La Vita va così (aka Life goes this way/ Life is life) - Ricardo Milani

La Vita va cosi op IMDb (6,5)
 La Vita va così op Moviemeter (3,44)

La Vita va cosi op Wikipedia

Gistermiddag bleek maar weer eens dat bezoekers een film op een totaal verschillende wijze kunnen ervaren. Toen ik uit de hyperkoele filmzaal naar buiten kwam, sprak ik nog enkele andere bezoekers (veelal medewerkers van het theater, die wéten hoe fijn de zaal kan zijn als het buiten kookt). Een van de andere gasten zat er net als ik in, ze zei "wat een héérlijke film", terwijl een ander juist kwam met "ik vond hem langdradig!'. Beiden zijn waar wat mij betreft, al heb ik me aan de gedetailleerde verteltrant niet gestoord. Het is een waargebeurd verhaal (hence the details)  en het is een verhaal dat me aanspreekt: de kleine man tegen het grote geld. De logica tegen de hebberigheid. De romantiek tegen weidse vergezichten. Mij hadden ze ingepakt, het kan zijn dat u er heel anders uit komt. Natuurlijk: het was niet het allerbeste acteerwerk, natuurlijk werkt Italiaanse komedie af en toe overdreven maar er zit ook een verbluffende nuchterheid in: an sich zijn er niet veel instrumenten nodig om de industriële verwording van de wereld te bestrijden. Lang intro, maar die voorkennis heeft u nodig.

We gaan eerst naar Milaan. Op de laatste dag van het vorige millennium proost de board of directors van een machtig bouwconsortium op hun nieuwste verworvenheid: ze mogen aan de prachtige kustlijn van Sardinië een enorm vijfsterrenresort neerzetten. Er is nog één marginaal probleempje: alle vergunningen zijn aanwezig, behalve die om de boerderij van de 80jarige keuterboer Efisio Mulas te verwijderen. Mulas is een kleine boer, een stuk of vijftien koeien en een stukje tomatenplanten, maar Mulas is wel de vijfde generatie die daar boert: elke dag loopt hij met de koeien naar het strand zodat zij grazen en hij over de zee uitkijkt. Dat geef je niet zomaar op, nog niet voor een miljoen. 

Bouwbaas Giacomo stuurt een opzichter vooruit die Mulas moet lijmen: het begint met een dik pak lires, het eindigt jaaaaaaren later met miljoenen euro's. De lokale bevolking is net zo verontwaardigd als Giacomo: zij houden zich gretig vast aan de voorgehouden worst van economische vooruitgang, van banen en van economische voorspoed. Stuk voor stuk komen ze hun beklagenswaardige levensverhaal bij de boerderij vertellen. Efisio prikt daar allemaal doorheen: hij weet dat de winsten niet in het dorp zullen belanden maar zullen wegvloeien naar Milaan, diep in de zakken van de happy few. Hij zegt "NEE". En dat zal ie herhalen als het moet.

Met: Virginia Raffaele, Diego Abatantuono, Giuseppe Ignazio Loi, Aldo Baglio

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Ivano Fossatti- La disciplina della terra

FIN - song : Moses Concas- Moonshines

10 giorni con i suoi - Alessandro Genovesi

10 giorni con i suoi op IMDb (5,7)
 10 giorni con i suoi op Moviemeter (3,00)

10 giorni con i suoi op Wikipedia

"Vermakelijk", ja hoor, dat wel. "Niemendalletje", dat ook. Niet een film die me heel lang bij zal blijven, maar eerlijk is eerlijk: met enige regelmaat zat ik wel grinnikend in de zaal. De naam Genovesi deed bij mij wel allerlei belletjes rinkelen, maar ik bleek dat te verwarren met de meer serieuze regisseur Paolo die een nét iets andere achternaam heeft dan de wat luchtiger Alessandro. Leeswerk leerde mij dat laatstgenoemde al een reeks "10 dagen met..." films heeft gemaakt, mogelijk is hij de Johan Nijenhuis van Italië. Hoe dan ook: het is geen straf om deze film te bekijken, maar verwacht hem niet terug in de jaarlijstjes.

