The Foreigner - Martin Campbell

The Foreigner op IMDb (7,0)
 The Foreigner op Moviemeter (3,36)

The Foreigner op WIkipedia

Deze film stond onderaan de lijst op mijn harde schijf. Dat wil zeggen dat ie er al bijna een jaar op stond en binnenkort zou vervallen. Nu had ik dat geruisloos kunnen laten gebeuren maar ik herinnerde mij dat ik er - bij de eerste kijkbeurt enkele jaren geleden- toch el enige kwaliteit dan wel interesse-wekkende zaken in zag. Niet de gewelddadige kant (hoe zeer Jackie Chan in deze film ook laat zien dat ie ook nog wel wat andere kanten in zijn persoonlijkheid heeft) maar in ieder geval ook de aanwezigheid van Pierce Brosnan (langjarige crush van mijn vrouw) én het hoofdonderwerp: op een of andere manier ben ik altijd bovenmatig te charteren voor verhalen en series over "De Ierse Kwestie". Hoe een prachtig land en grotendeels dito volk toch ooit zo gewelddadig tegenover elkaar kon komen te staan. Het leek een religieuze grond te hebben maar iedereen die zich een beetje verdiept, weet beter: dit is een kolonialistiach verhaal, een verhaal over bezetting en gewelddadige overheersing. Deze film pakt hiervan ook een goed deel mee, al gaat het verhaal grotendeels over de compententiestrijd tussen twee ooit capabele mannen.

Mijn recensie van destijds (juli 2019) : BEGT recensie The Foreigner

Met: Jackie Chan, Pierce Brosnan , Lia Williams, Charlie Murphy

FIN - song :Cliff Martinez - Observe & Report

I was a teenage Sex Pistol - Nick Mead/ Andre Relis

I was a teenage Sex Pistol op IMDb (7,5)
 I was a teenage Sex Pistol op Moviemeter (3,67)

I was a teenage Sex Pistol op Wikipedia

"Bert is a truly fanatic Sex Pistols-fan", zo concludeerde meneer Veken, mijn toenmalige leraar Engels, toen ik in de klas een button op het neusvleugeltje van mijn bril bevestigd had. Wist ik veel, jochie van 16 en onder de indruk van de poses die de onruststokers uit Engeland aannamen. Uiteraard kocht ik de plaat (iets wat ik later nog een keer herhaald heb toen ik mijn "second life of vinyl" startte). Punk heeft me veel gebracht: uiteraard de muziek, maar ook vele vrienden en prachtige concerten. Niet dat ik er zelf volgens de geldende moderituelen bij liep, maar de attitude en de energie deden mij goed. Ik ging er hard op, zo gezegd. Niet verwonderlijk dan ook dat ik gisteren bij het betreden van de filmzaal al enkele oude bekenden tegenkwam, allemaal klaar voor een paar uurtjes nostalgie.

Het o zo brave Nederland deed het op dat moment nog met Spargo en Vader Abrahams Mieke toen in Engeland al het spel op de wagen ging: de rigoureuze politiek van Margret Thatcher, de nakende werkloosheid en de aanhoudende impact van de koude oorlog maakten dat een hele generatie opgroeide met de gedachte dat er voor hen geen toekomst was. Die gevoelens moesten eruit, de tijdgeest nodigde als het ware de kantelingen uit. Twee mensen in London voelden dat heel goed aan: modeontwerpster Vivienne Westwood en vooral haar "zakenpartner" Malcolm McLaren wisten heel goed wat ze moesten doen om een subcultuurtje op te richten. Hun kledingwinkel werd van naam veranderd in "Sex", winkelbediende Glen Matlock knutselde eigenhandig de gevelversiering in elkaar. De gevolgen zouden immens zijn.

Randfiguren voelden zich aangetrokken tot deze plek, Matlock had al snel door dat er met een paar bezoekers best een bandje op te zetten viel. Allemaal gespeend van muzikale kunde (nou: niet allemaal, want Matlock kon echt wel georkestreerde klanken uit zijn bas krijgen) clusterden ze zichzelf tot een rebels team. Een oefenruimte in, op advies van McLaren kwam er zelfs een zanger bij. Deze John Lydon bleek de katalysator te zijn voor een aantal jaren ophef. The Sex Pistols ontstonden met een knal, overrompelden radiostations, vernielden podia en zalen en - dat vooral - ontregelden de media met hun destijds spraakmakende vloeken en een totaal gebrek aan ontzag voor het establishment. Optredens, een tour en uiteindelijk bijna een plaat. Nou ja, die plaat kwam er wel maar Matlock maakte het niet meer mee. Niet als bandlid tenminste, hij werd er op vakkundige wijze uitgewerkt door McLaren en de inmiddels tot Johnny Rotten omgedoopte Lydon. Matlock was de muzikant van de club, maar niet zo punk qua uitstraling als John Simon Ritchie, die onder de geuzennaam Sid Vicious zijn vervanger werd op de basgitaar. Achteraf beschouwt Matlock het als een zegen, hij kan het immers allemaal navertellen. Iets wat hij in deze heerlijk onderhoudende documentaire dan ook met verve doet.

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Sex Pistols- Pretty Vacant (live in Stockholm)

State of Play - Kevin MacDonald

State of Play op IMDb (7,1)

State of Play op Moviemeter (3,44)

State of Play op Wikipedia

Gedegen politieke thriller, tot de nok toe gevuld met acteerkanonnen: Russell Crowe, Ben Affleck, Rachel McAdams, Helen Mirren, Robin Wright Penn). Gek genoeg had ik deze nog nooit gezien dus werd t tijd om hem een keer van de harde schijf te lanceren voordat ie ging vervallen. Ik werd aangenaam verrast want BEGTje houdt wel van films die journalistiek onderzoek naar politieke malheur uitlichten. 

