Disclosure Day- Steven Spielberg

Disclosure Day op IMDb (6,9)
 Disclosure Day op Moviemeter (3,29)

Disclosure Day op Wikipedia

Heus, ik was terdege voorbereid. Vrouwlief en ik planden een filmdagje in in het nabije Amsterdam: we zouden naar de Filmhallen en daar één middag- en één avondfilm pakken, gelijkelijk verdeeld over een wat serieuzere film en een niemendalletje. Hoe lekker is dat? Maar hoe serieus is serieus als je weet dat de film over een - voor mij iig- onzinonderwerp gaat? Zoals u mogelijk weet, ben ik niet van de sciencefiction, ik zit niet zo goed in aandelen 'buitenaards leven". Maar hey, kijk eens naar die trits acteurs, die allemaal geen nee durfden zeggen toen meesterregisseur Steven Spielberg aan hun deur klopte (ja, duh..). Ze hapten toe: acteerkanon Colin Firth, de misschien wel beste acteur van dit moment Josh o'Connor, de op dit moment zeer gewilde Emily Blunt, Bono-dochter Eve Hewson en de prettige karakterman Colman Domingo. Vooraf wist ik: snel dat verhaal loslaten, focus je op het acteerwerk, op het fenomenale regiewerk van de meester (let goed op de allegorische lijnen die hij maakt met het Amerika van nu) en pak gelijk even de goede muziekscore mee. Het werd hiermede voor mij een heel draagbare film: bezwaren opzij gelegd en gewoon lekker genoten van het prachtige medium dat film is.

Het verhaal, als u daar wél voor gaat: Dr. Daniel Kellner 'deserteert' uit de Amerikaanse overheidsorganisatie Wardex. Deze organisatie heeft de bevolking 50 jaar voor het lapje gehouden: ze hebben informatie over landingen van buitenaards leven, ze weten wat er speelt maar ze weigeren die kennis te delen met het Amerikaanse volk (zelf vind ik het toevallig dat die aliens echt alleen maar de VS bezoeken, terwijl er toch zoveel ander moois is). Kellner neemt een tas vol met geheugensticks mee, hij wil ze openbaren zodra hij het geschikte medium bereid heeft gevonden.

Dat medium is natuurlijk 'televisie' en laat dat nou de plek zijn waar weervrouw Margaret Fairchild haar werk doet. Maar wat gebeurt daar? Terwijl ze live in de huiskamers is, stamelt ze onophoudelijk en begint in onbegrijpelijke klik-taal te praten. De kijker weet genoeg: Kellner en Fairchild gaan elkaar (opnieuw?) ontmoeten, als ze maar uit de klauwen van Wardex met haar gruwelijke leider Noah Scanlon weten te blijven. Spannond!

Met: Josh o' Connor, Emily Blunt, Colin Firth, Colman Domingo, Eve Hewson

Gezien in : De Filmhallen
FIN - song : John Williams- Reprise..

Frost/Nixon - Ron Howard

Frost/Nixon op IMDb (7,6)
Frost/Nixon op Moviemeter (3,61))

Frost/Nixon op Wikipedia

Oudje, maar gek genoeg had ik hem nooit gezien. Terwijl dit toch echt een film was waarin enkele van mijn liefhebberijen samenkomen: dat ik verzot ben op film, dat wisten jullie al. Dat ik ook altijd met interesse de politiek volg, dat wisten jullie misschien nog niet. Die politieke interesse was nog niet helemaal gewekt ten tijde van het moment dat deze film behandelt (in 1974 was ik 13 en onschuldig), maar toen ik eenmaal de administratieve volwassenheid had bereikt, begon de interesse om te slaan in betrokkenheid: ik demonstreerde, ik flyerde en poster'de maar werd nooit lid van een partij. Misschien is de ene hoofdpersoon van deze film daar wel een beetje de mede-veroorzaker van: Richard Nixon werd de verbeelding van de macht. De gecorrumpeerde macht, met name. Niet overal gelukkig, er zijn gunstige uitzonderingen maar mijn beeld van de politieke VS is niet heel erg veranderd. Maar goed: u kwam hier om over deze film te lezen.

