woensdag, december 11, 2019

The girl in the Spider's Web

The Girl In the Spider's Web op IMDb (6,1)
Wél Lisbeth Salander, níét Stig Larsson. Dit verhaal is een boekverfilming van David Rosencrantz' "Wat ons niet zal doden". noem het een Larsson-erfstuk.
Wat mij betreft een mindere film dan andere Millennium-verfilmingen (en zéker minder dan de Scandinavische edities daarvan). Waar het aan ligt? Wie het weet, mag het zeggen: een rommelig en tamelijk ongeloofwaardig script, een actrice waaraan teveel keurigheid kleeft om Lisbeth Salander te kunnen spelen. Het is van goede wil, maar komt er onvoldoende uit.

Salander blijkt een zusje te hebben. Het zusje dat wél voor haar vader koos en daarmee een leven van (machts)misbruik inging. Pas in deze film blijkt dat Camilla Salander dit haar rebelse zus verwijt: zij die altijd zo voor onderdrukten opkomt en zo tegen vrouwenmisbruik strijdt, waar was ze toen haar zus haar nodig had?
Camilla vindt haar achtergrond reden genoeg om de zware criminaliteit in te gaan en met een Russisch syndicaat achter zich te gaan jagen op een levensgevaarlijk computerprogramma. Dit programma "Firefall" is ontwikkeld om wereldwijd kernwapens aan te kunnen sturen en is dus tamelijk destructief als het in verkeerde handen valt. Lisbeth moet het programma hacken op verzoek van de maker, die wil dat het vernietigd wordt. Maar hierdoor komt Lisbeth natuurlijk recht tegenover haar zus te staan.

Toevallig mijn derde Claire Foy-film in één week, het is nu wel weer even genoeg.

Met : Claire Foy, Sylvia Hoeks, Sverrir Gudnason, Stephen Merchant

dinsdag, december 10, 2019

The girl with the dragon tattoo- David Fincher


Herzien. Want op de bank met mijn meissie en die leest nu eenmaal de boeken.
Gisteren bleek ik milder dan 7 jaar geleden, ik heb hem constructiever uitgezeten dan vorige keer. Waar dat aan ligt, weet ik niet, maar profiteer ervan.


zondag, december 08, 2019

Breathe - Andy Serkis

Breathe op IMDb (7,1)
Sentimentele film (dit om het woord "larmoyant" te vermijden) die op een of andere manier toch wel onderhoudend te noemen is. Dat komt voornamelijk door de expressieve rol van Claire Foy, maar ook haar tegenspeler Andrew Garfield komt goed weg met zijn voornamelijk stilliggende rol. En da's gek, want hij kan hier eigenlijk alleen maar met zijn gezicht acteren. Ga er maar aanstaan.
De film is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Robin Cavendish, halverwege vorige eeuw. Een oprecht Britse man die tijdens een cricketwedstrijd indruk weet te maken op de ravissante Diana. Ze worden verliefd, ze reist met haar man mee naar zijn werk in Afrika, alwaar hij in de koloniën actief is. Robin is zeer sportief, zeer actief , is zelf een beetje een pocher met een winnersmentaliteit. Van de ene op andere dag krijgt hij fysieke klachten: hij stort ineen tijdens een tenniswedstrijdje, vooralsnog zonder aanwijsbare reden. Al snel kan hij zijn armen moeilijk bewegen en rest hem weinig anders dan een snelle rit naar het ziekenhuis: hij blijkt polio te hebben opgelopen , in een ernstige en terminale vorm. Hij kan niet meer actief ademhalen en komt aan een beademingsapparaat te liggen, de dokters praten over "nog enkele maanden".
Dat blijkt buiten de waard gerekend: noch Robin, noch zijn - op dat moment hoogzwangere- vrouw leggen zich er bij neer. Diana overtuigt de artsen ervan dat ze de behandelingen van Robin thuis kan overnemen, ze heeft goed opgelet hoe de artsen en verpleegkundigen handelden. Tegen het advies van de ziekenhuisdirecteur in gaat Robin op transport.
Heel het huis wordt ingericht op de verzorging. Al spoedig drentelt hun zoontje om het bed heen, de dagen rijgen zich aaneen en inderdaad blijkt Robin het langer vol te houden dan voorspeld. Sterker nog: hoewel er nog weinig van zijn lichaam werkzaam is, maken zijn hersenen overuren. Hij vindt een type rolstoel uit waar hij zijn beademing en bedrading allemaal kwijt kan, hetgeen plots zorgt voor extra mobiliteit. En dus voor verruiming van hun leefwereld. Ze tartten het lot, maar het blijkt veel bestendiger dan iedereen verwachtte: door de zorg van Diana zijn Robin vele vele jaren extra gegeven en ziet hij zelfs voor een deel zijn zoon opgroeien.

Met : Andrew Garfield, Claire FoyTom Hollander

zaterdag, december 07, 2019

The King - David Michod

The King op IMDb (7,3)
Kosten noch moeite lijken gespaard om dit een grote en stoere productie te laten lijken. De grootscheepse Netflix-aanpak leidt uiteindelijk tot een saaie film, althans voor mij (en mijn vrouw haakte al veel eerder af). Zeer overtuigd van het grote talent van Timothee Chalamet , dat ben ik, jawel. Maar in deze film komt hij te glazig over, te karikaturaal, te weinig échte emotie ervaar ik. Jammer.

