The Last Showgirl - Gia Coppola

The Last Showgirl op IMDb (6,5)
 The Last Showgirl op Moviemeter (3,22)

The Last Showgirl op Wikipedia

Omdat mijn vrouw deze film van amper twee jaar oud nog niet gezien had en we toch klaar waren voor een filmavondje op de bank keek ik lekker met haar mee. Heel geen straf, hoor. Ik vond de film bij de eerste kijkbeurt al sterk en bij vlagen ontroerend, dit kwam ook de tweede keer volop naar voren. En ik vond een medestander in mijn dame, die ook onder de indruk was van het vertoonde: een mooi stuk drama, niet onverdienstelijk geacteerd en een lekkere reeks over-the-top bijrollen. Het is geen "Naked Gun", nee, we krijgen hier een totaal andere Pamela Anderson te zien. Ik tip!

Dit schreef ik er ongeveer een jaar geleden over : BEGT recensie "The Last Showgirl" , april 2025

FIN - song : Miley Cyrus- Beautiful that way

Sinners- Ryan Coogler

Sinners op IMDb (7,5)
 Sinners op Moviemeter (3,42)

Sinners op Wikipedia

Op zeker gaat deze film volgende maand een stamp Oscars binnenslepen, het is met recht een meeslepend filmverhaal. Vormgeving: perfect. Muziek: ritmisch en dwingend. Acteerwerk: bij vlagen heel sterk in het hoekje van de hoofdpersonages. Maar het verhaal, mensen, het verhaal: kon dat nou echt niet anders? Het was ook een mooi verhaal geweest als het meer in de hoek was gebleven van racisme versus Ku-Klux-Klan, van slavernij versus witte man. Nu werden er allerlei zaken bij gehaald die het visueel erg goed doen maar die maakten dat wij thuis bijna afhaakten: een ronduit belachelijke climax en dito afronding daarvan. Het had zo mooi kunnen zijn, maar bij mij gaat ie niet de boeken in als een blijvertje. Overigens: ik maak me geen illusies hoor, ik weet dat er een heel grote groep filmkijkers op verhalen als deze zit te wachten. Ik doe het wel met de krenten, dan mogen jullie de rest van de pap oplepelen.

Terug naar 1932, naar het ongemakkelijke zuiden van de VS. Twee broers keren terug van hun criminele loopbaan in Chicago, ze zijn vastbesloten het nu in hun eigen geboorteregio te gaan maken. Ze hebben flink wat geld vergaard met activiteiten die het daglicht niet kunnen verdragen; dat geld moet nu tot investeringen leiden waardoor ze voor het leven geramd zitten. Ze gaan een "Juke Joint", een groot danscafé opzetten waar hun Chicago-lessen ten uitvoer kunnen worden gebracht door de zwarte bevolking. Muziek, drank, dans, gokken, seks: het kan allemaal in hun café. Ze hoeven alleen nog maar muzikanten en personeel te werven, de drank hebben ze al uit de bootleg kunnen jatten. 
Alle seinen staan op groen voor een daverende openingsavond, totdat er een drietal blanke muzikanten voor de deur staat. Of ze mee mogen doen, ze horen zulke prachtige dingen vanuit de joint. "Doe het niet, doe het niet" schreeuwen wij de acteurs toe, ze zien toch zelf ook wel dat de duivel voor de deur staat?

Met ; Michael B. Jordan, Hailee Steinfeld, Miles Caton, Delroy Lindo, Jayme Lawson, Jack o'Connel, Wunmi Musaku

Gezien in : HBO Max
FIN - song : Alice Smith/Miles Caton - Last time (i seen the sun)

Road to Bali - Hal Walker

Road to Bali op IMDb (6,54)
 Road to Bali op Moviemeter (2,89)
Road to Bali op Wikipedia 

We moeten de filmindustrie koesteren, het heeft ons al zoveel gegeven. Al meer dan 100 jaar lang is het een spiegel van de maatschappij en vervult het in periodiek verschuivende behoeften. Deze film keek ik afgelopen weekend, omdat ik het mezelf als filmquizmaker nu eenmaal als verplichting opleg om langs vele geledingen van de cinema te reizen. Dus ook terug in de tijd als het nodig is. Deze film is ouder dan ik zelf ben, gemaakt in het lastige decennium direct na de Tweede Wereldoorlog. Er was behoefte aan verstrooiing, er was de noodzaak om de gespannen politieke situaties opzij te leggen en voor simpel vermaak te gaan. De "Road to"- filmreeks van all American Hero Bob Hope voldeden aan een behoefte: een klein script werd gebouwd rondom twee filmsterren, die de vrije hand kregen om te zingen, te dansen en tamelijk platte grappen te maken die tegenwoordig niet meer gemaakt zouden kunnen worden. Laat ik het simpel stellen: ik ben blij dat we enigszins geëvolueerd zijn, we zijn een stuk verder dan de masculiene blik waarmee men ging "aapjes kijken" in andere delen van de wereld.