David Frost is een gevierde tv-presentator die populaire shows presenteert in Australië en in de UK. Dat had ie nog heel lang kunnen blijven doen, maar hij krijgt het in zijn bol: wanneer hij hoort dat de dan machtigste man op aarde, de president van de Verenigde Staten, tot aftreden is gedwongen vanwege zijn betrokkenheid bij een politiek schandaal, is hij gebrand op het idee deze man te interviewen. En niet zomaar een interview tijdens een show. Als het aan Frost ligt, houden Nixon en hij een reeks van urenlange gesprekken over enkele vooraf afgesproken hoofdpunten. Het laatste punt zou dan moeten leiden tot openheid over de gang van zaken rond Watergate.

Hoewel het idee briljant lijkt, krijgt Frost de financiering maar moeilijk voor elkaar: al zijn spaargeld gaat erin, het wordt een hachelijke onderneming die gaat bepalen of zijn carrière hierop strandt dan wel een grote vlucht neemt. De gesprekspartners formeren beiden een team, de sfeer wordt opgeklopt tot een bokswedstrijd: twee mannen in de ring, hun secondanten mogen alleen tijdens de pauzes even komen soigneren en souffleren. Frost lijkt zich te hebben vergist in de taaiheid van zijn gesprekspartner, langzaam ziet hij zijn project ineen zakken.

Met: Michael Sheen, Frank Langella, Kevin Bacon, Oliver Platt, Rebecca Hall, Sam Rockwell, Matthew MacFadyen, Toby Jones

FIN - song : Hans Zimmer- Money

The Substance - Coralie Fargeat

The Substance op IMDb (7,2)
 The Substance op Moviemeter (3,59)

The Substance op Wikipedia

"Nee joh, dat is helemaal geen horror, die kun je gerust gaan kijken." Aldus probeerden enkele van mijn filmquiz-collega's mij van mijn onwil af te praten. Onwil om films als deze te kijken, omdat ze nooit brengen wat ik verlang van films. Deze zou echt wel een bijzonder verhaal brengen en daarmee ook door liefhebbers búíten het genre gezien moeten worden. Omdat wij kortelings een abo namen op Mubi en daarop deze titel aantroffen, klikten wij deze dan maar aan. Spijt, spijt alom. Mijn vrouw was al ruim voor de helft van de film opgestaan omdat ze "de onzin niet meer aan kon", ik heb m dan juist vanwege dit blog wel tot het eind volbracht omdat ik anders geen gefundeerde recensie zou kunnen brengen. We kwamen tot één positief punt: dat de toch aardig verbouwde Demi Moore zich voor deze film leende, om hier een vrouw te spelen waarbij de bereikte leeftijd het lichaam en bijbehorende schoonheid begint aan te tasten. Punt voor Moore. Verder: ik neem de "tips" van mijn collega's met iets meer zout dan voorheen.


Ze is een ster. In figuurlijke zin dan he, Elisabeth Sparkle heeft een ster veroverd op de Walk of Fame. Dat deed ze door jarenlang een fitnessprogramma op tv te presenteren, ze was daarmee een voorbeeld voor veleen. MAAR: ze heeft de leeftijd van 50 bereikt en wordt om die reden subiet aan de kant gezet door de maniakale manager Harvey. Een grote leegte dreigt.
Die leegte voorkomt ze door in te tekenen op een mysterieus pakket: ze tekent in op "The Substance", een goedje in een flesje dat ervoor moet gaan zorgen dat - eenmaal geïnjecteerd- er een jongere versie van jezelf ontstaat náást de oude sukkelaar die je zelf bent geworden: week op, week af. Er horen strenge regels bij die je moet opvolgen, anders gaat het mis. Welnu: de uitgerangeerde actrice trapt er in, spuit zichzelf vol en..POEF...daar is Sue! Sue is prachtig, Sue is sexy en lenig. En daarmee dus een waardig opvolger. Maar dénk erom: elke week ruilen jullie van bestaan. De een zuigt de ander leeg, om na een energieke week zelf aan de beurt te zijn. En dat alles met een goedje in een flessie.

Met: Demi Moore, Margaret Qualley, Dennis Quaid

FIN - song : Raffertie- The Substance

Gezien in : MUBI

September 5- Tim Fehlbaum

September 5 op IMDb (7,1)
 September 5 op Moviemeter (3,50)

September 5 op Wikipedia

Naast vele levens heeft het Palestijns-Israëlisch conflict ook vele vriendschappen gekost. Om die reden ga ik me dan ook hier niet uitspreken hoe ik er in sta, ik beperk me hier tot de film (immers, daar komen jullie hier voor). Anders dan het mogelijk wat bekendere "Munich" (al 20 jaar oud inmiddels) gebruikt deze film een minder politieke invalshoek: we richten ons hier op de (Amerikaanse) media-verslaggeving. We zien dat zelfs dáár een behoorlijk stukje politiek bij kwam kijken. 