Bij de opening van de film is hij Hal, de verbannen prins die zijn dagen slijt in ledigheid. Hoeren en snoeren, meer zit er voor hem niet in nadat zijn tyrannieke vader hem het hof heeft uitgejaagd. Het ontbreekt hem aan niets, prins tenslotte, maar het is leeg. Alleen zijn vriend Falstaff is een lichtpunt, diens verantwoordelijke zorg houdt hem nog enigszins op het rechte pad.
Vader ligt op zijn sterfbed en maakt Hal nog eenmaal duidelijk dat hij eruit ligt. De andere zoon wordt benoemd tot opvolger  , hij moet pappie's rijk bestieren en pappie's oorlogen vechten. Dat gaat al snel mis. Hij komt om bij gevechten in Wales en Hal wordt alsnog tot de troon geroepen. Dan zal ie het doen ook.
Als koning Henry V gooit hij het roer om: de oorlogen moeten gestopt , er dient vrede te zijn binnen het rijk ,met kansen voor alle mensen. Dat klinkt nobel , maar in deze tijden (rond 1400 leven we) volstrekt irreëel. De koning van Frankrijk is nog steeds gebelgd over de pijnlijke Honderdjarige oorlog, hij zet zijn zoon (de dauphin) in om Henry uit te dagen. Die wil niet, maar moet wel. Hij gaat de boot in.
Eenmaal overzee moet worden opgerukt naar het Franse hof. De eerste slagen worden gewonnen maar dan wordt Henry's leger bij Azincourt tot stoppen gemaand. Ze staan tegenover een immense overmacht, slecht met vernuft kan deze slag worden gewonnen. Dat kan maar één iemand, beseft Henry: hij laat het commando voor het strijdplan over aan Falstaff. De rest is geschiedenis.

Met : Timothée Chalamet , Joel Edgerton, Ben Mendelsohn, Sean Harris

The Bachelors - Kurt Voelker

The Bachelors op IMDb (6,8)
Bitterzoete film over het verwerken van verlies. Daar ben je niet zomaar even goed in, zo blijkt.

Bill Palet kan er niet mee omgaan. Zo'n hechte relatie had hij met zijn vrouw dat het voelt alsof zijn  leven geamputeerd is door haar overlijden. Uit arren moede vertrekt hij met hun zoon uit het huis waar ze leefden: teveel pijn om ze heen. In Los Angeles gaan ze het opnieuw proberen.
Bill is wiskundeleraar, zoon Wes is een tamelijk goede leerling die gestaag richting diplomeren werkt. Zijn vermogens worden opgemerkt door Carina, de lerares Frans, die hem vraagt om bijles te gaan geven aan het luie en ongeïnteresseerde meisje Lacy. Toevallig een van de mooiste meisjes van de school , maar ook een meisje boordevol problemen. De bijlessen gaan dan ook stug.
Carina vindt haar collega Bill een interessante man, probeert contact aan te knopen maar voor Bill is dat allemaal te vroeg. Sterker nog: Bill stort compleet in, midden tijdens een wiskundeles.
De wijze jongeman Wes is degene die alles bij elkaar veegt: hij confronteert zijn vader met diens destructieve gedrag, hij confronteert Lacy met haar lamlendigheid en zelfkastijding. Voor iedereen geldt : men gaat er alleen uit komen als het constructief en gezamenlijk gebeurt.

Met: J.K. Simmons, Josh Wiggins, Odeya Rush, Julie Delpy

vrijdag, december 06, 2019

Hevi reissu (aka Heavy Trip) - Justo Laatio/ Jukka Vidgren

Hevi Reissu op IMDb (7.1)
Heerlijk niemendalletje, met een hoog feelgoodgehalte. Het is zeker niet de eerste "we beginnen een band"-film , maar ik zag er nog niet één met deze invalshoek. Hier en daar wat simpel qua aanpak, maar overall toch een prettige indruk.

Het platteland van Finland: niet de meest inspirerende plek voor jongeren om op te groeien. En al helemaal niet als je eigenlijk, diep van binnen, rocker bent. Dan kun je wel werken in de psychiatrische zorg, maar lekker raggen en grunten in de kelder van je maten is natuurlijk wat je eigenlijk wilt.
Turo wordt in zijn woonplaats raar aangekeken: zijn lange haar is goed verzorgd, te verzorgd voor een ruige vent die carrière wil maken als deathmetal-muzikant. Al jaren oefent Turo met zijn drie vrienden op songs van bands met onheilspellende namen. Zelf willen ze dat ook, maar ze beseffen dat ze dan eerst eigen werk zullen moeten schrijven.
Wanneer dat zowaar lukt en ze één goede song op een demobandje krijgen, raakt alles in stroomversnelling. Ze worden uitgenodigd voor een rockfestival in Noorwegen, ze krijgen een optreden aangeboden als voorprogramma van de lokale volkszanger. De begroetingen op straat veranderen van toon: er begint aanzien en ontzag te ontstaan voor de rockband. Maar die zit ondertussen met een groot probleem: durven we dit allemaal wel?
Vaker zagen we deze problematiek verfilmd, maar nog nooit vanuit de deathmetal-hoek: een scene waarin dood en verderf , bloed en satan de norm zijn. En waarin dus geen plaats is voor zachtaardige en twijfelende jongens. Het maakt deze film prettig anders.

Met : Johannes Holopainen, Samuli Jaskio, Antti Heikinen , Minka Kuustonen

Wreckers - D R Hood

Wrecker op IMDb (6,0)
Niet onaardige, maar wel ongemakkelijke film. Er wordt ons tamelijk veel misère voorgeschoteld in een kleine anderhalf uur. Gelukkig wordt dat gered door goed acteerwerk en door veel verstild camerawerk. Dat maakt de film nog steeds niet vrolijk, maar het is goed te doen.

