woensdag, oktober 16, 2019

Blue Iguana - Hadi Hajaig

Blue Iguana op IMDb (5,5)
Matig geslaagde heistkomedie over een stel randcriminelen dat nog eenmaal een grote slag denkt te slaan.
Plotseling staat er een vreemde vrouw voor de neus van Eddie & Paul, twee kruimeldiefjes die een reclasseringsbaantje doen in een restaurant. De vrouw blijkt advocate en doet hen een bijzonder aanbod: ze kan hen vrijpleiten van deze klus als ze een andere klus voor haar willen oplossen. Daarvoor moeten ze naar Engeland, waar een misdaadbaas op zoek is naar een 'the Blue Iguana" , een massieve edelsteen met een enorme waarde. Zij weet dat de crimineel van plan is die steen in handen te krijgen, maar heeft een plan bedacht: als Eddie en Paul nu eens dat ding jatten en zij levert vervolgens die steen aan de maffiabaas, dan kan zij daarmee haar schuld aan diens bende inlossen.

Nou , dat gaat dan een paar keer heen en weer.

Met : Sam Rockwell, Phoebe Fox, Ben Schwartz , Peter Ferdinando


maandag, oktober 07, 2019

The Place - Paolo Genovese

The Place op IMDb (7,1)
Opnieuw een ongemakkelijk sociaal pamflet van regisseur Paolo Genovese, de man die ons eerder verraste met het socialmedia-drama "Perfetti Sconosciutti" . Er ontstaat een lijn in het werk van deze man, die aangeeft dat hij zich zorgen maakt over de omgangsvormen in onze maatschappij.

"The Place' is een koffietentje , gelegen aan niet nader gespecificeerd pleintje. In de hoek zit een man aan tafel te schrijven en te lezen. En die man, die zit er elke dag . Dag in  , dag uit zelfs. Aan tafel ontvangt hij een keur aan verschillende mensen die allemaal hun eigen wensen hebben. De man , in de aftiteling simpelweg "Uomo" genoemd, doet aan inwilliging van die wensen. Maar dat doet hij niet op een of andere comemrciële basis , nee: hij stelt eisen. Elke gesprekspartner dient een bepaalde tegenprestatie te leveren en die zijn vaak niet mals. Ver buiten de lijntjes zijn de eisen van de man, maar het is aan de verzoeker zelf om te kijken hoe ver hij bereid is te gaan. Het hoeft niet, hij hoeft het niet te doen maar zal dan op zeker zijn eigen wens niet in vervulling zien gaan. Even goede vrienden.
De verzoeken lopen uiteen van wonderbaarlijke genezingen tot het oplossen van relatie- en familieproblemen. Net zo ver uiteen lopen de eisen tot tegenprestatie: moord, aanslagen, diefstal. Hoe ver ga je om je eigen , soms zelfzuchtige wens in vervulling te zien gaan.
Voor ons als kijker wordt het ongemakkelijk als de verhalen zich gaan vermengen: als de "aanvaller" in de ene eis uitgespeeld wordt tegen de "verdediger" in het andere verhaal. Nogmaals; ze hoeven niet, ze worden nergens toe gedwongen. Maar dan moet je ook niet zeuren als je droom in rook opgaat.

Bijzonder. Heel bijzonder.

Met : Valerio Mastandrea , Alba Rohrwacher. Marco Giallini, Sabrina Ferilli

zaterdag, oktober 05, 2019

Remembrance (aka Die Verlorene Zeit/Zagubiony Czas) - Anna Justice

Remembrance op IMDb (7,2)
Rauwe film over overleving. En over je leven riskeren voor de liefde. We switchen heen en weer tussen 1944 en 1976, tussen een concentratiekamp in Polen en Brooklyn, New York.
Hannah Silberstrein heeft het kamp overleeft en zoekt al sinds het eind van de oorlog naar de man aan wie ze dat te danken heeft: Tomasz Limanowski zat in hetzelfde kamp, maar dan als Poolse gevangene. Hij wordt verliefd op een joods meisje, een liefde die aan alle kanten ten dode is opgeschreven. Omdat hij op het bevoorradingskantoor werkt, weet hij- ter voorbereiding op zijn ontsnapping- legerkleding achterover te drukken die hij op het moment supreme aantrekt. In die vermomming weet hij niet alleen zijn meisje het kamp uit te smokkelen, maar ook een fotorolletje dat schokkende opnamen bevat van binnenuit het kamp.
Eenmaal buiten moet het stel op de vlucht blijven, ze belanden uiteindelijk bij Tomasz' broer, die hoog in het verzet zit. Tomasz en Hannah verliezen elkaar uit het oog door de omstandigheden. Voor eeuwig, zo lijkt het.
Beiden zijn in de volledige overtuiging dat de ander de oorlog niet heeft overleefd. Totdat Hannah op tv een interview ziet met een man die wel Tomasz móét zijn, zoveel weet hij aan details te vertellen over haar kamptijd. Een tweede zoektocht begint, terwijl Hannah vanuit haar gezin niet echt de medewerking vindt die ze op dat moment zoekt. Ze moet volhouden, ze moet de man vinden die alles opgaf om haar uit haar benarde positie te redden.

