Song sung blue - Craig Brewer

Song sung blue op IMDb (7,1)
 Song sung blue op Moviemeter (4,00)

Song sung blue op Wikipedia

Heerlijk gespeelde film, we hebben ons erg goed vermaakt en derhalve niet voor niets de snijdende wind getrotseerd om de voorpremière mee te pakken. Zelf ben ik wel behoorlijk liefhebber van het song(schrijvers)materiaal van Neil Diamond, dat maakte het voor mij al iets makkelijker. Zijn werk is niet hip, het rockt niet en dat maakt een brede acceptatie lastig. Gelukkig draait het daar helemaal niet om in deze verfilming: net op tijd stapt de regisseur over van biografisch naar sociaal drama. En dan ook gelijk goed. De film gaat namelijk niet over het levenspad van de gebronsde zanger, nee: het draait om twee "impersonators" van zijn wek. Het dus heeft echt bestaan en heeft met recht een kronkelig pad afgelegd om te komen waar we aan het einde van de film zijn. Vooral Kate Hudson overtuigt met een sterke emotioneel gespeelde (en gezongen) rol.

Mike Sardina heeft gelukkig de muziek nog. Hij heeft de bodem geraakt en is door zijn alcoholisme alles kwijtgeraakt: relatie, werk, alles. Nou ja, die muziek dus. Hij schnabbelt een beetje bij op een kermisattractie waar meerdere vertolkers van evenzovele artiesten rondlopen: er is een James Brown, natuurlijk is er een Elvis, er is een Patsy Cline en ook Mike speelt er zijn rolletje van Amerikaanse countryster. Hij wil het echter anders, hij wil onder zijn artiestennaam Lightning meer de rockende kant op door werk van Neil Diamond te gaan vertolken. Als hij de ravissante Claire ontmoet, lijkt dat ook te gaan lukken. De twee repeteren maar komen ook al snel nader tot elkaar. Maar hoe doe je dat: beiden alleenstaand ouder, beiden met nauwelijks inkomsten, beiden gedoemd tot een marginaal bestaan. Is daar nog een weg uit?

Ja, die is er: door de juiste muzikanten om zich heen te zoeken, door hard te werken en te lobbyen én door het levenspad samen te bewandelen: Mike en Claire worden een stel, Lightning krijgt Thunder aan zijn zijde, ze gaan op pad als vertolkers van het werk van Neil Diamond. Een hobbelig begin leidt langzaam tot een beetje succes (tot zelfs het voorprogramma van Pearl Jam). Maar een beetje filmkijker weet dan dat het noodlot niet lang op zich laat wachten, 

Met: Hugh Jackman, Kate Hudson, Ella Anderson, King Princess, Jim Belushi, Fisher Stevens

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Hugh Jackman & Kate Hudson - Crunchy Granola Suite

Biography: The nine lives of Ozzy Osbourne - Greg Johnston

The Nine Lives of Ozzy Osbourne op IMDb (7,7)
 The Nine Lives of Ozzy Osbourne op Moviemeter (3,26)

Nine lives of OO op Zware Metalen

Muzikaal vond ik het altijd wel wat hebben (hoewel geen metalfan heb ik deze zanger en band wel van begin af aan meegekregen doordat ik wekelijks luisterde naar het illustere "Betonuur" van Alfred Lagarde), maar over de persoon Ozzy Osbourne had ik altijd wel mijn twijfels. De tranen vloeiden rijkelijk begin deze maand, toen hij in zijn geboortestad Birmingham ten grave werd gedragen. Reden om deze kort daarna uitgezonden docu maar eens even te bekijken. 

Mijn scepsis over de persoon John Osbourne (pas later ging hij zich Ozzy noemen) worden in deze docu aardig bevestigd: sterke muziek, unieke stem, creatieve gedrevenheid. Maar ook: een lapzwans als mens met een te zelfzuchtige inslag om levenspartner en zelfs vader te zijn. Waar de muzikale successen met eerst Black Sabbath en later met een band die zijn naam droeg zich aaneenregen, liet meneer een slagveld achter in zijn privéleven. Zijn eerste huwelijk en de kinderen die daaruit voortkwamen verwaarloosde hij totaal door vol voor de drank en drugs te gaan en dagenlang van de wereld te zijn. Het leidde tot een occulte verering van "The Prince of Darkness" maar pas toen hij zijn latere vrouw Sharon in zijn leven inbouwde, kwam er loutering. Afkicken met wisselend succes, vaderschap met wisselend succes, maar in ieder geval een bestaan waar liefde uit sprak. Heel hard proberen om dat laatste beeld vast te houden. En als je daar geen zin in hebt: gewoon de muziek nog eens opzetten.

Wild Romance- Jean van de Velde

Wild Romance op IMDb (6,5)
 Wild Romance op Moviemeter (3,21)

Wild Romance op Wikipedia

Over anderhalve week is het weer 11 juli. Niet bijzonder voor u en mij wellicht, maar voor de talrijke volgers van speedrocker Herman Brood is het de datum waarop zij hun held uit het leven zagen stappen. Nou ja, stappen; hij sprong. De man had de energie niet meer om zijn kleurrijke leven te vervolgen en koos voor de harde uitweg. Ook ik had hem meermaals zien optreden (alleen al in 1977 en 1978 zag ik hem al een keer of vier, er zouden er daarna nog een paar volgen). Zijn spraakmakende album "Sphritz" kocht ik en draaide ik grijs, latere albums heb ik slechts mondjesmaat tot me genomen omdat de hoogtepunten daarop steeds schaarser werden. Hoe dan ook: het is niet verwonderlijk dat de man in een film vereeuwigd zou worden. Dynamiek volop, al had ik zelf iets te vaak het gevoel dat het allemaal wel erg plat werd verbeeld. Maar goed, de liefhebber he, de liefhebber zal dit gevreten hebben. Positief gezien vond ik de mooie rol van Marcel Hensema als manager Koos van Dijk. Die rol toont keurig aan hoe lastig het leven in de nabijheid van de Zwolse zanger moet zijn geweest.