Twee Amerikaanse acteurs raken in de problemen als ze in Australië banden aanknopen met jonge vrouwen. Halsoverkop pakken ze de boot richting Indonesië, Bali is de bestemming maar ze belanden eerst op een eiland daar in de nabijheid. Ze moeten daar in de diepzee een schat opduiken maar worden belaagd door een zeemonster. Gelukkig is daar de charmante prinses Lala om hen te redden uit de klauwen van zowel monster als reder. Beide heren zijn opgelucht en zwaar onder de indruk van de jongedame. Zo zeer onder de indruk dat ze beiden naar haar hand dingen, een strategie waarmee ze hun eigen vriendschap op het spel dreigen te zetten. Het gevaar komt van alle kanten.

Met: Bob Hope, Bing Crosby, Dorothy Lamour

Encore (En Corps) {aka Rise}- Cédric Klapisch

Encore op IMDb (7,1)
 Encore op Moviemeter (3,45)

En Corps op Wikipedia

U zult natuurlijk zeggen dat je er met zo'n filmtitel niet aan ontkomt dat je film nog een keer gaat herzien, maar dat was niet de grootste reden dat ik hier weer eens voor ging zitten. Enkele weken geleden zag ik de toch best imponerende balletfilm "Joika" , hetgeen mij aan het associëren bracht: was deze zo goed als eerdere balletfilms die ik zag, welke maakte het meeste indruk? En toen kwam deze "Encore" toch wel als een van de twee meest indrukwekkende naar voren. Die andere? Dat was deze! 


"Encore" wervelde opnieuw, bij het herzien kwam bij mij nóg scherper de gedachte van het starten van een nieuw leven naar voren. Sterk spel van de innemende Marion Barbeau, fantastische dansscenes waarbij de aandacht gelijkelijk verdeeld wordt tussen klassiek ballet en moderne expressieve dans. Topfilm!

Mijn recensie van 3 jaar geleden voor deze film: BEGT recensie "Encore" uit 2022

Beau Travail - Claire Denis

Beau Travail op IMDb (7,3)
 Beau Travail op Moviemeter (3,39)

Beau Travail op Wikipedia

Het gebeurt me niet vaak dat ik zo weinig doorheb van de bedoelingen van de regisseur maar toch wel geboeid blijf kijken. Deze volbloed arthouse-film - nog net stammend uit de vorige eeuw - is van de hand van regisseur Claire Denis, van wie ik inmiddels meerdere andere werken heb gezien. "Ze zit erop", zo zou je het in populair taalgebruik kunnen zeggen, met andere woorden: ze beheerst haar vak. In deze film overheerst minder het script (dat laat ze over aan de kijker) maar de beeldvoering is fantastisch: naast de vele fraaie Afrikaanse woestijnplaatjes zijn ook de trainingen van het leger gemaakt in prachtige, welhaast choreografische beelden). Niet voor niets staat de film na ruim 25 nog steeds met beste cijfers in de filmratings. Leerzame kijkervaring, derhalve.

Het regiment van het Franse leger doet zijn oefeningen in de volle hitte van de woestijn in de Hoorn van Afrika. We zitten namelijk in Djibouti, wat gelegen is in een gebied waar Frankrijk van oudsher grote belangen te verdedigen heeft. Kolonialisme is al lang verboden maar veel van de wetgevende en machthebbende lijnen lopen nog via het oude "moederland". De bevolking kijkt dan ook met een schuin en wantrouwend oog naar de voorbijrijdende soldaten, die eigenlijk altijd op hun hoede moeten zijn. 

Het regiment staat onder leiding van commandant Bruno Forrestier, die toeziet op de strenge drillpraktijken van zijn regimentsleider Galoup. Deze is streng, van de oude stempel: zijn harde oefeningen in de bloedhitte moeten het laatste verzet van de soldaten wegnemen, het moet ze tot makke lammetjes maken. Dat lijkt aardig te lukken maar er is uiteraard altijd één weerbarstige knaap in de groep. In dit geval is dat de jonge Gilles Sentain, toevallig ook nog eens een knappe vent. De spanning die tussen Galoup en Sentain ontstaat bevat meer elementen dan alleen het gehoorzaamheidsprobleem, want toont Galoup toevallig ook ándere interesse in deze strakke recruut?

Met: Denis Lavant, Michel Subor, Grégoire Colin, Richard Courcet

FIN - song : Corona - The rhythm of the night

The Peasants (aka Chlopi)- DK Welchman/Hugh Welchman

The Peasants op IMDb (7,6)
 The Peasants op Moviemeter (3,60)

The Peasants op WIkipedia

Uit de koker van de makers van "Loving Vincent", de destijds zo bejubelde film over het einde van het leven van Vincent van Gogh. De fantastische techniek die op die film werd toegepast (eerst werden alle scenes gefilmd, daarna werden ze minutieus overgeschilderd om vervolgens middels animatie weer in beweging te worden gezet). Je kijkt dus naar schilderijen, maar het beweegt als een film. Door deze levensechte benadering krijgen de karakters veel meer diepgang dan een eendimensionaal schilderij normaal kan bewerkstellingen. Mijn vrouw zag deze film een jaar geleden al, was dermate enthousiast dat ze de filmposter kocht die nu ingelijst in onze gangen hangt. Ze overtuigde mij dat ik deze moest gaan zien; die kans greep ik toen ik m op de filmzenders voorbij zag komen. 

