaal, aangrijpende beelden ook soms. Goed acteerwerk. En een wonderschone muziekscore: van Mogwai naar Sigur Ros tot aan het eind de fantastische "Symphonie no. 3" van Henryk Gorecki. Met een dikke keel deze film ondergaan, het kan niet anders. TIP: blijf de gehele aftiteling zitten, je krijgt nog een wrang cadeautje.

Met : Steve Carell, Timothée Chalamet, Maura Tierney

Detroit - Kathryn Bigelow

Detroit op IMDb (7,4)
Gruwelijke film. Maar eigenlijk wel goed. Het gruwelijke zit hem niet alleen in de agressie, maar vooral in het racisme. En het feit dat het op waarheid gebaseerd is, op een periode uit een nog niet eens zo grijs verleden. Dat geeft deze film urgentie, maar ik waarschuw dat het geen gemakkelijke kijkervaring is.

Het kostte me een kwartier om uit de enorm heftige start van de film een verhaallijn te kunnen destilleren. Pas vanaf dat moment volgen we een specifieke groep jongeren: een zwarte zanggroep die op het punt staat bij Motown Records door te breken. Net als ze op de talentenjacht aan de beurt zijn, komt het bericht dat de zaal ontruimd zal moeten worden vanwege de rellen en plunderingen in de buurt. Die zijn dan al drie dagen aan de gang, na de raciaal getinte ontruiming van een illegaal café. Let wel: dit is allemaal waar gebeurd he, in 1967 was het nog enorm lastig voor de Afro-amerikaanse gemeenschap om een plekje te veroveren in de maatschappij.
Twee van de zanggroep-leden belanden in een goedkoop hotel waar ze een nachtje willen schuilen voor de heftigheden op straat. Er staan wat leuke ontmoetingen op stapel, totdat ze binnenvallen in een hotelkamerfeestje waar een klein "geintje" de hele zaak doet ontbranden. Een van de aanwezigen wil leuk doen en vuurt met een ongevaarlijk startpistooltje op de legereenheden die de straat bevolken. Het leger en de polite reagerent hypernerveus en starten een jacht op "de sluipschutter".
Arrestaties volgen, de zaken escaleren en van de aanwezige politieagenten is een deel totaal het pad kwijt: zonder moreel besef doen ze "hun werk" en proberen ze de bekentenissen uit de arrestanten te persen. Dat gaat fout.

Zoals gezegd: op waarheid gebaseerd, maar dat maakt de zaak niet minder heftig. Ik werd vanaf de bank nogal boos op zoveel historische onmenselijkheid. Blij dat Kathryn Bigelow in die recente geschiedenis blijft roeren.

Met : John Boyega, Anthony Mackie , Algee Smith


vrijdag, december 07, 2018

Cold War (Zimna Wojna) - Pawel Pawlikowski

Cold War op IMDb (7,8)

Helemaal mijn ding , dit. Arthouse ten volle, losjes op de waarheid gebaseerd, melancholische sfeer, prachtige muziek en dito zwart-wit beelden. Het verhaal zelf is eigenlijk de minst scorende component van deze film. Sfeer, beeld en geluid bepalen voor mij veel meer de ervaring van een bijzondere kijkgebeurtenis. Durf je een beetje van de gebaande paden te kijken, kijk dan deze.

Eind jaren 40, Polen is nog aan het bijkomen van de Tweede Wereldoorlog. Ze beseffen dat ze nog maar net uit de ene nachtmerrie zijn ontwaakt terwijl ze de andere al binnenstappen: het Sovjet-regime start een onverbiddelijke onderdrukking van het volk, de euforie van de vrijheid verdwijnt hardlopend aan de horizon. Toch zal blijken dat , hoe zwaar de knechting ook is, de geest niet altijd te beteugelen valt.