De film begint waar het eindigt: in "The Amsterdam Hilton" zien we Brood een afscheidsbriefje schrijven en zich naar het dak begeven. Jump! Pas daarna gaat de film zich bezighouden met hoe dat allemaal zo gekomen is: vanaf de eerste contacten tussen Brood en van Dijk, verder met de zegetocht langs Nederlandse zalen om tenslotte letterlijk de grenzen te verleggen en te kijken naar ons omliggende landen en uiteindelijk zelfs de grote markt van de Verenigde Staten. Brood maakt het allemaal niet zo veel uit: als hij maar dagelijks zijn shot krijgt, is ie bereid om alles te doen. Manager Koos heeft meer problemen: hij is zowel dealer als pooier als zakenman en moet continue over zijn eigen morele grenzen heen stappen om het Broodbedrijf staande te houden. Rise and fall. En dat een keer of tig.

Met; Daniel Boissevain, Marcel Hensema, Andy Nyman, 

FIN - song : Herman Brood - My way

If I Stay - R.J. Cutler

If I Stay op IMDb (6,7)
 If I Stay op Moviemeter (3,17)

If I Stay op Wikipedia

Viel me niet eens tegen, ik zeg het eerlijk. Een middelmatig coming-of-age verhaaltje had ik verwacht, maar er zaten best mooie emotionele, ja zelfs liefdevolle momenten in. Daarnaast vond ik dat de hier nog best jonge actrice Chloe Grace Moretz zich kranig weert, ze zet kundig een geloofwaardige rol neer.

Moretz speelt Mia Hall, een highschool meisje dat anders is dan al haar schoolgenoten. Mia is niet into rock- en filmsterren, haar idolen leefden in vroeger eeuwen: ze is gek van Beethoven en Bach. Dat is an sich al bijzonder, maar nog gekker is dat als je bedenkt dat haar ouders echte rockbeesten zijn. Papa was drummer in een succesvolle band, moeder liep alle concerten af. Mia's aandacht gaat uit naar het zwaardere werk, ze is geboeid geraakt door een van de moeilijkere instrumenten: de cello.

Zodra ze van paps een instrument gekregen heeft, oefent ze zich de versuffing. En ze kán het. Zo goed zelfs dat ze kans maakt om toegelaten te worden tot de prestigieuze Juillard-school. Appeltje-eitje, zou je zeggen, film ingepakt. Maar precies dan komen natuurlijk de problemen: op haar school loopt ook Adam rond. Adam is rockgitarist, alle meisjes lopen kwijlend om hem heen maar hij heeft zijn zinnen gezet op Mia. Die is weliswaar vereerd door de aandacht, maar ziet heel scherp dat zij in twee verschillende werelden leven. Maar goed: er wordt tóch gezoend en gefriemeld, al zet Mia wel de rem erop want ze wil zich vooral concentreren op het toelatingsexamen van de muziekopleiding. Liefde blijkt lastig en weerbarstig, maar toch: op beide fronten maakt Mia vorderingen. En terwijl ze zit te wachten op de uitslag van haar examen komt dan opeens die gruwelijke dag.

Met: Chloe Grace Moretz, Mireille Enos, Jamie Blackley, Joshua Leonard, Liana Liberato, Stacy Keach

FIN - song : Tom Odell - Heal

Danny Collins- Dan Fogelman

Danny Collins op IMDb (7,0)
 Danny Collins op Moviemeter (3,32)

Hoewel er best wat fout is aan deze - op waarheid gebaseerde- film is ie heel goed te verdragen. Dat foute, dat zit m voor een groot deel in Al Pacino, die schmiert in het kwadraat. Tegelijkertijd zorgt die Pacino er met een uitdagend soort humor toch voor dat de film goed te verdragen is. Wat de film heel plezierig maakt, zijn de uitstekende en beeldbepalende bijrollen: Annette Bening (hoe zou je níét van haar kunnen houden), Christopher Plummer en Bobby Cannevalle : als je die op je castlist hebt staan, kun je aan de slag. 

Uitgeblust is ie, de zanger-op-leeftijd die Danny Collins hier weer op een podium staat uit te hangen. Altijd weer zijn grootste hit "Baby Doll" te moeten zingen, is al een opgave maar meer nog baalt Collins ervan dat zijn publiek met zijn succesnummer is meegegroeid. En dan vooral qua leeftijd: hij zit tegen een verzameling krulspeldenkapsels aan te kijken waar hij niet meer blij van kan worden. Als hij dan ook na een volgende avond van optreden, coke snuiven en alcohol slempen zijn veel te jonge vrouw opnieuw met een andere man aantreft, is het genoeg: roer om!