4 september 1972. Nieuwszender ABC zit middenin de evaluatie van de verslaglegging van de dag: " wat hebben we goed gedaan vandaag, wat moeten we mórgen goed doen?" Er wordt gekeken welke sporten er de komende dag op de planning staan, of daar Amerikaanse sporters kansrijk zijn en- dat vooral- of die wedstrijden op tijdstippen plaatsvinden dat de zender een tijdslot op "The Bird" heeft. Dat blijkt niet onbelangrijk: "The Bird" is de wat luchtige benaming voor een tv-satelliet die de berichtgeving van alle Amerikaanse media moet doorstralen naar de VS. Eerlijk delen is daarbij het devies, dus je moet je uitzenduren goed gebruiken óf je moet erover in onderhandeling met de andere zendgemachtigden. En zo geschiedde. 
Omdat ABC Sport met een groot team aanwezig is op the Olympics, kunnen ze ook adequaat inspelen op de gruwelijke gebeurtenissen die in de vroege ochtend van 5 september plaatsvinden: 100 meter verderop, in het Olympisch dorp, valt de verzetsbeweging "Zwarte September" de verblijven van Israëlische sporters binnen: twee mensen worden direct omgebracht, de overige aanwezigen worden gegijzeld. In de control room van ABC moet men -letterlijk- snel schakelen: "We zijn een sportzender, maar dit is nieuws dat we gewoonweg niet kunnen laten lopen. Wij zijn ter plaatse, wij moeten informeren". Morele en vooral ethische dilemma's over 'wat wél en wat niet" gaan al snel overboord. De directeur-sportzaken heeft de finale stem, maar de regisseur staat met enige regelmaat voor de keuzes die vooral de Duitssprekende assistente hem voorlegt.

Met : Peter Sarsgaard, Leonie Bebesch, John Magaro, Ben Chaplin, Zinedine Soualem

Nightcrawler - Dan Gilroy

Nightcrawler op IMDb (7,8)
 Nightcrawler op Moviemeter (3,72)

Nightcrawler op Wikipedia

De Amerikaanse acteur Jake Gyllenhaal heeft er een handje van om onprettige karakters te spelen, dat mag ik wel aan hem. Hij kiest niet voor de makkelijke weg, speelt vaak karakaers met een duistere binnenkant. Daardoor wint hij niet snel de sympathie van het publiek, maar daar is het m blijkbaar niet om te doen. Voor mij als filmkijker doet het er ook niet toe, mij gaat het er meer om hoe hij zijn rol vormgeeft en of hij daarmee overtuigt (waarbij het dan ook nog eens een pré is als daarmee de film ook boeiender wordt. In dit gevql gebeurt dat zeer zeker: de overambitieuze Lou Bloom wint op geen enkele manier sympathie, maar is overduidelijk een movie character dat bepalend is voor sfeer en verhaal van de film.

Mijn recensie van mei 2017 : BEGT recensie Nightcrawler (2017)

Met: Jake Gyllenhaal, René Russo, Bill Paxton, Riz Ahmed

FIN - song : James Newton Howard- If it bleeds, it leads

France - Bruno Dumont

France op IMDb (5,9)

France op Moviemeter (2,79)
 

Vreemde film. Niet slecht, niet goed, iets daar tussenin. Heb me aanvankelijk tijdenlang zitten ergeren aan het type dat door de expressieve actrice Lea Seydoux wordt neergezet, maar ik had ook zeker momenten dat ik haar imponerend werk zag afleveren. Moeilijk te beoordelen derhalve, dus ik hang er geen sterren aan.

Die ster, dat is France zelf. Zij is de gelauwerde presentatrice van een talkshow, die bovendien ook geregeld op humane of oorlogsreportages gaat in de wereld. Ze kan niet stuk bij het publiek, tot aan de Franse president toe. Louter voetvolk om haar heen, die steeds maar bevestigen hoe goed ze toch is. U snapt, daar komen irritante persoonlijkheden van.

