Marty Supreme - Josh Safdie

Marty Supreme op IMDb (7,8)
 Marty Supreme op Moviemeter (3,73)

Marty Supreme op Wikipedia

Niet mijn film. Wel een goede film (en inderdaad echt wel Oscar-materiaal), maar niet mijn film. Blijkbaar trek ik het slecht als een film overheerst wordt door hypernerveus gedrag, door onnodig veel geschreeuw en door misplaatste arrogantie bij de hoofdrollen. Toen ik even ging checken, werd ik in mijn mening bevestigd toen ik las dat regisseur Josh Safdie ook de regisseur is van het nare "Uncut Gems", een volop bewierookte film waar ik maar lastig doorheen kwam. Dat is bij deze Marty Supreme ook zo, ondanks prima spel van Timotée Chalamet: hij speelt uitstekend maar hij speelt gewoon een ongelooflijke eikel.

Regeltjes, daar heeft Marty Mauser een bloedhekel aan. Hij dient zich te schikken naar de grillen van zijn werkgever, maar daar heeft ie niet zo'n trek in. Hij wil gewoon snel uitbetaald krijgen zodat hij naar het buitenland kan reizen om daar zijn naam te vestigen op een internationaal tafeltennistoernooi, waar hij zich wil plaatsen voor het aanstaande WK. Hij komt ver, maar moet het in de finale afleggen tegen een ijskoude Japanner, die hem alle hoeken van de tafel laat zien. 
Revanche, dat ligt dus in de lijn der verwachtingen. Marty wil immers aantonen dat ie de grootste aller tijden is, hij wil de sport in Amerika groot laten worden (waarbij hij daarvan dan weer de allergrootste is). De aanloop daarheen zit vol valkuilen, waar Marty struikelend doorheen rolt: zijn jeugdvriendin blijkt zwanger, zijn werkgever stuurt de politie achter hem aan, hij moet een dikke vette rekening betalen die hij aan het kwalificatietoernooi overhield én hij wil zich in de picture spelen bij de ervaren actrice Kay Stone. Zij is veel ouder dan hij, maar daar gaat het hem niet om: hij wil toegang tot haar kringen omdat daar rijke industriëlen rondlopen. Onder wie haar man, die door Marty gestrikt moet worden om zijn trip naar het WK in Japan te financieren. We zetten onze eerste stappen op een Boulevard of Broken Dreams: kom, struikel met Marty mee!

Met: Timothée Chalamet, Gwyneth Paltrow, Odessa D'Azion, Fran Drescher, Tyler The Creator

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Tears for Fears - Everybody wants to rule the world

The Voice Of Hind Rajaab (aka Sawt Hind Rajab) - Kaouthar Ben Hania

The Voice Of Hind Rajab op IMDb (8,5)
 The Voice of Hind Rajab op Moviemeter (3,25)

The Voice of Hind Rajaab op Wikipedia

De zaalwacht stak haar armen naar me uit toen ik de zaal verliet: ik moet er totaal ontredderd uit hebben gezien met die natte wangen en een blik van beurtelings peilloos verdriet en kokende woede. Blijkbaar was ik er niet sterk genoeg voor (deze documentaire komt keihard binnen) maar ik móést hem zien, ik móést ondergaan hoe inzichtelijk wordt gemaakt dat het Gazaanse volk in het bijzonder en de Palestijnen in het algemeen reddeloos verloren zijn. Omdat ze in de steek worden gelaten, omdat de onderdrukking overduidelijk bewust is. U gaat de komende jaren geen sterrkere documentaire kunnen bekijken, deze maakt een hele reeks verhalen over het mislukte Midden-Oosten overbodig.

Een meldkamer op de Westoever vangt ook de inkomende berichten van de genadeloos afgegrendelde Gazastrook op. De Rode Halve Maan (zeg maar Rode Kruis) bemant een totaal overwerkte post: te veel berichten, te weinig helpend vermogen maar men doet wat men kan. Het kan blijkbaar nog erger want daar is die middag plots het telefoontje van een klein meisje. Zij vraagt met dat belletje om hulp, iemand moet haar komen halen: de tanks staan naast haar, ze zit vast in de auto terwijl alle andere inzittenden (allemaal familieleden) slapen. Slapen, dat is de term die Hind Rajab er aan geeft. De meldkamer-mensen weten dan al dat die mensen genadeloos zijn beschoten door Israëlische krachten.