Hij breekt zijn tour af, schenkt zijn huis aan zijn aanstaande ex en vliegt met zijn privéjet naar New Jersey. Daar neemt hij intrek in een hotel alwaar hij afkickt van de drugs (en bijna ook van de drank) en vervolgens gaat proberen een totaal ander repertoire te schrijven: hij wil kleiner, hij wil persoonlijker. Wat we dan namelijk net geleerd hebben: aan het begin van zijn carrière was Collins een veelbelovend songschrijver wiens werk dermate opviel dat hij na zijn eerste- geflopte- album een persoonlijke brief kreeg van John Lennon. Nou ja, hij kreeg die brief niet zelf, de manager hield hem. Na veel omwegen is de brief bij zijn huidige manager belandt, die hem uiteraard aan Collins cadeau doet. De brief brengt de gedachten terug naar die begintijd en Collins wil kijken of hij nog een keer een net zo frisse blik op het leven kan weergeven. Zijn persoonlijke leven is hem tot inspiratie: in New Jersey doet hij ook een nieuwe poging om met zijn zoon in contact te komen, na decennialang niet naar hem te hebben omgekeken. Dat gaat niet makkelijk. Na het eerste desastreuze contact vervalt Collins weer in oude rock-n-roll-patronen, zodanig dat de charmante hoteleigenaar hem weer bij zinnen moet brengen.

Met: Al Pacino, Annette Bening, Christopher Plummer, Bobby Cannevalle, Jennifer Garner

FIN - song : Al Pacino - Don't look down

Bitchin': The sound & fury of Rick James- Sacha Jenkins

Bitchin': the sound & fury of Rick James op IMDb (7,3)
 The sound & fury of Rick James op Moviemeter (3,29)

Diep tragische documentaire dit. En daardoor heel boeiend. Over succes, maar ook over miskenning. Over seks en drugs. En zelfs over rock 'n roll. Over een ambitieuze man, wiens narcisme hem helpt bij zakelijk succes maar hem in de weg zit bij zijn omgang met mensen. Rick James kennen we hier in Europa eigenlijk maar van één hit (hij had er wel meer, maar die zijn allemaal in de vergetelheid weggezakt) maar de man heeft veel meer gedaan dan dat. Veel meer opgestart in ieder geval, hij maakte helaas niet alles af.

Ver voordat hij de funkende glitterman werd, probeerde James het te maken in "de serieuze muziek". In zijn woonplaats Buffalo kwam hij in contact met oa Neil Young, met wie hij in the Mynah Birds zijn muzikale carrière begon. Uit die contacten ontstond oa Buffalo Springfield, daarmee scheidden ook hun wegen. James ging de kant van de funk op, hij had plannen. 

Hij komt in contact met het succesvolle platenlabel Motown waarvoor hij een paar liedjes opneemt. Gaandeweg ontwikkelt hij een stijl die er nog niet is: het soepele gevoel van de funk wordt gemengd met het opzwepende van de rock 'n roll. Die mix slaat aan: James ontwikkelt een rock n roll revue die druipt van de seks en de genotsmiddelen. Zo ambitieus als hij is met zijn muziekcarrière, zo slap en losbandig is hij in zijn omgang met mensen, met name zijn omgang met vrouwen is van een manier die we in de mensenwereld niet zouden accepteren. James laat alles van zich afvallen: het moralisme van mensen maar ook de liefde van zijn vrouwen en kinderen. Alles moet wijken voor de spotlights waarin hij moet schitteren: hij is de Super Freak. Dat gaat mis, dat weet u en dat weet ik.

FIN - song : Rick James- Mary Jane

Simple Minds: Everything is Possible - Joss Crowley

Simple MInds: Everything is possible op IMDb (8,0)
 Simple Minds: Everything is possible op Moviemeter (3,30)

Een 8,0 op IMDb. Dat is echt maar voor héél weinig titels weggelegd. Het is dan ook een goede documentaire (misschien dan weer niet zo goed dat ie een 8 rechtvaardigt, maar vooruit). Als vroege fan en latere Sjaak Afhaak zat ik hier toch wel met de nodige interesse naar te kijken. Rise and fall helder in beeld, met daaraan toegevoegd toch nog weer een bescheiden klimmetje bergopwaarts. De film wekt sympathie voor behoorlijk oprechte muzikanten die zich een tijdje in een maalstroom hebben bevonden maar toch veilig de oever wisten te bereiken.

Zeg je Simple Minds, dan zeg je Jim Kerr. Poseur, aansteller misschien. Maar zeer zeker ook een oprecht betrokken mens, met een behoorlijk goede maatschappelijke insteek. Afkomstig uit de armere delen van muziekstad Glasgow treft hij verderop in de straat de creatieve Charlie Burchill aan. De twee gaan een vriendschap aan die tot op heden nog steeds huizenhoog overeind staat. Burchill is een muzikaal genie, die al snel in bandjes verzeild raakt, waar Kerr aanvankelijk nog langs de zijlijn staat. Die komt pas aan bod als na een eerste optreden de onvrede over de dan vigerende zanger resulteert in het einde van dat gezelschap. Kerr is literair geïnteresseerd en schrijft al een tijdje teksten. De twee gaan een co-schap aan, de rest is geschiedenis/

Van het punkbandje Johnny & the Self-Abusers naar de new wave van Simple Minds. Een logisch proces waarbij de Minds opvallen (jazeker ook bij mij, ik zag ze in 1981 al live in onze hoofdstad) door hun vervreemdende soundscapes en aparte songstructuren. Prachtige platen kwamen er uit voort, maar (nog) geen hits. Daartoe legt de band de bekende weg af van producer naar producer om uiteindelijk toch nummer 1-albums te scoren in Canada, VS, Engeland en delen van Europa. Als ze vervolgens met "Don't you (forget about me") een hit scoren voor de succesfilm The Breakfast Club gaan alle deuren open: stadions lopen vol, wereldtours uitverkocht, hitlijsten bestormd. Via Live Aid en Rock against Apartheid weet de band - ondanks de steeds pompeuzere sound- wel voldoende geloofwaardigheid te behouden. Totdat dit opeens ophoudt: eenmaal de 40 bereikt viel de creatieve stroom droog. Was dit nog wel hun muziek? De band breekt op, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Een aantal jaren na de split-up proberen Burchill en Kerr toch nog een keer het beste uit zichzelf te persen. En wat denk je? Wereldtour, volle stadions en zo? Yep. 