Met : Alice Dwyer, Mateusz Damecki , Dagmar Manzel , Lech Mackiewicz


dinsdag, oktober 01, 2019

White Boy Rick - Yann Demange

White Boy Rick op IMDb (6,4)
Uiteindelijk wel pakkende film over vader en zoon die allebei van goede wil zijn, maar toch continue langs het randje van de misdaad scheren. En er ook frequent overheen gaan. Vader is een niet geheel geslaagde kruimelcrimineel die een beetje in wapens handelt zonder ooit maar een klap of slag ermee uit te delen (wat zijn klanten doen, daar gaat hij niet over).
Zijn zoon van 15 ziet het allemaal met lede ogen aan, maar weet ook dat er maar weinig uitwegen zijn. Detroit is mistroostig en armoedig, de drugsscene tiert welig. Dat heeft ook impact op zijn zusje, die met slaande ruzie het huis uit trekt omdat pa toch nog enig overwicht poogt te creëren.
De jongeman raakt steeds meer gefascineerd door het bontjassenwereldje van zijn vriendjes, die allemaal zonen zijn van mannen uit een gangsterscene. Wanneer Ricky voor zijn vader enkele - aangepaste - wapens verkoopt aan de bende duikt plots de FBI op. Ze zetten Ricky klem: "als je kiest voor dit wereldje, dan pakken we je. En je vader".
Ze bieden hem een alternatief: hij kan informant worden voor ze, zodat ze kunnen helpen de stad op te schonen en daarmee bijvoorbeeld ook zijn zusje een betere toekomst te geven. Ricky hapt toe.
Eigenlijk gaat het hem wonderbaarlijk makkelijk af: steeds dieper duikt ie in de scene, steeds groter wordt ook het gevaar op ontmaskering. En daarmee het gevaar voor eigen leven.
Hij wordt overmoedig, start zijn eigen drugslijnen op om zowel makkelijk te verdienen als makkelijk aan informatie te komen. Het gaat mis en Ricky wordt opgepakt. Tot zijn grote verbazing trekt de FBI de handen van hem af: hij zal alleen naar de rechter moeten, zonder verhaal.

Met : Richie Merritt , Matthew McConaughy

vrijdag, september 27, 2019

The Kitchen - Andrea Berloff

The Kitchen op IMDb (5,2)
Gemengde gevoelens over deze film. De feministische inslag wordt gewaardeerd, hoewel het niet overal even geloofwaardig overkomt. Tevens hinkt de film teveel op twee diametrale gedachten: de dames zijn beminnelijk, zorgzaam en enigszins grappig. Maar de dames zijn dan tegelijk ook keiharde, nietsontziende maffiavrouwen. Het lukt de ene dame iets beter dan de andere om dat overtuigend te doen, laat ik het zo maar stellen. Al met al wel een onderhoudende film, er werd bij vlagen flink gelachen in de zaal en dat is natuurlijk een teken van goede ontvangst.

Hell's Kitchen is die wijk van New York waar ze de mensen met een Ierse achtergrond hebben gestald: je hebt Chinatown, Little Italy, de joodse wijk en dus blijkbaar ook de Ierse wijk. Elke wijk heeft zijn eigen misdaadsyndicaat: keihard regerend in hun eigen straten maar niets te zeggen een meter daarbuiten.
3 Ierse mannen worden opgepakt bij een overval en gaan voor drie jaar op water en brood. In normale maffiakringen is dan de afspraak dat de organisatie voor de achterblijvende vrouwen en hun gezinnen zorgt. Dat is hier niet het geval: de zaken gaan niet al te best en dus schiet de zorg voor de gemeenschap er bij in. De drie vrouwen verenigen zich: ze besluiten zelf hun handeltjes op te zetten. Met hun directe benadering overtuigen ze de oude winkeliers dat zij bescherming kunnen bieden, ze winnen een paar vrienden van hun echtgenoten voor het plan en langzaam ontwikkelt zich een heuse inkomstenbron. Dat is natuurlijk tegen het zere been van gangster nummer 1 van dat moment. Als de dames die strijd - met een tamelijk brute aanpak- in hun voordeel weten te beslechten, staat niets ze meer in de weg om hun imperium uit te bouwen. Sterker nog: ze beginnen een kruisbestuiving met de andere gesegmenteerde wijken. Alles gaat redelijk goed, totdat de tijd komt dat hun echtgenoten hun straf hebben uitgezeten.

Met : Melissa McCarthy, Tiffany Haddish, Elisabeth Moss

woensdag, september 25, 2019

Rock Slyde - Chris Dowling

Rock Slyde op IMDb (5,6)
Humor en film. Het blijft een lastige combinatie. Zelf ben ik meer van de Britse dan van de Amerikaanse humor.

Rock Slyde is een prive-detective, een niet al te beste en ook een niet al te succesvolle. Hij heeft een problematische sekte als buren, die willen hem zijn kantoor uit hebben. Daarnaast is er een alcoholische alleenstaande vrouw die zijn kunde wil om haar stalker af te schudden. Rock doet het allemaal. En er is nog een secretaresse, die de codenaam "Dom Blondje" niet eens kan spellen.

Het moet allemaal een beetje in de richting van Police Squad en Flying High gaan, maar daarvoor ontbreekt de scherpte. Dit was dan ook een Amerikaanse humorfilm.

Met : Patrick Warburton, Andy Dick, Rena Sofer , Elaine Hendrix

zondag, september 22, 2019

Einstein and Eddington - Philip Martin

Einstein and Eddington op IMDb (7,3)
Tamelijk karikaturale , maar toch wel onderhoudende film over een belangrijk moment in de geschiedenis. We kijken naar het kantelpunt van wetenschap versus religie. Nog altijd staat het iedereen vrij om hierin een kant te kiezen, dat is mooi. Voor mij is het als kijker van belang om te zien hoe gedreven de mensen geweest moeten zijn om aan te tonen dat hun theorie klopt en werkt. Voor mij als analist (da's toevallig mijn beroep) is het van belang om te zien dat men hierdoor eeuwenoude aannames ter discussie stelt, omdat ze feiten op tafel kunnen leggen die anders vertellen.