Wiktor reist met een tweetal collega's dwars door Polen heen om als een heuse Alan Lomax registratie te doen van de langzaam verdwijnende volksmuziek. Op het platteland trekken ze met hun recordertje langs boerderijen en armoedige huizen om de oude , vaak zeer dramatische liederen voor de eeuwigheid vast te leggen. Wanneer ze eenmaal voldoende materiaal hebben, beginnen ze aan hun volgende stap: er moet een zang- en dansgroep worden opgestart die al die liederen gaat vertolken, die daarmee op tournee kan. Eerst door het binnenland uiteraard, maar bij gebleken succes kan het hele Warschaupact meegenieten. Veel jongeren melden zich aan, onder hen bevindt zich de mysterieuze Zula. Een prachtige vrouw met een rebelse uitstraling en een tamelijk dubieus verleden. Ze werkt zich door de audities heen en wordt een van de leading ladies van het Mazurka-gezelschap.
Langzaam ontwikkelt zich genegenheid tussen de pianist-dirigent en de zangeres-danseren. En langzaam maakt die genegenheid plaats voor een allesverzengende liefde.
Wiktor smeedt een plan om tijdens een tournee naar het Westen te ontsnappen. Dat lukt hem, maar Zula haakt op het laatste moment af. Dan pas begint het echte spel: is hun liefde sterk genoeg om te overleven in totalitaire tijden? Zullen ze elkaar ooit nog zien, nu er zo'n dik Ijzeren Gordijn tussen hen in hangt?

Zoals gezegd: de muziek is prachtig, gek ben ik op die weemoedige levensliederen vol dood en verlangen. Ik ga de soundtrack opsporen.
Wat mij betreft is deze film een lust voor het oog. EN voor het oor.

Met : Joanna Kulig, Tomasz Kot , Borys Szyc

Wonder - Stephen Chbosky

Wonder op IMDb (8,0)
Jaja, dat weet ik natuurlijk zelf wel. Dat dit bedoeld is als een ongelooflijke draak. En toch zal ik moeten toegeven dat er voldoende ontroerende en pakkende momenten in zitten om dit heel geen slechte film te noemen. Een 8,0 op IMDb zegt namelijk ook wel iets.

Auggie is geboren onder een slecht gesternte. Hij komt met een volledig mismaakt gezicht ter wereld. Vele operaties later is het weliswaar enigszins toonbaar, maar nog altijd draaien de mensen hun hoofd om wanneer ze Auggie in het openbare leven ontdekken. Hij verbergt zich dan ook het liefst in zijn NASA-helm, daarin kan hij dromen van de grootste daden die hij toch van plan is te doen.
Aan liefde ontbreekt het hem niet: zijn ouders zijn zorgzaam, begrijpend, soms niets-ontziend, maar ook grappig. En zijn zussie benadrukt steeds maar wat een bijzonder broertje hij is.

Op een leeftijd gekomen dat hij er aan moet geloven, krijgt Auggie van zijn moeder te horen dat zij stopt met het privé-onderwijs, zoonlief zal nu toch echt naar een heuse school moeten. Natuurlijk wil hij niet, natuurlijk gaat het ook helemaal mis daar. Pestkoppen zitten nu eenmaal in elke klas en hij is natuurlijk een makkelijk mikpunt. Zijn enige lichtpuntjes zijn de natuurkundelessen, waarin hij zijn gaven kan laten zien. Stukje bij beetje komt er bij sommige klasgenoten een ontbolstering, maar er zijn altijd nog die etterbakjes die los gaan op hem. Wie gaat er aan het langste eind trekken?

De film is vooral goed omdat hij ook volop aandacht besteed aan het andere kind in het gezin. Zijn zusje is te normaal, ze moet proberen te accepteren dat alle aandacht uitgaat naar haar "probleembroertje". Ze snapt het, maar het is niet altijd makkelijk. Feitelijk smeekt ze om aandacht van haar ouders, die echter ook vaak geen kant op kunnen. Dat is wat mijn betreft een van de grote pluspunten van deze film, het geeft de film geloofwaardigheid.

Met : Jacob Tremblay, Owen Wilson, Julia Roberts, Izabela Vidovic

donderdag, december 06, 2018

Like Father Like Son (Soshite chichi ni naru) - Hirokazu Koreeda

Like Father Like Son op IMDb (7,8)
Uiteraard had ik van de reputatie van deze film gehoord, ik had  hem echter nog steeds niet gezien. Enige tijd geleden nam ik hem op van tv, gisteravond was er goed voor.