NB: nog even ter illustratie dat ik er redelijk op tijd bij was met deze band. Deze foto is gemaakt op de heenreis naar het Torhout-festival 1984. Ik sta links op de foto met een Simple Minds-t shirt aan (de hoes van het topalbum "Empires & Dance" verbeeldend). Dit shirt heb ik niet meer want was toen in 1984 al redelijk afgedragen. Ik had het immers al jaren daarvoor in Paradiso gekocht. 

Freakscene: The Story of Dinosaur Jr. - Philipp Virus

Freakscene op IMDb (6,8)
 Freakscene op Moviemeter (3,50

Na een lange reeks films dit weekend was ik aan een documentaire toe. En deze kwam daar toevallig precies voor in mijn straatje: bij vlagen ongrijpbaar, maar zeer zeker ook uiterst herkenbaar in het blootleggen van de onderliggende spanningen die vrijkomen bij een creatief proces. Voeg daarbij dat ik direct bij het verschijnen het cd-singletje van de titelsong aanschafte, ergens midden jaren 80 en dat ik dat nog steeds een van de beste gitaarsongs uit die periode vind, je snapt dat ik met smaak deze docu in ging.

Freakscene: the story of Dinosaur Jr. vertelt het verhaal over opkomst, (tijdelijke) ondergang en hernieuwde opkomst van een van de meest onbestuurbare en wellicht ook invloedrijkste gitaarbands van de VS. Zoals vele acts een highschool-ontstaan, maar dan wel een waaruit bleek dat men zich niet wenste aan te passen aan de conventies van de rock-n-roll maatschappij: tegentonen, oversturing, nauwelijks verstaanbare zanglijnen en een totaal gebrek aan communicatie met het publiek. Dinosaur was er op uit om te overdonderen, de muziek moest het werk doen. En dan liefst zo luid en onbeheersbsar mogelijk; alle drie de muzikanten ragden het bloed uit de instrumenten vandaan, het was eerder geseling dan akkoorden nastreven. Prachtig, al zeg ik het zelf, ik draaide het veel. Niet alleen het gitaarwerk was indrukwekkend, ook de nasale murmelzang van J. Mascis maakte het werk unuek herkenbaar. 

Het ging lang goed, de drie haalden het beste in elkaar naar boven. Totdat bassist Lou Barlow het allemaal niet meer trok en in de contramine ging tegen de stuurse leiding van Mascis. Het leidde tot een breuk die welhaast een decennium duurde. Barlow had zich kunnen uitleven in zijn eigen band Sebadoh (ook niet te versmaden, mind you) en was daarin zijn boosheid wel aardig kwijt geraakt, waarna er toch weer toenadering ontstond tussen de beide mastodonten. De dinosaurus bleek heel niet uitgestorven.

Met: J. Mascis, Lou Barlow, Kim Gordon, Henry Rollins

FIN - song : Dinosaur Jr. - Freakscene

Songs for while i'm away - Emer Reynolds

Songs for while i'm away op IMDb (7,4)

Songs for while i'm away op Moviemeter (3,43)

Lekkere documentaire die ik gisteren eindelijk oppakte nadat ie al een tijdje op mijn schijf stond. 

Een rocker pur sang, maar ook een poëet in hart en nieren. Ik heb altijd grote bewondering gehad voor mensen die yin en yang in zich verenigen, die hard én zacht zijn, die zacht én rauw zijn. Lynott was er zo een. Wel eentje die uiteindelijk aan zijn rauwe kant ten onder ging (hij stierf uitgeput op 36-jarige leeftijd) maar ook eentje die middels doorzettingsvermogen zijn artistieke gaven de volledige vrijheid gaf. 

Geboren in Engeland, vader nam meteen de benen, moeder trok terug naar haar geboortegrond in Dublin. Phil Lynott werd daar een buitenbeentje omdat hij van zijn vertrokken vader diens donkere huidskleur had geërfd. Hij moest dus steeds een stapje extra zetten om dingen te bereiken, het sterkte zijn ambitie. Na de start met tienerbandjes verruilde Phil gaandeweg zijn bescheiden rol als verlegen bassist in voor die van frontman en tekstschrijver. Met de band Thin Lizzy bereikte hij uiteindelijk wereldfaam, een tijdje lang waren ze "de hardste band ter wereld". De ene tekst een ruige rocker, de andere een bespiegelende ballad: Lynott gooide alles eruit en heerste op de wereldpodia. Totdat..

Totdat bandleden er de brui aan gaven, Lynott niet wilde opgeven en vervolgens zijn artiestenbestaan én zijn huwelijk op het spel zette door zich te buiten te gaan aan mateloos drank- en drugsgebruik. De boy kwam nooit meer back in town. 