Het hele gezin stapt in de auto om vanuit hun mondaine woonplaats Rome af te reizen naar Puglia in het traditioneel armere zuiden, ze gaan daar de aanstaande schoonfamilie van hun oudste dochter ontmoeten, Ze verwachten van alles, maar niet wat ze bij aankomst al direct ervaren: geen aggenebbisj achterbuurt maar een protserige villa waar een iets te chique familie met hun exotische bedienden de gasten op staan te wachten. Het begin van een grote reeks misverstanden. 

Dochterlief schaamt zich voor het volkse gedrag van haar ouders, die bovendien elkaar onderling ook nog van een forse verrassing voorzien. De ouders van de schoonzoon verbazen zich met enige regelmaat over die stadse fratsen, maar blijken zelf ook niet helemaal vrij van afwijkend onderling gedrag. De families spreken duidelijk een verschillende taal: een volledig Babylonische spraakverwarring tot gevolg.

Met; Fabio de Luigi, Valentina Lodovini, Dino Abbrescia, Giulia Bevilacqua

FIN - song : Bob Marley & the Wailers - Three little birds

Gezien in : Cinema Oostereiland

Opa Cor - Martin van Waardenberg en Peter Verhage

Opa Cor op IMDb (5,8)

Opa Cor op Moviemeter (2,78)

Opa Cor op WIkipedia

Na zijn spraakmakende theatershows met Wilfried de Jong is Martin van Waardenberg zich steeds meer gaan richten op het medium film. Met succes ook, trouwens. Hoewel hij een niet al te grote range aan karakters in huis heeft (en dus heel vaak gewoon zichzelf speelt), weet hij toch met enige regelmaat te scoren. In de film "De terugreis" bijvoorbeeld, daar excelleerde hij in naast Leny Breederveld. "Opa Cor" haalt lang niet de kwaliteit van die film, maar is nou ook weer niet heel vervelend om te zien. Opnieuw een combinatie van een tragische mopperende figuur die met sociale problematiek te kampen heeft. Wereldschokkend is het allemaal niet, zeg maar.

Opa Cor is een volkse vent: potje voetbal, kaartje leggen, pilsje erbij. En nog een pilsje, en zo voort. Het grote lichtpunt in zijn leven is zijn kleinzoon Coentje (van wie hij hoopt dat ie later net zo'n grote Feyenoord-ster wordt als zijn naamgever). Cor doet alles met hem, van dierentuin tot voetballen.

Tijdens een zo'n voetbalmiddagje laat Cor zijn aandacht verslappen: hij laat Coentje met andere jongens een balletje trappen terwijl hij in de kantine gaat klaverjassen. En pilsen. En klaverjassen. En pilsen. U snapt: hij verliest Coentje uit het oog en komt beteuterd bij zijn dochter aan. Hoewel de kleinzoon later alsnog komt opdagen, is voor Cor's dochter de maat vol: hij krijgt zijn kleinzoon niet meer te zien. 
Het is het begin van de totale aftakeling: Cor weet niet meer wat hij met zijn tijd aan moet en gaat uiteindelijk over tot hele vreemde beslissingen om toch nog wat van zijn leven te maken. Hij levert zijn identiteit in.
Het verhaal kent weinig verrassingen, maar wordt wel degelijk opgeleukt: een lawine aan cameo-rollen van bekende Nederlanders rolt voorbij, met daarbij een aantal hele leuke verrassingen.

Met : Martin van Waardenberg, Floortje van Waardenberg, Lenny van Waardenberg

FIN - song : Guus Bok- Opa Cor

If I Stay - R.J. Cutler

If I Stay op IMDb (6,7)
 If I Stay op Moviemeter (3,17)

If I Stay op Wikipedia

Viel me niet eens tegen, ik zeg het eerlijk. Een middelmatig coming-of-age verhaaltje had ik verwacht, maar er zaten best mooie emotionele, ja zelfs liefdevolle momenten in. Daarnaast vond ik dat de hier nog best jonge actrice Chloe Grace Moretz zich kranig weert, ze zet kundig een geloofwaardige rol neer.