Daar ziet het in het begin nog niet naar uit, want we lijken middenin een afrekening rond een drugs- of ripdeal te vallen. Een ding weten we al direct: onthoud het gezicht van de schutter, die gaat nog terugkeren. Journalist Cal McAffrey kent dat gezicht dan nog niet en loopt plichtmatig de gebeurtenissen af. Hij wil net zijn plichtmatige nummer een afronding geven als er in de stad plots een nieuwe ophef naar boven komt: de onderzoeker naar een politiek schandaal verongelukt in een metro, net voordat zij naar de hoorzitting over deze zaak kan reizen. Maar blijkbaar is niet het mogelijk corrupte handelen van de firma het onderwerp van gesprek, nee: de onderzoekster blijkt een affaire te hebben gehad met een Congresman. En de man die deze politieke functie bekleedt, is McAffrey's beste vriend. 
Hoewel hij feitelijk op een ander onderzoek zit en met lede ogen toeziet hoe dit belangrijke verhaal wordt toegewezen aan de (in zijn ogen) rookie Della Frye, Hij ontdekt al snel een verband tussen beide zaken en moet - onder hevige druk van zijn uitgeefster bij de Washington Globe- met Frye gaan samenwerken om van deze verhalen chocola te maken. En kijk: daar zien we het gezicht van eerder genoemde schutter opeens weer.

Met; Russell Crowe, Rachel McAdams, Ben Affleck, Robin Wright, Helen Mirren, Jason Bateman, Jeff Daniels

FIN - song :Creedence Clearwater Revival - Long as i can see the light

Dossier 137 - Dominik Moll

Dossier 137 op IMDb (7,3)
 Dossier 137 op Moviemeter (3,50)

Dossier 137 op Wikipedia

Hoewel ik door de jaren heen minder activistisch ben geworden, loop ik nog steeds wel af en toe een demonstratie mee. "The riots are the voice of the unheard", zo leerde ik in de nihilistische jaren 80, de tijd van de No Future-generatie. Kraken en woningnood, kernwapens, anti-imperialisme, armoede, klimaat en milieu, antiracisme en -fascisme: het was een gemotiveerde tijd. Daarmee ontwikkelde ik een haat-liefde verhouding met het gezag; daar ben ik dan wel veel milder in geworden maar ik zeg eerlijk dat er gisteren véél van die oude gevoelens boven kwamen toen ik deze film zag. "Dossier 137" is een sterke film (met een loeisterke Lea Drucker) die veel herkenning oplevert voor strijders voor rechtvaardigheid. Langzaam naar het kookpunt, zo'n film. De film is losjes gebaseerd op ware gebeurtenissen rondom de "gele hesjes"-protesten in het fulltime activistische Frankrijk (immers: dat is het land waar men véél films maakt over het handelen van politie-agenten. Denk aan "Police" maar denk vooral aan het bikkelharde "BAC Nord").

Parijs lijkt goed weggekomen te zijn: weliswaar zijn de protesten hevig geweest maar gelukkig bleven de rellen beperkt. Als de traangaswolken zijn opgetrokken, wordt aan beide zijden de balans opgemaakt. Stéphanie Bertrand gaat het toch nog druk krijgen: zij is intern onderzoeker bij de IGPN (Investigation General de Police National), een afdeling die het handelen van agenten en ME'ers onderzoekt tijdens de opstanden op straat. Er is aangifte gedaan door een moeder uit het verderop gelegen plaatsje Saint Dizier: haar zoon is geraakt door een kogel uit een "flashball"-gun. Een permanente hersenbeschadiging is het gevolg, de jongen is voor het leven getekend. 
Er moet worden uitgezocht waarom er is geschoten, onder welke omstandigheden de BRI-agenten hun werk deden. Stéphanie graaft zich in: ze weet dat dit onderzoek haar populariteit overal zal schaden. Haar zoon vraagt haar waarom iedereen de politie haat, haar ex (en vooral zijn nieuwe partner) vragen waarom zij (het handelen van) de agenten geen heldenstatus verleent, de moeder en de zus van de zwaar getroffen jongeman vragen zich af of de politie onaantastbaar is in zijn handelen. Stéphanie loopt tegen alle muren op, doch is vastberaden het recht te laten zegevieren. Daarmee legt ze zichzelf min of meer een straf op: ze komt erachter dat lang niet iedereen geïnteresseerd in een correct justitieel verloop.

Met: Léa Drucker, Jonathan Turnbull, Mathilde Roehrich, Pascal Sangla, Claire Bodson, 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Joe Dassin- Siffler sur la colline

La Grazia (aka Grace) - Paolo Sorrentino

La Grazia op IMDb (7,3)
 La Grazia op Moviemeter (3,50)

La Grazia op Wikipedia

Niet elke klap is raak, maar een filmliefhebber als yours truly veert flink op wanneer er een nieuwe film van Paolo Sorrentino verschijnt. Zijn "La Grande Bellezza" was een van de allerbeste films van het vorige decennium (althans voor mij), mede door het fenomenale acteerwerk van zijn filmmuze Toni Servillo. Diens onnavolgbare mimiek speelt hier opnieuw een hoofdrol. Sorrentino kiest opnieuw voor een verhaal dat in anderhalve minuut te vertellen is, maar pakt rondom de gebeurtenissen opnieuw heerlijk dramatisch uit. Ik ben ervan en zou het enorm jammer vinden als u dat niet bent. Ik kwam met warme gevoelens uit de voorpremière vandaan gisteren.