Jong stel, Dawn en David , betrekt een kleine woning in het geboortedorp van David. Er moet veel gebeuren: aan het huis maar zeker ook aan elkaar. Gaandeweg de film komen we er achter dat het stel elkaar nog niet zo heel goed blijkt te kennen. En als je aan kinderen wilt beginnen, is dat natuurlijk wel een vereiste.
De wankele basis komt aan het licht wanneer Dvid's broer Nick plots voor de deur staat. De twee hebben elkaar - om diverse redenen-  jarenlang niet gezien. Nick is uitgezonden geweest naar Afghanistan en is met een flinke shock teruggekomen. Het maakt hem moeilijk te doorgronden, het is lastig echt contact te maken. Aan alles is te zien dat de broers veel om elkaar geven, maar dat ze zowel aantrekkende als afstotende krachten naar elkaar voelen.
Dawn probeert de situatie te doorgronden om er het beste van te maken: ze wil weten wie ze onderdak geeft en probeert begripvol te weten te komen wat de achtergrond is van deze gezinsverhouding. Heel langzaam komt alle drek naar boven: de idyllische plannen van Dawn raken steeds verder op de achtergrond, ze voelt zich ingesloten in een hard psychologisch spel.

Met : Claire Foy, Benedict Cumberbatch, Shaun Evans

donderdag, december 05, 2019

Parasite (aka Gisaengchung) - Bong Joon-Ho

Parasite op IMDb (8,6)
Heerlijke film, boordevol stijlsprongen en verwikkelingen. De grootste gemene deler is de komedie, maar er zitten ook stukken thriller, randje horror, randje rampenfilm en verder enig realisme in. Een druk programma dus, waar je in iets meer dan twee uur doorheen reist. Zelf voelde ik me goed vermaakt door de nodige grappige momenten en omwentelingen.

We leren de familie (Kim? Park?) kennen als een armlastige en onfortuinlijke familie. Men leeft in een souterrain, energielevering is afgesneden en datzelfde staat te gebeuren met de telefoonabonnementen. Vader, moeder, zoon, dochter: allemaal brengen ze hun dagen in ledigheid door. Plannen zijn er volop: er wordt naar studies gelonkt, vader ziet zichzelf weer gauw aan de bak komen. Maar er gebeurt niets.
Alles verandert wanneer de zoon een buitenkansje krijgt aangeboden: zijn vriend levert hem een bijbaantje als leraar Engels bij een knotsrijk gezin in de chique buitenwijk. Hij pakt zijn kans. Sterker nog: hij ziet nog veel kansen. Het frauderen zit het gezin in het bloed, dus hij liegt zijn zus naar binnen als therapeute voor het ADHD-zoontje van de rijke stinkerds. Voor pappie fixen de kinderen een baantje als chauffeur bij de zakenvader van dit gezin nadat ze de oorspronkelijke chauffeur met een list hebben laten ontslaan. Voor moeder gebeurt iets dergelijks, die komt in de huishouding terecht.
In no time werkt het hele (fraudeurs)gezin in dienst van het rijke gezin, zonder dat die ook maar enigszins de verbanden zien. Nou ja, de zakenman merkt wel op dat ze allemaal "een beetje ruiken", maar zolang ze hun werk doen en nergens over de schreef gaan, mogen ze blijven. Alles gaat goed, het gezin begint zich te ontworstelen aan haar armoedig bestaan. Totdat...totdat de voormalig huishoudster opeens op de stoep staat.

Met : Kang Ho-Song, Sun-Kyun Lee, Yeo-Jeong Jo, Woo Sik-Choo , So-Dam Park

dinsdag, december 03, 2019

L'uomo delle stelle (aka The StarMaker) - Giuseppe Tornatore

L'uomo delle stelle op IMDb (7,4)
Filmclub-avond gisteren, het werd weer een traktatie. "L'uomo delle stelle" is een hyper-Italiaanse, dus voor mij zeer fijne film. Drukte, gekte, absurdisme volop. Hoewel de film in de jaren 90 is gemaakt, ademt hij in alles een sfeer van laat-jaren 60 en van jaren 70. Stukjes Fellini en Scola sijpelen overal doorheen, en dat maakt het een bonte stoet van mafkezen die allemaal een klein bijrolletje spelen.
Hoofdrolspeler is dr. Joe Morelli, een man die voor de Universiale Studios het Italiaanse platteland afreist om nieuwe filmsterren te ontdekken. Tegen betaling kunnen de mensen als screentest een scene naspelen of een verhaal vertellen. We krijgen ze allemaal te zien: de ijdele zoon, de volkse (en publieke) vrouw, de boerenzoon, de politicus, de edelman, de windvaan en - uiteraard -de onschuldige maagd.
Elk vertellen ze hun verhaal, Morelli vindt er in elke stad wel een paar. Gretig biedt het volk zich aan in de hoop hiermee een weg uit hun miezerige en vooral armoedige bestaan te vinden. De zaken gaan goed voor Morelli en dat valt uiteraard ook anderen op: zowel criminelen als politieagenten azen op zijn centen en - belangrijker nog- op zijn reputatie. Morelli moet steeds sneller verkassen voor het dreigt mis te gaan. Er is er slechts één die hem door dik en dun steunt. U raadt het al: de jonge maagd Beata. Zij biedt zelfs meer aan dan alleen haar steun.