Moretz speelt Mia Hall, een highschool meisje dat anders is dan al haar schoolgenoten. Mia is niet into rock- en filmsterren, haar idolen leefden in vroeger eeuwen: ze is gek van Beethoven en Bach. Dat is an sich al bijzonder, maar nog gekker is dat als je bedenkt dat haar ouders echte rockbeesten zijn. Papa was drummer in een succesvolle band, moeder liep alle concerten af. Mia's aandacht gaat uit naar het zwaardere werk, ze is geboeid geraakt door een van de moeilijkere instrumenten: de cello.

Zodra ze van paps een instrument gekregen heeft, oefent ze zich de versuffing. En ze kán het. Zo goed zelfs dat ze kans maakt om toegelaten te worden tot de prestigieuze Juillard-school. Appeltje-eitje, zou je zeggen, film ingepakt. Maar precies dan komen natuurlijk de problemen: op haar school loopt ook Adam rond. Adam is rockgitarist, alle meisjes lopen kwijlend om hem heen maar hij heeft zijn zinnen gezet op Mia. Die is weliswaar vereerd door de aandacht, maar ziet heel scherp dat zij in twee verschillende werelden leven. Maar goed: er wordt tóch gezoend en gefriemeld, al zet Mia wel de rem erop want ze wil zich vooral concentreren op het toelatingsexamen van de muziekopleiding. Liefde blijkt lastig en weerbarstig, maar toch: op beide fronten maakt Mia vorderingen. En terwijl ze zit te wachten op de uitslag van haar examen komt dan opeens die gruwelijke dag.

Met: Chloe Grace Moretz, Mireille Enos, Jamie Blackley, Joshua Leonard, Liana Liberato, Stacy Keach

FIN - song : Tom Odell - Heal

Owd Bob- Rodney Gibbons

Owd Bob op IMDb (6,3)
 Owd Bob op Moviemeter (3,69)

Wat een lieflijke familiefilm lijkt, hoeft dat niet altijd te zijn. Er kunnen dan wel schrandere tieners in de hoofdrol zitten, het gedrag van de volwassen bepaalt voor een fors deel de teneur van de film. Zo ook deze: de hoopvolle toekomstblik van de tieners moet opboksen tegen het van rancune doordrenkt beeld van de volwassenen die zelden willen vergeten wat ze allemaal is aangedaan. 

Wanneer de jonge David na het overlijden van zijn ouders (auto-ongeluk) voor de zomerperiode bij zijn opa op het eiland Man terecht kan, wordt hij vooraf gewaarschuwd: opa is een nukkige, ja zelfs chagrijnige man die het leven als een last draagt. Jeugdzorg hoopt op een klik tussen grootvader en kleinkind, zodat David straks niet in Canada naar een pleeggezin moet. 

Dat gaat niet vanzelf: niet voor niets hadden David's moeder en David's opa amper contact. Opa Adam blijkt een verzuurde man die boos is op de hele wereld en alleen maar vriendschap voelt voor zijn hond Zac. Zac is trouw, Zac is waaks en Zac is bovendien al twee jaar achtereen kampioen schapendrijven, een wedstrijd waar op het groene eiland veel waarde aan gehecht wordt. Slechts door keihard te werken in het boerenbedrijf krijgt David zijn opa een beetje los, stukje bij beetje leert hij waarom opa zo geworden is. Daar hoort onder andere de animositeit met de buren, nee eigenlijk met het hele dorp bij. Een ruzie die zich eigenlijk voortzet in de stamboom van elkaars boerderijhonden. Die blijken namelijk meer familie- en gemeenschapsbanden te hebben dan de bevolking zelf. David gaat, samen met het ondernemende buurmeisje Maggie, proberen daar wat aan te doen. Terwijl er steeds maar schapen doodgebeten worden en de bevolking met beschuldigende vingers naar elkaar kijkt, werkt David aan een oplossing.