Alles verandert als ze in haar haast om haar zoontje af te leveren bij school plots een ongeluk veroorzaakt. Plots krijgt ze te maken met een migrantengezin aan de onderkant van de ladder (die er naast de herkenning en aanbidding van de superster toch ook wel een stevig slaatje uit proberen te slaan). De twijfel slaat toe bij France, ze verwaarloost haar gezin en belandt in een depressie, die ze in een Alpen-kuuroord hoopt weg te werken. Daar ontmoet ze tot haar geruststelling iemand die niet weet wie ze is omdat hij nooit televisie kijkt. Diepgaande gesprekken, wandelingen en uiteindelijk zelfs vreemdgaan: France bewandelt het hele pad.

In plaats van dat dit dingen oplost, zakt ze nog verder weg: ze is erin geluisd, de man blijkt een undercover-gossipreporter te zijn waardoor de pers los gaat op de beroemdheid die uiteraard wil overcompenseren. Een gevoelige reportage met bootvluchtelingen op de Middellandse Zee moet haar kunde gaan bevestigen, ze moet daarin kunnen laten zien hoe enorm begaan ze is met de wereld. 

Met : Lea Seydoux, Blanche Gardin, Benjamin Biolay

A Beautiful Day in the neighborhood - Marielle Meller

 A beautiful day in the neighborhood op IMDb (7,3(

De parabel van de nukkige man. Die langzaam, heel langzaam wat milder werd. 

Menig kijker zal aanvankelijk wat aarzeling kennen bij het bekijken van deze film, want de vorm is nogal raar gekozen. Je vraagt je in eerste instantie af waar je naar kijkt: is het een kinderprogramma? Is het een jaren-50 pastiche? Is het The Truman Show? Het advies is om geduld te hebben : puzzelstukjes zullen her en der toch in elkaar blijken te passen. 

Lloyd Vogel is journalist bij Esquire. Een scherpe, hij knaagt aan reputaties en is soms onverbiddelijk hard. Logisch dat niet iedereen staat te springen om onderwerp te zijn. Wanneer Lloyd te horen krijgt dat ie het vliegtuig in moet om, ver van zijn gezin, een beroemde tv-showhost te gaan interviewen, kijkt hij dan ook bedenkelijk. Hij, de diepgravende journalist, een interview met die man van die gezapige show? Die man die iedereen leuk vindt (en vice versa)? 



Fred Rodgers, de tv-personality, is geliefd en in alles het omgekeerde van Lloyd. Geen cynisme, louter begrip en optimisme. Everybody likes Mister Rodgers. And Mister Rodgers likes everybody. 
Ook op Lloyd heeft Rodgers een helende werking , we leren een hoop: over de problemen die Lloyd heeft met het jonge vaderschap, zeker in combinatie met het uitbouwen van zijn carrière. Over de problemen die Lloyd met zijn flamboyante vader heeft, de man die zijn moeder in de steek liet. 
Lloyd vertrouwt het niks en probeert Rodgers niet in zijn hoofd en hart binnen te laten dringen, hij wil gewoon door op de manier waarop hij het altijd deed. Maar dat lukt niet: langzaam maar zeker raakt hij geïntrigeerd door die altijd kalme, altijd vriendelijke man  die op en of andere manier overal scheepsladingen begrip vandaan weet te halen en die nu zelfs aanstekelijk begint te werken op Lloyd's omgeving. Het is pijnlijk, maar Lloyd moet toegeven dat hij toch ook iets begint te voelen. 

Met: Matthew Rhys, Tom Hanks, Chris Cooper, Susan Kelechi Watson

One Day - Lone Scherfig

One Day op IMDb (7,0)
Omdat ik haar "An education" een sterke film vond, had ik bij deze volgende film van regisseur Lone Scherfig op REC gedrukt. Het blijkt een niemendalletje met een grotendeels voorspelbaar verloop, maar gisteravond vond ik dat - in al mijn vermoeidheid - helemaal niet erg. Zonder al te veel inspanningen deze film doorstaan (al zal ik bij mijn filmquizmaten moeten uitleggen dat ik opnieuw een film met Anne Hathaway bekeek).