Het loopt al flink tegen het einde van zijn zoveelste termijn. En daar is president Mariano de Santis maar wat blij mee, hij is moe. Moe van alle repetitieve politieke processen, moe van de scherpe controle door zijn dochter (die in de gaten houdt of de Santis niet te veel rookt of te slechte dingen eet), moe van het gemis van zijn overleden vrouw, moe van de machtsstrijd die achter zijn rug om gespeeld wordt om zijn straks vacante positie te verwerven. Moe, maar niet verveeld: zijn gedachten zijn nog steeds springlevend.

Er liggen nog drie handtekeningen op hem te wachten, zwaarwegende handtekeningen ook: twee daarvan betreffen gratieverzoeken voor twee spraakmakende moordenaars, de ander gaat om het ondertekenen van een nieuwe euthanasiewet. U snapt: het zal gaan draaien om moraal, om geweten en om gevoeligheden in de maatschappij. De Santis wikt, De Santis weegt, De Santis overlegt met zijn adviseurs, met zijn dochter-assistent, met een jeugdvriendin en met een mogelijke opvolger. Overleggen prima, maar niemand zal De Santis' besluiten beinvloeden. Niemand anders dan hijzelf. Of...?

Met: Toni Servillo, Anna Ferzetti, Massimo Venturiello, Orlando Cinque, Milvia Miragliano

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : CNN Mikey - For my people

The Order - Justin Kurzel

The Order op IMDb (6,8)
 The Order op Moviemeter (3,26)

The Order op Wikipedia

Toen ik decennia geleden de film "Mississippi Burning" bekeek, was ik nog geschokt. Nu - door de jaren en de wol geverfd- heb ik dat minder. Nog steeds vind ik het gruwelijk om te beseffen hoezeer racisme en fascisme een maatschappij kunnen verpesten en welhaast vernietigen, maar ik heb geleerd om daar realistisch mee om te gaan. Immers: hun volgelingen zitten in diverse nationale regeringen, zitten in regionale en plaatselijke besturen. Nog maar enkele weken geleden werden op 100 meter van mijn huis ook White Power- bekladdingen aangebracht: nog steeds verontrustend maar al lang niet meer zo schokkend als 40 jaar geleden. We weten dat dit gedachtengoed zijn plaats heroverd heeft. 
Een lange inleiding om te vertellen dat "The Order" weliswaar spannend én misdadig is, maar niet meer tot zo'n schokeffect leidt als het dat in de vorige eeuw nog had gedaan. Pluspunten zijn het geloofwaardige acteerwerk (oa Jude Law, die ik vorige week nog als Vladimir Putin op het grote scherm aan het werk zagzag) en de mooi opgebouwde  ondersteunende rollen rondom de goeden en de slechten.

1983, de staat Washington. FBI-agent Terry Husk komt er vanuit Idaho naar toe om te werken aan een griezelige zaak: hij ziet verbanden tussen een reeks bankovervallen en berichten over een opkomende Arische beweging, verwant aan de Ku-Klux-Klan maar deze groep blijkt veel militanter: men drukt zelf vals geld, koopt daarvoor wapens waarmee men dan weer banken overvalt. Hun bedoeling is een beweging op te bouwen die straks over het hele land de gewapende opstand zal gaan leiden die moet leiden tot een gezellig blank Amerika, zoals het volgens hen ooit allemaal bedoeld was. 

Husk merkt enige weerstand binnen het lokale politiekorps, alleen de jonge agent Jamie Bowen is bereid hem van informatie te voorzien. Met dit kleine beetje hulp én met de druk van zijn FBI-collega Zillah Craig op zijn nek slaagt Husk er langzaam in de knopen te ontwarren: hij signaleert een machtsstrijd tussen de wat gematigder (?) Aryan Nation en de groepering van de hypermilitante groepering The Order, die onder aanvoering van hun leider Bob Mathews het revolutionaire pad bewandelt. Steeds nauwer sluit het net zich, steeds explosiever wordt het pad van the Order: een confrontatie tussen Husk en Mathews kan niet lang meer uitblijven.

Met: Jude Law, Nicholas Hoult, Tye Sheridan, Odessa Young, Alison Oliver

FIN - song : Jed Kurzel - The Order

The Wizard of the Kremlin (aka Le Mage du Kremlin) - Olivier Assayass

The Wizard of the Kremlin op IMDb (6,1)
 The Wizard of the Kremlin op Moviemeter (3,54)

The Wizard of the Kremlin op Wikipedia

De meningen waren verdeeld in Huize Begt. Bij het verlaten van de zaal begon mijn vrouw over de irritatie die de lijzige vertolking van Paul Dano bij haar opriep, terwijl ik enthousiast vertelde over het schitterende script waar deze film op drijft. Een groot deel van dat script vindt haar oorsprong in het boek "De Kremlinfluisteraar" van schrijver Giuliano di Empoli. Hoewel mijn vrouw gelijk had in haar typering van de hoofdrol (ik schrijf dat toe aan een stukje method acting) blijft voor mij toch staan dat de film je meesleept in een richting die je eigenlijk niet wil: het is natuurlijk not done om begrip te hebben voor de griezelige geest van Vladimir Putin, de wrede tsaar van het huidige Rusland. Maar in deze film van regisseur Olivier Assayas ga je mogelijk wel iets meer van 's mans drijfveren begrijpen. En dat is simpelweg knap gedaan. Wat mij betreft dus dik oké.