Het is 1914. de Britten zijn zojuist verwikkeld geraakt in de Eerste Wereldoorlog met de grote vijand Duitsland. Ook op Cambridge begint dat zijn sporen achter te laten want de mobilisatie vraagt offers, ook van de bevoorrechten die kunnen studeren en die dachten louter de wetenschap te hoeven dienen. Arthur Eddington heeft mazzel, hij hoeft niet onder de wapenen. Maar zijn beste vriend (en heimelijke liefde) William moet wel richting de loopgraven. Dat doet Arthur pijn, nog verbetener dan daarvoor richt hij zich op zijn project: hij wil aantonen dat de zwaartekracht-therie van Isaac Newton niet volledig dichtgetimmerd is. Eddington is op de hoogte van het bestaan van een Duitse wetenschapper, die in datzelfde gebied aan het spitten is. Die man, ene Albert Einstein, heeft een reputatie als lastpak , als eigenwijze en slechte zelfzorger, maar tevens als briljant en helder denker. Eddington schrijft naar Einstein met het verzoek of ze samen de kwestie sluitend kunnen krijgen, hij meent te weten dat de kern van de onjuistheid zit in de baan van planeet Mercurius. Eddington wordt door het bestuur van zijn sectie op de vingers getikt : correspondentie met de vijand is in deze fase van de strijd niet toegestaan. Op zijn beurt maakt Einstein hetzelfde mee: zijn "onduitse" houding valt niet in goede aarde en hij wordt verbannen van de Berlijnse universiteit.
De twee zetten - ondanks alle weerstand - op afstand hun correspondentie stiekem door en verdomd: het leidt tot een doorbraak. De relativiteitstheorie is tot stand gekomen: de oorlog is over maar het oude zeer hangt nog steeds over beider werkplekken. De overwinning is bitterzoet, het heeft beide heren veel gekost maar het is allemaal gedaan ten dienste van de wetenschap.

Met : David Tennant, Richard McCabe, Jim Broadbent, Andy Serkis

vrijdag, september 20, 2019

Dolor y Gloria- Pedro Almodóvar

Dolor y Gloria op IMDb (7,7)
"Blackstar!" Dat was het eerste dat door mijn gedachten rolde toen gisteravond de aftiteling aanging. Waar had ik nu precies naar gekeken? Almodóvar, een mij zeer goed liggende regisseur (met al zijn sterke vrouwen, moederskindjesmannen, hoeren, homo's en joyeuze kleuren in vele van zijn films), die Almodóvar toonde ons zijn zwanenzang. Althans: dat is mijn interpretatie. Ik moest aan Bowie denken die zijn laatste album aan de wereld schonk in de eindigende fase van zijn leven. Almodovár vertelt - via de hoofdpersoon Salva overigens - over zijn ziektes, zijn angsten en zijn pogingen met het verleden in het reine te komen. En dat doet ie prachtig. Mocht dit inderdaad zijn laatste film zijn, dan beschouw ik het als een dikke vette punt op een glorieuze I.

Salva is filmregisseur , hij worstelt met het leven. Zijn lange en roemrijke carrière heeft hem veel voorspoed gebracht - een redelijke mate van welvaart zelfs - maar hij is er niet op alle fronten gelukkiger van geworden. Hij heeft mensen beschadigd, hij is problemen uit de weg gegaan en hij is bang. Bang dat de ziekteverschijnselen die hij ervaart een voorbode zijn van iets veel ergers, hij vreest tumoren en een totale aftakeling. Het verklaart ook zijn vlucht in harddrugs, BAM, van het ene op het andere moment : als hij de stoute schoenen aantrekt en zijn oude hoofdrolspeler (en minnaar, zo leren wij) Alberto opzoekt. Die rommelt nog wel in de marge van de acteurswereld maar is vooral een teruggetrokken heroïne-junk. Alberto vraagt hem vergiffenis voor zijn slechte behandeling en wil hem als mede-presentator vragen bij de presentatie van zijn gerestaureerde en tamelijk vernieuwde filmsucces "Sabor" . Toevallig een film waarin Alberto de hoofdrol speelde. De mannen trekken elkaar aan, maar stoten elkaar net zo makkelijk weer af.
De tweede lijn in het verhaal is die van de jeugd van Salva. Een moederskindje (maar wat wil je ook , met zo'n prachtige en sterke moeder ) die te vroeg wijs is, te zeer doorheeft dat hij niet voegt in het aan alle kanten katholicisme ademende Spanje van dat moment. Salva is hoogbegaafd, maar ook zeer behulpzaam: hij leert de analfabete stukadoor lezen en schrijven, zodat die als goedmaker zijn moeder helpt met het opknappen van de armetierige woning van het gezin. Salva heeft al vroeg door dat hij ook hier al regisseert. Het is een bestemming.

Met : Antonio Banderas, Penelope Cruz, Asler Etxeandia , Asier Flores, Cesar Vicente

donderdag, september 19, 2019

Blame - Quinn Shephard

Blame op IMDb (5,7)
Matige highschool-thriller waarin een drama-leraar het aan de stok krijgt met zijn leerlingen, maar dan net op een andere manier. In de voorbereidingen op een schooltoneel-uitvoering wijst hij de hoofdrol toe aan het duidelijk meest gepeste meisje van de klas. Nobele bedoelingen uiteraard, maar deze keuze heeft twee ongewenste uitwerkingen: de uitverkoren dame bloeit op en denkt dat de leraar bijzondere interesse in haar heeft. Daarnaast mist de keuze zijn uitwerking niet op de bully van de klas. Deze rivale zet alles op alles om zowel de leraar als zijn tegenspeelster terug te pakken. Zij eist de hoofdrol, in alles.

Met : Quinn Shepherd, Chris Messina , Nadia Alexander

woensdag, september 18, 2019

Manta ray (aka Kraben Rahu) - Phuttiphong Aroonpheng

Manta Ray op IMDb (6,7)
Dat blijf ik lastig vinden, het doorgronden van Aziatische films. Rode draad lukt wel, maar de verbeelding van veel bijzaken kan ik niet altijd plaatsen. Hoeft ook niet altijd, de boel hoeft niet dichtgetimmerd. Bovendien was de cameravoering fraai (donker doch fraai) dus ik had geen spijt van het aanschouwen van deze Thaise productie.
Verstilde cinema, met zorg gemaakt en in ieder geval erop gericht om te verhalen. Huiswerk mee naar huis, zeg maar.
Verhaal is simpel te reproduceren: visserman treft bij een van zijn strooptochten in het bos een man aan die meer dood dan levend is. Later leren we van de visserman dat het bos sowieso vol lijken ligt. (verder geen uitleg wie de man is, maar aan de opdracht die aan de film voorafging weten we de bedoeling van de regisseur: "For the Rohingya.")
We hebben dus waarschijnlijk met een vluchteling te maken. De visser verpleegt hem liefdevol, zelfs als blijkt dat hij niet met de man kan communiceren. De gast zal over de gehele film weinig zeggen - wat klanken uitstoten is het maximale - maar we begrijpen dat hij niet van hier is.
Naarmate de tijd vordert en de vluchteling herstelt, begint zijn gastheer hem dingen te leren: vissen, duiken, edelstenen opsporen etcetera. Hij neemt hem zelfs mee naar zee, op de boot van zijn baas.
Als de gastheer op een dag niet thuiskomt, moet de vreemdeling het zelf rooien. Dat lukt: hij neemt de plaats in van zijn gastheer en verdient aldus zwijgend zijn eten. Plots, als hij op een avond thuiskomt van zee, staat er een vrouw in de kamer. Blijkt de ex van de visser te zijn, die zegt nergens heen te kunnen. Opnieuw zien we twee vreemden tegenover elkaar, die zo goed en zo kwaad als het gaat het leven proberen te runnen. Zolang als het goed gaat..