Met: James Cromwell, Colm Meaney, Dylan Provencher, Jemima Rooper

FIN - song : Magic Robot- Ludwig Part

2 days in New York - Julie Delpy

2 days in New York op IMDb (6,0)
 2 days in New York op Moviemeter (2,46)

Onnodig chaotische film, die best met een beetje minder toe had gekund. Je vraagt er natuurlijk om als je een grootheid uit de Franse praatfilm koppelt aan een Amerikaanse stand-up comedian. Even doorbijten dus, maar gelukkig zit er voldoende grappigs in om de film te volbrengen. 

De Franse kunstenares Marion woont in New York samen met radiopresentator Mingus. Samen stemmen ze hun drukke werkbestaan af met de zorg voor elkaars kinderen en proberen ze ook zo af en toe nog aandacht voor elkaar te vinden. Lukt dat al mondjesmaat, het wordt allemaal nog erger als de familie van Marion voor de deur staat.

Dat vader overkomt, stemt Marion zeer tevreden. Dat haar zus meekomt ook nog wel, maar dat die een vriend heeft meegenomen met wie Marion vroeger zelf ook nog een korte fling had maakt haar ongerust en aggressief. De vader is een schat, dolblij dat hij zijn kleinkinderen weer eens ziet (ja hoor, ook de bonuskinderen krijgen zijn warme aandacht) maar Marion ergert zich aan de aanwezigheid van haar zus. Die is namelijk therapeute en heeft een iets te grote dosis van haar werk meegenomen op deze vakantietrip. Marion wordt geanalyseerd, haar kinderen krijgen een diagnose en ook haar relatie gaat onder de loep. Het ergert niet alleen Marion, ook haar partner vindt er wat van waardoor hun relatie opeens onder druk komt te staan. 

Met : Julie Delpy, Chris Rock, Albert Delpy, Alexia Landeau, Dylan Baker, Daniel Brühl

De Liefhebbers (aka Shit happens) - Anna van der Heide

De Liefhebbers op IMDb (6,7)
 De Liefhebbers op Moviemeter (3,13)

Dat elk probleem en elke ziekte verschillende manieren kent om aan te pakken, bewijst mijn filmconsumptie maar weer eens: vorige week zag ik  "The Father" , een diep introspectieve kijk op ouderen met Alzheimer. Gisteren zag ik deze Nederlandse film , die handelt over hetzelfde onderwerp. In beide films ligt het probleem vooral bij de familie, maar de filmische aanpak is sterk verschillend. In Nederland kiest men eerder voor de mozaïekvorm om maar even af te kunnen dwalen van de nare problematiek. Natuurlijk hebben niet alle familieleden hun leven op orde, ieder zijn probleempjes maar wat staan ze samen toch sterk. 

Jan Liefhebber is een architect in (bijna) ruste. Zoonlief heeft de zaken overgenomen, maar heeft niet de brille van zijn vader, zodat die zich nog regelmatig met de dagelijkse gang van zaken bemoeit. Totdat er bij hem Alzheimer wordt gediagnosticeerd. Zo lang mogelijk verhullen is het devies, niet de kinderen met het probleem opzadelen en zeker niet kruipend en pijnlijk naar het eind. 

De familie is al verdeeld genoeg: genoemde architectenzoon is alleen met werk bezig en verwaarloost daardoor vrouw en gezin. Andere zoon is specialist in een ziekenhuis, maar worstelt met zijn homoseksualiteit en drankmisbruik. Oudste dochter is naar het buitenland verhuisd om uit het zicht te blijven, maar leidt daar een eenzaam bestaan. Jongste dochter is een flierenfluitende alleenstaande moeder die maar moeilijk de eindjes aan elkaar kan knopen en daarom soms terugvalt op de steun van pa en moe. 

Bovenstaande lijkt allemaal heel naar, maar de familie kan het natuurlijk ondanks het gekibbel best goed met elkaar rooien, uiteindelijk staan ze wel klaar voor hun ouders en voor elkaar. 

