Posts tonen met het label snobisme. Alle posts tonen
Posts tonen met het label snobisme. Alle posts tonen

zondag, juli 05, 2026

The Invite - Olivia Wilde

The Invite op IMDb (7,8)
The Invite op Moviemeter (3,50)
The Invite op WIkipedia

De treinenloop was in de war, daarmee ook mijn zaterdagplanning. Ik had een bezoekje aan Eye in gedachten, maar daar zou ik niet op tijd kunnen komen. Dan maar de blik de andere kant op gericht: go east, young man! Want in het pittoreske Enkhuizen is immers dat schitterende Film in de Drom-theater, waar ook immer mooi spul voorhanden is. Een korte check leerde mij dat ik daar "The Invite' kon gaan zien, het nieuwste werk van de intense actrice/regisseuse Olivia Wilde. Haar eerdere films spraken zeer tot de verbeelding dus pakte ik met vreugde de trein de andere kant op. En dat ik dan ook nog een dikke cast (Wilde zelf, Seth Rogen, Edward Norton en de immer sprekende Penelope Cruz) erbij kreeg, in een setting die sterk aan "Carnage" deed denken ook nog: het maakte het treinreisje een waardige. 
Er staat spanning op, zoveel is duidelijk als Joe thuiskomt van zijn werk. Zijn vrouw Angela staat op scherp, ze is hyperdepieper en heeft totaal geen aandacht voor Joe's verhalen over zijn problematische reis. Wat gebeurt er? Al snel wordt duidelijk waarom Angela als een werkbij door het huis sjeest: de buren komen! Ze heeft de bovenburen uitgenodigd om nu eindelijk eens kennis te maken. De dochter is uit logeren, Angela pakt uit met een mooie reeks kazen en hapjes, Joe hoeft alleen maar de wijn te verzorgen. Joe is onaangenaam verrast en maakt duidelijk dat hij helemaal geen zin heeft in een etentje met de buren. Bovendien: hij vindt het maar een luidruchtig en snobistisch stel, met hun lawaaiige seks en hun overduidelijke tevredenheid met zichzelf. Joe's bezwaar valt in het luchtledige, na langdurig gekibbel gaat dan toch de bel. 
Angela doet haar best de perfecte gastvrouw te zijn voor haar invitées maar al snel blijkt dat het burenkoppel veel te classy is voor de toch wel eenvoudige Joe en Angela. Er wordt wel honderuit gepraat maar nog weinig losgelaten, aanvankelijk dan. Want net op het moment dat Joe op het punt staat om de buren te zeggen waar het op staat, doen zij een ontboezeming die de sfeer als een blad aan een boom doet omslaan. Zozeer zelfs dat Angela en Joe gedwongen worden diep in hun binnenste te kijken om te zien wie zij zelf zijn, wie ze samen zijn en waar hun diepere wensen en dromen liggen. Dit kan niet goed gaan, dit wordt een verbaal bloedbad.
Gezien in : Film in de Drom
FIN - song : Graham Nash/Joni Mitchell - Our House (demo)

zondag, mei 14, 2017

El Ciudadano Ilustre - Gaston Duprat/ Mariano Cohn

El Ciudadano Ilustre op IMDb (7,5)
Onverwacht leuke film. Komisch bij vlagen, cynisch af en toe en tussendoor ook nog een beetje poging tot rechtvaardiging van zowel plattelandsmentaliteit als culturele interesse. Knap geheel, ik heb me vermaakt.

Daniel Mantovani wint de Nobelprijs voor literatuur. Dat mag best een wonder heten, want in zijn romans beschrijft hij op neerbuigende wijze het leven op het Argentijnse platteland. Dat platteland waar ie zelf vandaan komt en dat hij op zijn 20e is ontvlucht. Met een veilige Europese blik beschrijft hij het simplistische bestaan van de arbeidersgemeenschappen , ver verwijderd van de hoofdstad. Feitelijk staan ze model voor elk platteland, in elk land en in elk deel van onze beschaving.
Mantovani wordt bedolven onder de uitnodiging voor spreekbeurten op festivals, voor openingen en voordrachten. Samen met zijn PA weigert hij ze allemaal. Allemaal. Op eentje na. Hij krijgt opeens een uitnodiging om terug te keren naar zijn geboortestadje Salas. Hij zal er tot ereburger (juist ja, tot Ciudadano Ilustre) worden uitgeroepen. Hij wikt en weegt, niet voor niets heeft hij zich er lang tegen afgezet maar hij besluit te gaan. Na 40 lange jaren keert hij terug in Salas.
Wat hem bezield heeft, is voor ons als kijker slechts te raden. Want hij houdt niet van aandacht, niet van ceremonie en al helemaal niet van kleinburgerlijkheid. Maar plots zit hij er midden in: lezingen in het lokale café, jurylid voor de plaatselijke amateurschilder-wedstrijd, onthulling van een beeld en uitnodigingen bij mensen thuis. Daniel ondergaat het aanvankelijk allemaal, maar al snel komt de weerstand van sommige burgers naar buiten. Wie denkt hij in godsnaam te zijn, met zijn Europese meninkjes? Met zijn snobisme en zijn vernederende beschrijving van zijn oude stadgenoten?
Al snel slaat de verering om in een gespannen sfeer en worden zijn lezingen verstoord. Daniel is slechts een weekje terug in zijn oude stad, maar hij krijgt er nog een flinke kluif aan het er zonder kleerscheuren vanaf te brengen.

Erg fijne film, waarbij ik persoonlijk aan beide kanten iets herken: ook ik ben gek op "de hogere cultuur", ik vreet film en muziek en soms literatuur. Maar ik ben ook maar een gewone dorpsjongen, een arbeider en ik ken mijn rituelen. En die van mijn streekgenoten. Prachtig spanningsveld, altijd reden tot verschillen van inzicht.

Met : Oscar Martinez, Dady Brieva, Andrea Frigeio

Playtime - Jacques Tati

Playtime op IMDb (7,8)   Playtime op Moviemeter (3,68) Playtime op Wikipedia   Het is smullen voor filmliefhebbers de laatste zomers. Steeds...