Met : Aphisit Hama, Wanlop Rungkumjad , Rasmee Wayrana

zondag, september 15, 2019

Baantjer - Het begin (aka Amsterdam Vice) - Arne Toonen

Baantjer- Het begin op IMDb (6,9)
Op de bank een film uitkiezen mag dan wel makkelijker zijn geworden, dat wil niet zeggen dat je niet moet blijven opletten. Het liefst ga ik naar de filmzaal, maar er zijn van die avonden dat je de deur niet uit wilt. En dan moet je nog verdomd goed speuren: sinds jaar en dag ben ik abonnee op Film1 maar die werd onlangs gered van een surseance en beperkt zich nu tot een armetierig gedateerd aanbod. PICL heb ik nog niet echt uitgeprobeerd maar biedt zeker (prijzige) mogelijkheden, éénmaal huurde ik een "net uit de roulatie" film per on demand. Dan heb ik nog Netflix, maar daar wil het echte aanbod ook nog niet los komen. En gisteren pakten we voor het eerst een film via Videoland mee, waar we omwille van de serie over de dienstmaagd een tijdelijk abonnement op genomen hadden. Lang verhaal kort: deze film staat voor 8,99 bij PICL maar is voor nop als je Videoland hebt. Daar hebben we dus maar even op geproost, dat drankje hadden we toch al uitgespaard.

Niet geheel mijn film, dat zal u niet verbazen. Overdreven gekarakteriseerd, zware archetypes in de rolverdeling. Stukje geschiedvervalsing erbij (het is toch echt allemaal heel anders gegaan rondom die krakersrellen bij de koninginnenwissel) maar dat nemen we voor lief. Wat overblijft is een matige policier die ondanks de zware onderwerpen graag wil leunen op de spreekwoordelijke - doch achterhaalde - Amsterdamse gezelligheid.
Jurre de Cock is een freshman: koud van de academie wil hij graag gaan beginnen als rechercheur in bureau Warmoesstraat. Het is een van de heetste periodes in de Amsterdamse geschiedenis (en dat is echt waar) : penose bestaat eigenlijk niet meer, het transformeert naar zware criminaliteit. De hoerenbuurt verliest veel van zijn sfeer door de intrede van drugs- en goksyndicaten. De woningmarkt is verziekt en kraken is daarmee noodzaak geworden. De bleue jongeman uit Urk heeft een duidelijk gebrek aan levenservaring en voelt zich overdonderd door de sfeer in "postcode 1012". Het politieteam bereid zich voor op de kroning van koningin Beatrix, 30 april 1980. Men verwacht problemen met het activistische deel van de kraakscene, men vindt een lijk in de Oudezijds en denkt direct aan problemen in de hanenkammenclub. Jurre ziet echter iets anders, hij probeert zijn toegewezen recherche-maat Montijn ervan te overtuigen dat dit in scene is gezet en dat er hier een link met de Amsterdamse drugshandel achter zit. Er is weinig tijd om goed onderzoek te doen, binnen enkele dagen zullen immers alle ogen van de wereld op de Dam en het paleis zijn gericht.
De Cock vindt uit dat het zusje van Montijn wellicht meer info kan verstrekken dan hij bij zijn collega los krijgt.

Met : Waldemar Torenstra, Tygo Gernandt , Lisa Smit

donderdag, september 12, 2019

The Five Year Engagement - Nicholas Stoller

The Five Year Engagement op IMDb (6,2)
Heksenketel@work zorgde ervoor dat ik in weinig andere dingen zin dat tamelijk hersenloos vermaak. Mijn vrouw houdt wel van een feelgoodje en ik kijk graag naar Emily Blunt, in wie ik zowel een komisch als een serieus acteertalent ontwaar. Deze werd het dus.

Zij, 8 jaar psychologiestudie achter de rug. Hij , aankomend meesterkok maar nu nog sous-chef in een druk restaurant. Van beide kanten ervaren ze druk van de familie om na twee jaar verkering toch maar eens de huwelijksdatum aan te kondigen. Verloven dus.
Maar ja, zij wil toch eerst nog iets met die studie doen voordat ze house gaat playen, dus neemt ze een baan aan in Michigan, wat betekent dat ze San Fransisco moeten verlaten. Hij gaat mee, maar voelt zich al snel verloren in deze winterse culturele woestijn. Langzaam groeien ze uit elkaar. Tot de breuk aan toe.
Hij terug naar San Fransisco, jong blondje aan de haak. Zij in Michigan, toch maar een relatie met  haar professor. Maar het jeukt.