Met : Jeroen Krabbé, Beppie Melissen, Theo Maassen, Hadewych Minis, Guy Clemens, Sanne Samina Hanssen , Jelka van Houten

 FIN - song :Ghinzu  - Sweet Love

De Beentjes van Sint-Hildegard (aka The Marriage Escape) - Johan Nijenhuis

 

De Beentjes van Sint-Hildegard op IMDb (7,6)

De Beentjes van Sint-Hildegard op Moviemeter (3,63)

Een van de weinige grote bioscoophits van vorig jaar, en in ieder geval het grootste Nederlandse filmsucces sinds "Soof".  Terecht overigens, de film is onderhoudend en grappig en goed uitgebalanceerd qua drama. Niet alle acteurs halen een voldoende, maar dat doet uiteindelijk aan het overbrengen van het verhaal niets af. Als dialect (en dus ondertiteling) geen bezwaar voor je is om een film te kunnen volgen, dan heb je hier prima vermaak aan. 

De Engelse titel van de film verraadt al veel meer van de inhoud van het verhaal: Jan is een veearts op leeftijd , een vriendelijke sul die opgesloten zit in een beklemmend huwelijk. Zijn vrouw Gedda bedoelt het ongetwijfeld goed, maar ze neemt hem al jarenlang alles uit handen en besluit keer op keer wat goed voor hem is. In een paar simpele scenes aangaande het snoeien van de tuin en het drinken van een kopje koffie op het tuinterras worden deze verhoudingen scherp voelbaar.

Als Gedda's vader overlijdt en zij samen met haar moeder besluit om de man te begraven in plaats van - zoals diens wens was- hem te cremeren, breekt er iets bij Jan. Hij ziet opnieuw gebeuren dat de regie over mensen wordt overgenomen en wordt opstandig. Eigenhandig regelt hij met de begrafenisondernemer dat , zodra het begrafenispubliek vertrokken is, zijn schoonvader wordt opgegraven en naar het crematorium wordt gebracht. Zijn vrouw en schoonmoeder bezoeken dus een leeg graf om bij te treuren, maar Jan is vastberaden de laatste wens van zijn schoonvader in te willigen: uitstrooien in Duitsland over de prachtige rivier de Lorelei. 

Daartoe moet hij eerst flinke stappen nemen , al was het maar om zelf een paar dagen los te komen van zijn vrouw. Hij neemt radicale beslissingen en besluit zich voor te doen als dementerende partner. Eenmaal dat pad op blijkt er moeilijk een weg terug. 

Met : Herman Finkers, Johanna ter Steege, Leonie ter Braak, Ferdi Stofmeel 

Féte de famille (aka Happy Birthday) - Cédric Kahn

 Fete de famille op IMDb (5,9)

Geafficheerd als komedie , maar daarin niet geheel geslaagd. Er zitten best wat ontspannende momenten in de film, maar grotendeels staan we onder hypertensie. Met deze input had de film een variant op "Festen" kunnen worden, maar hij is helaas lang niet zo standvastig, lang niet zo goed. Of het aan het verschil in volksaard ligt tussen Fransen en Scandinaviërs, wie zal het zeggen, maar een familiefeest in het zuiden loopt blijkbaar eerder uit op hysterie. 

Andrea is de mater familias, ze gaat haar verjaardag vieren. Daarvoor komen de kinderen van heinde en verre aan: de twee totaal verschillende zoons Romain en Vincent pakken hun gekibbel van vroeger direct weer op , iets later verschijnt ook de jarenlang uit beeld verdwenen dochter Claire ten tonele. En bepaalt daarmee ook meteen de atmosfeer. 

Er blijkt vroeger een en ander mis gegaan te zijn in de familie: de kinderen zijn niet allen van dezelfde vader en daaruit blijkt een erfeniskwestie te zijn voortgekomen die boven het familiaire geluk hangt. De dochter zit blijkbaar dermate in de problemen dat ze nu haar deel komt claimen, maar daar gaande broers voor liggen. Immers: waarom heeft Claire dan jarenlang haar eigen dochter bij oma gestald, moet die opvoeding en huisvesting niet van dat erfdeel worden afgetrokken? De verschillen tussen de broers krijgen hun vertaling in de behandeling van de kwestie en van hun moeder: de ene is zakelijk en zelfstandig, de andere een sloddervos en kunstenaar die nog niet goed zonder de bescherming van moeder kan. Bovendien blijkt dochter Claire haar psychiatrische problemen nog lang niet te boven, sterker nog: ze gaan de verjaardag voor een groot deel bepalen. Wat een feest. 