Het scherm geeft  aan dat er op slechts 8 minuten afstand een ambulance gereed staat, die zou er snel heen gedirigeerd kunnen worden. Alleen nog even toestemming vragen van de bezettingsautoriteit.
Wat volgt is een griezelige opeenhoping van hulpvaardigheid, angst, onmacht, woede en inlevend vermogen: aan de hand van de opgenomen gesprekken van dit waargebeurde verhaal wordt gereconstrueerd hoe onze samenleving tot stilstand is gekomen: hoe zijn we zo onmenselijk geworden, hoe kunnen we zo hartverscheurend gemeen en misdadig worden? Het maakt woedend, wat zeg ik: WOEDEND! Krachttermen passen hier niet, louter verdrietige en woordenloze WOEDE. Duizenden jaren beschaving, in korte tijd naar de klote geholpen.

Gezien in : Cinema Oostereiland

Mr. Nobody against Putin - David Borenstein/ Pavel Talankin

Mr. Nobody against Putin op IMDb (7,6)
 Mr. Nobody against Putin op Moviemeter (3,68)

Mr. Nobody against Putin op Wikipedia

Net gisteren werd bekend dat deze documentaire een Oscarnominatie in de wacht heeft gesleept. In de avond hebben we ervaren hoe terecht dit is. Zelf de oorlog met grote interesse en betrokkenheid gevolgd (wegens werkzaamheden bij het Oekraïne-project van Vluchtelingenwerk Nederland heb ik vele indrukwekkende en veerkrachtige verhalen vernomen), maar het blijkt van het grootste belang om ook verdieping te vinden in wat er in het oorlogvoerende land zelf gebeurt. Dat kan nauwelijks méér illustratief gebeuren dan wat u in deze documentaire te zien krijgt.

Ook vóór de oorlog in Oekraïne was Rusland al een land van protserige heldhaftigheid, ook vóór 2022 schermde het land al met een glorieus verleden en een stralende toekomst. Dat bleek in de praktijk wel mee te vallen: ongezonde woonsteden, gebrek aan toekomstperspectief bij jongeren, achtergestelde plattelandsgebieden vol met grauwe industrie. (zodat u het plaatje even voor u ziet op het moment dat wij het verhaal instappen). De jonge Pavel Talankin, een sociaal buitenbeentje, heeft een bijzondere baan; hij is "videograaf" op de school van Karabasj, de man die op beeld vastlegt wat de school waar hij werkt allemaal voor projecten en evenementen organiseert. Veel van die projecten dienen "the glorious nation of motherland Russia" te bezingen. Talankin filmt en bouwt een speciale band op met de schoolkinderen: bij hem kunnen ze zich creatief uiten, bij hem kunnen ze af en toe even een droomwereld induiken, bij hem kunnen ze even ontsnappen aan de harde en grauwe realiteit.

Alles verandert na de inval in Oekraïne. Het regime vaardigt opdrachten uit om lessen te wijden aan de militaire successen, de eenheid van het land en de glorie van de Putinisten dient te worden uitgedragen. Angstvallig gaan de mensen erin mee, maar niet Talankin. Die schiet weliswaar zijn beelden, maar bouwt langzaam zijn verzet op. Het feit dat u deze beelden kunt zien, is te danken aan een levensgevaarlijke vorm van verzet: kijk mee, huiver mee, oordeel mee.

Rietland (aka Reedland) - Sven Bresser

Rietland op IMDb (7,0)
 Rietland op Moviemeter (3,67)

Rietland op Wikipedia

Of t wat gaat worden, weet ik niet. Maar het is natuurlijk wel heel speciaal dat dit - een uitermate Hollandse beleving - de Nederlandse inzending naar de Oscars gaat worden. Ben heel benieuwd of the Academy er tegen kan: al dat zwijgzame, die overdosis natuurbeelden en dan ook nog eens een verhaal waar je zelf wat invulling aan moet geven. Daar tegenover staat natuurlijk dat de wereldcinema vaak al net zo ver, zo niet verder gaat in het testen van de kijker. We hebben huilende kamelen gezien, zwoegende en landarbeiders hun akkertjes, hun steppe en hun woestijngrond zien bewerken. Dat is dan ook waar ik zelf deze film zou plaatsen: het is wereldcinema, dit keer toevallig met beelden die ik herken, maar dat hoeft voor andere werelddelen natuurlijk niet te gelden. Tenslotte: de film is niet een natuurdocumentaire over een zwoegende boer. Nee, het is ook een moordmysterie, een verhaal over overleven in een tanende economie en uiteindelijk ook nog eens een lieflijk familieverhaal. Hoe traag gefilmd ook, die combinatie geeft de film een prachtige dynamiek. Een dynamiek die bovendien ook nog eens prachtig in beeld gebracht is. Verwen jezelf, onderga deze film.