Eind 19e eeuw, het Poolse platteland. Feodalisme viert nog hoogtij: de machtige hereboeren zijn meestal ook gelijk de notabelen in het dorp, de pastoor en de notaris buigen voor ze. In het dorpje Lipce gaat dat al niet anders: boer Boryna bezit dermate veel land dat hij het kan maken om zijn personeel, zijn kinderen en zijn personeel allemaal voor hem te laten dansen. Hij is net weduwnaar geworden en moet nadenken over hoe de continuïteit van zijn boerenbedrijf gewaarborgd wordt. Zijn zonen Antek en Maciej zijn lapzwansen, zijn schoondochter Hanka is overduidelijk uit op overname van zijn landerijen. Boryna denkt slim te zijn: hij "koopt" het mooiste meisje van het dorp, de zwierige Jagna, belooft haar de latere zeggenschap over de landerijen (waarvan ze een deel toch al bezat) en denkt aldus alle touwtjes in handen te hebben.
Wat hij niet weet, is dat zijn zoon Antek in het geheim een seksuele relatie heeft met Jagna, een relatie waarbij op het oog wel enige liefde en genegenheid aan te pas komt. Als Boryna op een gegeven moment zijn vrouw betrapt met zijn zoon, ontwikkelt zich een machtsspel waar het hele dorp bij betrokken wordt, helemaal als de oogsten lijken te mislukken en het nabijgelegen bos door de staat onteigend wordt. Het kan niet anderrs dan dat "heks" Jagna hier de oorzaak van is. Wraak!

Met : Kamila Urzedowska, Robert Gulaczyk, Miroslaw Baka, Sonia Mitilieca, Ewa Caszpryk

FIN - song : Piernikowski- Koniec Lata

Stop Making Sense- Jonathan Demme

Stop Making Sense op IMDb (8,7)

Stop Making Sense op Moviemeter (3,44)

Stop Making Sense op Wikipedia

Een jaar of zes geleden werd ik gevraagd om support-dj te zijn bij een optreden in ons lokale muziekcentrum. Ik zou de omlijsting verzorgen bij een optreden van een tribute-band die integraal de set uit de monumentale film "Stop Making Sense" zou gaan spelen. Dezelfde liedjes, dezelfde dansjes, dezelfde ritmes maar dan door bewonderaars gespeeld. Het werd een schone avond. 

Voor mijzelf was het een schok om te ervaren dat de film die ik eertijds nog gewoon in het donkere zaaltje van Victoria 2 had gezien (en waarbij het publiek opstond om in het gangpad te gaan dansen), dat die film al 35 jaar oud was. En inmiddels dus al 41 jaar oud. De film is recent gerestaureerd, die versie had ik nog niet gezien dus toen ik er deze week opeens middenin viel, klikte ik direct op REC. En keek ik opnieuw naar die mooie mix van drie concerten die hier één werden. Zelf had ik Talking Heads 2,5 jaar voor verschijning van de film live gezien in België, bij mij nog steeds eenzaam op één als "beste concert ooit" (en wie mij kent, weet dat dit iets zegt want ik zag echt héél veel bands live).
Ik had (en heb inmiddels weer) the Heads compleet op vinyl, ik keek destijds ook naar "American Utopia" maar ik heb in mijn "recensententijd" nooit meer naar "Stop Making Sense" gekeken. Tot nu dus. HEERLIJK!

Joika (aka The American) - James Napier Robertson

Joika op IMDb (7,1)
 Joika op Moviemeter (2,83)

Joika op Wikipedia

Het lijkt allemaal heel verwarrend: een Nieuw-Zeelands/Poolse productie over een in Rusland werkende Amerikaanse met daarbij oa een Duitse steractrice in een van de hoofdrollen. Maar goed: we snappen natuurlijk dat er geen mogelijkheid bestond om deze productie vanuit Rusland zelf te maken, dus maakte het op waarheid gebaseerde verhaal de nodige omzwervingen voordat het van de grond kwam. Maar dan krijg je ook wat: een inkijkje in de bittere wereld van het topballet. Heeft u ooit wel eens een "positieve" balletfilm gezien? Ik denk aan Black Swan, And Then We Danced, Girl of recenter nog "Encore": stuk voor stuk films over de harde, gemene en hypercompetitieve wereld van de topsport (want zo mogen we ballet toch echt wel noemen. En toch, toch lokte het danseres Joy Womack naar Moskou.