Het is 15 juli, St. Swithins Day in Engeland. We schrijven het jaar 1988, een groep studenten zwaait af en het ziet eruit alsof ze elkaar hierna lang niet kunnen zien. Emma is het muurbloempje van de groep, maar blijft die nacht toch aan de player Dexter hangen. En het bevalt ze, zo blijkt. Niet dat ze in een relatie geraken, maar ze beloven elkaar elk jaar op diezelfde dag, 15 juli , te contacten: of ze zoeken elkaar op, of ze proberen elkaar in ieder geval te bellen. Dat gaat heel lang goed.
Dexter is van goede komaf en doet weinig anders dan zijn ouders teleurstellen. Toch lukt het hem om een tamelijk succesvolle carrière op te bouwen in de tv-wereld. Hoe leeg ook, hoe veel kritiek ook: hij leeft het leven van een ster, met alle ups en downs van dien. Al die vrouwen, al die drank en al die drugs doen hem echter geen goed en eigenlijk moet hij jaarlijks op zijn plek gezet worden door de oude getrouwe Emma.

Die is een stuk minder succesvol: haar wens om dichtbundels te schrijven blijft bij de wens alleen. Ze werkt in restaurants en leidt een sober leven. Stiekem droomt ze van een leven met Dexter, maar dan niet zoals hij nu is. Maar goed, ze spreekt hem 15 juli weer en dan zal ze..nee..dat zal ze niet. Ze zal weer zijn raadgever zijn, ze zal weer zijn schouder zijn. Zelf belandt ze in een ongelukkige relatie, ze krijgt het wel voor elkaar om haar onderwijsakte te behalen en les te gaan geven. Maar ja, dat is nog steeds geen echt schrijversschap.
Ergens in al die jaarlijkse ontmoetingen zal er toch iets duidelijk moeten worden tussen die twee, er zal iets moeten worden uitgesproken, er moet iets uit de lucht.

Met : Anne Hathaway , Jim Sturgess

The Front - Martin Ritt

The Front op IMDb (7,3)
Dat we van de geschiedenis niets leren, blijkt maar weer als je deze film uit 1976 bekijkt. De film kijkt terug (toen al) op de geschiedenis van het McCarthyisme, de periode waarin iedereen uit de kunstwereld die verdacht werd van "communistische sympathieën" op een zwarte lijst kwam te staan. Dat betekende verlies van baan en inkomsten, dat betekende armoede en het betekende vaak wanhopige zelfdodingen als uitweg. Ook in onze tijd zijn er nog krapdenkende bewegingen die vinden dat we goed moeten kijken naar de politieke beweegredenen van media en hun journalisten. Zij vinden dat niet alles wat men denkt maar aan de mens kan worden voorgeschoteld, daar moet een nationalistisch en conservatief filtertje over heen. Wat de gevolgen kunnen zijn van zo'n denkwijze komt in deze film uitstekend naar voren. Het is niet de enige film over het onderwerp (kijk bijvoorbeeld het sterke "Trumbo" van enkele jaren geleden) maar het was wel een van de eerste films die hard durfde roeren in recente pijnlijke geschiedenis.

Howard Prince is een sulletje, die zelfs zijn kassabaantje in een coffeelounge maar met moeite weet te volbrengen. Hij kan babbelen als de beste maar is ongedisciplineerd en gooit naar vele dingen ambitieloos met de pet. Dat verandert wanneer bij benaderd wordt door zijn vriend Alfred Miller. Die is schrijver voor televisieshows maar komt niet meer aan de bak door de blacklist. Plots ziet Prince voor zich dat hij iemand van betekenis kan worden, hij besluit zijn vriend te helpen en zich als "front" te gaan inzetten. Dat wil zeggen dat hij zich bij de grote zenders voordoet als de schrijver van scripts, terwijl die hem in werkelijkheid door Miller en een aantal van diens geschrapte collega's worden aangeleverd.
Het gaat goed, het gaat crescendo en Prince wordt een veelgevraagde en graag geziene leverancier. Dat betekent inkomen en status, de roem stijgt hem snel naar het hoofd. Want u voelt hem al: ook Prince komt onder het vergrootglas van de scrutiny-commissies te liggen. Het dunne laagje ijs staat op breken, er gaan slachtoffers vallen.

Met : Woody Allen , Zero Mostel, Herschel Bernardi , Michael Murphy , Andrea Marcovicci

Late Night- Nisha Ganatra

Late Night op IMDb (6,5)
Loepzuiver feelgoodje over de clichés van de televisiewereld. Sekseverschillen, glazen plafonds, (seks)schandalen en manipulatie: het zijn associaties die vaak met mediacorporaties worden gemaakt. Deze film maakt er dankbaar gebruik van, maar er zit voldoende luchtigheid in om dit een prettig anderhalf uurtje te maken.

