dinsdag, juli 16, 2019

Cold in July - Jim Mickle

Cold in July op IMDb (6,8)
Het bekende "wat zou je zelf doen?" - probleem in beeld gebracht. Dane is een eenvoudige en huiselijke man, wiens kabbelende gezinsleventje plots wordt ontregeld wanneer er een inbreker in huis staat. Dane aarzelt geen moment en schakelt de bedreiging voor zijn gezin direct uit: hij schiet de man neer. Dood.
Wanneer de politie hem geruststelt dat hij een goede daad gedaan heeft (het was een veelgezochte , nare, randcrimineel die door Dane naar de andere zijde werd geholpen) , begint bij de "held" toch iets te knagen. Hij voelt zich niet zo goed als ie volgens sommige loftuitingen zou moeten, ook ontmoet hij kritiek van sommigen die hem triggerhappy vonden.
Op een afstandje volgt hij de begrafenis van de dief en ontmoet daar diens vader. Die begint hem te stalken, Dane wordt hoe langer hoe ongeruster. Enkele confrontaties later heeft Russel, de vader , Dane overtuigd dat het niet zijn zoon kan zijn geweest. Ze gaan op onderzoek uit, buiten de politie om. Een prive-detective wordt ingeschakeld en verdomd: ze vinden een teken van leven van de zoon. Wanneer ze hem gaan zoeken, duiken ze in een griezelig crimineel circuit waar ze liever buiten waren gebleven. Kunnen ze nog terug of moeten ze mensheid bevrijden van dit misselijke netwerk?

Met : Michael C. Hall, Sam Shepard, Don Johnson

dinsdag, juli 09, 2019

The Little Stranger - Lenny Abrahamson

The Little Stranger op IMDb (5,6)
Beetje gekunstelde film. Het wil een beetje richting horror, maar gaat het niet.
Het wil een beetje richting kostuumdrama maar pakt niet uit. Het wil een beetje richting "Festen"-familiegeheimen, maar voert dat niet tot het einde uit. Anders gezegd: het is het allemaal net niet. Toch denk ik wel dat er mensen zijn die het sfeertje wel kunnen waarderen. Kundige acteurs ook: Charlotte Rampling (vinnik vaak goed), Domnhall Gleeson en de lastig te plaatsen Ruth Wilson.

Dr. Faraday is nog maar net zijn praktijk begonnen daar op het Engelse platteland als hij al voor een spoedopdracht naar het statige Sundays House moet. Al een keer eerder was hij op dit immense landgoed, maar destijds was bij nog maar een klein menneke. Het kasteel is nog steeds in handen van de familie en daar is door de jaren heen veel gebeurd. De familie is afstandelijk en ondoordringbaar; de zoon kampt met oorlogswonden na een ongeluk met zijn bommenwerper, een dochter is op schimmige wijze overleden en de andere dochter is een in zichzelf gekeerde vrouw. Het lijkt er enigszins te spoken.
Toch heeft de dokter zijn zinnen gezet : ten eerste op de dochter, maar toch zeker ook op het huis zelf. Dwars tegen alle adviezen in blijft hij het huis bezoeken. Dat gaat niet lang goed.

Met : Domnhall Gleeson , Charlotte Rampling, Ruth Wilson

vrijdag, juli 05, 2019

Le jeune Ahmed - Jean-Pierre & Luc Dardenne


De Belgische gebroeders Dardenne hebben een reputatie. Een geweldige, dat zeker. Maar ook een die oordeelt dat hun films tamelijk zwaar op de hand zijn en altijd aan de kant van de maatschappij zit waar de klappen vallen. Daar is deze film geen uitzondering in en toch wrong er bij mij iets toen ik de zaal verliet. Voor het eerst had ik het gevoel dat de broers de zaken een beetje te simplistisch afschilderen, ik kon het niet helemaal plaatsen. Wellicht komt dat doordat dit hun eerste film is die door de filmkeuring op 6-jarige leeftijd is gezet. Misschien is de film meer als jeugdfilm bedoelt en wordt het geheel daardoor wat meer karikaturaal neergezet. Mijn eindconclusie: ik heb betere films van ze gezien. 

Ahmed is een in vele opzichten schattig tienerjochie: nerd, krullebol, brilletje , schuchter maar slim. Je zou hem direct in je armen willen sluiten. Maar Ahmed wil dat allemaal niet: Ahmed stoot mensen af, deelt ze in in rein en onrein, geeft volwassen vrouwen geen hand en veroordeelt zelfs zijn moeder om haar levensstijl. U snapt: Ahmed is in de ban van de koran. Het is een buurtimam gelukt om het jonge jochie te winnen voor de zuivere zaak: wanneer straks de jihad komt, moet Ahmed klaar zijn voor de zuivering van de kaffers. Het is retoriek die we kennen uit de radicaal-islamitische hoek, maar het is schokkend om te zien hoe die morbide rechtlijnigheid door een jong knulletje kan worden geïnterpreteerd. Tuurlijk is die omgekomen neef een grote held, hij stierf voor de goede zaak. Natuurlijk is er een groter doel en natuurlijk zijn die uren op school allemaal bijzaak in vergelijking met de uren die aan bidden en koranstudie kunnen worden gespendeerd. 
De imam heeft Ahmed wijs weten te maken dat zijn lerares Ines een onreine is, een gevaar. Ze geeft lessen Arabisch in de buurt, terwijl iedereen weet dat je het Arabisch uit de koran moet leren in plaats van uit liedjes en boeken. Doordat deze gruwelijke mening post vat bij de jonge radicaal is er al snel maar één oplossing mogelijk: Ines moet dood. En hij zal dat voor zijn imam (beter nog: voor de profeet) gaan oplossen. Mes in de sokken gestopt en op naar een afspraak met de juf. Gelukkig is hij onhandig en te weinig doortastend, waardoor de juf de aanslag overleeft. Ahmed belandt in jeugddetentie en in de zware jeugdzorg. Er lijkt gaandeweg loutering en besef te komen wat hij heeft geprobeerd te doen. Lijkt, merken we, want in zijn achterhoofd spookt nog steeds die opdracht. Welke richting kiest hij: wordt hij strijder of laat hij zich vermenselijken? 


zondag, juni 30, 2019

Alles ist gut - Eva Trobisch

Alles ist gut op IMDb (6,5)
Moeizaam is het leven van Janne. Zaak failliet, haar zakelijk en levenspartner stug, haar moeder bezorgd en Janna zelf is een in zichzelf gekeerde vrouw. Niet echt ingrediënten voor een olijk leven, laat staan voor een olijke film. Dat blijkt.