Op het moment dat wij de film instappen, is Vadim Baranov al uit de machtsmachine gestapt. Ver buiten zijn geboorteland Rusland ontvangt hij op zijn landgoed een Amerikaanse schrijver die een boek schrijft over de vermaarde Russische literatuurhelden. Want dat is wel waar Baranov vandaan komt: direct na de val van de muur duikt de belezen Baranov in een cultureel vacuüm: hij schrijft toneelstukken die gebaseerd zijn op de werken van in Sovjet-tijd verboden en verbannen schrijvers. Van toneelmaker wordt hij vervolgens programmamaker, een job waarbij hij zich laat financieren door de oligarch Boris Berezovski. Deze man heeft een uitstekende neus voor de verdienkansen die het Jeltsin-Rusland biedt. Baranov valt op door zijn heldere inzichten en wordt door Berezovski ingeschakeld om voorbereidingen te treffen voor de periode ná Jeltsin (immers, de president is een alcoholist op leeftjid, dat kan niet lang meer duren). Hun scoutingswerk leidt hen naar het hoofd van de Russische spionagedienst FSB: Vladimir Vladimirovitsj Poetin. Op het oog geen hoogvlieger, maar al snel blijkt dat iedereen deze man onderschat: standvastige waarden, een hoge ouderwetse moraal en een bikkelharde mentaliteit. Baranov wordt vertrouweling, Baranov wordt adviseur, Baranov wordt rechterhand, Baranov wordt de intelligentie van de Russische machtsmotor. Want als Putin hem één ding heeft duidelijk gemaakt, is dat het volgende: in het Westen draait alles om geld, waardoor ze dat uiteindelijk allemaal zullen kwijtraken. In Rusland, in Moskou daarentegen draait alles om macht. En je moet zorgen dat je die houdt. Baranov moet flink aan de bak om dat te realiseren, al beseft hij terdege dat hij altijd achterom zal moeten kijken.

Met: Paul Dano, Jude Law, Tom Sturridge, Alicia Vikander, Will Keen, Jeffrey Wright

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Franco Battiato- Omaggio a Giordano Bruno

One Battle After Another - Paul Thomas Anderson

One battle after another op IMDb (7,7)
 One Battle After Another op Moviemeter (3,71)

One Battle After Another op Wikipedia

Zelf zag ik de film al bijna een halfjaar geleden, maar mijn vrouw was nog louter bekend met de (lovende) kritieken op deze film. We zagen hem op een van de streamers staan dus gisteravond was daar een prima avond voor. 
En wat een feest was dit opnieuw: schitterend camerawerk (die achtervolgingsscene is waarlijk fenomenaal), een pittig actueel onderwerp (denk ICE, denk vluchtelingen en illegalen die het loodzwaar hebben in het Amerika van nu) en als the icing on the cake ook nog eens waanzinnig sterk acteerwerk. Wat mij betreft gaan er Oscars naar PT Anderson zelf, naar Teyana Taylor maar vooral naar Sean Penn (ik heb deze drie ook zelf in mijn voorspellingenlijstje staan, u snapt dat ik hoopvol ben). OBAA is een juweel van een film, ga toch kijken, mensen, ga kijken. 

Mijn recensie van september j.l. : BEGT Recensie One Battle After Another

Met: Leonardo Di Caprio, Sean Penn, Benicio del Toro, Regina Hall, Teyana Taylor, Alana Haim, Chase Infiniti

Land van Johan - Eddy Terstall

Land van Johan op IMDb (6,8)
 Land van Johan op Moviemeter (2,25)

Land van Johan op Wikipedia

Je kunt alleen maar respect hebben voor het oeuvre van Eddy Terstall: in een inmiddels decennia overspannende reeks wist de Nederlandse regisseur vaak scherp op de tijdgeest te zitten door films te lanceren die alleen maar uit ons land kunnen komen: de seksuele moraal, het vaak botte en openhartige taalgebruik en de afwijkende levensinzichten zouden het in buitenlandse producties simpelweg niet zo goed doen als ze dat hier wel doen. Het maakt kijken naar zijn films een aangenaam tijdverdrijf, al blijft er jaren later niet veel van over. Uitzondering hierop is natuurlijk het fenomenale "Simon", maar dat was dan ook voor Terstall zelf een wandeling buiten zijn eigen paden. "Land van Johan" haalt dat niveau niet, lang niet zelfs: wat mij betreft is het teveel een bij elkaar gesprokkelde verzameling onderwerpen die de Nederlandse jaren 70 een volledig op zichzelf staande periode moeten doen lijken. 

We komen binnen in het studentikoze leefwereldje van de provinciale vrienden Onno en Gijs. die in Amsterdam getuige zijn van de gevolgen van 1968: politieke bewustwording wordt gekoppeld aan the Summer of Love en de nodige verdovende middelen. De heren ontmoeten de vrijgevochten Sonja, die aanvankelijk niet wenst te kiezen tussen de twee gappies en daarom haar lichaam maar met beide heren deelt.
Dit leidt op wonderbaarlijke wijze niet tot een verwijdering tussen de twee mannen, ook niet als Sonja uiteindelijk de keuze voor student Nederlands Onno maakt. Onno is de artistieke van de twee, Gijs is zowel militanter als dromeriger. Terwijl op de achtergrond de opkomst van het Nederlandse voetbal plaatsvindt (Europacups, zilver op het WK 74) lopen de heren langs alle clichés die we over dit decennium kunnen verzinnen: hippies. communes, vrije seks, blowen, oliecrisis, gastarbeiders, Bhagwan, ontzuiling en ontkerkelijking. We krijgen in 120 minuten een totaal andere wereld die steeds meer dichtslibt naarmate het WK Voetbal in Argentinië van 1978 vorm krijgt. Vriendschap leidt soms tot teleurstellingen maar blijkt toch ook een vaste waarde om lastige tijden door te komen. 