Waarom dan? Welnu: Joy heeft op haar kamer een foto hangen van Natalia Osipova, in haar ogen de beste prima ballerina aller tijden. De vrouw die haar motiveerde zelfs, die haar dusdanig inspireerde dat ze haar vaderland en haar familie achterliet om het te gaan maken in Rusland. Dáár zit namelijk de Champions League van het ballet, van daaruit heerst het ongeëvenaarde Bolshoi-Ballet over de planken. Hoewel ze weet dat nog nooit een Amerikaanse is doorgedrongen tot het primaballerina-korps gaat ze er vol voor. Ze belandt in een wereld van intriges, haat en nijd en zelfs persoonlijke aanvallen. Een wereld die geleid wordt door bikkelharde trainers die je genadeloos laten vallen bij het minste of geringste foutje. Toch ziet Joy kansen: ze merkt dat ze bij de kille lerares Tatiyana Volkova langzaam begint door te dringen. Daartoe moet ze de competitie aan met de ambitieuze Natascha, die vooralsnog meerdere streepjes voor heeft. Na de loodzware lessen blaast Joy stoom af bij medeleerling Nicolas, die -gelukkig voor haar- een veel beter relativeringsvermogen heeft. Toch lukt het ook de vriendelijke jongeman niet om Joy af te remmen in haar vaste voornemen: ze gáát prima ballerina worden, ze is bereid daar héél veel voor op te geven. Te veel?

Noot 1: Verwar deze "The American" niet met de film die wij van Anton Corbijn kennen.
Noot 2: Joy Womack bestaat echt. Ze danste de "body double" in deze film voor actrice Talia Ryder.

Met : Talia Ryder, Diane Kruger, Oleg Ivenko, Natasha Alderslade

FIN - song : Dana Lund- Winter palace

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Life of Chuck - Mike Flanagan

The Life of Chuck op IMDb (7,6)
 The Life of Chuck op Moviemter (3,72)

The Life of Chuck op Wikipedia

Dan mag men er vooraf allerlei labeltjes opplakken die mogelijke filmkijkers tegenhouden of zelfs afschrikken, maar dit.is.een Topfilm! Het zou horror kunnen zijn (want ja, een boekverfilming van werk van de ongenaakbare Stephen King), het zou scifi zijn (want we gaan een stukje de mogelijke toekomst in), het zou een rampenfilm kunnen zijn (want ja, het einde der wereld en zo), maar zo zat ik er niet in. Magisch vond ik m, bij vlagen. En er zat romantiek in. En wetenschap. En dans. En literatuur. En coming-of-age. Voor mij was het allemaal dikke prima: cameravoering, acteurs, sfeer, ik zat er heel goed in. Daarmee rechtvaardig ik ook de keuze van de regisseur om de film in drie ogenschijnlijk losse delen op te knippen en die dan ook nog eens achterstevoren te vertellen. Het maakt de fil, enigszins ongrijpbaar en dat is precies wat ie nodig heeft. Ik ben fan.

We zijn er dan toch eindelijk beland: het einde der tijden, de apocalyps. Leraar Marty Anderson probeert nog wat ie kan om de leerlingen wat bij te brengen, maar die zijn allen meer bezig met de rampzalige berichten die hun telefoons bereiken (half Californië is ingestort door mega-aardbevingen, de staat wordt langzaam door de zee verzwolgen). Lang kunnen de leerlingen overigens niet meer van hun telefoons genieten: het internet valt weg. En goed ook: zozeer dat mensen gaan peinzen hoe ze dat ook allemaal weer deden vóór het internettijdperk. Marty rijdt naar huis, loopt vast in onmetelijke files en ziet een vreemd reclamebord waarin Chuck bedankt wordt voor 39 prachtige jaren. Hij slaat er geen acht op, maar wij - goed voorbereid immers - doen dat wel. Terwijl Marty troostende gesprekken voert met zijn ex-vriendin Felicia, gaan wij langzaam over naar deel 2.

Daarin betreden we het leven van boekhouder Chuck. Tenminste, we zien hem in een pauze van een congres wandelen op straat. Hij houdt stil bij een straatartiest, een jonge drumster. Wat hem bezielt, zal niemand ooit weten, maar hij beweegt zijn heupen en doet voorzichtig een dansje (en Tom Hiddleston kan dat, dat weten wij). Hij nodigt een somberende jonge vrouw (relatie net verbroken) uit om zich bij hem te voegen. Ze gaan compleet los in een wervelende dans op het stadsplein.
Pas dáárna leren we in deel 3 Chuck pas echt kennen: we gaan terug naar zijn jeugd bij zijn opa en oma. Hij is een te kleine nerd met een brilletje die van zijn oma de beginselen van de dansritmes onderwezen krijgt. Het zal zijn toekomst bepalen. Of nou ja, misschien doet zijn opa dat wel, die hem voorhoudt dat er maar heeeeel weinig mensen van dansen kunnen leven, Chuck kan beter zijn hersens gebruiken.

De film is een ode, al weet ik nog niet precies waaraan. Ik heb zelden zo'n opgewekte einde-der-tijden-vertelling meegemaakt, deze had een magische werking op me).

Met: Tom Hiddleston, Chiwetel Ejiofor, Benjamin Pajak, Jacob Tremblay, Karen Gillan, Mia Sara, Mark Hamill

FIN - song : Gregory Allen Isakov- The Parting Glass

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Last Showgirl - Gia Coppola

The last showgirl op IMDb (6,5)
 The last showgirl op Moviemeter (3,23)

The last showgirl op Wikipedia

"Ik zal ze eens wat laten zien". moet ze gedacht hebben. Cynici die reageren dat ze altijd al veel liet zien, zullen na het bekijken van deze film hopelijk hun mening over superster Pamela Anderson ietwat herzien. Vooral zullen ze mogelijk toegeven dat het haar lukt om te laten zien dat ze meer in haar mars heeft dan alleen "een verschijning" zijn. 