Katherine Newbury is reeds jarenlang een succesvolle tv-showhost. Ze lijkt op routine te drijven, maar daar komt langzaam een eind aan: kijkcijfers en waardering lopen terug, advertentie-inkomsten derhalve ook. De leiding van het mediaconglomeraat staat op het punt van ingrijpen, zelfs op het punt om Katherine te vervangen.
Precies op dat moment stapt Molly het kantoor binnen: via een contest won ze een bezoek aan de baas van de omroep, waarbij ze gelijk een sollicitatiegesprek regelde bij de redactie van haar idool Katherine Newbury. Ze bluft zich naar binnen en er ontstaat een compleet nieuwe situatie: voor het eerst krijgt de redactie frequent bezoek van hun tv-gezicht , het belang van goede teksten en scherpe grappen wordt benadrukt als noodzaak voor het overleven van de show. Tegelijkertijd zit Molly er als volstrekte buitenstaander bij: ze moet het vak nog leren maar wordt tegelijkertijd naar haar visie op de show gevraagd. Op een "Being there" wijze pakt ze de handschoen op: niet gehinderd door kennis van het vak, maar met open vizier, een blij gemoed en een goed hart ontwapent ze de geharnaste schrijvers stukje bij beetje. Ze valt op, komt in beeld bij Newbury en alles wijst op een botsing der karakters.

Met : Emma Thompson, Mindy Kaling, John Lithgow, Hugh Dancy, Reid Scott

Bombshell - Jay Roach

Bombshell op IMDb (6,8)
Naargeestige film. Maar dat komt volledig voor rekening van het onderwerp, aan het acteerwerk en de visualisering mankeert niets.
Een op waarheid gebaseerd verhaal over de misbruik-praktijken binnen het mediaconglomeraat van Fox News van eigenaar Rupert Murdoch. Rabiaat rechts nieuws, volks as hell en ophitsend tegen alles wat democratisch of "liberal" is. Dat is al jaren zo, dat gaat niet veranderen, dat is hoe Amerika rolt.
We stappen in het verhaal anno 2016, ten tijde van de voorverkiezingen van de Amerikaanse president. Roger Ailes (een aanvankelijk onherkenbare John Lithgow) stuurt zijn medewerkers aan met de mededeling dat men volledig aan de kant van Trump staat en dat Hillary Clinton hard moet worden aangepakt.
Die doctrine loopt dwars door het hele bedrijf heen, maar toch waagt zijn sterpresentatrice Megyn Kelly het om bij een van de pre-elections een reeks kritische vragen te stellen over Trump's vrouwonvriendelijke gedrag. De rest is geschiedenis.
Trump gaat vol op het orgel in zijn aanval op Kelly, die al snel alleen komt te staan binnen haar werk. Ze ontvangt een reeks bedreigingen en wordt door Ailes alleen binnenskamers gesteund. Het wordt een hard mediagevecht.
Gretchen Carlson, een andere Fox-presentatrice, loopt al wat langer mee. Haar carrière is op zijn retour, ze krijgt timeslots toegewezen waarop veel minder kijkers zijn en ze daalt af naar "Koffietijd"niveau. Al snel leren we wat daarvan de reden is: ze is tegen Ailes ingegaan en die kritiek heeft tot demotie geleid. Ze is het zat: in stilte bereidt ze een rechtszaak voor tegen de man die haar - jaren geleden, maar toch - seksueel belaagde.
Verhaal drie is het verhaal van de jonge Kayla, een ambitieuze dame die alles op alles zet om een presentatrice-plek te verkrijgen. Uiteraard is Ailes welwillend, maar alleen als daar iets tegenover staat. Kayla wil graag, te graag. Ze gaat over haar eigen grenzen heen.
Drie verhalen die tot een significantie leiden: Ailes is een man met foute seksuele opvattingen, een man die daarvoor zijn positie misbruikt en die derhalve een schoolvoorbeeld van de #metoo discussie belichaamt. De mediawereld is hard, maar hoeft daarom nog niet onmenselijk en slaafs te zijn. Naar de rechter!