Na deze lange inleiding kan alleen nog maar een korte filmbeschrijving volgen. Welnu: Johan is rietsnijder. een bijna uitgestorven beroep dat in het oosten van ons land echter nog rendabel lijkt te zijn. Net aan rendabel, trouwens, want Johan blijkt steeds minder betaald te krijgen voor zijn keurig opgepakte rietschoven: China verziekt de markt waardoor mensen vaker kiezen voor minder duurzame producten, het is in de wereld van rieten daken en schuttingen al niet anders. Misschien moet Johan vernieuwen, misschien moet hij aan de apparatuur ipv te volharden met zijn snijmes.
Johan's rituele leventje (sorry voor de woordspeling) wordt plots ruw verstoord als hij op zijn eigen rietlanden een lichaam vindt: overduidelijk een misbruikte vrouw. Hij waarschuwt natuurlijk direct de politie maar blijkt - na het uitblijven van resultaat- toch ook zijn eigen onderzoek te doen. Aanvankelijk verdenkt men namelijk de Troeters (ofte wel de bewoners aan de overkant van de rivier) maar Johan heeft daar zo zijn eigen gedachten over, helemaal als hij op het lange pad naar zijn boerderij een motor hoort rijden. Misschien is het wel de motor die de sporen op zijn land achterliet. Terwijl hij zijn logerende kleindochter onwetend wil houden van het kwaad in de wereld, stapt hij toch over de grenzen van zijn erf.

Met: Gerrit Knobbe, Loïs Reinders, Anna Loeffen

FIN - song : Liesbeth List - Een grijze lente

Gezien in : Cinema Oostereiland

12 years a slave - Steve McQueen

12 years a slave op IMDb (8,1)

12 years a slave op Moviemeter (3,76)

12 years a slave op Wikipedia

De huidige situatie in de VS stemt niet vrolijk. Alsof we niets geleerd hebben van vroeger. Indianen, Afro-Amerikanen gingen ze voor: nu hebben de Latino's het besmette label dat ze niet bij de witte indringers passen. Tijd om deze film er nog eens bij te pakken, tijd om te beseffen hoe gruwelijk de mens is, hoe gevaarlijk superioriteitsdenken is.

Dat de film bijna12 jaar na verschijning nog steeds met een 8,1 gewaardeerd wordt op IMDb toont aan hoe sterk de verfilming van dit onmenselijke drama was. Goed spel en bij vlagen iets te realistisch beeld maken dat de impact van de film ook bij het opnieuw bekijken enorm groot is. Het toont aan dat de 3 Oscars van destijds meer dan terecht waren. 

Mijn recensie van ruim 11 jaar geleden (!) : BEGT recensie 12 Years A Slave - jan 2014

FIN - song : Hans Zimmer- Solomon

The apartment - Billy Wilder

The apartment op IMDb (8,3) !!!

The Apartment op Moviemeter (3,80)

Ongelooflijk genoten gisteren, in het prachtige instituut LAB111 (daar ademt men film).

Hoewel de film van Billy Wilder ouder is dan ikzelf ben, is er werkelijk niets gedateerds aan. Er is klucht, er is dynamiek, er is romantiek, er is een licht stukje maatschappijkritiek. Heel goed gewoon, niet voor niets haalt de film 65 jaar na verschijning nog gewoon een 8,3 als waarderingscijfer binnen. Komt natuurlijk mede door het sprankelende acteerwerk van de geweldige sterren Jack Lemmon en Shirley MacLaine: alles oogt nog tintelfris. Voor de filmstudenten die het grootste deel van de bezoekers van LAB111 vormen, is het basismateriaal. Fijn voor hen dat dermate oude films, die we thans klassiekers mogen noemen,  nog gewoon bekeken kunnen worden. Leer ervan (net zoals wij als verwend kijker overigens moeten doen). 

Daar zit hij weer, de ambitieuze kantoorklerk C.C. Baxter. Zoals elke dag neemt hij zijn positie in op de 19e etage van het majeusteuze kantoorgebouw van zijn werkgever, verzekeringsgigant Consolidated Life. Voorzichtig bouwt hij aan zijn carrière, hij wil letterlijk hogerop in het gebouw. Al snel merken we dat hij daar een bijzondere service voor moet verlenen: met iets te grote regelmaat verhuurt hij zijn appartement voor een paar uurtjes onder aan (een pool van) collega's. Die kunnen daar hun buitenechtelijke escapades botvieren. Het maakt dat Baxter regelmatig overwerkt omdat hij zijn appartement niet in kan, hetgeen bij collega's overkomt alsof hij er alles voor overheeft om door te groeien in zijn bedrijf. Het mes snijdt daarmee aan alle kanten. Maar het kan natuurlijk niet altijd goed blijven gaan.