Wat een schoonheid van een film. Voor mij een behoorlijk goede illustratie van de complexiteit van de Japanse maatschappij. Er is een standenverschil, er is een traditie-probleem en er is een moraliteit en onderdanigheid die normaal contact vaak behoorlijk in de weg zit. Deze film heeft het allemaal.

We vallen binnen in het gezin van de onuitstaanbare yup Ryota. Hij is architect, werkt zich kapot (zoals dat in Japan hoort) en is niet echt een innige vader voor zijn zoontje Keita. Die krijgt alle Spartaanse regelgeving over zich heen die volgens pappie hij een succesvolle opvoeding horen. Tucht, zou ik het bijna noemen. Hij moet pianospelen, hij moet succes boeken op school, hij moet nederig zijn naar zijn ouders: alleen zo kan hij later net zo succesvol carrière maken als paps. Wij zien inmiddels dat het joch daar onder lijdt (en dat zijn vrouw dat eigenlijk ook doet).

Telefoon. Het ziekenhuis. Pas nu blijkt dat er iets is mis gegaan bij de geboorte van Keita. Hij blijkt te zijn verwisseld met een ander op die dag geboren jongetje, een verpleegster met wroeging bekent dat ze dit gedaan heeft. We leren ook al snel waarom: het andere jongetje kwam uit een armoedig gezin, terwijl de familie van Keita aan alle kanten uitstraalde dat er geld teveel is en dat men denkt dat alles te koop is.
Het lijnenspel is duidelijk: vader vindt achteraf verklaring in het in zijn ogen mislukken van zijn zoontje, moeder verwijt zichzelf dat ze niets gemerkt heeft maar worstelt heel erg met het feit dat ze enorm aan het jongetje gehecht is. Als men dan ook nog eens de andere familie - en daarmee hun bloedeigen zoontje- ontmoeten, is de ontregeling compleet. Het andere gezin is alles wat zij niet zijn: sjofel, slordig, sloebers. Maar tegelijkertijd ook vele malen vrolijker en ongecompliceerder.

Aan alle kanten beginnen gewetens op te spelen: men weet dat het onvermijdelijke moment van uitwisseling van de kinderen eraan komt, men weet ook dat daarmee in beide gezinnen alle settings veranderd zijn. En de vraag is wie er mee om kan gaan en wie niet. En wie er slachtoffer wordt en wie niet.

Prachtig verfilmd, mooi ingetogen. Het is moeilijk om je sympathie eerlijk te verdelen over de diverse rollen, het maakt de film enorm sterk.

Met : Masaharu Fukuyama , Machiko Ono, Yoko Maki, Lily Franky

dinsdag, december 04, 2018

Du forsvinder (You disappear) - Peter Schonau Fog

Du Forsvinder op IMDb (5,9)
Stevig psychologisch drama dat lang één kant op lijkt te gaan maar toch tijdig afsplitst in een tweewegsysteem.
We leren het gezin kennen tijdens een autorit op vakantie en al direct schuift onze sympathie in de richting van de vrouw. Dit omdat de man toch wel heel veel trekjes vertoont van prototype narcistische vent.
Dat oordeel blijkt al snel juist, de man lijkt ontoerekeningsvatbaar te zijn en treft met zijn gedragingen niet alleen zijn gezin, maar ook iedereen om zich heen. Vooral de school waar hij directeur is, heeft veel onder zijn impulsieve acties te leiden. Het leidt zelfs tot een faillissement van de private school.
Er volgt een rechtszaak, die voor ons gelardeerd wordt met flashbacks. Niet alleen leren we steeds meer over de onberekenbare gekte van Frederik (en uiteraard ook over de oorzaak: de verdediging gooit het op de in Frederik's hoofd aanwezige tumor). Maar ook leren we dat vrouwlief Mia niet altijd zuiver op de graat is. Het zoontje van het gezin kan niet anders dan hoofdschuddend en huilend kijken naar de gedragingen van zijn ouders, die wat hem betreft allebéí rijp zijn voor opname.
We kijken richting ontmaskering, richting een voor iedereen ontluisterend einde.