Met : Phil Lynott

FIN - song : Thin Lizzy - A song for while i'm away 

Elvis - Baz Luhrmann

Elvis op IMDb (7,8)

Elvis op Moviemeter (3,55)
 

What a ride! 2u40m geeft Baz Luhrmann vol gas. En dan weet je wat je krijgt: wervelende scenes, hoog tempo, suggestieve beelden en veel, heel veel dynamiek. De kijker komt amper op adem want er moet verteld worden, er moet veel verteld worden. Het werkt, de kijker verveelt zich geen moment én is aan het eind van het verhaal toch een behoorlijk stukje wijzer geworden over een van de grootheden van de afgelopen eeuw. Zelf ben ik geen Elvis-kenner, maar ik heb toch het idee een beetje geleerd te hebben over de achtergronden en motivaties van Elvis Aaron Presley, volgens velen de grootste zanger van onze tijd. Maar vergis je niet: deze film is eigenlijk helemaal geen Elvis-vehikel, de film draait namelijk grotendeels over het contact tussen The King en zijn manager, de gewiekste zakenman Colonel Tom Parker. 

Bij die laatste beginnen we onze reis: Parker is een man van 12 ambachten, 13 ongelukken, wij leren hem kennen als hij exploitant is van een rondreizend circus, of eigenlijk : een rondreizende revue. De show is gebouw rond de grote countryster Hank Snow, een brave zanger die in de tamme tent zijn liedjes ten gehore brengt. Bezoekersaantallen lopen terug en Parker gaat op zoek naar attracties. 

Er is op dat moment sprake van een jonge sensatie in Memphis, Tennessee. Een jongeman die zelf een singletje heeft opgenomen bij Sun Records en die de radiozenders verovert en de talk of the town wordt. Parker gaat kijken bij een optreden van deze Elvis Presley en raakt verbijsterd: deze man stort een dosis seks en suggestie uit over het puriteinse publiek, waarvan het vrouwelijke deel volledig in vervoering raakt. Parker voegt Presley toe aan zijn revue en al gauw rijst diens ster: bezoekersaantallen nemen toe en Elvis wordt de grote naam op het affiche. Doorbraak op doorbraak, Parker pakt door: hij regelt de overstap van het kleine Sun Records naar RCA, een platenmaatschappij met landelijk bereik. Elvis verovert het land, kan een huis bouwen waarin zijn ouders ook kunnen wonen, hij is een geldmachine geworden. 
Keerzijdes zijn er natuurlijk ook: Amerika is nog lang niet zo ver om de onverbloemd seksuele performances van Elvis zomaar te accepteren, politie en politiek zitten hem op de huid, mede vanwege Elvis onbekommerde omgang met zwarte artiesten (die sowieso altijd van grote invloed op hem zijn geweest). Steeds meer begint Parker hierin het commercieel belang boven het menselijk belang te plaatsen, hetgeen hij motiveert door te wijzen naar de enorme huishouding die Elvis dan al om zich heen heeft hangen: er moet simpelweg veel geld binnenkomen omdat er velen van afhankelijk zijn. Langzaam ontvouwt zich het leven van een man die ogenschijnlijk alles heeft, maar die gevangen zit in verplichtingen , die mede worden bepaald door het werk van zijn manager. Fascinerend om te zien, boordevol tragiek, maar prachtig verbeeld. 

Met: Austin Butler, Tom Hanks , Olivia DeJonge

  FIN - song : Elvis Presley - In the ghetto

Golden Earring : Making Tits 'n' Ass - Marcel de Vré

Golden Earring making tits n ass op IMDb (7,6)
 Golden Earring Making Tits n Ass op Moviemeter (3,27)

Een echte fan ben ik niet ( voor zover ik me herinner, zag ik ze zelfs nooit live) , maar ik vind het natuurlijk wel heel goed wat deze band al zestig jaar presteert. Nu is door de nare ziekte van gitarist George Kooijmans aan alles een eind gekomen, maar er was een lange reeks van jaren dat de band ongenaakbaar als 'beste van Nederland" door het land én over de wereld te touren. Menig muzikant droomt ervan een onverwoestware wereldhit als "Radar Love" te schrijven, de band staat onuitwisbaar vermeld in de internationale popgeschiedenenis. 

In 2011 raapte men nog eenmaal de moed bij elkaar om - na een aantal akoestische albums- weer de studio in te gaan voor een volledig album. De scharnieren kraken, er moet veel roest worden weggepoetst en stof afgeklopt. Duidelijk is dat de band op het podium beter in zijn element is maar het proces vindt toch zijn beslag: doordat men al zolang samen is , weet men eigenlijk precies wat men van elkaar verwacht en groeien de songs als vanzelf aan elkaar. Als men eenmaal ingespeeld is, wordt in Richmond, London een vintage studio afgehuurd en beginnen de opnames. Als daarvan de resultaten uiteindelijk niet naar tevredenheid zijn , stappen ze alsnog naar hun favoriete Belgische eindmixer om de respectievelijke muzikanten beter op elkaar af te stemmen. Helemaal goed. Tits n Ass. 

We are the thousand - Anita Rivaroli

We are the thousand op IMDb (7,7)

We are the thousand op Moviemeter (3,50)
 Zo blij werd ik van deze documentaire dat ik m 2 x bekeek. Eerst gistermiddag , daarna 's avonds nog een keer omdat ik vond dat mijn vrouw deze ook moest zien. Ze is groot fan van Foo Fighters, maar is vooral ook een heel sociaal persoon. En die combinatie, dat is precies waar deze documentaire over gaat. 

Een vijftal muziekliefhebbers in het middelgrote Italiaanse stadje Cesena zijn  groot liefheber van de muziek van Dave Grohl en zijn rockband Foo Fighters. Heel graag zouden ze de band een keer in hun stad zien optreden, maar die kans lijkt klein. Tenzij ...tenzij ze de aandacht van de band weten te trekken. 