Met: Emily Blunt , Jason Segel, Chris Pratt

dinsdag, september 10, 2019

Monos - Alejandro Landes

Monos op IMDb (7,6)\

Overweldigend, deze film. Overtuigend, dat ook. Bij het verlaten van de zaal verlaat je ook de wereld waar je net bijna twee uur in hebt gezeten. Een totaal andere, een bijna dierlijke wereld.
Monos is rauw, Monos is intens en Monos trekt aan je morele en sociale grenzen. Als een film dat doet, dan is het bij mij goed. Prachtfilm, maar niet voor de fijngevoelige kijker.
De eenlingen uit de titel zijn allen revolutionaire huursoldaten. Soldaatjes eigenlijk, want we kijken naar een tienerbataljon, ergens in de bergen van Colombia of in vergelijkbare regionen. De groep is duidelijk gemodelleerd naar de verzetsbewegingen die Midden- en Zuid-Amerika in al die jaren hebben gekend: Farc, Tupamaros, Sendero Luminoso.
De jonge strijders zijn verantwoordelijk gemaakt voor de ontvoering van een Amerikaanse wetenschapper (juist ja, gemodelleerd naar o.a. Ingrid Betancourt, ken uw geschiedenisboekjes). Psychologie van de koude grond leert ons dan dat die verzorging altijd meerdere gezichten kent: uiteraard is er de zorgzaamheid en is er bij vlagen vriendelijk contact, aan de andere kant is er de ruwe en grove behandeling van iemand die tegen haar wil wordt vastgehouden.
Spanningen lopen al snel op in de groep, zeker als de jonge groepsleider zichzelf van kant maakt uit angst voor repressailes van de leiding van hun beweging. Ze zoeken richting, ze tasten elkaar af op zoek naar houvast en naar sturing. Je voelt de explositiveit, je voelt de uitbarsting naderen: is het wel mogelijk voor zo'n jonge, naar macht hunkerende groep mensen om de zorg te dragen voor elkaar, laat staan voor een gevangene?
De cameravoering is zeer direct en dat werkt enorm goed. Dierlijk gedrag, angst, ontlading : je zit er als kijker middenin. Prachtig.

Met : Sofia Bonaventura, Karen Quintero, Moises Arias, Julianna Nicholson

zondag, september 08, 2019

De Dirigent (aka The Conductor) - Maria Peters

De Dirigent op IMDb (7,2)
Er zijn zeker voorbeelden waarbij het gelukt is om een Nederlandse film een internationale uitstraling te geven ( Antoinette Beumer, Martin Koolhoven slaagden daar bijvoorbeeld heel goed in). Bij deze film van Maria Peters (die ik gisteren op tv zag) gaat het echter weer ouderwets houterig. De film speelt in New York, in Berlijn én een beetje in Nederland, maar het ontstijgt nergens het amateurtoneel niveau. En dat is jammer. Want het verhaal is boeiend genoeg.

Jaren 20, vorige eeuw. Jonge vrouw is gek van muziek , maar ziet nergens kans om het te beoefenen. Dit omdat het simpelweg niet gebruikelijk is dat vrouwen piano spelen, laat staan dat vrouwen dirigent willen worden. Willy is echter wél zo'n type en is vastberaden. Ze moet een enorme hoeveelheid weerstand overwinnen, ze neemt de stomste baantjes aan om haar lessen maar te kunnen betalen maar gaandeweg krijgt ze de deur toch op een kiertje. Stukje bij beetje toont ze dat ze niet onterecht zo'n drive heeft, de afkeuring van de jetset en de hogere cultuur ten spijt. Ze klampt de bekende dirigent Mengelberg aan voor een opstapje en met de nodige tegenzin bezorgt hij die haar ook. Een Berlijnse dirigent is bereid haar klaar te stomen voor het echte werk, ze moet daarvoor echter wel het nodige slikken.
Sideline van het verhaal is dat Willy er gaandeweg achterkomt dat ze Willy helemaal niet is: ze is op haar tweede geadopteerd en van Nederland naar New York verhuisd. Een zoektocht naar identiteit én naar passie, er zijn er voor minder door het ijs gezakt.

Met : Christianne de Bruin, Benjamin Wainwright, Scott Turner Schofield

donderdag, september 05, 2019

Warsaw '44 (aka City 44) - Jan Komasa

Warsaw '44 op IMDb (6,7)
Niet echt een fijne film. Uiteraard vooral niet qua onderwerp, maar ook de tamelijk onverhulde gruwelijkheden werken niet mee. Voeg daar dan nog een matige soep aan acteerwerp overheen en je krijgt een nauwelijks voldoende resultaat. Maar het is waar: het verhaal moet verteld worden.

We gaan 75 jaar terug. Warschau is dan al vijf jaar bezet en snakt naar het einde van de oorlog. Zelfs tot in het getto dringen de geluiden door van een opdringend Russisch leger, de bevolking hoopt dat deze niet te laat komen: men is uitgehongerd, murw van angst en geweld. Zoals altijd staat er dan een clubje op dat verzet begint te organiseren.
De jonge Stefan is daar gevoelig voor en zoekt aansluiting, dit ondanks de waarschuwingen van zijn moeder (die heeft eerder al haar man niet terug zien komen van de avondklok en vreest nu voor het volgende gezinslid). Stefan zet toch door, omdat er gevoelsmatig weinig anders rest. Hij wordt nog vastberadener wanneer hij getuige is van de razzia op zijn woonbuurt, waarbij zijn moeder en zijn broertje worden gearresteerd. En vermoord. Alle remmen zijn los voor Stefan.
Hij is niet de enige jongeling die zich bij de groep aansluit: veel avonturiers, een aantal stugge maar ook een aantal vrolijke jongens. En , niet onbelangrijk, ook twee voor deze romantische jongeman zeer interessante dames. Tussen alle gevechten door ontwikkelt zich ook nog eens een lastige driehoeksverhouding. De Duitsers houden taai stand, het leidt tot vele verliezen in het verzet. Maar opgeven is geen optie.

Met : Jozef Pawlowski, Zofia Wichlacz , Anna Prozniak

dinsdag, september 03, 2019

La bête - Walerian Borowczyk

La bête op IMDb (5,8)
Porno moest het zijn. Daar de gastheer van onze filmclub ons immer trakteert op de grote onderwerpen van het leven , was dit keer de seks aan de beurt. Baas B zou Baas B niet zijn als hij niet een langdurig verboden film in zijn bezit had die hij ons gisteravond "heimelijk" kon vertonen. Na afloop waren de meningen verdeeld: het amateuristische spel en het ietwat achterhaalde tijdsbeeld streden met de overtuiging dat er controversiële onderwerpen aan bod waren gekomen: seks en religie, bestialiteit en gearrangeerde huwelijken. Zelf stond ik meer aan de kant van de laatste mening, waardoor ik de bij vlagen zeer vreemde weergave voor lief nam. We praten over een andere tijd: Nederland was nog niet verder gekomen dan "Wat zien ik" en "Blue Movie" terwijl in diezelfde tijd dus films als deze in Frankrijk werden gemaakt. Verwijzingen naar middeleeuwse erotische literatuur, een erotische allegorie op het bekende "Belle en het beest" verhaal, pastoors met jonge jongetjes op schoot: het zat er allemaal in.