Tijdens een schoolreünie wordt Janne op tamelijk knullige wijze overweldigd en verkracht. Zelf weet ze eigenlijk ook niet precies wat er gebeurt, eigenlijk is zelfs haar verzet iets wat buiten haarzelf om gebeurt. De dader is, naast oude schoolgenoot, ook de zwager van Janne's nieuwe baas. Na het faillissement heeft ze de door oudere bekende obert aangeboden baan met twee handen aangegrepen. Robert worstelt met zijn huwelijk en ziet in Janne een soulmate waar hij zijn verhalen aan kwijt kan.
Niets goed kan er komen van dit complexe verhaal: niet van Janne's relatie met de nukkige Piet, niet van de ongelijke verhouding met haar afhankelijke baas, niet van de gedwongen samenwerking met haar verkrachter, niet van de gesprekken met haar overbezorgde moeder.
Hoewel ze zich ogenschijnlijk onafhankelijk opstelt, krijgt Janne steeds meer moeite met het plaatsen van gruwelijkeheden die ze heeft moeten ondergaan. Er blijft niet veel overeind staan van alles wat ze had opgebouwd.

Met : Aenne Schwartz, Andreas Dohler, Tilo Nest

zaterdag, juni 29, 2019

Yesterday - Danny Boyle

Yesterday op IMDb (6,9)
In de recensie hieronder schreef ik over het moeilijke begrip "komedie". Gisteren vond ik geen raakvlakken, maar vandaag stond het filmgenre toch ook weer bij de beschrijving. En verdomd, deze kan ik wél goed hebben. Misschien is het verschil tussen Brits en Amerikaans voor mij belangrijk, ik weet niet, maar deze kwam heel goed binnen. Heb me uitstekend vermaakt, ondanks dat de film rust op één wonderlijk, maar bloedsimpel gegeven. Maar het werkt. En het werkt ook goed uit. Prima onderhoudende film.

Plots staat de hele wereld in het donker. Van de westkant van Amerika tot de oostkant van Japan, gitzwart all over. Twaalf seconden duurt het slechts, maar da's lang genoeg om het leven van Jack voorgoed te veranderen. Tot die tijd is hij een matig singer-songwriter die amper in zichzelf gelooft, laat staan dat anderen dat doen. In die twaalf seconden donkerte wordt Jack aangereden door een bus en maakt een smak op het wegdek. Als hij ontwaakt, is de wereld veranderd. Aanvankelijk alleen voor hem, maar al snel merkt ie dat de hele wereld veranderd is.
Net ontslagen uit het ziekenhuis krijgt hij van zijn vrienden een gitaar cadeau en hij speelt een liedje voor ze. Stomverbaasd is hij als men het liedje niet blijkt te kennen. "Yesterday, all my troubles seemed so far away" zingt ie en men kijkt hem schaapachtig aan. Razend knap vinden ze het dat hij zoiets poëtisch kan maken. Jack sputtert tegen en zegt dat het werk van The Beatles is maar dat doet geen belletje rinkelen. Niemand, nergens in de wereld of op het internet, kent nog het bestaan van de Beatles (en Harry Potter, en Coca Cola, maar dat zijn zijsporen). Jack is verbaasd en speelt thuis een ander liedje voor zijn ouders. "Let it be" klinkt als nieuw en men is razend trots. Dat prachtige werk, die onverwoestbare liedjes, slaan aan . Overal waar Jack speelt , volgt succes en hij vangt al snel de blik van superster Ed Sheeran. Die vraagt hem mee op toernee en de rest is geschiedenis. Sheeran is verbluft door het songschrijverschap van Jack en erkent al ras zijn meerdere. En zo gaat de hele wereld om.
Jack ondertussen , die worstelt. Hij worstelt met zijn geheim, hij worstelt met zijn liefdevolle manager Ellie , die hem altijd heeft gesteund maar hierin niet mee kan. Jack staat - als ware hij Robert Johnson- op een crossroad: kiest hij voor de liefde of kiest hij voor de duivel (in dit geval de roem en de eer, die eigenlijk niet van hemzelf zijn).

Het dilemma wordt kundig naar vorig gebracht, maar Jack is niet de man die in deze film de show steelt. Dat is ten tweede de onweerstaanbare Lily James, een doodgewoon buurmeisje waar elke kijker voor valt (wat ze al een aantal films achtereen voor elkaar krijgt). Maar bovenal is de hoofdrol in deze film voor het onwaarschijnlijk goede werk van the Beatles. Hoe onverwoestbaar zijn die songs, je merkt nu pas goed hoezeer ze deel uitmaken van ons dagelijks DNA. Je weet gelijk weer waarom het opeens 'popular" music heette. Vele malen komt er een glimlach op je gezicht als er plots een strofe uit dat rijke oeuvre voorbij komt. En je weet dat iedereen in de zaal in zijn hoofd aan het zingen is. Ijzersterk. Hele fijne film, als je het mij vraagt.

Met: Himesh Patel, Lily James, Ed Sheeran, Joel Fry

A million ways to die in the West - Seth MacFarlane

A Million Ways To Die In The West op IMDb (6,1)
Hoewel ik toch niet door het leven ga als zuurpruim, heb ik blijkbaar nogal moeite met wat men in de filmwereld "komedie" pleegt te noemen. Want zo komisch vind ik het allemaal niet. Of mijn slag van humor is afwijkend van het gemiddelde , dat kan natuurlijk ook. Hoe dan ook, ik heb deze film ook weer doorstaan.

In het ruige Wilde Westen is Albert een buitenbeentje. Hij heeft niet echt de vermogens om de held te spelen, hij is geen stoere man. Waar anderen zich te buiten gaan aan duels en knokpartijen probeert hij alles pratend op te lossen dan wel keurig weg te duiken als het spannend wordt.
Om die weinig manhaftige opstellingen verlaat zijn vriendin Louise hem, ze kiest ervoor al golddiggend een relatie aan te knopen met de keurige zakenman van de drugstore/verzorgingswinkel. Daar kan Albert als eenvoudige schapenboer niet tegenop.
Desondanks ontmoet hij een andere, zo mogelijk nog schonere, vrouw. Anna heeft het op hem gemunt omdat ze probeert te ontvluchten aan het wrede gedrag van haar man Clinch (ja joh, die namen kiezen ze niet zomaar).
Anna helpt Albert met wat stoerder gedragingen, ze helpt hem zelfs in de voorbereidingen van een heus duel met zijn geparfumeerde tegenstander op amoureus gebied. En u snapt: door deze samenwerking vergeet Albert zijn Louise en raakt langzamerhand in een fling met Anna. Dat gaat allemaal best goed, totdat die vechtersbaas van een Clinch zijn vrouw komt ophalen.