Met:   Sergio Castelitto, Tiziana Lodato

zondag, december 01, 2019

Marriage Story - Noah Baumbach

Marriage Story op IMDb (8,4)
Fabuleus goede, overrompelende film, hoog in mijn eindlijst van dit jaar. Een verhaal van vlees en bloed, over mensen van goede wil die in de onmacht belanden. Razend knap in elkaar gezet door Noah Baumbach, de frontman van de nieuwe lichting NewYorkse regisseurs. De kijker wordt zachtjes ingepakt om uiteindelijk door elkaar geschud uit zijn stoel op te staan. Waar ging het mis?

Charlie en Nicole , een creatief stel. Hij toneelregisseur, zij de steractrice van zijn gezelschap. Samen zorgen ze - tussen alle creatieve inspanningen door - voor hun zoete zoontje Henry. Alles lijkt pais en vree, maar schijn bedriegt. Hun relatie staat op spanning door dom overspel van Charlie: volgens hem betekenisloos , volgens haar de definitieve breuk inleidend.
Nicole krijgt een rol aangeboden in Hollywood en moet daarvoor naar de andere kant van het land. Henry mee, Nicole's familie woont ook aan die kant. Charlie blijft achter en stort zich met enthousiasme op de aanstaande première van zijn stuk. Zodra hij kan, vliegt hij naar LA om in ieder geval Henry te bezoeken.
Wat hij daar ziet , valt hem niet mee: ze hadden afgesproken om in goed overleg de zaken te regelen, maar plots blijkt Nicole te worden vergezeld door een gehaaide advocate. Deze zet de boel op scherp, waardoor ook Charlie gedwongen wordt om bijtgrage rechtshulp in te schakelen. Het cumuleert, het explodeert: terwijl je de beide voormalige echtelieden van pijn in elkaar ziet krimpen, trekken de beide advocaten alles uit de kast om de tegenpartij te beschadigen. Dit kan alleen maar leiden tot een spel zonder winnaars.

Scarlett Johansson is gedegen in haar rol, maar bij mij ging de waardering (en toch ook een beetje de sympathie) veel meer uit naar Adam Driver. Een van de topacteurs van dit moment : veelzijdig en innemend. Hij zet in de "Kramer vs Kramer van onze tijd" een topprestatie neer.

Met : Adam Driver, Scarlett Johansson , Laura Dern, Ray Liotta, Alan Alda

woensdag, november 27, 2019

The Irishman - Martin Scorcese

The Irishman op IMDb (8,7)
Nog net op tijd gelukt: deze wilde ik graag op het grote doek zien, later deze week gaat ie spinnen op Netflix. Scorcese bedong een paar extra weken bioscooproulatie omdat een filmmaker daar nu eenmaal zijn product kan laten zien zoals het bedoeld is.
Voor mij werkte het, want er zitten knappe staaltjes camerawerk in die dan weer in scherp gezette scenes voorkomen. De magie van het doek, de donkere zaal, de minimale afleiding: bij mij zal het altijd winnen van het tv-beeldscherm.

De film zelf levert relatief weinig verrassingen op: het is een maffiaverhaal, zoals zowel de regisseur als drie van zijn hoofdrolspelers al vaak gedaan hebben. En in "The Irishman" blijkt hoe goed ze daarin zijn geworden. Met behulp van nieuwe digitale technieken lopen de oudjes door hun hele misdaadleven heen, je blíjft geboeid kijken naar de mimiek van het meestertrio.
Lange film, maar doordat het tweede deel veel boeiender is dan het eerste (veel persoonlijker vooral, veel minder geweld ook) is dat allemaal best te trekken.
Frank Sheeran is een sjacherende en ritselende koerier die door stom toeval betrokken raakt bij het grote werk. Hij is daar zo goed in dat ie opklimt tot de persoonlijke klusser van zowel de grote maffiabaas als die van de grootste vakbondsleider van dat moment. Die toevallig in de zak zit van de misdaad, het zal u niet verbazen.
Sheeran is trouw en volgzaam, hetgeen hem zowel in problemen brengt met zijn gezin als met zijn geweten. Want soms lopen de belangen van zijn ene baas niet synchroon met die van de anderen. En dat gaat wringen.

Met : Robert de Niro, Joe Pesci, Al Pacino, Anna Paquin

dinsdag, november 19, 2019

Mjólk (aka The County) - Grimur Hakunarson

Mjolk op IMDb (6,8)
Het leven is zwaar op het Ijslandse land. De boeren weten al nauwelijks het hoofd boven water te houden, daar bovenop komt nog eens dat de coöperatie, waarin ze zich hebben verenigd, eerder een last dan een lust blijkt te worden. Tegenover de vaste afname van hun producten staat een dwingende eis van verplichte winkelnering bij de coöperatie, o wee als je je spullen goedkoper uit Reykjavik haalt. Dan wordt je uitgesloten en maak je geen kans meer op hulp , op (zwaar rentetrekkende) leningen en op afname van je melk of je vlees.
Ingibjörg wordt bij de dood van haar man geconfronteerd met dit zware juk : haar man blijkt een van de verklikkers te zijn geweest die sappelende boeren "aangaf" bij de coöperatie. Die rol bleek onhoudbaar, de schaamte ondragelijk : uiteindelijk rijdt hij zichzelf te pletter in de IJslandse heuvels.
Zijn weduwe ziet zich voor een dilemma geplaatst: ze werkten met zijn tweeën al maximaal hard, hoe moet zij nu in haar eentje die torenhoge schulden aflossen bij die dwingende coöperatie? Langzaam komt ze in verzet: ze wil versoepeling van de regels, verlichting van de druk. En daar gaat de coöperatie natuurlijk niet mee akkoord. Er rest haar niets anders dan zich te verenigen. Er moeten meer boeren zijn die zo denken. De strijd verhardt, Ingibjorg radicaliseert.