Noot: in ieder geval een vétte voldoende voor de soundtrack. Een heerlijke wandeling door de Nederpop van toen.

Met: Bram Suijker, Roberta Petzoldt, Reinout Scholten van Aschat, Annemaaike Bakker, Ibrahim Hadi

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Herman Brood & His Wild Romance - Still Believe

The secret agent (aka O Agento Secreto)- Kleber Mendonca Filho

The secret agent op IMDb (7,4)
 The secret agent op Moviemeter (3,35)

O Agento Secreto op Wikipedia

Wat een wonderlijke film! Maar wat een mooie film ook. Lekker langdradig, een uitermate rustig verteltempo terwijl ondertussen de heftigste dingen gebeuren. Regisseur Kleber Mendonca Filho bewandelt ogenschijnlijk onbelangrijke zijpaden die pas later in de film van een ongelooflijk belang blijken voor de sfeer in de film. Want het is een gruwelijk verhaal waar we naar kijken, maar dat gruwelijke zit m vooral in de laagje voor laagje opgebouwde spanning. Een jaar na het fantastische "I'm still here" opnieuw een ijzersterke film over de periode van de Braziliaanse dictatuur, waardoor je jezelf afvraagt: hoeveel geschiedenislessen hebben we nodig om onder ogen te zien waar we nu weer middenin lijken te zitten? 

Onverstoorbaar - op het oog dan - rijdt hij met zijn karretje, een knalgele Kever, over de Braziliaanse snelwegen. Al bij de eerste beelden wordt het eerste laagje spanning zichtbaar: er ligt een lijk op het terrein van het pompstation waar Marcelo stopt voor een tankbeurt. Iedereen ziet het, maar niemand neemt maatregelen. Dat heeft alles te maken met de angst die er onder de bevolking heerst: niemand wil zich de argwaan en daaruit volgende woede van het regime op de hals halen. "Als ik niet kijk, heb ik het niet gezien. Wist ik er niets van."

Marcelo blijkt op de vlucht, hij rijdt richting kustplaats Recife. Daar waant hij zich voorlopig veilig voor de wraak van de corrupte ondernemer Ghirotti, de man die hem het vuur na aan de schenen legt omdat hij zijn leraarschap misbruikt zou hebben voor het aanvragen van patenten die het verdienmodel van Ghirotti zouden kunnen bedreigen. Die Ghirotti stuurt dus een moordcommando op hem af. Marcelo vindt in Recife onderdak bij een ondergrondse beweging van om diverse redenen tot outcast verklaarden. Hij blijft niet lang, zo verzekert hij: hij moet een paspoort bemachtigen en zijn zoontje ophalen bij zijn schoonouders, dan is hij weg. Maar eerst heeft hij nog de hulp van de - door en door corrupte- politie nodig om het identitieitsbewijs van zijn overleden moeder mee te nemen, het is het enige wat hem nog rest om haar bestaan te bewijzen. Onderduiken met zowel de politie als de maffia op je hielen, tijdens een periode van dictatuur: het wordt spannend.

Met: Wagner Moura, Maria Fernanda Candido, Gabriel Leone, Alice Carvalho, Udo Kier

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Angela Maria- Nao ha mais tempo

L 'inconnu de la Grande Arche (aka The Great Arch) - Stéphane Demoustier

L'inconnu de la Grande Arche op IMDb (7,1) 

L'inconnu de la Grande Arche op Moviemeter (3,50)

The great arch op Wikipedia

Grotendeels geslaagd drama dat is gebaseerd op het nauwelijks geslaagde project van de stedenbouwkundige dromen van de Franse premier Francois Mitterand (en uiteraard ook die van zijn opvolgers). Wat in ieder geval zeer bevredigend werkt, is het frisse acteerwerk van Claes Bang: hij is in haast alle scenes aanwezig, switcht makkelijk tussen de talen die hij voor deze ril moet spreken en maakt volstrekt helder aan welke interne kwellingen de artistieke wereld blootstaat in confrontatie met politiek en economie. Het maakt de film interessant: zelf ken ik Parijs niet goed genoeg om dit verhaal op waarde te kunnen schatten, maar ik sprak na afloop van de film een bezoeker die juist over dit protserige deel van de stad een scriptie had geschreven. Hij had genoten van de film. En dat deed er bij mij dus ook een schepje bovenop.

Begin jaren 80: de Franse president Mitterand komt de prijs uitreiken voor een architectonische wedstrijd die de binnenstad van miljoenenstad Parijs moet veranderen. En dan gunstig moet veranderen: in de lengteas van de Champs Elysées en l'Arc de Triomphe moet een gebouw komen voor het ministerie van Communicatie. En dat gebouw moet state-of-the-art zijn. Of beter: art-of-the-state zijn: het moet de grandeur van Frankrijk aan heel de wereld tonen. 
Het winnende ontwerp (een opzichtige kubus-vorm) is gemaakt door een volstrekt onbekende architect, een die tot grote schande van de organisatie ook nog eens uit het buitenland komt. De Deense Johan Otto von Spreckelen gaat er met de forsbetaalde opdracht vandoor, Maar men zal het hem niet makkelijk maken: von Spreckelen zal moeten samenwerken met Franse onderaannnemers, met de Franse politiek en volgens de Franse wetgeving. Hij mag dan rijkelijk worden beloond maar de stugge samenwerking breekt von Spreckelen langzaam op. Hij krijgt weliswaar dingen letterlijk van de grond, maar het duurt niet lang voordat hij alleen nog maar de president in zijn kamp heeft doordat hij de anderen van zich vervreemdt: zijn eisen betreffende materiaal en eigenheid van het ontwerp zijn te rigide om iedereen mee te krijgen. Von Spreckelen houdt stug vol maar dan zijn daar plots de presidentsverkiezingen.