Met : Seth MacFarlane, Charlize Theron, Amanda Seyfried, Liam Neeson

woensdag, juni 26, 2019

Der Goldene Handschuh - Fatih Akin


Waar is de brille van Fatih Akin gebleven? De man won mij voor zich met "Gegen die Wand" en - in iets mindere mate "Auf den anderen seite".
Maar gisteren stelde hij me ongelooflijk op de proef. Meermaals de aanvechting bestreden om de zaal te verlaten, uiteindelijk niet gedaan. Maar het had heel goed gekund en misschien zelfs gemoeten. Met deze film voelde ik geen enkele verbintenis, louter irritatie en bij vlagen zelfs walging. Het is nihilisme, misogynie en geweld. Nergens een sprankje hoop, nergens een oplossing. Echt, ik kan heel veel hebben qua scenes maar dit heb ik toch echt niet vaak gezien.
Fiete is een in vele opzichten mislukte man. Dat ie het niet getroffen heeft met zijn uiterlijk, daar kan ie niks aan doen. Aan zijn wereldbeeld, aan zijn vrouwenhaat, aan zijn alcoholisme en aan zijn zelfzorg echter des te meer. Fiete is een gedrocht, waar mensen - niet geheel onterecht- in een grote boog omheen gaan.
Hij begeeft zich daarom louter in kringen waar minstens zoveel kansarmen en kanslozen rondhangen: in de kroegen in Sankt Pauli, de hoerenwijk van Hamburg. Met enige regelmaat sleept hij een van de vrouwelijke bezoekers van café "Zum goldene Handschuh" mee naar huis. En dat loopt zelden goed af. Na de commerciële handelingen gaat hij zich doorgaans te buiten aan geweld tegen deze vrouwen, bijna altijd met fatale afloop. Hij demonteert de lichamen en slaat het restant op in zijn bergruimtes. Bezoekers die vragen waar de stank vandaan komt, verwijst hij steevast naar zijn Griekse onderburen die immers steeds "rare gerechten maken".
Na slachtpartij nummer zoveel komt er plots een kentering wanneer hij van zijn sokken gereden wordt als hij dronken oversteekt. Eenmaal in het gips besluit hij zijn leven te beteren: nieuwe baan, geen drank meer en wegblijven van de verlokkingen van dat rare café.
Het gaat eventjes goed, hij krijgt zelfs een vriendelijk contact met de schoonmaakster op zijn nieuwe werk. Helaas krijgt hij dat ook met haar man en al snel staat de boel weer op scherp.
Fiete is onverbeterlijk, Fiete is een hopeloos mens.
Het was even slikken, ik heb het twee uur doorstaan. 

Met: Jonas Dassler


dinsdag, juni 25, 2019

Queen of Hearts (aka Dronningen) - May El-Toukhy

Queen of Hearts op IMDb (7,9)
De avond was warm, de zaal was koel. Perfecte setting voor deze film.
Immers, deze film varieert van dampende hitsigheid naar botte koelte. Sterker nog: het lijkt of beide extremen in één persoon , onze hoofdpersoon Anne, klinisch naast elkaar leven. Een waarlijk fantastische rol van Trine Dyrholm, die opnieuw aangeeft een van de beste (en belangrijkste) actrices van haar tijd te zijn. Durf en kunde, er zijn er niet veel die dat combineren.

Anne is - zoals dat heet - een vrouw die alles heeft. Een succesvolle carrière (ze leidt een juristenkantoor), een net zo succesvolle man (arts), een kast van een villa en een schattige tweeling. Maar u snapt het al: onderhuids speelt er van alles. Manlief is veel weg , manlief heeft tamelijk wat te stellen met zijn zoon uit zijn eerdere huwelijk. Het grote hart van Anne (ze doet veel jeugdzorgzaken en is daar somtijds iets te veel bij betrokken) zorgt ervoor dat de adolescente Gustav bij hen in huis komt om zo te proberen samen met vaders aan zijn toekomst te werken.
Gustav is een probleemjochie en de start is dan ook moeilijk. Na een heftig incident ziet Anne zich gedwongen om hem voor de keuze te stellen: of ze klapt uit de school (waarna hij zeker richting kostschool zal moeten vertrekken) of hij gaat meewerken en meeleven in het gezin. Gustav kiest voor het laatste en bouwt een goede band op met zijn stiefzusjes. Ook met zijn stiefmoeder komt het gaandeweg tot gesprekken en een groeiend begrip.
De veelvuldige afwezigheid van vader begint zich te wreken bij Anne: langzaam broeit de lust , steeds meer zoekt ze toenadering tot het fysiek van haar stiefzoon. Zozeer zelfs, dat ze op een avond zijn slaapkamer binnenstapt en zich volledig aan hem te buiten gaat. Een spetterende affaire ontstaat, het is sterker dan henzelf. Steeds meer moeite hebben ze om het in toom en - dat vooral- geheim te houden.
Wanneer Anne's zus hen op een feestje zwijmelend betrapt, komt alles in een stroomversnelling.Anne wil kappen, maar Gustav neemt daar geen vrede mee, wetende dat Anne grote moeite zal hebben alles onder de pet te houden. Het zal escaleren, zoveel is duidelijk. De vraag is echter nog wie of wat het grootste slachtoffer gaat worden.

Met : Trine Dyrholm, Gustav Lindh, Magnus Krepper


zondag, juni 23, 2019

The Lincoln Lawyer - Brad Furman

The Lincoln Lawyer op IMDb (7,3)
Prima film dit. Oudje al, maar dat geeft niks als het plot boeit. Matthew McConaughey is uitstekend op dreef als Mick Haller, een ritselende advocaat die opeens met een zwaar moreel dilemma wordt geconfronteerd.
Doorgaans wordt hem verweten dat hij met het winnen van zijn zaken vaak stevige criminelen buiten het gevang weet te houden. Het boeit Haller niet: zolang het recht zijn beloop krijgt, kan hij leven met die gedachte. Maar deze zaak is anders.
Haller neemt de verdediging op zich van een verwend miljonairszoontje, die een geweldsmisdrijf op zijn conto krijgt. Naar zijn advocaat toe pleit hij volledig onschuldig te zijn, hij is erin geluisd en wil van alle smetten vrij worden gepleit.
De advocaat bijt zich erin vast, gaat de confrontatie aan met zijn ex die aan de Openbaar Ministerie-kant zit. Populair maakt hij zich niet , maar dat maakt niet uit als het voor de goede zaak is.
De zaak gaat echter kantelen wanneer zijn verdachte hem vertelt dat ie helemaal niet onschuldig is: hij was wel degelijk de dader en hij weet dat hij Haller met een probleem opzadelt nu hij hem dit verteld heeft. Het verwende ventje plaatst zijn advocaat in een lastig parket: die moet hem zo goed mogelijk verdedigen terwijl hij weet dat het allemaal juist zo gegaan is als het OM opsomt. Haller moet snel iets verzinnen , wil hij zijn eigen positie niet totaal onmogelijk maken.