Met : Charlize Theron, Nicole Kidman , Margot Robbie, John Lithgow

.

This is your death (aka The Show) - Giancarlo Esposito

This is your death op IMDb (5,6)
Lang dacht ik dat naar een dertien-in-een-dozijn-filmpje zat te kijken maar aan het eind krijgt de film me dan toch te pakken. Pluim derhalve voor regisseur Giancarlo "Gus Frings" Esposito, die het verhaal goed weet op te bouwen. Want het begint allemaal tamelijk doorsnee:

Adam is presentator van een tv-show waarin een miljonair een bruid moet uitkiezen. Wanneer tijdens de finale de verliezende kandidaat op gruwelijke wijze wraak neemt, moet Adam - net als zijn producenten en tv-bazen - zich bezinnen op hun daden. Waar zijn ze mee bezig? Hoe belangrijk zijn de kijkcijfers nu eigenlijk, zeker als je dat op een mensenleven (of twee) bekijkt.

Adam besluit het roer om te gooien : ja, hij wil nog spelshows blijven doen. En ja, hij garandeert kijkcijfers. Maar hij wil tussen alle ellende ook iets constructiefs doen: hij zoekt naar kandidaten die bereid zijn om live op tv zelfmoord te plegen maar met die daad wel geld in te zamelen voor hun nabestaanden zodat die onbezorgd kunnen , eh, na bestaan. Een gruwelijk moreel dilemma natuurlijk.

Zijn tv-bazen zijn de moraliteit voorbij, die zien er geen been in om dit gruwelijk morele dilemma aan de kijkers te tonen. Maar het volk spreekt schande. En kijkt stiekem toch in groten getale naar de film. Adam's zus, die een kommervolle baan heeft als verpleegkundige van terminale patiënten, probeert Adam tot rede te brengen, net zoals Adam's producente doet. Maar hij is er rotsvast van overtuigd dat hij iets goeds doet: zijn show gaat niet over degene die zijn leven beëindigt, maar om de familieleden die achterblijven en dat in relatieve weelde zullen kunnen doen. Adam is bereid de nodige grenzen te overschrijden om de show spraakmakend te houden.

Na een denderend kijkcijfer-seizoen groeit het programma "This is your death" naar een alles overtreffende finale. Over the top, maar voor de kijker reflecterend en confronterend.


Met: Josh Duhamel, Famke Janssen, Giancarlo Esposito , Carlin Fitzgerald

Money Monster - Jodie Foster

Money Monster op IMDb (6,5)

Afhankelijk van in welke hoek van het politieke en financiële spectrum je je bevindt, is dit een interessante film. De film is een morele stellingname tegen de in zichzelf gekeerde regelgeving van Wall Street ("als het volgens de regels gaat, is alles geoorloofd") . Als je het daarmee eens bent, zul je dit een dertien-in-een-dozijn film vinden. Als je denkt dat men er best eens over na mag denken wat al die regels in dat financiële web allemaal voor inhumane consequenties hebben, dan zit je naar interessant werk te kijken. Ik ben van die laatste categorie.

Lee Gates is presentator van een beurs- annex showprogramma , zeg maar een mix van RTL-Z en the Voice of Holland. Hij babbelt makkelijk en is in alles de arrogante gruwel die je in dat wereldje tegenkomt. Met veel bravour geeft hij investeringstips voor mensen die het snelle geld najagen. Tijdens de uitzending wordt Lee (George Clooney) ineens ruw onderbroken door een indringer in de studio: de man is gewapend en heeft het onder anderen op Lee gemunt. Terwijl alles live op tv te volgen is (eerst de VS maar al snel mondiaal) merken we dat gijzelnemer Kyle verhaal wil halen over een mislukte investering: Lee had hem en alle andere kijkers geadviseerd geld te steken in een bedrijf waarvan de waarde van de ene op andere dag 800 miljard dollar achteruit brandde. Lee moet zich verantwoorden en wat hem betreft ook de directeur van het bedrijf. Ter illustratie van zijn eisen heeft hij twee bomgordels: een voor Lee en een voor de zakenman. Om te voorkomen dat Kyle de boel laat ontploffen en daarmee al het studiopersoneel doodt, begeleidt Lee's regisseuse (Julia Robert) gijzelaar en gijzelnemer door de hele uitzending heen.
Langzamerhand leren we de redenen van de onvrede van de aandeelhouders, langzamerhand leren we dat deze mensen grotesk geflest zijn. Maar we leren ook dat het eigenlijk allemaal volgens de regels is, dat het ongebreideld winstbejag gewoon in 's lands financiële statuten staat en dat Wall Street zich die rechten volledig wettelijk toe eigent. Je kunt het oneerlijk vinden, je kunt het anachronistisch vinden, maar het mag blijkbaar. Want een beetje ondernemer heeft het recht om zoveel mogelijk winst te maken. Ik vind er wat van. En nu blijkt dat ik niet de enige ben.