Met: Claes Bang, Sidse Babette Knudsen, Xavier Dolan, Swann Arlaud, Michel Fau

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Armen Darbinyan - Ov Sirun Sirun

Allelujah- Richard Eyre

Allelujah op IMDb (6,0)
 Allelujah op Moviemeter (2,81)

Allelujah op Wikipedia

Deze stond chronologisch onderaan op de schijf, hetgeen inhield dat ie deze dagen zou gaan vervallen. Hoewel ik hem nog maar twee jaar geleden zag, vond ik het wel fijn deze nog eens te gaan bekijken omdat er zo'n fijne trits aan acteurs in zit. Ga maar na: Jennifer Saunders, Judi Dench, Derek Jacobi, David Bradley en Russel Tovey: dat is een fijn stukje van de fine fleur van de Engelse acteurswereld. Hup dus maar. 

Bij deze tweede kijkbeurt bleek dat ik het einde van de film nu een stuk beter kon hebben: ik wist het in een logischer historisch perspectief te plaatsen. Oordeel zelf.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie Allelujah (juni 2023)

FIN - song : George Fenton - Allelujah End Credits

Frost/Nixon - Ron Howard

Frost/Nixon op IMDb (7,6)
Frost/Nixon op Moviemeter (3,61))

Frost/Nixon op Wikipedia

Oudje, maar gek genoeg had ik hem nooit gezien. Terwijl dit toch echt een film was waarin enkele van mijn liefhebberijen samenkomen: dat ik verzot ben op film, dat wisten jullie al. Dat ik ook altijd met interesse de politiek volg, dat wisten jullie misschien nog niet. Die politieke interesse was nog niet helemaal gewekt ten tijde van het moment dat deze film behandelt (in 1974 was ik 13 en onschuldig), maar toen ik eenmaal de administratieve volwassenheid had bereikt, begon de interesse om te slaan in betrokkenheid: ik demonstreerde, ik flyerde en poster'de maar werd nooit lid van een partij. Misschien is de ene hoofdpersoon van deze film daar wel een beetje de mede-veroorzaker van: Richard Nixon werd de verbeelding van de macht. De gecorrumpeerde macht, met name. Niet overal gelukkig, er zijn gunstige uitzonderingen maar mijn beeld van de politieke VS is niet heel erg veranderd. Maar goed: u kwam hier om over deze film te lezen.

David Frost is een gevierde tv-presentator die populaire shows presenteert in Australië en in de UK. Dat had ie nog heel lang kunnen blijven doen, maar hij krijgt het in zijn bol: wanneer hij hoort dat de dan machtigste man op aarde, de president van de Verenigde Staten, tot aftreden is gedwongen vanwege zijn betrokkenheid bij een politiek schandaal, is hij gebrand op het idee deze man te interviewen. En niet zomaar een interview tijdens een show. Als het aan Frost ligt, houden Nixon en hij een reeks van urenlange gesprekken over enkele vooraf afgesproken hoofdpunten. Het laatste punt zou dan moeten leiden tot openheid over de gang van zaken rond Watergate.

Hoewel het idee briljant lijkt, krijgt Frost de financiering maar moeilijk voor elkaar: al zijn spaargeld gaat erin, het wordt een hachelijke onderneming die gaat bepalen of zijn carrière hierop strandt dan wel een grote vlucht neemt. De gesprekspartners formeren beiden een team, de sfeer wordt opgeklopt tot een bokswedstrijd: twee mannen in de ring, hun secondanten mogen alleen tijdens de pauzes even komen soigneren en souffleren. Frost lijkt zich te hebben vergist in de taaiheid van zijn gesprekspartner, langzaam ziet hij zijn project ineen zakken.

Met: Michael Sheen, Frank Langella, Kevin Bacon, Oliver Platt, Rebecca Hall, Sam Rockwell, Matthew MacFadyen, Toby Jones

FIN - song : Hans Zimmer- Money

The Old Oak - Ken Loach

The Old Oak op IMDb (7,1)
 The Old Oak op Moviemeter (3,52)

The Old Oak op Wikipedia

Film blijft een wonderlijk medium. Gisteravond verraste ik mijzelf ermee door deze film te herzien. En hoewel de film nog maar 2 jaar oud is, keek ik er ditmaal toch met een andere blik naar. Dat was niet omdat ik hem op ons nieuwe state-of-the-art OLED-scherm bekeek, nee. Het was omdat het onderwerp van de film (een klein stadje krijgt te maken met de plaatsing van een aantal asielzoekers) in mijn wijk plots heel erg actueel geworden is. Een burgeropstand werd bij ons nog net voorkomen, al ging het er bij demonstraties bij de opvanglocatie en het gemeentehuis erg heftig aan toe. Maar veel van de bewegingen in de film zijn 1-op-1 te projecteren op wat er in mijn eigen kleine stadje plaatsvindt. Ook valt te zien bij welke groep acteurs in de film ik me beter thuis voel, bij wie ik me zou aansluiten. 
Concluderend kun je over deze film dus zeggen dat oude meester Ken Loach opnieuw een heet hangijzer te pakken heeft. Ik vréét zijn sociaal drama, ik ben een enorme aanhanger van dit type film. 