Verhaaltje kort : kasteelheer probeert wanhopig zijn wildeman-zoon aan de vrouw te krijgen en regelt een huwelijk met een ongewisse buitenlandse blondine, die duidelijk voor de status gaat. De vader knapt zijn zoon eenmalig fris op: knippen en scheren en een pak verhullen dat hier een beest van een man onder zit. Het wachten is nog op de kardinaal die het huwelijk moet inzegenen. Ondertussen kan het meisje maar niet wachten, ze gaat op onderzoek uit en merkt dat er vreemde dingen gebeuren in het kasteel.

Met : Lisbeth Hummel, Pierre Benedetti, Guy Trejan

zondag, september 01, 2019

A Rainy Day In New York - Woody Allen

A Rainy Day In New York op IMDb (7,0)
Zelf behoor ik tot de voorstanders. Altijd haal ik er wel iets uit, wanneer er een nieuwe Woody Allen- film verschijnt. De man kan nu eenmaal geweldig verhalen vertellen, is een meester in het mengen van dialogen en heeft bovendien een goede neus voor fris acteertalent. Kom bij mij dus niet met aan met de mening dat Woody Allen "niet meer kan" of "er niet meer toe doet": ik ga toch kijken. Blij fietste ik gisteravond bij de cinema weg, ik was weer anderhalf uur bijzonder goed vermaakt.

Op een licht elitaire, doch behoorlijk landelijk gelegen universiteit worden Ashleigh en Gatsby (daar begin je al, wat een fijne voornamen toch) een stelletje. Beiden zijn ze van goede komaf maar toch zijn ze tamelijk verschillend: Ashleigh is bleu en tamelijk wereldvreemd, daardoor overigens ook zeer fris. Gatsby is een aankomend intellectueel: veel kennis, veel verhalen , artistieke inslag en een romantisch wereldbeeld.
Wanneer Ashleigh de kans krijgt om voor haar studie in Manhattan (!) een interview te doen met een fameus regisseur (toevallig haar favoriete), biedt Gatsby aan er een lang weekend van te maken in zijn geboortestad. Na dat uurtje interviewen zal hij dan de kans krijgen om haar de hoogtepunten, nee: zíjn hoogtepunten van de stad te laten zien. De pianobar, de musea , de net niet poshe hotels. Plan maakt enthousiast maar alles zal anders lopen.
Terwijl Ashleigh van de ene situatie in de andere belandt en een keur aan hotemetoten uit de filmwereld ontmoet, moet haar vriendje de tijd volmaken met dolen door de stad. Waarbij hij overigens ook wat bijzondere ontmoetingen doet : oude schoolvriendjes, maar ook het zusje van zijn eerste verkering, die inmiddels het ugly duckling-stadium duidelijk voorbij is. Zelfs het bezoek aan zijn ouders, dat Gatsby zo hevig probeerde te vermijden, vindt plaats. Op een tamelijk verrassende manier overigens.
 Er is regelmatig telefonisch contact tussen Ashleigh en Gatsby, maar het lukt ze maar niet om weer met elkaar af te spreken. Een enerverende dag voor beiden, een dag die alles zal veranderen.

Genoten heb ik, naast het script ook van het uitstekende spel van een verrrassende Elle Fanning en een intrigerende Timothee Chalamet. Wonderkinderen , zou ik bijna zeggen. Wat mij betreft is "A rainy day in New York" een aanbeveling voor de ongecompliceerde filmliefhebber.

Met : Timothée Chalamet, Elle Fanning, Jude Law , Selena Gomez, Liev Schreiber

vrijdag, augustus 30, 2019

The Red Sea Diving Resort (aka Operation Brothers) - Gideon Raff

The Red Sea Diving Resort op IMDb (6,5)
Denk "Argo" maar dan in Soedan ipv in Iran. Denk "joodse burgers" ipv "Amerikaanse ambassadepersoneel".  Dan heb je ongeveer de teneur van deze film te pakken. Alleen is - wmb- niet zo indrukwekkend als het genoemde voorbeeld. Dat kan aan mij liggen, het lag er voor mij allemaal iets te dik bovenop. Maar goed: waargebeurd, dus het is wel een heroïsch verhaal.

Jaren 80. Burgeroorlog in Soedan, vergelijkbare stammenstrijd en honger in Ethiopië. In Ethiopië leeft op dat moment nog een ferme joodse gemeenschap, die langzamerhand omringt wordt door vijandig gezinde bevolking. Tijd om op te stappen, ze willen naar Jeruzalem. Maar hoe kom je daar, als er meerdere oorlogsgebieden liggen tussen je thuisbasis en je gewenste bestemming. Er is uiteraard een undercover operatie nodig van het Israëlische leger, de Mossad heeft brede tentakels.

Een verwaarloosd duikcentrum aan de rand van de Rode Zee wordt aangekocht en als doorvoerplaats opgezet. Hier vandaan de mensen in bootjes naar een groter schip dat via de Rode Zee naar het beloofde land kan varen. Klinkt als een plan en het gaat ook lang goed. Honderden mensen worden weggeleid naar hun nieuwe leven.
Het gaat goed zo lang als de rebellen enigszins op afstand blijven en niet doorkrijgen dat ze gepiepeld worden. Als dat dan uiteindelijk toch gebeurt, raakt de poep de ventilator en moet alles op alles gezet worden om de laatste groepen die onderweg zijn ook daadwerkelijk verscheept te krijgen.
Ondanks alle twijfel over de aanpak (zowel binnen de groep als van hun leiding bovenaf) lijkt het toch te gaan lukken. Al moet daar wel een nachtelijke spoedoperatie voor worden ondernomen.