Spannend, listig, tamelijk goed geacteerd door een fijne keur aan mooie namen. Prima dit.

Met: Matthew McConaughey , Marisa Tomei, Ryan Philippe, William H. Macy, Bryan Cranston, John Leguizamo

zaterdag, juni 22, 2019

Crooked House - Giles Paquet-Brenner

Crooked House op IMDb (6,3)
De titel doet vermoeden dat we naar een horrorfilm gaan kijken maar nee, dit is een ouderwetse Agatha Christie-verfilming. En met ouderwets bedoel ik dat alles erop en eraan zit: het gaat over welstand (een adellijke familie in verval ditmaal), het gaat over intriges (hoe lopen de lijntjes binnen de familie), er gebeurt een moord en uiteraard kan werkelijk iedereen het gedaan hebben. Motieven volop, maar wie bezit de juiste?

De oude kasteelheer Leonides wordt dood aangetroffen. Hij , suikerpatiënt, is omgebracht met een dodelijke injectie: de dader heeft stiekem 's mans oogdruppels vermengd met zijn diabetesinjectie. Hartaanval.
Zijn kleindochter Sophie neemt contact op met Charles Hayward, een beginnend rechercheur die gebukt gaat onder het legendarische Scotland Yard-imago van zijn vader. Charles en Sophie hebben elkaar eerder ontmoet en leken op weg naar een relatie totdat Sophie bruusk de contacten stopte. Om die reden is Charles niet happig om de zaak aan te pakken, maar hij snapt ook dat het zijn kans is om te bewijzen dat hij zich met zijn vader kan meten.
In het kasteel aangekomen treft hij van alles aan : de oudste zoon en zijn vrouw, beiden uitgerangeerd in de toneelwereld. De jongste zoon, meermaals bijna failliet en daardoor nog steeds dapper aan het handje van zijn vader levend. De rancuneuze schoonzus, die Leonides nog steeds de dood van haar zus verwijt. De tweede vrouw van de kasteelheer, veel jonger dan iedereen en gespeend van de adellijke klasse die nodig is in deze omgeving. De kleinzoon, een gehandicapte en daardoor cynische jongeman. En tenslotte de andere kleindochter, Josephine, die alles en iedereen wantrouwt in deze familie en die om die reden iedereen bespioneert en volgt.
Ga er maar aan staan, Charles.

Ondanks de sterrencast komt de film niet echt tot leven. Het is iets te keurig allemaal.

Met : Max Irons, Glenn Close, Stephanie Martini, Julian Sands, Gillian Anderson, Terence Stamp

donderdag, juni 20, 2019

The Biggest Little Farm - John Chester

The Biggest Little Farm op IMDb (8,0)
Hoewel feitelijk een eco-natuurdocumentaire kijkt de film weg als een thriller. Schitterend geschoten (niet zo gek als je bedenkt dat John Chester al cameraman voor natuurfilms was voordat hij aan dit avontuur begon). Spannend opgebouwd ook, al snel word je in het verhaal gezogen. En dat is knap, want het is hún verhaal, het is hún leven.
Zelden waren documentaires zo onderhoudend, zelden waren natuurfilms zo invoelend en catchy. Uitstekende documentaire derhalve; ik raad iedereen aan die ook maar iets met groen, natuur, eco, dieren of met levensveranderende keuzes heeft om deze docu te gaan zien.

Het verhaal? Da's simpel. Zij , Molly, maakt een internet-kookprogramma en hij, John,  is cameraman. Wanneer hij door zijn werk geconfronteerd wordt met het fenomeen asielhonden wordt zijn hart week en neemt hij er een mee naar huis. Dat kan natuurlijk niet in die flat, uitzetting dreigt en ze besluiten radicaal te vertrekken: weg uit de stad. Zij wilde altijd al groente verbouwen, hij was natuur- en dierenliefhebber. De oplossing ligt in een groot stuk land een uur verderop, middenin het dorre en dode stuk van California. Zeker , er valt wat van te maken, maar daar gaat een boel geld en nog veel meer energie n verloren. De strijd lijkt zinloos: hoe krijgen ze ooit die grond weer levend? Ze schakelen een eco-goeroe in. Deze meneer Alan York heeft radicaal traditionele opvattingen maar hij overtuigt het stel om het gevecht met de natuur aan te gaan. Wat volgt: veel vallen, heel veel vallen. Maar gelukkig ook minstens zo veel opstaan. Voor de kijker is het leerzaam en louterend, vooral omdat bewezen wordt dat logica kan helpen in het omgaan met natuurlijke vijanden. Er wordt aangetoond hoe moeilijk het is om zuiver in de leer te blijven, er komt een catharsis, maar er komt loutering, heel veel loutering. Apricot Lane Farm is een pareltje in de wereld.

Met : John Chester, Molly Chester,

zondag, juni 16, 2019

Louise en hiver - Jean-Francois Laguionie

Louise en hiver op IMDb (7,1)
Sympathieke animatiefilm. Dat zult u mij niet vaak zien opschrijven, maar ik maak met plezier een uitzondering. Heb goede dingen gehoord over deze film, dus ik zette me over mijn zelf opgeworpen drempeltjes heen en ging eens een tekenfilm kijken. En dat beviel wel. Fijn kabbelend verhaal, vriendelijk personage en een mooie gelaagde weergave van de state of mind van de dame in kwestie.

Louise is een oudere mevrouw die haar zomers doorbrengt in een badplaats die ze al sinds haar jeugd bezoekt. Wanneer de zomer voorbij is, kuiert ze op haar gemak naar het station om de laatste trein van het seizoen te pakken en de terugreis naar "de wereld " te aanvaarden.
Ze blijkt te laat voor de trein, haar klok bleek stil te hebben gestaan. Ze is daarmee dus alleen achtergebleven in het kleine stadje aan het strand. Alles zal ze alleen moeten doen, ze moet aardig aan de bak om te overleven en zal zichzelf een aantal malen moeten overwinnen.
Op hetzelfde moment blijkt eigenlijk dat ze het allemaal ook wel prettig vindt: het is veel minder lawaaiig, geen vervelende types om zich heen en de tijd en de dagindeling geheel aan haarzelf.