Mijn recensie van destijds (december 2023) : BEGT recensie The Old Oak - dec 2023

FIN - song : Ethio Classical - Hannah

Yak Tasadef Sadeh (aka It was just an accident/Un simple accident) - Jafar Panahi

It was just an accident op IMDb (7,7)
 Yek Tasadef Sadeh op Moviemeter (3,65)

Un simple accident op Wikipedia

Iraanse film zijn nooit gemakkelijk, althans: de Iraanse films die het Westen bereiken. Doorgans een langzamer verteltempo dan we gewend zijn geraakt, doorgaans kleine menselijke vertellingen die in hun kleinheid juist symbool staan voor het grote verhaal erachter. Van de veelbekroonde regisseur Jafar Panahi (deze film won bijvoorbeeld de Gouden Palm in Cannes) is bekend dat hij een groot criticus is van het ayatollah-regime. Om die reden kon hij deze film dan ook niet (af)maken in zijn eigen land, hij week uit om dit verhaal alsnog te kunnen vertellen. Ik zag al andere films van Panahi, wist daarom ook dat ik niet teleurgesteld zou gaan worden. Opnieuw ging ik met ambivalente gedachten de zaal uit; arm volk, dat zij in hun prachtige land zo beknot worden door een repressief regime. Het Westen heeft Iran al jarenlang op de korrel, voor mij is het dan ook onbegrijpelijk dat we nu in bijvoorbeeld de VS precies dezelfde totalitaire dingen zien gebeuren. Repressief beleid heeft ongelooflijke impact op de levens van de gewone man. Ga er maar eens voor zitten, zie wat het met mensen doet.

Het jonge gezinnetje van Eghbal rijdt ogenschijnlijk vredig over de snelweg, totdat ze plots over een hobbel rijden. Een dier aangereden, zo blijkt, en dat heeft gevolgen voor hun rit: ze kunnen niet rechtstreeks naar huis maar moeten eerst langs de garage. Allemaal onschuldig, lijkt het, maar het krijgt grote gevolgen. Garagehouder Vahid namelijk hoort in zijn kantoortje boven aan de hinkende manier van lopen van de klant in zijn werkplaats dat deze man de folteraar moet zijn die in de volksmond "De Kreupele" is gaan heten. 

Alles komt weer boven bij Vahid en hij besluit tot actie over te gaan. Nadat zijn medewerker de auto van Eghbal heeft gerepareerd, volgt Vahid de man op diens weg naar huis. Wanneer Eghbal de volgende morgen zijn huis verlaat, sleept Vahid hem in zijn auto en rijdt naar de woestijn. Wraak is aanstaande! Nou ja, aanstaande, eerst wil Vahid zeker weten dat hij de juiste man voor zich heeft, daarvoor gaat hij informatie inwinnen bij een aantal bekenden. Uiteindelijk rijdt Vahid met vier mensen in zijn auto rond met een man van wie de meesten denken dat het hun beul is geweest. Ze willen hem wat aandoen, maar de stap naar geweld (en dus misdaad) is nog best groot. Daarvoor moeten ze het wel eerst eens worden met elkaar. Hoe? En wát? 

Met: Vahid Mobasseri, Mariam Afshari, Ebrahim Azizi

Gezien in : Cinema Oostereiland

Neil Young - Les Raisons de la colère (aka Neil Young - Stem van verzet) - Thomas Boujut

Neil Young- stem van verzet op IMDb (6,9)
 Neil Young- stem van verzet op Moviemeter (3,00)

Neil Young- Stem van Verzet op NPOdoc

Gevoelsmatig bewandelde muzikant Neil Young voor mij de omgekeerde weg: ik leerde hem begin jaren 70 kennen via de platen van mijn broers. Eeuwig op zoek naar een hart van goud, eeuwig klagend over wat injectienaalden allemaal met hem gedaan hadden. Interessante man, interessante muziek (ook al waren zijn zangkwaliteiten nou niet bepaald hoogstaand). Pas anderhalf decennium later zakte bij mij het besef in dat de man ook politiek wel snor zat: zijn liedjes tegen de gevestigde macht, tegen censuur en voor raciale gelijkheid kregen opeens veel meer aandacht, althans: ik zag het opeens veel sterker.

Hoe fout ik met die mening zat, blijkt wel uit de heerlijke documentaire "Neil Young: Stem van Verzet", die ik deze week bekeek. Als tiener had ik niet door dat zijn "Ohio" een felle aanklacht was tegen het repressieve optreden van de Amerikaanse overheid tegen protesterende studenten. Dat hij al in zijn doorbraakband Buffalo Springfield scherpe teksten schreef ("For what it's worth") en dat ie dat altijd eigenlijk altijd is blijven doen. 
Dit jaar tikt ie de 80 aan, Dinosaur Sr., en hij is nog steeds militant: Farm Aid, No Nukes: uit politieke motivatie ontsprongen festivals. Young support kleine milieubewuste festivals, is activist voor mensenrechten voor Native Americans, Young richtte instituten op voor hulp aan kinderen die lijden aan de gevolgen van verlamming of spierziekten. Hij werd zelfs uitvinder: voor zijn kinderen waarvan er twee in een rolstoel zitten, ontwikkelde hij een systeem waarmee ze zelf stationschef konden worden van hun eigen modeltrein-spoorbaan. Hij weigerde Trump het recht om zijn "Rockin' in the free world" te gebruiken, maar gunde dat wel aan de net zo militante Bernie Sanders. 
Young heeft zich onvermoeibaar ingezet voor een betere wereld. En deed dat vooral door steeds eerst zelf maar de eerste stap te zetten: met alleen een liedje en een gitaar red je het niet, je moet naar voren stappen. This note's for you!