Interessante film. Voor de een simplistisch, voor de ander doorwrocht.

Met : George Clooney, Julia Roberts, Dominic West, Jack 'o Connell

Nightcrawler - Dan Gilroy

Nightcrawler op IMDb (7,9)
Lastig om sympathie te krijgen voor Lou Bloom, de hoofdpersoon van deze met een 7,9 op IMDb fors gewaardeerde film. Ik zag het er niet helemaal aan af, maar blijkbaar valt het verhaal bij veel kijkers in bijzondere aarde. Bijna een 8 voor een film die al twee jaar oud is, dat betekent wel iets. Bij mij komt het de 6,5 niet te boven maar goed, ik ben er ook maar één.

Louis Bloom is wanhopig op zoek naar werk. In L.A. is uiteraard van alles te vinden maar hij zoekt - naast het grote geld- ook iets van roem en erkenning. Op het irritante af dringt hij zich op, vangt overal bot totdat hij door stom toeval een gat in de markt ziet: hij is getuige van een ongeluk op de snelweg en ziet razendsnel de politiescan-reporters opdoemen die wrak en slachtoffers filmen. Om vervolgens de beelden te verkopen aan de nieuwszenders.
Lou denkt dat hij dat allemaal beter kan, directer ook. Camera aangeschaft, deal gemaakt met een zender-in-problemen en erop af. Inderdaad weet hij naam te maken omdat hij nét even brutaler, net even directer filmt. Af en toe negeert hij een politieverzoek , komt iets dichter op de crimescene dan andere camera's hetgeen hem exclusievere beelden oplevert. So far so good.
Hij neemt iemand voor weinig in dienst om hem te begeleiden bij zijn "stadscross" om overal als eerste ter plekke te zijn. Dat gaat uiteindelijk heel ver: bij een driedubbele moord in een villa-wijk zijn de reporters ver voor de politie aanwezig, zien de daders wegrennen en hebben op de verlaten set van het huis alle kans om slachtoffers te filmen ver voordat de eerste politiewagens komen.
Fijne beelden voor de tv-zender natuurlijk, maar de politie heeft er zo haar vragen over. Lou wordt van getuige langzamerhand verdachte.

Met : Jake Gyllenhaal, Rene Russo, Bill Paxton

The Interview - Evan Goldberg/Seth Rogen

The Interview op IMDb (6,6)
Natuurlijk is het allemaal plat en eendimensionaal van opzet. Maar zo godsliederlijk droevig als deze titel aan me doorverteld was, was het ook weer niet.

TV-redacteur droomt van grotere daden dan het dagelijkse shownieuws waar ie mee bezig is. Het moet ultiem, er moet een programma gemaakt worden dat de hele wereld wil zien. Samen met de gladde presentator van zijn show beraamt hij het stoute plan: ze vragen de Noordkoreaanse opperbaas Kim Jong-Un of hij een interview wil afgeven voor US Television, om zo zijn kant van het bevooroordeelde verhaal te vertellen.
Wat blijkt? Uiteraard is zijne doorluchtigheid een fan van diens show. Hij blijkt de presentator graag te willen ontmoeten. Ze proberen een afspraak te regelen maar voor ze het weten intervenieert de CIA. "ALS jullie daar al binnenkomen, dan zijn jullie als VS-burger verplicht de leider naar de andere wereld te helpen".
Er is wat overtuiging nodig maar de mannen gaan het aan. Ze gaan voor de dubbelslag: eerst het spraakmakende interview en dan tenslotte de subtiele spionagemoord op de leider.

Hoe zal ik het zeggen: het loopt anders. Er ontstaan vriendschapsgevoelens, de redacteur ontmoet een lekker Koreaans wijf en krijgt wroeging. Hoe houden de klemgezette tv-mannen beide partijen nu te vriend?