Terwijl dát precies is wat onze hoofdpersoon Shelly voor veel mensen is: een verschijning. Al tientallen jaren staat ze in het sleetse Las Vegas op het podium als gevederde danseres die aan het eind van de show moet laten zien wat ze allemaal ónder dat glitterpak te bieden heeft. Shelly is er goed in, ze is de postergirl van de show, ze is de nestor. Dat wil nog niet zeggen dat ze door haar collega-danseressen met egards behandeld wordt, helemaal niet. Hoewel ze zichtbaar steeds meer moeite heeft om het hoge tempo van opdraven, dansen, omkleden, opnieuw opdraven, opnieuw dansen te blijven volhouden, heerst er cynisme onder de collega's. Ja, ze kijken naar haar op als zijnde een moeder maar ze moet niet denken dat ze privileges heeft.

Buiten de show om heeft Shelly amper een leven: ze gaat veel om met de oude serveerster Annette, die een zwartgallige kijk op de samenleving tentoonspreidt waar Shelly nog lang niet aan toe is. Ze gaat om met spreekstalmeester Eddie, die haar status met enige regelmaat bevestigt. Maar het allerbelangrijkste in haar leven krijgt ze maar mondjesmaat toegediend: haar dochter Hannah, waarvoor ze de zorg niet kon combineren met haar danscarrière, staat opeens voor haar deur. Vol verwijten, dat wel maar Hannah probeert er dwars doorheen te denken: ze wil laten zien welke persoonlijkheid het dansen haar geeft, ze wil laten zien waarom haar leven liep zoals het liep. Confronterend, ontroerend, warmhartig. Mooie film!

Met: Pamela Anderson, Jamie Lee Curtis, Dave Bautista, Billie Lourd, Brenda Song, Kierrnan Shipka

FIN - song : Miley Cyrus - Beautiful that way

Gezien in : Cinema Oostereiland

Dansen op de Vulkaan - Adriënne Wurpel

Dansen op de vulkaan op IMDb (5,9)
 Dansen op de vulkaan op Moviemeter (2,72)

In een lichtgrijs verleden was ik coördinator jeugd- en kinderfilms bij ons lokale filmtheater. En petit comité bespraken we welke titels we aan onze lokale jeugd konden voorschoten, tevens haalden we voor een aantal jaren de vertoning van het Cinekid-programma naar onze zaal. Dat was destijds best een prestatie, voor dat 58 stoelen tellende theatertje . Iinmiddels is dat aantal fors uitgebouwd, maar leidt de jeugdfilm in onze stad een zieltogend bestaan. En dat is jammer, want Nederland is - op ruime afstand van Scandinavié- altijd een goede representant geweest van de "betere" jeugdfilm. Met deze term bedoel ik films waarin sociaal-maatschappelijke problemen in de belevingswereld van (tiener)kinderen aan de kaak gesteld worden. Deze film was er zo een.

Maarten danst. En tamelijk goed ook. Wanneer hij aan de juiste partner gekoppeld wordt, stijgt hij boven zichzelf uit. Dat blijkt het geval als hij aan de leuke Roxanne gekoppeld wordt. Prijs! 

Maarten zelf ziet meer mogelijkheden dan alleen dansmaatje te zijn maar durft haar niet op de hoogte te brengen van zijn grote geheim. Hij is namelijk ziek. Chronisch ziek. Een stofwisselingsziekte dwingt hem tot stevig medicijnengebruik om op slechte dagen toch nog enigszins te kunnen functioneren. Zijn moeder zit er bovenop, ze controleert of hij zich wel aan de (dokters)afspraken houdt. Gelukkig is zijn vader er wat losser in, reden waardoor Maarten er voor kiest vaker bij paps te slapen dan bij zijn bezorgde maar strenge moeder. 
Ook op school houdt Maarten zijn geheim grotendeels voor zich, slechts zijn best friend weet van zijn ziekte. Liever doet hij mee met de stoere jongens: een peuk, wat sterke drank en stoere praat over meisjes. Het zijn dingen die alle jongens van die leeftijd graag uitproberen. Maarten haakt aan, maar moet het flink bezuren. 

Terwijl Maarten noodgedwongen aan zijn herstel werkt, komt de datum van de dansuitvoering steeds dichterbij. Hij ziet de kans op nauw contact met Roxanne steeds een stukje verder uit beeld verdwijnen maar geeft zich niet zomaar gewonnen.