Met : Chris Evans, Alessandro Nivola, Haley Bennett, Ben Kingsley , Greg Kinnear

donderdag, augustus 29, 2019

Decadencia - Joaquin Rodriguez

Decadencia op IMDb (4,5)
Een Mexicaanse variant op Fifty Shades, deze Decadence. Eenvoudig meisje ontmoet rijke man die haar inpalmt en vervolgens allerlei seksuele parades van haar verlangt, van strippen tot voyeurisme.
Slechte seks, slechte film, slechte seksfilm. Met een machtsvertoon aan siliconen.

Met : Nataly Umana , Alejandro Estrada

woensdag, augustus 28, 2019

Blinded by the light - Gurinder Chadha

Blinded by the Light op IMDb (7,0)
Het was even slikken, maar als je door dat mierzoete kitscherige laagje heen bent, blijft er een reuzeleuke film over. Net als bij "Rocketman" overkwam het mij dat ik afknapte op de musical-aanpak die terloops door de film heen zit gelardeerd. Ik ben daar niet zo van, ik vind het storend en het haalt me weg van de realiteit. Het zal tijdgeest zijn, maar ik vind het afdoen aan het vertellen van het filmverhaal. Want daar is helemaal niets mis mee, de intentie van feelgood wordt kundig overgebracht aan de kijker. Al met al wel een goede voldoende voor mij, maar het had veel beter gekund. (En ik besef terdege dat er veel mensen zijn die dat collectieve zingen en dansen juist geweldig vinden.)

Javed beleeft een ongelukkige jeugd. Zijn Pakistaanse afkomst is niet zozeer het probleem, het probleem is dat ie eigenlijk veel liever Brits wil zijn en dan ook nog eens veel liever in een meer wereldse stad dan het Luton waarin hij opgroeit. Hij trekt veel op met zijn oerBritse vriend Matt, die al een stuk verder is dan hij met het pad van meisjes en feestjes. De autoritaire opvoeding door zijn vader zorgt ervoor dat Javed niets proeft van die leuke dingen die jongens van zijn leeftijd moeten proeven. De adolescent schrijft zijn problemen van zich af: gedichten en songteksten in overvloed.
Op het moment dat alles tegen lijkt te zitten, is daar plots een lichtpuntje: zijn schoolvriend Roops leent hem twee muziekcassettes: beiden van de Amerikaanse zangert Bruce Springsteen.
De luiken slaan open, de wereld wordt verlicht: in de teksten van the Boss herkent Javed de strijd van de kleine jonge man, zoals hij die zelf voert. Er trekt een golf van zelfverzekerdheid over hem heen: hij durft, hij staat op, hij rebelleert (bescheiden hoor) en hij stort zich nog meer op zijn schrijven. Immers: zijn woorden vormen zijn enige way out: alleen door daarin verder te gaan, zal hij de stadsgrenzen van Luton ooit kunnen overschrijden.
Samen met vriendinnetje Eliza bouwt hij aan nieuwe inzichten en uitzichten: met respect voor zijn achtergrond, met respect voor de wereld die wacht maar vooral: met respect voor Bruce Springsteen.

Met : Viveik Kaira, Aaron Pagura, Nell Williams, Kulvinder Ghir. Hayley Atwell

dinsdag, augustus 27, 2019

Les Goûts et les Couleurs (aka To Each Her Own) - Myriam Aziza

Les GOuts et Les Couleurs op iMDb (5,2)
Grote onderwerpen, maar tamelijk niemendallige film. Dat komt vooral door het matige en opportunistische acteerwerk. Veel uitvergrote clichés maken dat je de film tamelijk snel vergeet.

Wat er gebeurt? Simone is lesbisch, maar kan het niet over haar hart verkrijgen dit aan haar ouders te vertellen. Vriendin Claire zit er op te wachten om geïntroduceerd te worden in de familie, maar de streng joodse opstelling van de ouders zit een coming out voor Simone in de weg. Haar broer is dezelfde weg gegaan, die vertelt ook niet dat ie lang met zijn vriend samenwoont.
De dames raken in een crisis verzeild wanneer Simone in een onachtzaam moment valt voor de charmes van Wali, een bevriende kok uit Senegal. Ze twijfelt over haar geaardheid want vindt hem erg leuk maar wil ook Claire niet kwijt. Gooi daar een vleugje comingoutproblematiek overheen en je hebt een soort "comedy of errors".

Met : Sarah Stern, Jean-Christophe Folly, Julia Piaton

zaterdag, augustus 24, 2019

Hush - Jonathan Darby

Hush op IMDb (5,5)
De doorstart van Film1 levert vooralsnog louter oude films in de vertoning op, ik houd het in de gaten of ik mijn abonnement moet continuëren of dat ik een overstap naar ondemand-zenders of PICL. Verder geeft het natuurlijk niets want er zijn nog steeds meer films die ik niet gezien heb dan wel. Deze was mij bijvoorbeeld destijds geheel ontgaan en ik weet nu waarom. Faam slecht geacteerd, of is dat mijn huidige blik die naar films van 20 jaar geleden kijkt? Hoe dan ook, ik was bekaf gisteren en klikte dus weerloos op start.

Helen is een frisse New Yorkse architecte die verkering krijgt met Jackson, een goedbedoelende jongeman die toevallig van zeer welgestelde afkomst blijkt. Het stel gaat voor de kerstdagen naar het landgoed waar hij vandaan komt , Helen ontmoet haar schoonmoeder.
Deze Martha blijkt een feeks van een wijf te zijn. In alles laat ze zien dat ze haar schoondochter ver van zich probeert te houden omdat deze haar zoon heeft ingepikt. Ze wilde al niet dat hij naar New York ging, ze wilde dat hij hier bleef en de paardenranch nieuw leven in zou blazen. Jackson zit met een schuldgevoel omdat hij nog steeds denkt dat het overlijden van zijn vader aan hem te wijten is en dat hij daarmee inderdaad zijn moeder in de steek heeft gelaten.
Wanneer Helen zwanger wordt, gaan er andere krachten spelen. Er wordt naar de toekomst gekeken, ze besluiten die inderdaad buiten de grote stad voort te zetten en op het landgoed te gaan wonen. Maar dan hebben ze buiten moeder Martha gerekend. Die heeft zo haar eigen plannen.