Ze gaan een experiment aan: ze willen laten zien hoe groot hun liefde voor de band is dat ze besluiten een video te maken waarin ze maar liefst 1000 muzikanten tegelijk een nummer van de band te laten spelen. De keuze voor het nummer, dat is eigenlijk het makkelijkste element: "Learn to fly" is opgebouwd volgens logische, aan te leren akkoorden. Maar ná die keuze volgt de grote uitdaging: hoe vind je muzikanten, hoe doe je het logistiek, hoe financier je het geheel en - niet onbelangrijk - hoe voorkom je kakafonie? 

Crowdfunding leidt al snel tot een startbedrag van 40.000 euro. Krap, maar het is een begin. Dan begint het werven van de muzikanten: na het uitleggen van het plan wordt gevraagd een homevideo op te sturen waarna het rekruteren begint. 250 drummers, 150 bassisten, 250 zangers en 350 gitaristen moeten op de lijst komen te staan. Elk van die groepen krijgt een muziekdocent toegewezen die instructievideo's maakt zodat thuis kan worden gestudeerd. Vervolgens gaat het vijftal verder met de problematiek van de opstelling: hoe ver kunnen de muzikanten van elkaar afstaan, hoe ga je om met de snelheid van het geluid, hoe stel je pauzes in en hoe houdt je de ritmesectie strak? 
De grote dag breekt aan, het veld stroomt vol. Als de vakken met de muzikanten zijn opgesteld begint de repetite die - gezien de bovenstaande problemen -de hele dag zal duren. En dan, aan het einde van de middag is het moment daar: iedereen is gelijkgeschakeld, de opname wordt gestart. Het einde? Nee, het is nog maar een begin. 

Deze docu is niet alleen mooi voor muziekliefhebbers, zeker niet. Het is een belangrijk sociologisch experiment, het gaat om het bereiken van gelukzaligheid. Twijfelende eenlingen worden een onvervangbaar element van een grote groep. Fantastisch, echt fantastisch.

 FIN - song : Rockin'1000 - Bittersweet Symphony live

XTC: This is pop - Roger Penny / Charlie Thomas

XTC: This is pop op IMDb (7,5) 

Heerlijke documentaire over een zo mogelijk nog heerlijker rochband. Britser dan Brits, en behorend tot de favo-bands uit mijn verzameling. Ik zag ze live, 8 maart  1983 in Paradiso, ten tijde van het ommekeer-album "English Settlement". Prachtige podiumaankleding, gedreven muzikanten. Niet lang daarna zouden ze stoppen met optreden en alleen nog maar platen maken. Net als..

Juist ja, XTC is een band in de traditie van the Beatles. Niet zo groot, niet zo fameus maar wel met dezelfde opgaande lijn in hun carrière : per album veranderden ze lichtjes hun stijl en per album verbeterden ze. Ook hier twee sterke songschrijvers, die het echter nooit samen probeerden maar elk individueel hun werk richting de studio brachten. 

De documentaire vertelt over het ontstaan : de twee aristieke jongemannen uit het saaie Swindon, die de muziek gebruikten als uitvlucht uit een lastige tienertijd. Van energieke punksongs ontwikkelde de band zich langzaam tot leveranciers van "typisch Engelse songs" , een werkwijze die ze gemeen hebben met the Kinks en Blur. Geen politieke songs, maar liedjes over de man in de straat en over wonen en werken in die klassieke Britse buitensteden. 

Belangrijk keerpunt in het bestaan van de band is de psychose die zanger Andy Partidge halverwege jaren 80 krijgt wanneer hij resoluut stopt met zijn valium-verslaving. Dat heeft dermate effecten dat de band nooit meer op het podium zal gaan staan, de angsten en de afkeer voor dat beperkte bestaan overheersen. Songs schrijven, dat blijven ze doen. Nog vele studio-albums volgen. 
U snapt: ik heb inmiddels weer even lekker een plaatje van ze op staan. 

Met : Andy Partridge, Colin Moulding, Dave Gregory

Spirits in the forest - Anton Corbijn

 

Spirits in the forest op IMDb (7,7)

Kundige documentaire over een toch wel bijzondere band. De doorgaans zeer stilistische Anton Corbijn laat zich ditmaal van zijn menselijke kant zien: hij gaat diep in op de zieleroerselen van zes bijzondere fans van een electro-rockband waar hij al jarenlang mee optrekt. 

Depeche Mode begon als een poppy electro-bandje, ik zag ze al in de vroege jaren 80 in Ahoy, nog als voorprogramma van The Cure. Later nog een keer als de grote zelfstandige act waartoe ze uitgroeiden. De band heeft volgelingen over de hele wereld, mensen voor wie Depeche Mode een way of life is , die DM ademen en die DM denken. Voor deze documentaire volgt de regisseur zes verschillende mensen uit verschillende werelddelen , om ze uiteindelijk samen te brengen bij een optreden van de band in Berlijn. 

Indra uit Mongolië , voor wie de band de weg naar het Westen bleek en die Engels leerde door hun teksten uit het hoofd te leren. 

Daniel , de Braziliaanse jongeman die worstelde met zijn homoseksualiteit en die in de songs van Depeche Mode ("Try Walking in my shoes") de kracht vond om uit de kast te komen. 

Elizabeth , de Amerikaanse , die door een scheiding en door een zware chemokuur heen ging op de steun van de DM-songs. 

Christian, de Roemeense jongeman die - na de val van het communisme - door popmuziek leerde dat er ook andere culturen bestaan dan die van Koude Oorlog en die een internationale vriendenkring van DM-fans opbouwde. 