Gaandeweg de film leren we dat dit een fraai symbolische weergave is van Louise's geestelijke gesteldheid. Ze blijkt aan enorme vergeetachtigheid te lijden en zit daardoor eigenlijk opgesloten in haar hoofd en in haar leven. Alleen, dat wordt al snel duidelijk. Natuurlijk zijn er flarden, natuurlijk komen er jeugdervaringen terug, waardoor Louise in ieder geval enigszins kan ordenen hoe het nu allemaal zo gekomen is. Ze blijft razend optimistisch, ze is er eigenlijk enorm geschikt voor: de eenzaamheid is soms ook haar uitkomst.


donderdag, juni 13, 2019

Loving Pablo (aka Escobar) - Fernando Leon de Aranoa

Loving Pablo op IMDb (6,3)
Loving Pablo, Hating Escobar.
Met de subtitel erbij is het verhaal van deze film eigenlijk snel verteld. Mensen die de Narcos-serie gevolgd hebben, kennen eigenlijk het plot van de film al. Tevens zullen ze veel van de beeldvoering herkennen: sommige scenes zijn bijna identiek aan die van de serie. Dat moet dus wel waarheidsgetrouw zijn.
Journaliste , nou ja, tv-presentatrice Virginia Vallejo krijgt de kans de nouveau riche van haar land te portretteren. Een van hen - eigenlijk de grote leider - is Pablo Escobar. Al snel doorziet Virginia de dubbele laag in Escobar's verschijning: hij doet zich voor als een man van het volk, maar is daarnaast een nietsontziende moordenaar, een drugscrimineel zonder scrupules. De voorspelbare "goede daden" van de cocaïne-magnaat winnen het bij Virginia van de slechte verhalen die ze over hem hoort: ze wordt verliefd en ze wordt bijvrouw. Mannen als Escobar zullen nooit hun vrouw en kinderen in de steek laten, maar een behoorlijk luxe leventje voor hun maitresse  kunnen ze best regelen.
De successen van zijn imperium stijgen naar zijn bol , hij wil de politiek in en het land veranderen. Hetgeen natuurlijk een utopie blijkt , want er zijn teveel oude machines die daar hun stokje voor steken. Virginia meldt zich in doodsangst bij de DEA, zij lijken de enigen die haar kunnen beschermen in de drugsoorlog die zowel Escobar als zijn tegenstanders ontketenen. Het kan niet anders dan eindigen in een tranendal.

Houterig gespeeld, karikaturale rollen. Het is niet best, als ik het zeggen mag. En ik ben toch best liefhebber van dit acteurskoppel.

Met : Javier Bardem, Penelope Cruz, Peter Sarsgaard

zaterdag, juni 08, 2019

Elisa y Marcela - Isabel Coixet

Elisa y Marcela op IMDb (5,7)
Galicië, Spanje, eind 19e eeuw.
Het is haar eerste schooldag op de strenge nonnenschool en ze is nog verregend en te laat ook. Marcela voelt dus duidelijk opluchting als ze wordt opgevangen door het iets oudere meisje Elisa, die haar een handdoek geeft en haar daarmee een klein beetje warmte geeft. Elisa is een nichtje van een van de nonnen en voelt zich verantwoordelijk voor het nieuwe meisje, dat vanuit huis al helemaal niet gestimuleerd wordt om te gaan leren.
De twee ontwikkelen genegenheid voor elkaar die onvermijdelijk uitdraait op een verliefdheid. "Boeie' , denken wij met de kennis van nu , maar we kijken naar een waargebeurd verhaal van bijna een-en-een-kwart eeuw geleden. U voelt de complicaties.
Beiden schoppen het tot onderwijzeres en komen op ver van elkaar afgelegen locaties te werken. Dat verandert als Marcela solliciteert op een school in een dorpje op 10 km afstand van Elisa. De twee zien elkaar vaker e besluiten te gaan samenwonen. Dat gaat een tijdje goed maar er ontstaat argwaan in het dorp als een boerenknecht avances wil maken met Marcela en zij dat omzichtig afwijst. De man ontdekt haar geheim en de situatie wordt onleefbaar voor de twee. Er is nog maar 1 oplossing.
Elisa verdwijnt en Marcela kwijnt. Totdat enkele maanden later de frêle jongeman Mario op de proppen komt. Hij trekt bij haar in, ze trouwen in het stadje verderop en proberen hun leven op te bouwen. De bevolking is nog niet erg overtuigd: is die Mario wel wie hij zegt dat hij is?

De politieke gevoeligheid van deze film kan niet worden onderschat, we kunnen ons goed voorstellen hoe lastig de geliefden het moeten hebben gehad op het streng katholieke Iberisch schiereiland. Met een beetje goede wil zouden we ze "voorvechters" kunnen noemen. Zeker als je de aftiteling leest.

Met : Greta Fernandez, Natalia de Molina,

vrijdag, juni 07, 2019

Hotel Mumbai - Anthony Maras

Hotel Mumbai op IMDb (7,8)
Films als deze hebben altijd eenzelfde (wonderlijk) effect op mij. Hoewel je - omdat het op ware feiten berust- de uitkomst al weet én je de opbouw van de film redelijk kunt voorspellen, schuif ik toch langzaam richting het puntje van mijn stoel. Spanning en boosheid strijden om mijn aandacht, betrokkenheid bij de acteurs is gegarandeerd. En dat is knap. En dat maakt het dus tóch een goede film, want het gaat uiteindelijk om de emoties die het bij de kijker losmaakt.