Met : Gwyneth Paltrow, Jessica Lange, Johnathon Schaech


vrijdag, augustus 23, 2019

Once upon a time...in Hollywood- Quentin Tarantino

Once upon a time...in Hollywood op IMDb (8,2)
Een film is een verhaal. Hoe je dat verhaal vertelt, daarvan hangt de publieke waardering af. Het lijdt geen twijfel dat Tarantino een meester-verteller is. Waar de ene een verhaal gortdroog en lineair vertelt, doet deze begenadigde regisseur dat met een grote hoeveelheid omwegen. Die dikken het verhaal aan, die geven het kraak en smaak. Als Tarantino rechtdoor was gegaan, had de film binnen anderhalf uur af kunnen zijn maar hij kiest ervoor om zijstappen te maken, om de kamer te versieren.

U snapt: ik ben daarvan. Ik houd van films die best een beetje van de voorgekookte paden durven afwijken omdat het smaakvol is om er wat verschillende kruiden doorheen te gooien. Ik ben gek van film (niet zo verslaafd als Tarantino trouwens) , ik heb er dan ook geen moeite mee hier drie uur voor te gaan zitten. Deze regisseur is zijn eigen stijl geworden, een genre op zich. Hulde daarvoor.

Wanneer je alle opsmuk eraf pulkt, blijft er een mager verhaal over. Een gegeven eigenlijk. Maar dat geeft niks, want we krijgen het uitgerekt en ingekleurd voorgeschoteld:
Hollywood, 1969. De industrie draait ten volle, sterren komen en gaan. Rick Dalton is als acteur al op zijn retour, zijn grootste rollen liggen achter hem. In zijn goede tijden heeft ie een spreekwoordelijke Hollywood-villa gekocht "omdat je dan pas echt in Los Angeles woont". Door het tanende succes heeft hij moeite om Cliff Booth, zijn vaste stuntman, te blijven betalen. Cliff is gelukkig een man met een optimistische levensstijl , die zorgt dat hij niet zo in de existentiële problemen komt als zijn "werkgever".
Dalton is toevallig de buurman van Roman Polanski, hij zegt dan ook dat ie toevallig "slechts één barbecuefeestje verwijderd is van nieuwe successen". Maar contact is er niet, ook niet met diens charmante vrouw Sharon Tate, die net aan het begin van haar acteercarrière staat.
Dwars door deze succesvolle schijnwereld heen loopt de harde realiteit: aan de andere kant van Hollywood vormt zich op een afgetrapt filmterrein langzaam de sekte die wij later zijn gaan kennen als die van Charles Manson. Onafwendbaar stevenen de beide werelden af op een confrontatie.

In de pauze zei mijn vrouw nog dat ze wel wat pit in de film wilde, na afloop hoorde ik haar daar niet meer over.

NB: uiteraard even een speciale vermelding voor de opnieuw smeuïg geselecteerde muziek. Enorme sfeerbepaler

Met : Brad Pitt, Leonardo di Caprio, Margot Robbie, Al Pacino


donderdag, augustus 22, 2019

Diego Maradona - Asif Kapadia

Diego Maradona op IMDb (7,7)
Niet altijd heb ik begrip en sympathie voor drugsgebruikers maar ik betrap mezelf erop dat het voor een van de bekendste junkies van de wereld toch iets anders ligt. Natuurlijk is het ontluisterend wat we in deze sterke documentaire te zien krijgen, maar de opbouw (van regisseur Asif Kapadia, die dat eerder zo sterk met de net zo verloederde "Amy" Winehouse deed) is dermate intelligent dat je je gaandeweg de film afvraagt waarom Maradona niet eerder is doorgeslagen, waarom hij er eigenlijk zo lang over deed om een verzachtende sluier over zijn hectische leven te leggen.

Sloppenwijk, armoede, enige bezit een bal. De afkomst van Maradona verklaart ook voor een groot deel zijn jacht naar succes. Al bij het tekenen van zijn eerste contract (Boca Juniors, Diego is dan 15 jaar) wordt hij de kostwinner van het gezin. Zijn passeerbewegingen zijn de ontsnappingsclausule uit de armoede voor het gezin. Een appartementje, een huis en uiteindelijk villa's. Heel de familie heeft hem omringd, waar hij ook ging.
De documentaire richt zich in het bijzonder op de Italiaanse jaren van Maradona. Het Napoli waar hij gaat spelen is op dat moment een - zeg maar - NAC-achtige ploeg. Vaak op het randje van degradatie, verguisd buiten de regio maar religieus bewonderd binnen de eigen gemeentegrenzen. Na een tweetal zware seizoenen lukt het Maradona om dit team kampioen van Italië te maken, de scudetto is zwaarbevochten maar onomstreden. En passant maakt hij ook zijn geboorteland Argentinië wereldkampioen.
Maradona wordt aanbeden, niets in zijn leven is nog normaal en hij kent geen moment alleen. Hij pleegt roofbouw op zijn lichaam maar zijn grote verantwoordelijkheidsgevoel maakt hem letterlijk en figuurlijk aanvoerder, een voorbeeld voor allen. Op een gegeven moment kan hij niet meer gaan en staan waar hij wil en wil hij onder de verstikking uit. De voorzitter van de voetbalclub weigert hem natuurlijk te laten gaan. Hier ligt zo ongeveer het omslagpunt, helemaal als Diego tijdens het volgende WK (in Italië!!) persoonlijk verantwoordelijk is voor de uitschakeling van het gastland.
De teloorgang van de creatiefste voetballer ooit is ingezet, ondanks enige herstelperiodes wordt het er voor de godheid niet veel beter op.

Met : Diego Armando Maradona