Met : Trine Dyrholm, Nikolaj Lie Kaas, Michael Nyqvist

zondag, december 02, 2018

Das Schweigende Klassenzimmer - Lars Kraume

Das Schweigende Klassenzimmer op IMDb (7,5)
Als u de kans krijgt, ga deze film zien. Vooraf wil ik u waarschuwen dat het geen prettige film is. Maar wel een erg goede. Het vieze gezicht van totalitarisme krijgt u te zien: u kijkt het fascisme recht in het onprettige smoelwerk. De film is noodzakelijk, de film is urgent: het verhaal moet worden verteld, vooral omdat het waargebeurd is (en nog niet eens een mensenleven geleden).

1956, Oost-Duitsland. Twee studenten uit de eindexamenklas horen - bij een heimelijk bezoekje aan het westelijke deel van Berlijn, dat kon toen nog - in het Polygoon-journaal van de opstand in Hongarije. Ze horen van de gruwelijke maatregelen van het Sovjet-regime, ze horen van de wil van het volk om zich te ontworstelen aan het Warschaupact. Ze horen van de slachtoffers die daarbij vallen en willen iets doen. Immers, een socialistische volksrepubliek zou sympathie moeten tonen met andere volkeren.
Ze besluiten tot een stil protest: in de klas vangen ze de les aan met twee minuten zwijgen. Twee minuten slechts, die hun levens voor eeuwig zullen veranderen. Ze worden op het matje geroepen maar tonen een opmerkelijke solidariteit. "Dat gaat zomaar niet" , denkt de volgzame leraar , en de zaak wordt geëscaleerd. Eerst naar de onderwijsinspectie, vervolgens zelfs naar het ministerie.
De leerlingen spreken een gezamenlijk excuusscenario af, maar komen er niet mee weg. De minister en de inspecteur spelen het hard: er wordt gedreigd met verwijdering van school, met het verbod examen te doen en uiteindelijk wordt er zelfs gespeeld met de banen en inkomens van hun ouders.
Een psychologisch zware test volgt: wie zal er het eerst bezwijken onder de druk? Wie zou de verrader kunnen zijn, als ie al opstaat?
De jongeren worden totaal overrompeld door de aanpak van de autoriteiten, die al snel het woord "contrarevolutie" in de mond nemen en een beroep doen op de solidariteit van genossen und genossinen. Een griezelig spel, dat iedereen in zijn eigen bestaan bedreigt. Hoe ver gaat het regime om deze aanvankelijk onschuldige actie de kop in te drukken?

Het is een lange film, maar hij verveelt werkelijk geen moment. Beurtelings verschuift je sympathie van klasgenoot naar klasgenoot, het is niet moeilijk om ieders beweegredenen te begrijpen.
Fantastisch gemaakt, heel sterke film.