Met: Nils Verkooijen, Marcel Musters, Mouna Goeman Borgesius, Gina van Os, Hadewych Minis, Sieger Sloot

FIN - song : Chef Special - Birds

White Berry - Sia Hermanides

White Berry op IMDb (6,0)
 White Berry op Moviemeter (2,89)

Licht filmpje over zware onderwerpen. Het redelijk geloofwaardige spel van hoofdrolspeelster Latifa Mwazi maakt dat deze Movies that Matter- film verteerbaar blijft

Ze moet met enige regelmaat vluchten voor haar leven, de jonge Shawna. Ze is geboren als albino en dat is in een land als Botswana een garantie voor doodsbedreigingen en geweld. Niet gek dan ook dat haar broer haar continu beschermt en geen moment van haar zijde wijkt. 

We skippen een decennium en zijn tussen de Rotterdamse flatgebouwen beland. Shawna heet inmiddels Grace en leeft een zoveel mogelijk teruggetrokken leven. Haar broer, inmiddels pakketkoerier geworden, brengt haar elke dag naar school. Grace boekt daar weliswaar successen, maar het gaat haar niet makkelijk af: ze is dan wel behoorlijk slim, ze heeft door haar albinisme last van slecht zicht waardoor het volgen van lessen een hele inspanning is. Daarnaast: ook in het multiculturele Rotterdam wekt haar verschijning bijzondere reacties op, ook hier op het schoolplein wordt ze gepest. 
Ze reageert het allemaal af door op haar kamertje te dansen op snoeiharde hiphopbeats. Dat blijkt uiteindelijk ook haar sleutel naar contact met andere jongeren: een danscrew uit de buurt laat haar aarzelend toe omdat haar moves toch echt wel heel bijzonder zijn. Grace fleurt op door de aandacht, maar is die aandacht wel allemaal even oprecht? Misbruik van haar vertrouwen ligt op de loer, maar Grace is bereid ver te gaan voor een beetje menselijke behandeling.

Met: Latifa Mwazi, Emmanuel Ohene Boafo

FIN - song : Rul Reis Maia & Albi X- Mwana ya Mboka

Beats - Brian Walsh

Beats op IMDb (7,1)
 Beats op Moviemeter (3,53)

Er zijn twee "Beats". JA, ik weet het: er zijn er natuurlijk veel meer. Maar als het om films gaat, kwam ik er op de moviesites maar 2 tegen, allebei uit 2019. De andere ken ik (nog) niet, ik bekeek alleen de Schotse editie. En die was goed. Bijzonder sfeertje in het -op waarheid gebaseerde- verhaal, lekker stukje tegendraadsheid en zelfs buitenwettelijkheid ook. Fijn!

Dat buitenwettelijke zit hem erin dat de Britse regering in de jaren 90 een heuse wet uitvaardigde die het uit de klauwen gierende fenomeen van de raveparty's moest tegengaan. De Criminal Justice Act gaf de politie de ruimte om illegale feesten te  ontruimen waarbij gedanst werd op afwisselende beats. Zelfs de vondst die de dj's deden om dan maar in één monotone beat te gaan party'en werd door de ME teniet gedaan: er op los meppen, apparatuur in beslag nemen en zoveel mogelijk arrestaties verrichten. En dat bij herhaling.

We stappen in het leven van twee boezemvrienden: de lowlife party-animal Spanner en de wat bedachtzamere en meer welgestelde Johnno. De twee gaan- ondanks hun totaal verschillende achtergrond al jaren met elkaar om, hun wederzijdse familieleden vinden daar iets van. Spanner woont samen met zijn randcriminele broer Fido, waardoor hij in een agressieve en assertieve wereld leeft. Johnno komt uit een beschermd gezin: zijn ouders zijn weliswaar gescheiden maar moeder vond in de rechtgeaarde politieagent Robert een veilige en keurige nieuwe partner. Robert is van plan het gezin een beter leven te geven maar wil daarvoor wel verhuizen naar een andere buurt. En dat is tegen het zere been van Johnno. 

Die is namelijk wel geïnteresseerd in het rebelse gedrag van zijn maatje Spanner, die druk bezig is om zich in te werken in het wereldje van illegale radiostations en dito raveparty's. Als Johnno vervolgens na een ruzie thuis boos het huis verlaat, zoekt hij steun bij Spanner. Deze staat op het punt om een revolutionare rave te bezoeken, waarom zou Johnno niet mee gaan? Deze hapt toe, geeft zich over een gevaarlijker leven en betreedt volstrekt nieuwe paden. Waarbij gelukkig zijn goede inborst enorm goed van pas komt.

Met ; Cristian Ortega, Lorn MacDonald, Laura Fraser, Brian Ferguson

American Utopia (aka David Byrne's American Utopia)- Spike Lee

American utopia op IMDb (8,2)
 American Utopia op Moviemeter (3,82)

WAT! EEN! ONGEKEND! FEEST! Terwijl in de bioscopen op dit moment de geremasterde versie van de Talking Heads-film "Stop Making Sense" grote successen viert (verdorie nog geen tijd gehad om deze versie te zien), ontving ik van de week een usb-tje van een goede vriend met daarop deze concertfilm. Destijds miste ik de vertoningen in ons eigen filmtheater, hoorde van mijn broer fantastische verhalen van het concert waar hij bij was, dus ik was optimaal gretig. Ik kwam geheel aan mijn trekken. Fabuleus dit, David Byrne is een van de grootste genieën uit de muziekindustrie wat mij betreft. Nog steeds staat het Talking Heads-concert in België, dat ik in 1981 zag, bij mij op 1 in mijn eeuwigdurende concertlijst. Meesterlijk, geen ander woord voor. 