2008, Mumbai, India. Vanuit het niets (nou ja, gewoon vanaf zee) komt een georganiseerde groep terroristen aan bij de zoemende wereldstad. Hun plan is goed opgezet - als je het tenminste heel even van hun kant bekijkt - : eerst wat kleine speldenprikken verdeeld over de stad, waardoor de beperkt aanwezige politiemacht verspreid aan de bestrijding moet beginnen. De meeste legertroepen zitten immers in Delhi, dus het kan uren duren voordat het zelfmoorcommando gestoord raken in haar destructieve daden. Een druk treinstation, een goed bezocht toeristisch café ; zij vormen de aanloop naar hun major opus: het Taj Hotel, een enorm hotel met louter steenrijke internationale klanten, moet worden vernietigd, inclusief bezoekers en personeel.
Dat personeel nu, dat blijkt hierin een grotere opponent voor de terroristen dan de politiek uiteindelijk zijn. "Guest is god" is het mantra van de medewerkers en zo handelen zij ook: desnoods stellen ze hun eigen leven in de waagschaal, maar zij zullen alles wat in hun macht ligt proberen om zoveel mogelijk gasten tot de overlevenden te laten horen. Een klein aantal van de gasten wordt uitgelicht in de film, maar vooral kijken we naar de heldenrollen van Arjun , de simpele gerant die meer dan honderd mensen weet weg te sluizen naar veiliger havens, en de fantastisch gedreven inzet van Oberoi, de chef-kok die een grote groep gasten via de keukens en de diensttrappen in de chique én afsluitbare toplounge weet te krijgen vanwaar ze een safe-haven hebben die hen de tijd moet geven om te wachten op leger en politie.
Zoals gezegd: uiteraard is een deel van de film volgens formule gemaakt (inclusief de harde én de softe dader) , maar dat deed bij mij allemaal geen afbreuk. Natuurlijk ga ik niet zeggen dat ik heb genoten, maar ik zeg wél dat ik het een goede film vind.

Met: Dev Patel, Armie Hammer, Anupam Kher, Nazanin Boniadi


Blockers- Kay Cannon

Blockers op IMDb (6,2)
Alles aan deze formulefilm is cliché: het script, de opzet, het acteerwerk (clichématig slecht dus), alles. Maar ja, ik had hem aangezet en ik loop alleen weg bij gruwelijk geweld, dus ik keek hem uit.

Daarom kan ik jullie vertellen dat dit een film is over drie vriendinnen die vanaf de eerste schooldag alles samen doen en nu bij hun prom night zijn aanbeland. De knappe blondine weet zeker dat ze seks gaat hebben, de donkere stoere denkt dat ze daar dan ook maar voor gaat, de wat kleinere sullige durft haar vriendinnen niet te vertellen dat ze lesbisch is. Hun respectievelijke ouders (alleenstaande moeder, een macho vader en een flamboyante vader-op-afstand) vinden het een griezelige gedachte dat ze hun grut moeten loslaten en proberen de geplande orgie te voorkomen. Dus reizen ze achter hun kinderen aan op de prom night. En dan gebeurt er van alles.

Met: Leslie Mann, John Cena , Ike Barenholtz, Kathryn Newton

zondag, juni 02, 2019

Love, Simon - Greg Berlanti

Love, Simon op IMDb (7,6)
Achteraf niet eens zo slechte film. In eerste instantie vrees je tamelijk terecht de voorspelbaarheid in het script, maar er komt dan toch her en der een kentering waardoor het allemaal draaglijk wordt.
En, naar ik vermoed, een belangrijke film voor de leeftijdsgenoten van de hoofdrol, zeker zij die worstelen met hetzelfde probleem als Simon.

Simon is namelijk gay. Zelf weet ie het al een tijdje , maar hij weet niet waar ie ermee naar toe moet: niet naar zijn toch begripvolle moeder, zeker niet naar zijn macho-vader. Ook niet naar zijn vriendenkring , zelfs niet naar zijn beste vriendin Leah , met wie hij zogenaamd "alles bespreekt".
Natuurlijk weet Simon dat er zich op zijn highschool mensen zoals hij moeten bevinden, maar ook daar zit alles under the surface. Een lichtpuntje komt er als er op de website van de school een stukje geplaatst wordt door een jongen die in hetzelfde schuitje zit. Anoniem weliswaar, maar het is het begin van een coming out.
Simon begint- net zo anoniem- met de jongen te mailen , het is voornamelijk om zichzelf voor te bereiden op die moedige maar noodzakelijke stap. Door een slordigheidje in de schoolbibliotheek komt een andere jongen achter Simon's geheim en hij zet hem voor het blok: als Simon niet bemiddelt in een koppeling tussen de jongen en Abby, een goede vriendin van Simon én een van de leukste meisjes van de school, dan zal de jongen het verhaal in de openbaarheid gooien.
Simon zwicht voor de chantage maar krijgt daar al spoedig spijt van. Alles komt in een stroomversnelling, Simon komt geïsoleerd te staan. Hoe werkt hij zich hier - zonder gezichtsverlies - uit?

Met : Nick Robinson, Josh Duhamel, Jennifer Garner, Katherine Langford, Alexandra Shipp

zaterdag, juni 01, 2019

Rimetti a noi i nostri debiti (Forgive us our debts) - Antonio Morabito

Rimetti a noi i nostri debiti op IMDb (6,2)
Wrange doch vermakelijke komedie over schuldenaren en schuldeisers. We volgen Guido, die de eindjes niet meer aan elkaar kan knopen. Eerst al ontslagen uit zijn IT-baan, nu wordt ie ook nog eens weggestuurd bij het magazijn waar hij sindsdien tegen zijn zin aan het werk was. Hij ziet geen uitweg meer: bij de buurman- een professor in ruste - kan hij niet blijven bedelen , zijn mogelijkheden zijn uitgespeeld.
Hij trekt de stoute schoenen aan en meldt zich bij het incassobureau: de enige manier om hun geld terug te krijgen, is Guido klussen voor ze te laten uitvoeren. Hij wil voor niets werken, als daarmee maar langzamerhand zijn schuld wordt weggewerkt. Hij wordt gekoppeld aan Franco, een gepokt en gemazelde deurwaarder die er tamelijk onconventionele methoden op na houdt maar daardoor wel succesvol is in het innen van schulden.
Franco leidt Guido op maar al snel gebeurt wat we allemaal zagen aankomen: Guido krijgt gewetenswroeging omdat hij zich de positie van de armoedige mensen zo goed kan inbeelden. Nog maar kort geleden stond hij aan dezelfde kant en nu moet hij een hardvochtige houding aannemen. Hij heeft er moeite mee en probeert het zo lang als hij kan vol te houden. Maar ja...