Eddington - Ari Aster

Eddington op IMDb (6,7)
 Eddington op Moviemeter (3,13)

Eddington op Wikipedia

Niet bij ons in het filmtheater te zien, dus ik moest ervoor naar Amsterdam. Dat ie bij ons niet op de speellijst staat, snap ik wel: het is een ondefinieerbare film die in ieder geval heel ver ligt van arthouse of wereldcinema. Wat het dan wel is? Lastig te zeggen. Het wordt geafficheerd als western maar het is ook actie, het is ook thriller, het is ook politiek, het is zelfs ook een beetje comedy. Het is een volstrekt onlogisch, volstrekt ongeloofwaardig allegaartje dat desondanks wél boeit in de bijna drie uur dat de film duurt. Dat komt uiteraard door het tempo en het meanderende, nee, het van-hak-op-tak springende verhaal. Het komt ook door heerlijk schmierend acteerwerk van vooral Joaquin Phoenix. En het komt ook door de uitstraling van de film. Eenieder zal hier iets anders uit halen, voor mij was het in ieder geval een bevestiging wat een belachelijke maatschappij de Amerikaanse toch is. De VS-samenleving komt er niet goed uit, als ik het zo mag zeggen. 

New Mexico (VS), 2020. Net als de rest van de wereld dringt ook daar, diep in het platteland, de opkomende epidemie van corona door. Burgemeester Ted Garcia kondigt direct maatregelen af die de bevolking gezond moeten houden, maar daar blijkt niet iedereen meteen aan te gehoorzamen. Niet om wappie-redenen (vooralsnog niet), nee: longpatiënten zeggen amper te kunnen ademen. Naast enkele burgers is sheriff Joe Cross daar ook een van: hij heeft al dagelijks zijn puffertje bij zich en is niet van plan het mondkapje te gaan dragen. Dat kan natuurlijk niet: een gezagvoerder hoort uit te stralen dat hij het lokale beleid onderschrijft. Enter de rivaliteit tussen Garcia en Cross. 

Opeens gaat het snel: Cross stelt zich kandidaat voor het burgemeesterschap, wordt daar door de bevolking ook op aangesproken. Met zijn veel te kleine politiepost en zijn beperkt aantal agenten moet hij de opkomende protesten weerstaan (niet alleen corona, maar ook een activistische Black Lives Matter-beweging trekt door de straten). Daarnaast zijn Cross' echtgenote, haar moeder en veel buurtgenoten gevallen voor een lawine aan complottheorieën, mede aangewakkerd door de charismatische sekteleider Vernon Jefferson Peak. Wie daar nog kalm onder blijft, is een hele grote.

Recept voor chaos dus, het gaat knallen in Eddington.

Met: Joaquin Phoenix, Pedro Pascal, Emma Stone, Austin Butler, Deirdre O'Connell, Micheal Ward, Cameron Mann, Matt Gomes Hidaka, Luke Grimes, Amelie Hoeferle 

FIN - song : Bobby Gentry - Courtyard

Gezien in : The Movies  

Heads of State - Ilja Naishuller

Heads of State op IMDb (6,4)
 Heads of State op Moviemeter (3,07)

Heads of State op Wikipedia

Er zijn heel veel redenen om dit een "Mwoah" film te noemen, maar zelf wist ik er toch nog wel wat positieve dingen uit te halen. Natuurlijk verloopt het script volgens een voorspelbaar Hollywood-patroon, maar dan nog: zelf ging ik erg goed op de - niet altijd even subtiele- verwijzingen die er zaten naar de actualiteit. De opgeblazen en competitieve karakters waarmee Amerikanen worden neergezet, tegenover de onderkoelde en wat meer cultureel onderlegde Britten, het vormde de sleutel van deze film. En inderdaad zat daar af en toe iets grappig herkenbaars in. Ik bracht het daarmee tot een goed einde. En ik vind Idriss Elba een charmante man, dat helpt ook (bovendien was ik gisteren daarmee niet de enige in de huiskamer). 


Aan de vooravond van een grote NAVO-conferentie in Triest zulllen de Amerikaanse president en de Britse prime-minister elkaar even ontmoeten. Ze liggen elkaar niet, dat is duidelijk. POTUS is een voormalig acteur die steeds maar gelooft dat de Amerikanen de wereld beter maken, de Brit is een man die zich meer zorgen maakt over de sociale en culturele status van zijn bevolking. Ze hebben nog een appeltje met elkaar te schillen, waardoor hun gezamenlijke persconferentie uit de hand loopt. Hun adviseurs wijzen erop dat dit een verkeerd signaal is om straks dat grote bondgenotenoverleg in te gaan. Of ze niet een publiek verzoenend gebaar kunnen maken.
Dat doen ze: ze zullen samen in de deur opening van Air Force One gaan staan, ze zullen eenheid uitstralen. Maar dat gaat al snel mis. Aan boord van het vliegtuig zit namelijk een terrorist die werkt voor de wapenhandelaar Viktor Gradov. Die heeft namelijk met béíde staatshoofden nog een appeltje te schillen omdat ze hem en zijn familie ernstig hebben benadeeld. De heren overleven als enigen een vliegtuigcrash en beseffen dat ze zullen moeten samenwerken om weer in de bewoonde wereld te komen, laat staan om alsnog die NAVO-top te bereiken.

Met: Idris Elba, John Cena, Priyanka Chopa Jonas, Paddy Considine

FIN - song : Bill Withers - Lean on me