Carine Puzenat, de Francaise die zich na een zwaar ongeluk en de daaropvolgende coma niets maar dan ook helemaal niets meer kon herinneren, behalve dan dat liedje van Depeche Mode. 

Dicken, de Colombiaan die met zijn kinderen videofilmpjes opnam van covers van Depeche Mode en daardoor zelf wereldberoemd werd. 

Iedereen kan vinden van de band wat ie vindt, maar feit is dat ze troost en inspiratie biedt aan haar fans en dat hun concerten nog immer zeer gedreven zijn, Anton Corbijn maakt dat op een sterke manier duidelijk : als je meer dan drie decennia kunt blijven staan op de internationale rockpodia, dan doe je dat niet zonder boodschap, niet zonder doorzettingsvermogen. Ik ben zelf een beetje meer fan geworden na het zien van deze docu. 

Met : Dave Gahan, Martin Gore , Depeche Mode

Hevi reissu (aka Heavy Trip) - Justo Laatio/ Jukka Vidgren

Hevi Reissu op IMDb (7.1)
Heerlijk niemendalletje, met een hoog feelgoodgehalte. Het is zeker niet de eerste "we beginnen een band"-film , maar ik zag er nog niet één met deze invalshoek. Hier en daar wat simpel qua aanpak, maar overall toch een prettige indruk.

Het platteland van Finland: niet de meest inspirerende plek voor jongeren om op te groeien. En al helemaal niet als je eigenlijk, diep van binnen, rocker bent. Dan kun je wel werken in de psychiatrische zorg, maar lekker raggen en grunten in de kelder van je maten is natuurlijk wat je eigenlijk wilt.
Turo wordt in zijn woonplaats raar aangekeken: zijn lange haar is goed verzorgd, te verzorgd voor een ruige vent die carrière wil maken als deathmetal-muzikant. Al jaren oefent Turo met zijn drie vrienden op songs van bands met onheilspellende namen. Zelf willen ze dat ook, maar ze beseffen dat ze dan eerst eigen werk zullen moeten schrijven.
Wanneer dat zowaar lukt en ze één goede song op een demobandje krijgen, raakt alles in stroomversnelling. Ze worden uitgenodigd voor een rockfestival in Noorwegen, ze krijgen een optreden aangeboden als voorprogramma van de lokale volkszanger. De begroetingen op straat veranderen van toon: er begint aanzien en ontzag te ontstaan voor de rockband. Maar die zit ondertussen met een groot probleem: durven we dit allemaal wel?
Vaker zagen we deze problematiek verfilmd, maar nog nooit vanuit de deathmetal-hoek: een scene waarin dood en verderf , bloed en satan de norm zijn. En waarin dus geen plaats is voor zachtaardige en twijfelende jongens. Het maakt deze film prettig anders.

Met : Johannes Holopainen, Samuli Jaskio, Antti Heikinen , Minka Kuustonen

Nico, 1988 - Susanna Nicchiarelli

Nico, 1988 op IMDb (6,8)
Ze wekt weinig sympathie op, de "oude" zangeres die nog steeds zo nodig met een busje door Europa moet toeren. 20 jaar geleden stond ze op de top, omdat ze toevalligerwijs knap klikte met de scene rond Andy Warhol. Haar album met the Velvet Underground (die met die banaan ja, waar ze trouwens maar 3 liedjes op zingt) vergaarde wereldfaam en eindigt steevast in de top 3 van "beste albums aller tijden". Nu, halverwege jaren 80 echter, is de zangeres die verwijzingen wel een beetje zat en baalt ze ervan dat alle interviews altijd maar over Lou Reed en Warhol en over die tijd gaan. Ze wil aandacht voor haar eigen werk maar eigenlijk vindt niemand dat interessant, laat staan mooi.

De jaren hebben haar geen goed gedaan, haar stevige drugsgebruik maakten haar ouder dan de midveertiger die ze eigenlijk is. Van royalties alleen kan ze niet leven, dus er moet getoerd worden. Onvrede over haar band, onvrede over haar manager, onvrede over de locaties: Christa Päffgen - haar echte naam- is een onhebbelijk mens, een egoïste. Er is echter één uitzondering; ze waakt over haar zoon. Hoewel een wonderschoon en getalenteerd mannetje is hij een instabiele persoonlijkheid met een zwaar suïcidale neiging. Kliniek in, kliniek uit. Moeder Christa besluit hem mee te nemen op tournee zodat ze ten eerste samen zijn en hij ten tweede de kans krijgt zijn fraaie fotografiewerk over het voetlicht te krijgen. Het lijkt allemaal even wat zonniger te worden.

Trine Dyrholm zet -opnieuw - een fabuleuze acteerprestatie neer.

Met : Trine Dyrholm. John Gordon Sinclair, Sandor Funtek, Anamaria Marinca

The Kinks: Echoes of a world - Charlie Thomas

The Kinks: Echoes of a world op IMDb (7,5)
Knusse documentaire over het conceptalbum dat de beste liedjesband van de jaren 60 (jajaja, in mijn straatje dan he) in 1968 uitbracht: The Kinks are The Village Green Preservation Society.