Met : Tom Gramenz, Jonas Dassler, Lena Klenke , Leonard Scheicher

American Made - Doug Liman

American Made op IMDb (7,2)
Het is dat het er vooraf bij wordt vermeld: "deze film is op waarheid gebaseerd".  Anders zou je het namelijk niet geloven. Dan is het té onwaarschijnlijk dat iemand zo lang wegkomt met iets dat niet gewoon dubbelspel is, nee, het is vierdubbelspel. En dan ook nog eens met partijen die de geschiedenis in zijn gegaan als de bloederigste en misdadigste ooit. Maar heus, het schijnt allemaal min of meer zo gebeurd te zijn.
We schrijven eind jaren 70. Barry Seal is een piloot bij TWA Airlines, die dat op het oog avontuurlijke baantje maar saai vindt. Soms, op lange vluchten, faket hij wat turbulentieproblemen om maar een keer zijn echte pilotenkunsten te kunnen toepassen. En, voor een stukje bijverdienste, hij smokkelt sigaren vanuit Cuba naar de VS. Steeds in kleine hoeveelheden, zodat het niet opvalt en hij toch iets bijverdient op dat "matige" pilotensalaris.
Tegen zijn verwachting is, is zijn randcriminele gedrag opgevallen, hij krijgt bezoek van een CIA-agent. Die confronteert hem, maar biedt hem een uitweg. Als zij hem van een vliegtuigje voorzien, kan hij wapens gaan brengen naar de Midden- en Zuidamerikaanse verzetsbewegingen die in die jaren volop steun krijgen van de VS. Nicaragua, Colombia, Panama: overal zitten de brandhaarden.
Barry heeft weinig keus, hij begint voor zichzelf en vliegt met een kleiner vliegtuigje over de regenwouden. Al snel belandt hij in een wespennest: sommige revolutionairen blijken helemaal niet zo'n hoogdravende gedachte te bezitten: eerder nog dan een nieuwe wereld willen ze gewoon geld verdienen. Barry kwadrateert zijn werkzaamheden: wapens naar de ene partij, waarna hij van hen naar een andere weer drugs vervoert. En vervolgens het geld terug naar de VS.
Dat gaat goed zolang het goed gaat. In no time handelt Barry met Escobar, met Noriega én met de CIA. Die laatste partij is dan weer niet blij dat hun wapens niet allemaal op de juiste plek terecht komen. Inmiddels is de VS bij het tijdperk Reagan aangekomen en is er een officieuze "war on drugs" afgekondigd. Officieus, zeg ik, want Amerika snapt best dat met die drugs ook de contra's gefinancierd kunnen worden, u kent de geschiedenis.
Seal zet ondertussen een complete economie op in het kleine stadje van waaruit hij zijn zaakjes coördineert. Zijn CIA-dekmantel zal op een gegeven moment niet meer genoeg zijn om andere opsporende organisaties (reguliere politie, DEA, FBI en de Amerikaanse FIOD-variant) van zich af te houden. Eerlijk duurt het langst, maar die eerlijkheid is Seal reeds lang kwijt.

Met : Tom Cruise, Domhnall Gleeson, Sarah Wright

M.F.A. - Natalia Leite

M.F.A. op IMDb (5,7)
Nee, het heeft niets met vloekwoorden te maken. MFA staat voor Master of Fine Arts. Dat wil zeggen dat we hier dus kijken naar de kunstacademie.
Noelle volgt die opleiding (de kunstschilder-richting) maar het gaat niet vanzelf. Haar werk wordt steeds als technisch zeer goed beoordeeld, maar het mist bezieling volgens haar hoogleraren en ook volgens haar studiegenoten. Als ze er nu maar eens iets meer afwijkends, iets meer emotie in zou kunnen leggen.
"Careful what you wish for", kent u die uitdrukking? Want het is wat de hele klas over zich heen krijgt, het werk van Noelle maakt een transformatie door waarvan (aanvankelijk) alleen wij de oorzaak weten.
Op een feestje wordt ze door een medestudent verkracht. Geschokt trekt ze zich terug, haar roommate probeert haar op te peppen om zichzelf bij elkaar te rapen. Dat probeert ze. Er wordt vervolgens met haar melding bij schoolleiding en bedrijfspsyholoog vervolgens relatief weinig gedaan (sterker nog: de vraagstelling wordt dermate suggestief gedaan dat ze aan zichzelf begint te twijfelen), Het is het kantelpunt in Noelle's opstelling: ze bijt zich erin vast, ze gaat op zoek naar lotgenoten en komt er al snel achter dat er een cultuur van verzwijgen op de campus hangt. Gaandeweg ontwikkelt ze zich tot een engel der wrake: als de zelfhulpgroepen zich allemaal blijken te richten op de slachtoffers en niet op het veranderen van het gedrag van de daders, knakt er iets bij Noelle.
Dit is het punt waarop wij merken dat de hoofdrolspeelster een dochter is van Clint Eastwood. Bijna , nou ja bijna: maniakaal gaat de dame haar weg. In haar eentje ruimt ze stuk voor stuk voormalige daders uit de weg, terwijl het de politie maar niet lukt om de dader van deze gruwelijke wraaktocht op te sporen. Noelle ontziet niets of niemand meer, alleen haar huisgenote is nog met haar on speaking terms. Ondertussen wordt haar schilderwerk steeds zwarter, steeds zwaarder en bij vlagen gruwelijk van toon. Hoe zou dat nou toch komen?

Met: Francesca Eastwood, Leah McKendrick, Clifton Collins jr.