Met : Claudio Santamaria , Marco Giallini

Extremely wicked, shockingly evil and vile - Joe Berlinger

EXtremely wicked, shockingly evil and vile op IMDb (6,7)
Liz is een jonge alleenstaande moeder. Ze is niet echt op zoek naar een relatie maar dat verandert als ze tegen de knappe en innemende Ted aanloopt. Ze blijven aan elkaar plakken en rechtenstudent Ted ontpopt zich als een lieve partner die ook nog eens goed is voor dochter Molly.
Wat wij dan al vermoeden, maar Liz nog niet , is dat er iets vreemds is aan Ted. Al spoedig wordt hij gekoppeld aan een aantal moorden en aanrandingen in de regio. Hij bezweert Liz dat dit allemaal op toeval berust (hij rijdt toevallig ook Volkwagen maar echt in een andere kleur en die compositietekening, ja , daar leek elke man in de regio zo ongeveer wel op). Hij zet zijn kennis van het recht in om zichzelf vrij te pleiten maar het lukt hem niet helemaal. Steeds duiken er weer nieuwe verhalen op waar Ted aan gelinkt wordt en uiteindelijk wordt hij - in afwachting van zijn rechtszaak- vastgezet.
Ted ontsnapt en opnieuw komen er moordgevallen bij in de regio waar hij toevallig is. Het net sluit zich, Liz is steeds meer overtuigd van de juistheid van haar beslissing: uiteindelijk blijkt zij de aanzet gegeven te hebben tot Ted's arrestatie. De rechtszaak die volgt, is een aparte: steeds meer zet Bundy (want hij is het, de moordenaar waar we het over hebben) zijn eigen raadsman aan de kant om de verdediging zelf op zich te nemen. En hoe dat afloopt, dat is geschiedenis gebleken.

Met : Lily Collins , Zac Efron , Angela Sarafyan, John Malkovich

donderdag, mei 30, 2019

Shéhérazade - Jean-Bernard Marlin

Shéhérazade op IMDb (7.1)
Goed ontvangen film, die her en der ook in de kijktips voorkwam. Ik proberen, maar ik had er moeite mee. Het lukte me simpelweg niet om sympathie op te wekken voor de acteurs, die feitelijk allemaal een nare persoonlijkheid spelen. Er zit weinig licht in de film, luchtigheid is ver te zoeken. Het enige lichtpuntje zal de zich ontwikkelende liefde tussen kleine crimineel Zachary en prostituee Shéhérazade zijn, al komt die liefde gaandeweg steeds meer van 1 kant.

Zachary (17 jaar) wordt ontslagen uit de jeugdgevangenis, de cipiers zeggen eerder "Tot diens" dan "vaarwel" tegen hem. Ze weten immers dat het jongetje eigenlijk geen enkele kans heeft aan het criminele milieu. Niet door zijn familiaire afkomst, niet door de troosteloze wijk waar hij vandaan komt, niet door de achterstanden die er in Marseille op vele gebieden zijn.
Het gaat dan ook al gauw mis: de ongedurige (en onsympathieke) Zach vlucht uit de opvang waar hij geplaatst is, zoekt wat oude vriendjes op en duikt al snel het oude leven in. Wanneer de vrienden hem een bezoek aan een prostituee cadeau doen, draait Zach a snel om: dat ene speciale meisje , dat daar tussen die andere dames loopt, dat meisje betovert hem . In no time ontwikkelt hij een verliefdheid , waarbij hij haar werkzaamheden voor lief neemt. Sterker nog: hij gaat optreden als haar pooier en voorziet zich op die manier zelfs van "vaste" inkomsten.
Hoewel dat an sich natuurlijk al een bestaan met duistere en gevaarlijke randjes is, lijkt Zach steeds stabieler te worden. Totdat hem een kunstje geflikt wordt door zijn oude maatjes. Zach draait door en blijkt moeilijk in toom te houden. Zijn relatie wankelt, zijn vriendschappen staan op scherp en het wachten is op de daad die er uiteindelijk voor zal zorgen dat hij zijn cipiers weer terugziet.

Met: Dylan Robert, Kenza Fortas , Idir Azougli

woensdag, mei 29, 2019

Contraband - Baltasar Kormakur

Contraband op IMDb (6,5)
Smokkelverhaaltje dat nog op de harddisk stond. Voor de liefhebber (en dat ik ben dus niet echt).

Chris is zoon van een crimineel, is ex-crimineel en is aanstaand crimineel. Maar dat laatste weten we aan het begin van de film eigenlijk nog niet. Hij is uit het wereldje gestapt en een bedrijfje in beveiliging begonnen op het moment dat zijn vader voor lange tijd achter de celdeur ging. Een gezin gesticht, nieuw leven kortom.
Dat leven staat op zijn kop wanneer hij erachter komt dat zijn zwagertje de handschoen heeft opgepakt en nu een mislukte drugsssmokkel op zijn naam heeft staan. De opdrachtgever komt verhaal halen en eist geld. Chris besluit nog 1 x de stoute schoenen aan te trekken en de boel voor zijn zwager (dus eigenlijk voor zijn vrouw) op te lossen. Daarvoor moet ie een wel heel ingenieuze geld- en drugsdeal op poten zetten. En dat in hele korte tijd.
Wie de film uitzit, weet hoe dat afloopt.

Met : Mark Wahlberg, Giovanni Ribisi, Kate Beckinsale, Ben Foster

zondag, mei 26, 2019

Certain Women - Kelly Reichardt

Certain Women op IMDb (6,3)
Moeizaam drieluik over vrouwen in de verdrukking. De drie verhalen hebben niets met elkaar te maken , maar raken elkaar in een soort Midwest-malaise. Vrolijk werd ik er niet van. We leven allemaal ons lastige leven en hoop gaat vaak teloor, zoiets haalde ik eruit. En dus moet je maar doorgaan.

We volgen een advocate die een doorgedraaide man moet vertegenwoordigen in een tamelijk hopeloze zaak, we kijken naar een slovende vrouw wiens puberdochter en introverte man het haar lastig maken in de strijd om een beetje knus bestaan op te bouwen in het huis van hun dromen dat ze zo graag wil bouwen. Tenslotte volgen we een ingetogen paardenverzorgerster die een uitweg uit haar miserabele bestaan ziet door colleges recht te gaan volgen.
Elk lijken ze wat momenten te vinden waarop het lijkt te gaan lukken, maar steeds komt er weer een kinkje in de kabel.

Met : Laura Dern, Michelle Williams, Kristen Stewart


Christo : Walking on water - Andrey Paounov

Walking on Water op IMDb (8,4)
Een geestverruimende gebeurtenis, het aanschouwen van deze documentaire. Onvoorstelbaar dat een project als dit kan voortkomen uit één enkel brein, uit het hoofd van een man die op een immense schaal kan denken. Die dingen voor zich kan zien die niemand anders kan zien. Natuurlijk is de man niet altijd sympathiek (dat kan bijna niet met zo'n versnelde hersenpan) maar mij blijft bij dat iemand in een klein ateliertje kan bedenken dat ie een compleet meer kan veranderen in een voetgangerszone, dat ie meer dan 50000 mensen per dag over water kan laten lopen. Het is een fascinerend schouwspel, de omtovering van de wonderschone omgeving van Lago Iseo in Italië.