Byrne, voormalig kunstacademiestudent, heeft altijd veel aandacht gegeven aan de vormgeving van zijn optredens en video's. Dat komt in deze prachtige Spike Lee- registratie ook goed naar voren: met een 11-koppige band bemant hij het podium, geen snoeren of apparaten, louter draagbare instrumenten. Iedereen in hetzelfde blauwgrijze pak, op blote voeten marcherend in een uitgekiende choreografie.

Werk van ná de Talking Heads-periode wordt  in "American Utopia" gemengd met een aantal klassiekers van de NewYorkse avantgarde-new wavers. Van de debuutplaten en van "Fear of Music", maar uiteraard ook van de wat succesvoller albums als "Remain in Light" en "Speaking in Tongues". Daarnaast zet Byrne zelfs andere muzikanten in om zijn politieke bedoelingen duidelijk te maken. In een lied van zangeres/actrice Janelle Monae betuigt hij steun aan de ouders van kinderen die overleden na politiegeweld. Tevens roept Byrne zijn publiek op om mee te helpen aan verandering, waarbij de eerste stap volgens hem is: ga stemmen! 
Stichtelijk, visueel, humoristisch en swingend: dit is gewoon onnavolgbaar goed.

FIN - song : David Byrne - Road to nowhere (live)

Rumba la vie (aka Rumba Therapy) - Frank Dubosc

Rumba la vie op IMDb (6,2)
 Rumba la vie op Moviemeter (2,25)

En nog een Franse sociale komedie er bovenop. Jaartje ouder, ander onderwerp, maar wel met dezelfde feelgood-vibe, waardoor je toch met een kleine glimlach "The end" aanschouwt. 

Het is geen gezellige vent, die Tony Quentin. Hij leidt een cynisch en teruggetrokken leven en het duurt even voordat we daarvan de oorzaken ontdekken. Tony is een stuurse (!) buschauffeur voor schoolkinderen, die er plezier in schept de kinderen allerlei vuilbek-dingen in zijn bus te laten roepen terwijl hij het anders naar hen vertaalt. Ook met zijn collega's gaat de kettingrokende Tony niet heel hartelijk om, alleen de zonderlinge Gilles gaat nog regelmatig met hem in gesprek. 

Alles verandert als hij instort en van de dokter te horen krijgt dat zijn hart op het punt staat het te begeven als hij niet snel zijn levenswijze verandert en in ieder geval stopt met roken. Dat is Tony heel niet van plan, dan maar in sneltreinvaart richting het einde. Maar toch, maar toch: er bekruipt hem het gevoel dat hij nog iets goed te maken heeft. We leren dat hij in het verleden een zwangere vriendin in de steek heeft gelaten en dat hij dus al die jaren vader-op-afstand is geweest. Als hij nog iets wil rechtzetten in zijn leven, dan moet dat nu. En snel.

Hij zoekt contact met zijn vroegere vriendin, achterhaalt daar dat zijn dochter in Parijs een dansschool runt en meldt zich daar. Hij vindt het moeilijk om zijn identiteit te onthullen, maar wil wel dichtbij haar zijn. De enige oplossing is dus: danslessen volgen , dat zal zijn dokter ook nog eens ervaren als "werken aan herstel. Tony zoekt naar een geschikt moment om zijn dochter aan te spreken, om de verloren tijd versneld in te halen. 

Met : Frank Dubosc, Louna Espinosa, Jean-Pierre Daroussin, Marie-Philomène Nga

FIN - song : Seemone - Tous les deux

And then we danced - Levan Akin

Gisteravond herzien, het was de opener van ons openlucht- film & muziekfestival Oosterslag. De film kwam ook de tweede keer weer regelrecht binnen, wat bijzonder goed is dit. 

Mijn recensie van destijds : https://begt.blogspot.com/2019/11/and-then-we-danced-levan-akin.html
 

Encore (aka En Corps) - Cédric Klapisch

Encore op IMDb (7,4)
 Encore/En corps op Moviemeter (3,33)

Fantastische film, boordevol wervelende dans en dynamiek maar daarnaast ook gevuld met relationele problemen en familie-frictie. Twee uur lang wordt van tempo gewisseld, vaak in prachtige beelden geschoten. Je danst mee vanuit je stoel, waarbij vooral de verschillen tussen het klassieke ballet en de moderne expressieve dans gebruikt worden. Het symboliseert de yin-yang van de hoofdpersoon (en niet alleen van haar). Erg mooi weergegeven. 