Ik houd erg van dit soort sociaal drama, blij dat dit nu tegelijk met de nieuwe Ken Loach in de zalen rouleert!


Met : Arndiss Hronn Egilsdottir

Terminal - Vaughn Stein

Terminal op IMDb (5,3)
Rare film die wanhopig iets probeert te zijn wat ie niet is. Men probeert het met een strakke vormgeving maar doet daardoor aan overdaad. Men probeert het met een ingenieus script maar we voelen veel dingen vooraf al aankomen. Men probeert het met tongue-in-cheeck humor maar die valt regelmatig in het luchtledige. Toch zijn er ook lichtpuntjes: de dubbelrol die Margot Robbie aanneemt pakt redelijk goed uit. En de repetitieve mislukte overvalletjes bij het station zijn een aardige running gag.

De titel is ook nog eens dubbelzinnig; we bevinden ons in de terminal van een groot treinemplacement. Daarin maken we al snel kennis met een hoestende zwaarmoedige man die - je verwacht het niet - terminaal ziek is. Dat komt mooi uit!
Hij wordt door de tamelijk vreemde stationschef verwezen naar de restauratie alwaar een fraai geboetseerde bardame het gesprek met hem aanknoopt. Geheel tegen de verwachting in probeert ze de man niet van zijn zelfmoordplannen af te brengen. Sterker nog: ze doet hem suggesties over "how to..".
Wij weten dan allang dat deze dame hier niet toevallig is, dat ze een dubbele agenda heeft omdat ze in opdracht van een gangsterbaas een aantal lokale vijanden tegen elkaar moet uitspelen zodat de boel straks mooi opgeruimd is.
Ziehier de setting van anderhalf uur vreemde verwikkelingen op een treinstation.

Met : Margot Robbie, Simon Pegg, Mike Myers, Max Irons , Dexter Fletcher

zaterdag, november 16, 2019

A Good Year - Ridley Scott

A Good Year op IMDb (7,0)
Deze vooral bekeken omdat Albert Finney er in speelt. Een klein rolletje weliswaar, maar dan nog: altijd een genoegen om deze meester te zien mopperen en murmelen.

Verwacht geen spanning, verwacht geen verrassing. Als je dat opzij weet te zetten, is deze film tamelijk goed te doen want er valt veel te zien. Her en der prima acteerwerk, fraaie landschappen en een feelgood van jewelste. Wel eentje waar de levenslessen moddervet vanaf druipen, maar dat nemen we op de koop toe als Finney, Marion Cotillard en Tom Hollander (in een prototype Tom Hollander-rol) voorbij zien komen. En Russel Crowe natuurlijk, maar daar heb ik niet heel veel mee.
Anyway: feelgood is het doel.


Max is een wijsneuzerig jongetje dat bij opa op het landgoed zijn zomers doorbrengt. Schaken, wetenschap en betweterigheid: het is niet heel lastig om onsympathieke trekjes in het jongetje te ontwaren. Wanneer we een sprong in de tijd maken, zien we dat dit bewaarheid is geworden: Max is een enorm succesvolle, doch asociale en onpersoonlijke beursjongen. Klappen met geld maakt hij, maar zodra daar de kick vanaf is, moet hij door naar de volgende. Er is geen vrouw, er zijn amper vrienden: zijn 24 uur gaan volledig op aan hits & misses op de beursvloer. Waarbij hij veel vaker dan anderen aan de goede kant daarvan zit.
Alles verandert wanneer hij bericht krijgt dat opa is overleden en hem het landgoed nalaat: een oud Frans landhuis met een enorme wijngaard. Max besluit te gaan kijken en schakelt alvast een makelaarsvriendje in om de verkoop gereed te maken. Want "wat moet ie ermee', met die aggenebbish scheve kamers en die wijngaard die naar zijn weten louter bocht produceert?

Max beseft dat hij door zijn komeetachtige carrière zijn opa de laatste jaren enorm heeft verwaarloosd en krijgt al gauw spijt van zijn verkoopplannen: wat is er op tegen om hier wat van proberen te maken? En helemaal als dat in samenwerking met enkele locals kan: uiteraard met de beheerder van het landgoed maar misschien ook wel samen met die mysterieuze schone van de bistro in het dorp. Hij zal moeten veranderen: niet alleen voor zijn opa , maar ook voor een laatste strohalm om te kijken hoeveel menselijkheid hij eigenlijk bezit. 

Met : Russel Crowe, Marion Cotillard, Albert Finney, Abbie Cornish, Tom Hollander

Les Gardiennes (aka the Guardians) - Xavier Beauvois

Les Gardiennes op IMDb (6,7)
Trage film, maar wel prachtig verbeeld. De verstilde plaatjes van het Franse platteland en van de strakke blikken van mensen onder zware druk, ze maken deze lange film goed te doen.

1916, Frankrijk zit middenin de Eerste Wereldoorlog. Op de boerderij van de stuurse doch stoere Hortense is veel werk te verzetten. Een enkele keer komt een van haar zonen thuis van het front, soms haar schoonzoon. Maar het leeuwendeel van de tijd wordt het beheer gedaan door de vrouwen, die de zorg voor de dieren en het land zwijgzaam doch getrouw op zich nemen.
Toch besluit Hortense hulp te aanvaarden wanneer die zich aandient: Francine is "ontslagen" uit het weeshuis omdat ze de 18jarige leeftijd heeft bereikt waardoor ze voortaan haar eigen geld zal moeten verdienen. Net zo stug en net zo zwijgzaam als de anderen leert Francine het boerenvak, de familie is erg tevreden met haar.