Maar het is niet alleen maar artistieke weelde. Uit alles blijkt dat je "projectmanager of the year" moet zijn om dit te kunnen uitvoeren, dat je de term "procesmanagement" opnieuw uitvindt en een compleet nieuwe lading geeft. Het is duidelijk dat de ruim 80-jarige Bulgaar Christo Yavachev niet is gemaakt om te denken in bureaucratische lijnen, daarvoor is hij teveel opgewonden standje. Om te voorkomen dat hij zich de hele dag met conflictsituaties moet bezighouden formeert hij een team van adviseurs en toegewijde medewerkers om zich heen, aangevoerd door zoon Vladimir. Die knokt tegen de regelgeving, die doet het overleg met de overheidsinstanties en die grijpt in als crowd control niet meer volstaat om de toegestormde menigte af te remmen.

De twee grote lijnen van deze documentaire (creativiteit en projectorganisatie) komen samen bij Christo, een ongelooflijk belangrijk kunstenaar. Had ik maar een fractie van zijn inlevingsvermogen..

Met : Christo Yavachev, Vladimir Yavachev

zaterdag, mei 25, 2019

Rocketman - Dexter Fletcher

Rocketman op IMDb (7,8)
Hoewel ik wist dat de boel over the top zou gaan, was dit meer musical dan ik aankan. Extravaganza viert hoogtij in deze film en de collectieve zangscenes leiden mij af. Dat is mijn probleem, dat weet ik, maar het beïnvloedt mijn beoordeling van films als deze. En dat is jammer, want het is wél een dynamisch verhaal. Zo turbulent als het leven van Reginald Dwight Jones, to put it mildly.

Affectieve verwaarlozing is de rode draad in het leven van Reggie: vader is afstandelijk en niet tot enige intimiteit in staat, moeder beklaagt zichzelf over de zwaarte van haar bestaan terwijl ze eigenlijk weinig anders doet dan feesten en de opvoeding van haar zoon aan zijn oma over te laten. Die oma is lief, die oma geeft hem tenminste nog een beetje zelfvertrouwen en helpt hem op weg bij zijn eerste muzieklessen. Al snel blijkt de jongen een enorm talent te hebben : een geweldig gehoor en gevoel voor ritme maken dat hij alles na kan spelen wat ie hoort. Eenmaal tiener stapt de jongen over van klassiek werk naar de eerste schuchtere rock'n'roll akkoorden en -schema's . Het zal zijn leven gaan bepalen.
De film draait om drie belangrijke issues: de moeizame jeugd van Elton (zoals Reggie zich gaat noemen wanneer hij zijn eerste verdiensten in de muziek begint te maken), de ontluikende maar steeds weer verborgen homoseksualiteit en de onvoorwaardelijke vriendschap die ontstaat wanneer Elton tekstschrijver Bernie Taupin ontmoet. Die twee matchen, ze matchen zo goed dat ze decennialang onafscheidelijk zijn. Niet op een seksuele basis (Elton zou graag willen maar Bernie is "straight as fuck") maar wel in de zin dat ze elkaar verstaan en dat ze elkaar dwingen om steeds creatiever en productiever te zijn in hun werk.
Wanneer het balletje eenmaal rolt, schiet de zanger/pianist al snel door tot de toppen van wereldroem, een weelde die hij -gezien zijn afkomst - maar moeilijk kan dragen. Vanaf het begin van de film weten we dat hij worstelt met drank- en drugsproblematiek, we zien het gaandeweg ontstaan. Het onvermogen van Elton om de liefde te vinden die hij zo vaak fraai bezingt, duwt hem naar escapisme: hij vlucht in de drugs, hij zwelgt in de drank: alles om zijn eenzaamheid maar te maskeren. Dát, mensen, dat is het sterke deel van de film. Zeker als je weet dat de echte meneer John de executive producer van deze film is, hij staat toe dat we een slecht beeld van hem voorgeschoteld krijgen. Maar hij zorgt er uiteraard ook voor dat we een loutering te zien krijgen.

Ambivalent gevoel dus voor mij: verhaaltechnisch en acteertechnisch klopt het allemaal zeer goed, maar de musical-aanpak waarin iedereen te pas en te onpas in zingen uitbarst, dat trek ik slecht.
Derhalve: het is aan u , ga het zien.

Met : Taron Egerton, Jamie Bell, Richard Madden

vrijdag, mei 24, 2019

Wild Rose - Tom Harper


Wild Rose op IMDb (7,5)
Drakerigheid ligt op de loer maar als je daar omheen kijkt, zie je in deze film voornamelijk één groot lichtpunt: het fenomenale acteerwerk van Jessie Buckley is hartverwarmend. Vanaf het begin van de film pakt ze je bij de kladden en sleept je een mallemolen van emoties door. Met humor en zelfspot, maar ook met intens verdriet en hevige twijfel. Eerder zag ik haar al in "Beast" , haar prestaties daarin bleven me bij. In een middelmatige verhaaltje zo schijnen, dan kun je wat.

Rose-Lynn kan vertrekken. Haar celstraf zit erop, het drugsmokkel kan terug de maatschappij in. Schuchter keert ze terug in haar buurtje: we leren al snel dat haar moeder (een uitstekende rol van Julie Walters) voor de kinderen heeft gezorgd tijdens de detentie. We leren ook al snel dat moeder, hoe zorgzaam ook, de levensstijl van haar dochter behoorlijk beu is. Ze hoopt dat dochterlief afstapt van haar leven in kroegen en op podia, dat ze haar droom om het te maken in Nashville achter zich laat en dat ze haar kinderen nu eens zicht op een toekomst gaat bieden.
Rose-Lynn zit in een impasse: zingen is haar lust en haar leven, veel meer dan moeder zijn is dat haar bestemming. Maar ja: geen geld, een slechte trackrecord en nul vooruitzichten. Ze moet ergens een besluit nemen. Dat doet ze. En vervolgens toch weer niet. Of toch?

Het is Brits (meer specifiek: Schots) drama zoals we het kennen: lowlife , kansarm en toch trots ergens voor knokken. Best wel een beetje mijn type film.

Met: Jessie Buckley, Julie Walters, Sophie Okonedo