Net voordat ze het podium op moet voor haar solodans ziet Elise achter de coulissen haar vriend met een andere danseres voorbijschieten. Het brengt haar uit haar concentratie maar ze weet zich te herpakken. Ze verbreekt de relatie direct na afloop en stort zich op haar ballet. Tijdens een volgende uitvoering gaat het echter mis: ze let niet goed op en maakt een verkeerde landing, waarbij ze een spier scheurt en een lichte enkelbreuk oploopt. Haar wereld stort in. 
Haar arts waarschuwt haar dat ze lang rust moet houden omdat ze anders wellicht nooit meer zal kunnen dansen, haar fysiotherapeut - die overduidelijk gevoelens koestert voor Elise- ziet meer kans dat ze zal herstellen. Elise voelt zich verscheurd en gaat een zware tijd tegemoet. Aanvankelijk gaat ze terug naar haar vader en haar zusjes, maar de moeizame relatie met haar vader maakt dat ze al snel een andere stap maakt: ze gaat een vriendin helpen die met haar partner een foodtruck runt. Ze vestigen zich op het platteland bij een grote villa waar grote groepen creatieve cursussen komen volgen. En daar voltrekt zich het mirakel: als er een groot dansgezelschap arriveert om onder leiding van de befaamde Hofesch Shechter een voorstelling in te studeren, kijkt ze meewarig naar al die vrij bewegende mensen. Langzaam raakt ze bij de groep betrokken en inderdaad wordt ze op een gegeven moment gevraagd om - passief, als object- mee te dansen. Het jeukt , het trekt, het kriebelt maar Elise voelt wat er gebeurt als ze zich over haar pijnen heen zet. 

Met : Marion Barbeau, Hofesch Shechter, Denis Podalydes, Muriel Robin, Francois Civil, Souheila Yacoub

  FIN - song : Hofesch Shechter/Cedric Klapisch - The open

Rudeboy: The Story of Trojan Records - Nicolas Jack Davies

Rudeboy: The Story of Trojan Records op IMDb (7,2)

Rudeboy: The Story of Trojan Records op Moviemeter (3,80)

Wat een ongelooflijk lekkere documentaire is dit. Toegegeven, ik ben een sucker voor ska en authentic reggae (heb me een maandje geleden toch weer laten verleiden tot een dik uur op de dansvloer bij een optreden van een ska-coverband), bij mij is deze muziek altijd als een goede vriend binnen gekomen. Maar ook als je het onafhankelijk bekijkt, is deze documentaire van een ongekende heerlijkheid: het raakt aan klassieke onderwerpen als "de stem van het volk" , immigratie en kolonialisme en vooral ook raciale ongelijkheid. 

Eind jaren 50, Jamaica is nog een Britse kolonie en de bevolking heeft het niet best. Armoede heerst, de enige luchtigheid die mensen er aan hun bestaan kunnen geven is door te dansen op muziek. Politieagent Duke "The Trojan" Reid stopt met zijn politiewerk en begint een eigen soundsystem: met zelf meegebrachte muziekapparatuur luistert hij feestjes op , oorspronkelijk nog alleen met Amerikaanse rhythm & blues-muziek maar al snel gaat hij op zoek naar authentieker lokaal geluid. Met muzikanten als Derrick Morgan, Toots Hibbert , Freddy Notes en Roy Ellis begint hij platen uit te brengen waarbij al snel de karakteristieke boem-tsjak ritmesectie voor de ontwikkeling van de ska zorgt. De liedjes bezingen de ruige wereld van de randcriminaliteit die voor veel jongeren de enige vorm van bestaan is, de term Rudeboys is geboren. 
Vanwege het succes op de feestjes van Duke Reid groeit het naar the Trojan vernoemde platenlabeltje al snel. Als in die periode de onafhankelijkheid van Jamaica op stapel staat, ontstaat er een emigratiegolf van mensen die in Groot-Brittannië een beter bestaan op denken te bouwen met minder geweld en meer kansen. De muziek emigreert mee, het label komt in London onder de leiding van de kundige zakenman Lee Gopthal. Er is maar één probleem: de traditionele radiozenders vinden de muziek maar niks: te etnisch, te militant, te politiek, te zwart. De sound verdwijnt naar de piratenzenders en lijkt een marginaal bestaan te gaan leiden, totdat.. totdat de skinhead-scene opkomt. Modieuze en politiek bewuste jongeren voor wie de kleur van je huid niet van belang is, belangrijker is wat je te zeggen hebt en belangrijker is welke expressie je daarbij kiest. De subcultuur slaat aan, de radiozenders zien het belang en er komt zowaar airplay voor het Trojan-repertoire. Sterker nog: er komen hits. "Double Barrel" , "Everything I own" , "The Israelites" . Vet lekkere muziek nog steeds, ik draai het vaak. 
Door de successen en de hits is Trojan gedwongen te groeien en te investeren en dat blijkt voor het label het begin van het einde. Verkeerd voorraadbeheer, foute zakelijke inschattingen: met zevenmijlslaarzen stevent men op een faillissement af. Het label is verdwenen, maar de muziek is er nog altijd. En hoe. 

Probeer voor de gein eens de playlist van de soundtrack van deze serie: als jij daarop stil kunt blijven zitten, dan heb je niks gemist aan dat faillissement. Krijgt de muziek je echter wel te pakken, dan heb je vrienden voor het leven. 

  FIN - song : Toots & the Maytals- Pressure drop