Stukje bij beetje ontbolstert ze en doet ze soms zingend haar werk. Uiteraard valt dat één van de tijdelijk teruggekeerde zonen ook op, hij valt als een blok voor de puurheid van het jonge meisje. Maar beiden weten dat hij terug zal moeten naar het front, dat een langdurige relatie helemaal geen garantie is voor ze. En helemaal niet als moeder Hortense zich erin gaat mengen en haar zoon tegen zijn nieuwe vlam gaat uitspelen. Er lijkt geen redden meer aan: er volgt een strijd op vele - ahum- fronten.

Met : Nathalie Baye, Laura Smet, Iris Bry

woensdag, november 13, 2019

Hurricane- Battle of Britain (aka Mission of Honor) - David Blair

Hurricane - Battle of Britain op IMDb (5,9)
Goedbedoelde doch matig uitgevoerde oorlogsfilm die toch nog een onderbelicht stukje uit de Tweede Wereldoorlog weet aan te stippen. De heldendaden van de RAF zijn uitgebreid onder de aandacht gebracht, maar weinig weten dat een compleet squadron Poolse vliegers hen bijstond om zowel GrootBrittannie safe te houden maar ook het noorden van Frankrijk stukje bij beetje te zuiveren van de nazi's , zowel in de lucht als op de grond.
De drijfveer van de Poolse vliegeniers was duidelijk: na de gruwelijke wandaden die op hun grondgebied door eerst de nazi's (en later de Russen) waren verricht, konden ze niet anders dan hun skills ten dienste stellen van het ten val brengen van Hitler's regime.
Een groep van zo'n vijftien man werd opgeleid en kon al spoedig mee de lucht in. Ze bleken vele malen effectiever te vliegen en te schieten dan de Britten, maar de waardering op de grond bleef uit. Vreemdelingenhaat won het van op vele vlakken van de dankbaarheid, feitelijk voerden de Polen twee verschillende battles uit.

Met : Iwan Rheon, Stefanie Martini, Milo Gibson

dinsdag, november 12, 2019

Shot Caller - Ric Roman Waugh

Shot Caller op IMDb (7,3)
Onzinfilm over eer en geweten binnen de gevangeniswereld. Of zoiets.;

Jacob is een soort WallStreet-mannetje die een auto-ongeluk veroorzaakt , met drank op zelfs. Zijn vriend komt daarbij om het leven, haar partner klaagt Jacob aan voor moord. Ziehier de setting.
In de bak draagt de man zijn vrouw en kind op hem te vergeten, hij is het allemaal niet waard. Maar hij is eerzuchtig genoeg om carrière te maken binnen de gevangeniswereld. En die standing gebruikt hij ook nog eens wanneer hij vrijgelaten wordt en toch weer bij ripdeals betrokken raakt.

Bij films als deze raak ik snel de draad kwijt, dus is dit voor mij veel gedoe om niks.

Met : Nikolaj Coster-Waldau , Omar Hardwick, Kate Bell

maandag, november 11, 2019

EL Camino : A Breaking Bad Movie- Vince Gilligan

El Camino: A Breaking Bad Movie op IMDb (7,5)
Vehikel dat geen moment zo spannend of zo ingenieus wordt als de serie waarop het gebaseerd is.
Wat mij betreft een overbodig verhaal.
Het behandelt de handel en wandel van Jesse Pinkman nadat hij uit de handen van de criminele bende is ontsnapt die hem gevangen hield. De film begint dus waar de serie eindigt.
Middels flashbacks krijgen we te zien waar de scheiding ontstond tussen Walter White en Jesse. Daarom weten we waarom hij op de vlucht moet ,waarom hij zowel uit handen van de politie moet blijven als uit handen van degenen die hem gevangen hielden.
Jesse moet eerst wat dingen oplossen voordat hij aan zijn nieuwe leven kan beginnen.

Met: Aaron Paul, Matt Jones, Jonathan Banks

And then we danced - Levan Akin

And then we danced op IMDb (8,3)
Indringend, verbluffend. Wat een goede film is dit.

Merab danst zijn dansen in een oefeninstituut, alles ter voorbereiding op de selectie voor het grote nationale dansgezelschap. De Georgische dans is een mannelijke dans en Merab beheerst hem steeds beter. Totdat zijn wereld wankelt.
Terwijl hij de duetten oefent met de danseuse Mary (die buiten de zaal doorgaat voor "zijn vriendin") vliegt de deur open en stapt er een zelfverzekerde jongen man binnen. Deze Irakli danst minstens zo goed als Merab en is een serieuze concurrent voor de posities. Toch vinden de twee elkaar in een poging elkaars prestaties te verbeteren , de tweestrijd zit hun persoonlijke omgang niet in de weg.
Sterker nog: er groeit iets tussen de twee: ontluikende gevoelens poppen op bij Merab , gevoelens waarvan hij niet wist dat hij ze had. Gevoelens ook, die in het land waar hij leeft niet worden geaccepteerd en die hem voor eeuwig in een verdomhoek zullen plaatsen. Wat is sterker: zijn wens om die fameuze danser te worden? Of zijn wens om gelukkig te worden met de partner van zijn keuze?

Schitterende dansbeelden, maar minstens zo schitterend is het acteerwerk. Ontroerende film.