Zelf heeft Baxter zijn blik laten vallen op de charmante ongecompliceerde liftbediende Fran Kubelik. Zij lijkt niet ongevoelig voor zijn charme-offensief maar hapt steeds maar niet toe. Terwijl Baxter de agenda van de verhuur van zijn appartement ietwat in het honderd laat lopen, komt hij er op een gegeven moment achter waarom. Fran blijkt een van de dames te zijn met wie zijn collega's afspreken in zijn appartement. Sterker nog: ze doet het met directeur Sheldrake, die op zijn beurt Fran aan het lijntje houdt met loze beloftes dat hij voor haar zal kiezen. Baxter snapt dat hij nooit verder naar Fran toe zal kunnen groeien omdat hij daarmee zijn carrière op het spel zal moeten zetten door tegen de directeur op te staan. De oplossing komt uiteindelijk van Fran zelf, al is haar keuze vele malen dramatischer dan iedereen kan vermoeden.

Met : Jack Lemmon, Shirley MacLaine, Fred MacMurray, Ray Walston, Jack Kruschen

Gezien in : LAB111

Im Westen Nichts Neues (aka All Quiet on the Western Front) - Edward Berger

Im Westen Nichts Neues op IMDb (7,8)
 Im Westen Nichts Neues op Moviemeter (3,74)

Gruwelijk, gruwelijk. De eerste keer dat we deze film aanzetten, kwamen we niet verder dan een kwartiertje, toen werd het ons al een tikkie te heftig. Na de Oscar-avond vonden we dat we het dan toch nog een draaibeurt moesten geven, gisteravond dus toch maar voor gaan zitten. Nog net zo heftig, bij vlagen naargeestig zelfs. Maar goed, we hebben het tot het einde volbracht. Niet mijn genre , blijkbaar, het lukt me maar moeilijk om de andere kant van het verhaal (de kameraadschap, de zin in - en ván- het leven) te lezen als er steeds zo expliciet geweld in beeld is. Ik snap dat het goed is verfilmd , het ziet er ook spectaculair uit maar het is niet een film die ik vrienden of familie aan zou raden. Om bovengenoemde redenen dus. 

De film draait om een jonge vriendengroep die in 1917 - het derde oorlogsjaar van de Eerste Wereldoorlog - onder de wapenen wordt geroepen. Drie van de vier zijn opgeroepen, alleen de jonge Paul niet. Die wordt door zijn ouders gewaarschuwd voor de gevaren en is eigenlijk voorbestemd een kundige student te worden, maar hij wil met zijn vrienden mee. 

Ze belanden in Frankrijk en zijn in de veronderstelling dat ze snel doormarcheren naar Parijs. Eenmaal op het slagveld overvalt hen de harde realiteit: vechten voor je leven, vechten voor elkaars leven. En dat lukt lang niet altijd, niet de hele vriendengroep haalt het einde van de oorlog, die zich anderhalf jaar later zal aftekenen. Maar dan is er al veel leed geschied, dan is de waanzin van oorlog al volop bewezen. 

Met : Felix Kammerer, Daniel Bruhl, Albrecht Schuch

FIN - song : Volker Bertelmann - Paul

Tár - Todd Field

Tár op IMDb (7,5)

Tár op Moviemeter (3,48)

NOS Sport heeft het, BNN Vara heeft het, Talpa heeft het. Problemen met grensoverschrijdend gedrag, u weet het ongetwijfeld. Stap in de wereld van Lydia Tár en je ziet het zich voor je ogen ontwikkelen terwijl de hoofdpersoon daar niet altijd bewust van lijkt te zijn. Altijd zijn er honderden excuses: er is werkdruk en alleen de allergretigsten bereiken de top, etcetera. 

Cate Blanchett schittert als dirigente Lydia Tár, in een film die het eerste uur bloedirritant is door een nodeloos intellectuele name-dropping-lawine, die je niet echt het gevoel geeft dat het hier om vlees-en-bloed-mensen gaat. Dat verandert. Gelukkig maar, want anders was de volle drie uur tijdsduur een helletocht geworden. Net op tijd krijgen we catharsis. We zien Lydia op werkelijk alle fronten in conflict komen: met haar partner, met haar bazen, met haar concertleden, met haar persoonlijk assistente, met studenten tijdens hoorcolleges en met orkestleden die graag solist willen worden. 

De drive van Tár staat niet toe dat die conflicten bij haar binnenkomen, waardoor ze - als ze eenmaal opkijkt- iedereen van zich verwijderd heeft. Omdat deze blijkbaar elk op hun eigen manier in de weg staan van het ultieme resultaat: de goddelijke status van muziek bereiken. Het moet kloppen, er mag geen millimeter licht zitten tussen de ambitieuze intenties van de dirigente en de vervulling daarvan door haar orkestleden.
Er staan duizenden volts op haar dagelijk leven, die spanning gaat ze een keer oplopen: het kan niet anders dan knappen.

Met : Cate Blanchett, Nina Hoss, Noémie Merlant, Sophie Kauer

FIN - song : Besomorph/Jurgaz- Barbarian