Met : Catherine Deneuve, Cedric Kahn, Emmanuele Bercot, Vincent Macaigne 

Donne-moi des ailes (aka Spread your wings) - Nicolas Vanier

Donne-moi des ailes op IMDb (7,3)

Echt waar?  Had ik nou een jeugdfilm aangeklikt, een avonturenfilm? Ja dus. Het duurde even voor ik mijn twijfel overwonnen had maar ik bleef kijken. En achteraf is dat fijn geweest want het verhaal is te bijzonder om onbekend te laten. De film blijkt op waarheid gebaseerd te zijn en dat maakt het inderdaad een groot avontuur. 

Daar ziet het in het begin niet naar uit. Thomas is een 14-jarig ventje dat zich voor niets anders interesseert dan gamen, voor hem geen wereld zonder wifi. Moeder gaat met haar nieuwe partner op vakantie en Thomas moet voor 3 weken naar zijn vader. Die woont in de woeste moerasgebieden van de Camargue, een onherbergzame streek in de buitengebieden van Frankrijk. Vader is werkzaam bij een natuurmuseum en is een activist op het gebied van de overleving van ganzensoorten. Samen met een vriend broedt hij eieren van de dwerggans uit en hij is vast van plan de krimpende populatie te redden. 

Daartoe moet er een heuse vogeltrek worden geïnitieerd en dus moet hij de dieren trainen. En die training, die blijkt zijn stadse zoontje Thomas nu juist uitstekend aan te kunnen. Thomas ontwikkelt zich tot dierenvriend en samen leren ze de diertjes vliegen en - dat vooral- hun ULM-vliegmachientje te volgen. Met een kleine omzeiling van de autoriteiten trekken ze vervolgens naar Lapland  om de dieren los te laten en hun ULM (een ultralight-machine) te laten volgen, Het wordt spannend , zullen de dieren volgen? En nog spannender, lukt het Thomas om de respectievelijke etappes te volbrengen? 

De hier en daar zoetsappige film leert een en ander over het waarderen van natuur , dat is een grote meerwaarde voor de jeugd. Als ik nog kinderen had in de tienerleeftijd zou ik ze zeker op deze film wijzen. 

Met : Jean-Paul Rouve, Melanie Doutey, Louis Vazquez

De Zevende Hemel - Job Gosschalk

De Zevende Hemel op IMDb (6,7)
Toch weer erin getrapt, toch weer een Nederlandse mozaiekfilm geprobeerd. Hij kwam voorbij op mijn Film1-abonnement, wil ik er ter zelfverdediging bij zeggen. Maar goed: ik had hem ook kunnen afzetten, ik had er zelfs ook niet aan kunnen beginnen. Niet gedaan, zondagavond met vrouw op de bank gespendeerd nu. Dat is ook wat waard.

Een ouder echtpaar runt een succesvol Italiaans restaurant. Papa is een nurks die het achteraf best wel goed voor heeft met zijn kinderen. Een is de ambitieuze dochter, een ander is de artistieke dromer en weer een ander is de dwarsligger die na een ruzie uit de familie wordt gezet en zelf een foodtruck begint.
Het 30 jarig jubileum van het restaurant nadert en mamma wil al haar kinderen erbij. Vader wil die ene dwarse zoon niet, dochterlief zet in de feestweek haar echtgenoot buiten de deur, andere zoon hoort toevallig die week dat ie vader wordt terwijl ie er niet aan toe is. Dat werk.

De film wordt - oh gruwel- doorspekt met Nederlandstalige hitjes, die door de acteurs worden gezongen. Het is ver gezocht, het leidt af en het is ook nog eens niet goed. Maar ja, daar mag iedereen anders over denken.