Ze hadden er al een paar jaar opzitten, de heren Davies en hun twee medebandleden. Een jaar of vier eerder braken ze door met liedjes vol met ruige riffs in een Rhythm & Blues- setting. De bedoeling was om in de VS door te breken maar een totaal mislukte toer (met tamelijk veel rock-n-roll clichés inbegrepen) verhinderde dat.
Van de weeromstuit begon men steeds Britser liedjes te maken (wie kent ze niet : "Waterloo Sunset" , "Sunny afternoon' en nog veel meer). Uiteindelijk pakte dat uit in een momumentaal album dat perfect toonde dat Ray Davies een scherp observator was die bovendien een gave had om dat licht cynisch op dichtregels te zetten. Zijn net iets minder begaafde broer bekwaamde zich op de gitaar, de heren vergaten hun onderlinge strijd en stegen naar grote kwalitatieve hoogten.
Veel "talking heads" getuigen in deze docu van hun liefde voor de oer-Engelse liedjes van the Kinks, elk van hen geeft ook aan tot welke erfenis de liedjes hebben geleid: Neil Gallagher, Andy Partridge, Suggs, Graham Coxon, Paul Weller: elk heeft in zijn eigen werk wel referenties laten doorklinken van het meesterlijke werk van Ray Davies.
Vroeger moest je kiezen tussen the Beatles of the Stones. Duidelijk is dat er regelmatig een derde hond met het been heen ging.

Bohemian Rhapsody - Bryan Singer/Dexter Fletcher

Bohemian Rhapsody op IMDb (8,3)
Mij maakt het allemaal niet uit, die onvolkomenheden in het verhaal. Bewust wijkt de regie af en toe af van de waarheid, en dat werkt. Het houdt de vaart in de film, het zorgt voor een dynamische kijkbeleving. En, dat kreeg ie natuurlijk cadeau, natuurlijk spelen de ijzersterke songs van Queen hier een grote rol. Zelf was ik eigenlijk meer van de rock-kant van de band, ik had al twee lp's van ze voordat "A night at the opera" verscheen. Maar gisteravond vroeg ik me  bij het zien van de Live Aid-beelden toch af waarom ik destijds eigenlijk niet achter kaartjes ben aangegaan. (Ik heb daar mijn redenen voor gehad, maar hé , dit is een filmrecensie).

Het duurde bij mij even voordat ik voorbij de maniertjes van Rami Malek kon kijken en luisteren, het lijkt me schier onmogelijk dat Freddy Mercury een zodanig spraakgebrek had als in de film naar voren komt. Goed, filter dat weg en je kijkt naar de wording van een superster. Vanaf heel vroeg in zijn leven staan alle seinen al op groen voor het ultieme sterrendom dat Farrokh Bulsara later zal bereiken.
Luchtvrachtarbeider, zo begint hij. Maar met de nodige overmoed meldt hij zich aan bij een hobbyrockbandje: ik kan jullie groot maken, ik zing met een enorm bereik en ik schrijf mijn eigen teksten. De rest is geschiedenis.
Gelukkig komen ook de keerzijden van dat sterrendom aan bod: niet alleen de clash of the titans binnen de band zelf, maar vooral ook de persoonlijke demonen van de zangert: onzekerheid, seksverslaving, drugsgebruik. Uiteindelijk leidt een combinatie van dit alles tot de dodelijke diagnose: Freddy heeft aids , Freddy heeft nog maar beperkte tijd.

Ondanks dit kan er gelachen worden tijdens de film, ondanks dit blijft er een enorme power uitgaan van de diverse songs. En aan het einde van de film zat ik zelfs bijna swingend in mijn stoel . Never mind the critics, dit is gewoon een goede onderhoudende film.

Met : Rami Malek, Lucy Boynton , Gwilym Lee, Ben Hardy, Joseph Mazzello, Tom Hollander

Kleine IJstijd - Paula van der Oest

Kleine IJstijd op IMDb (6,7)
Vermakelijke film. Als je een beetje door de zure randjes van de rock-n-roll zelfkant heen kunt kijken, that is. Je kunt deze film op 2 manieren ervaren: of je ergert je g&g aan het botte gedrag van de hoofdrolspelers of je ziet de humor van de zwarte kanten van onbezorgd gedrag in.
Erg sympathiek zijn de meeste personages namelijk niet: elk hun eigen problemen of merkwaardigheden waar je je wel of niet mee identificeert. Maar ook vormen ze al meer dan 30 jaar een hechte vriendengroep die ondanks alle heftigheid toch een strakke elastieken band heeft opgebouwd waardoor je zeker weet dat men elkaar nooit helemáál los zal laten. Dat laatste is voor mij de meerwaarde van de film, de reden om hem leuk te noemen en aan te bevelen.

Zeven maanden na het overlijden van zanger Kas (Peter te Bos, mensen. Dé Peter te Bos) komen de oud-leden van zijn band met aanhang bijeen om zijn as te gaan verstrooien. Ze zijn elk hun eigen tiepje: de vergoelijkende, de zweverige, de hard-zakelijke, de midlife-jeugdige. Aan de vooravond van de plechtigheid komt er onder een borrel een heleboel vuil naar buiten over de onderlinge verhoudingen. Toch nog wel iets anders dan goeds over de overledene, maar ook veel minder fraais over de overige bandleden. Denk aan "The Big Chill"
Er voltrekken zich een aantal onthullingen en ontboezemingen waardoor de situatie op scherp komt te staan. De zoon van de zanger, die er uiteraard niet zo R&R inzit als de rest, veroordeelt het gedrag van de mensen die zich volwassenen noemen. Maar, meer dan terecht ook, krijgt hij repliek van enkelen die aangeven dat die "onverantwoordelijke volwassenen" wel altijd voor elkaar klaargestaan hebben in mindere tijden. Al 30 jaar lang. En dat zullen ze ook in de toekomst blijven doen.
De rek die er in vriendschapsbanden zit, dat is wat mij betreft de kern van de film.

Met : oa Ariane Schlüter, Cees Geel, Monic Hendrickx