Met : Levan Gelbakhiani, Bachi Valishvili , Ana Javakishvili

zondag, november 10, 2019

Fisherman's Friends - Chris Foggin

Fisherman's Friend op IMDb (6,9)
Een "biografisch komediedrama" lees ik ergens in een beschrijving van deze film. Het maakt deze film in die zin bijzonder dat het lijkt alsof het volgens een formule geschreven is, terwijl het wel degelijk op ware feiten berust. Het is feelgood van het zuiverste water (pun intended) terwijl de film ondertussen volledig de wetten van vele filmscripts volgt. Clichés worden niet vermeden maar in deze film wel erg handig ingezet om je bij het verhaal te houden.

Danny is een muziekproducer, eigenlijk meer een talentscout. maar in ieder geval een snelle jongen uit de grote stad London. Een gepland vrijgezellenweekend van een van zijn vrienden valt deels in het water: ze reizen af naar de Welshe kust maar het schip waarop ze zouden gaan varen, is niet beschikbaar. Er resten slechts kleine uitstapjes en de kroeg.
Als je toch aan zee bent, ga je suppen en uiteraard raken de stadse mannen in de problemen. Ze moeten uit de penarie worden geholpen door de lokale ruwe zeebonken: vissermannen met staalharde knuisten, die hun liefde voor de zee in al haar facetten etaleren. Naast hun brood verdienen én het noodzakelijke reddingswerk brengen ze de zee wekelijks een ode in hun zeemansliederen: tien mannen in een shanty-koor, waarin ze zowel stoere als gevoelige teksten brengen onder het logische motto "de zee die geeft en de zee die neemt".
Danny wordt er door zijn vrienden ingeluisd: hij is pas echt een goede bandmanager als hij dit koor aan een platencontract weet te helpen. Maar hoe verkoop je dat in het hippe London: schipperstruien en petten en baarden zijn immers lastiger te vermarkten dan een vlotte Boyband of een nieuwe Lady Gaga. Tegen alle verwachtingen in neemt Danny zijn opdracht serieus en - het zal u geen verrassing zijn - uiteindelijk krijgt hij een en ander op de rit. Met verstrekkende gevolgen.


Immers: wat moeten zeebonken in een stadse studio? Wat moet een stadse snelverdiener in een traag meanderende gemeenschap als die in dit vissersdorp? En - minstens zo belangrijk- : krijgen ze elkaar?

Fijne muziek in de film, een lach en een traan en gezonde menselijke emoties: het zit er allemaal in, deze kun je rustig gaan zien.

Met : James Purefoy, Daniel Mays, Tuppence Middleton, David Hayman, Dave Johns

donderdag, november 07, 2019

What will people say (aka : Hva vil folk si) - Iram Haq

Hva vil folk si op IMDb (7,4)
Indringende film, heftige film. Terwijl het toch voornamelijk kalm over het voetlicht gebracht wordt, gaat het hier over een enorm heftig onderwerp: in hoeverre moeten (religieuze) tradities worden overgebracht op de nieuwe generatie? In hoeverre mag jongeren een norm worden opgelegd, omdat de family values in het gedrang komen wanneer de jongere zich daar niet aan houdt? Mijn standpunt kent u ongetwijfeld, maar het blijkt nog niet voor iedereen zo logisch.

Nisha is een frisse 15jarige dame, die in Noorwegen opgroeit. Haar Pakistaanse ouders werken hard om de kinderen een betere toekomst te geven, maar blijven voornamelijk hangen in kringen van landgenoten die net als zij voor een beter leven naar het westen kwamen. Hoeveel beter dat leven is, dat moet nog blijken.
Nisha hangt rond met vrienden, sluipt 's avonds net op tijd het huis weer in zodat ze niet betrapt wordt wanneer vader zijn laatste ronde langs de slaapkamers doet. Gaat lang goed, totdat Nisha haar geluk overschat: via balkon en raam haalt ze een vriendje naar binnen. Niet dat er echt iets gebeurt, maar het is riskant. En het komt natuurlijk uit.
Vader is woest. Na het molesteren van de jongen gaat hij over tot een radicaal besluit: hij transporteert, nee: exporteert zijn dochter naar Islamabad, naar familie. Daar zullen haar normen en waarden moeten worden bijgebracht. Uiteraard kwijnt Nisha weg, uiteraard voelt ze zich ontvoerd en losgesneden van haar vrienden. Langzaam, heel langzaam krijgt ze vrede met de situatie, ze sluit zelfs voorzichtige vriendschappen met haar nichtje en vooral met haar neef. De geschiedenis lijkt zich te herhalen, zeker wanneer zij en haar "vriendje" tijdens een avondlijke escapade door de politie opgepakt en mishandeld worden. Nisha zit klem, volkomen klem. Haar vader is alweer onderweg.

Met: Maria Mosdah, Adil Hussain

dinsdag, november 05, 2019

Belovy (aka the Family Belov) - Victor Kossakofsky

Belovy op IMDb (7,7)
De mannenclub had weer eens een filmavond gisteren, we waren te gast bij onze bijna jarige aanjager. Als altijd schotelde hij ons een ongewone film voor, als altijd was het materiaal ongemakkelijk. Nooit een hap-slik-weg-avondje, nee: er moet gewerkt worden. En dat lukte.

We kregen voor mij totaal onbekend werk voorgeschoteld. Pas nu weet ik dat dit een veelbekroonde documentaire is geweest, iets meer dan 25 jaar geleden. Het is rauw, het is direct, het is naargeestig. En toch zat het berstensvol humor. Het beoogde doel van de gastheer werd gebereikt: waardering voor de Russische geest , voor het Russische volk.

Anna Belova woont in de middle of nowhere in een klein boerderijtje waar ze dag in dag uit haar best moet doen om het hoofd boven water te houden. De koeien , de groente, de omheining, de velden: alles verdient haar aandacht. En krijgt dat ook.
Ze woont samen met haar naargeestige broer: een alcoholicus die denkt te weten hoe de wereld moet draaien. We spreken 1991/1992: de Sovjetunie is net uiteengevallen en Jeltsin en zijn groepering proberen de boel aan de praat te krijgen. De broer oreert er op los, scheldt zijn zus de verrotting maar presteert zelf helemaal niets: alles komt op de schouders van Anna neer. Een keer per week krijgen ze visite: er blijken nog twee broers te zijn die deze ellende lijken te zijn ontvlucht. Steeds proberen ze enigszins te bemiddelen tussen de boze drinkebroer en de slovende, doch optimistische zus.
Het lijkt één poel van ellende, maar toch weet Anna haar broodnodige lichtpuntjes steeds te vinden. Ze zingt, ze danst, ze koestert haar beestjes. En morgen weer...

Met : Anna Belova, Mikhail Belov

maandag, november 04, 2019

The Interpreter - Martin Sulik

The Interpreter op IMDb (6,7)
Ze vormen een wat ongelukkig duo: Ali, de 80-jarige Slowaakse tolk en Georg, de 60-jarige Oostenrijkse oud-leraar. De een een stugge en stille man, de andere immer bereid tot flauwe geintjes en practical jokes. Er is dan ook een reden dat ze een duo zijn geworden, en dat is geen vrijwillige:
de leraar wordt in zijn Weense appartement opgezocht door de tolk. Die blijkt eigenlijk op zoek naar Georg's vader: een nazi-commandant die de ouders van Ali omgebracht heeft. En nog veel meer mensen, trouwens.
Georg meldt dat zijn vader reeds enige tijd overleden is en neemt plaatsvervangend de hoon en de haat van Ali in ontvangst.
Kort daarna neemt Georg toch contact op met Ali, hij doet hem een aanbod: hij wil met Ali een reis gaan ondernemen naar de plekken die zijn vader in diens boek beschreef. Aldus zouden ze beiden iets kunnen leren : hoe heeft het zover kunnen komen, hoe verwijtbaar was het gedrag van de commandant?
Het ongemak spat er vanaf , de eerste dagen althans. Gaandeweg leren ze dat ze communicerende vaten zijn, dat ze twee kanten van een gruwelijke medaille vormen: Ali leert dat Georg niet automatisch ook een fascist is die de doctrines van zijn vader zomaar goedkeurt, dat ie eigenlijk zelfs een moedige stap neemt om dit deel van zijn verleden mede te onderzoeken. Er groeit iets tussen de tweede generatie-mannen, hoe gruwelijk het onderwerp van hun tocht dan ook.

Met: Peter Simonischek, Jiri Menzel

zondag, november 03, 2019

Sorry we missed you - Ken Loach

Sorry we missed you op IMDb (7,8)
Had ik al gezegd dat ik Ken Loach - adept ben?
Al ruim vijf decennia lang maakt deze man de fraaiste films. En met fraai bedoel ik dan niet de technische kant van filmmaken, nee, Loach vertelt verhalen. Verhalen die gewoon bij ons om de hoek gebeuren, met mensen zoals jij en ik. Hij is een meester in het stapelen van onjuistheden in onze samenleving, waardoor de levens van de hoofdpersonen altijd zo ingewikkeld worden dat men volledig verstrikt raakt in "het systeem". Ik noem titels als "Ladybird, Ladybird", mijn eeuwige favoriet "My name is Joe" en zeker ook zijn vorige film "I, Daniel Blake". Sociaal drama, love it.

Had ik al gezegd dat ik Ken Loach - adept ben? 
In deze film draait het om het lastige leven van het gezin van Ricky Turner. Ricky sjouwt al een flink aantal jaren van baantje naar baantje, bijna bereikte hij zijn droom van het kopen van een eigen huis totdat de kredietcrisis toesloeg: baantje weer kwijt. Uithuilen en opnieuw beginnen. 
Om toch een keer de grote sprong te wagen neemt hij een enorme stap: hij wordt franchise-ondernemer van een pakketdienst. Moet zich flink in de schulden steken, want een eigen bus is noodzaak. Er wacht hem een zwaar leven: veertien uur per dag, zes dagen in de week onderweg om de pakjes te bezorgen binnen het voorgeschreven tijdsslot. Lukt dat niet, dan volgen waarschuwingen, uiteindelijk zelfs boetes. Ricky verwacht dit een aantal maanden te moeten doen om een mooie buffer te hebben opgebouwd. 
Zijn vrouw Abby zit in net zo'n dwangbuis: thuiszorgmedewerker met een groot hart voor haar cliënten. Maar helaas ook met veel te weinig tijd om die zorg te verlenen: ook bij haar opgelegde targets over het aantal bezoeken per dag, de bestede tijd per cliënt. Abby maakt dus óók te veel uren en is elke avond nog maar net op tijd om haar kinderen naar bed te zien gaan.
U snapt: die kinderen zien helemaal het nut niet in van het welvaartsstreven van hun ouders. Ze willen hun ouders gewoon aan tafel, ze willen ze zien en spreken. Het oudste kind zit vol in de puberteit en ontspoort genadeloos. Hij geeft signalen af dat hij dan weliswaar zijn toekomst vergooit, maar zijn ouders zo mogelijk nog meer. De droom spat uiteen.

Had ik al gezegd dat ik Ken Loach-adept ben? 

Met : Kris Hitchen, Debby Honeywood, Katie Procter, Rhys Stone