Met : Huub Stapel, Henriette Tol. Halina Reijn

We bought a zoo - Cameron Crowe

We bought a zoo op IMDb (7,1)
Na een stevig weekend en alweer een dag werken was het tijd voor wat luchtiger filmvermaak, ik maakte me er gisteren makkelijk vanaf.
Eerste film was een vriendelijke familiefilm over een verse weduwnaar die vaste grond in zijn leven zoekt. Zowel voor zichzelf (reiziger-avonturier) als voor zijn twee jonge kinderen. Op zoek naar een nieuwe woning stuit hij op een landgoed met slechts één bezwaar: er zit een dierentuin aan vast.
Jongste dochter vindt het prachtig, puberzoon baalt als een stekker en avonturenman stort zich er helemaal in. Geldproblemen, organisatieproblemen, opvoedproblemen en problemen met het personeel: ze vallen allemaal in het niet bij de persoonlijke ontwikkeling die iedereen doormaakt. Ook het reeds bestaande personeel van de dierentuin , waar ook nog eens een warme love interest tussen rondbanjert.
Spoiler alert: alles komt goed.

Met : Matt Damon , Scarlett Johansson , Thomas Haden Church

Retour en Bourgogne (Ce qui nous lie) - Cedric Klapisch

Retour en Bourgogne op IMDb (7,2)
Ce qui nous lie. De oorspronkelijke Franse titel zegt het eigenlijk nog sterker dan de thans gebruikte: hetgeen ons bindt. Dat is in deze film nog veel meer doorslaggevend dan de terugkeer van Jean.
Na een nogal uit de hand gelopen wereldreis (die uitmondde in een nieuw leven in Australië) keert Jean terug in de wijnstreek waar hij opgegroeid is. De reden van zijn onaangekondigde bezoek is duidelijk: zijn vader is ernstig ziek en hij wil toch nog één keer met hem praten om een en ander te verduidelijken.
Gemengde gevoelens bij zijn achtergebleven broer en zus: uiteraard zijn ze wel blij om hem te zien maar waar was hij toen het erom ging? Toen moeder overleed en begraven werd. toen broer Jeremie trouwde en vader werd en , heel actueel, toen vader te ziek werd om de wijnvelden nog langer succesvol te werken. Jean geeft tekst en uitleg maar het komt maar moeilijk binnen.
Hij weet echter wel een andere manier te vinden om zich weer in de gunsten van zijn familie te brengen: hij pakt volledig aan bij de nieuwe oogst die de familie moet binnenhalen. Er moet strak gepland gewerkt worden om de succeswijnen van de familie ook dit jaar weer gebotteld te krijgen. Zuslief blijkt het meeste inzicht te hebben hoe dat moet, broer Jeremie hinkt ook nog met een been in zijn schoonfamilie, zijn schoonvader is een vervelende wijnconcurrent van het drietal.
Stukje bij beetje leren we wat Jean op zijn wereldreis heeft gedaan en waarom hij uiteindelijk in Australië is blijven hangen: hij blijkt daar zelf wijnboer te zijn en zijn vrouw is achter gebleven om de plantage te runnen. Met hun zoon , overigens. Dat is nog eens een extra verrassing voor de familie, ze blijken ook nog eens oom en tante.
Pa's overlijden brengt nog andere spanningen aan het licht: het is financieel niet allemaal koek en ei en de drie eigenaren moeten gaan beslissen of ze de boel gaan verkopen, of ze dat in onderdelen gaan doen of dat ze het gedrieën proberen te rooien. Het wordt een bereklus, het zet iedereen op scherp maar ze gooien alledrie hun toekomstplannen open op tafel.

Mooi romantisch verfilmd, voorzien van prachtige beelden: Retour en Bourgogne is een heerlijke film om twee uur lang te ondergaan. En inderdaad: als je de zaal verlaat, lust je best wel een glaasje.

Met : Ana Girardot, Pio Marmai , Francois Civil

Manchester by the sea - Kenneth Lonergan

MAnchester by the sea op IMDb (8,4)
8,4!! Dat gaat in de loop van de tijd vast nog lager worden, maar voorlopig geeft het aan dat we met een hele sterke film van doen hebben. Daar sluit ik me bij aan, ik was zelf ook onder de indruk van sfeer en acteerwerk.
De filmposter is misleidend. Die zou je het idee kunnen geven dat het gaat om een relatie-film, terwijl er wat mij betreft veel belangrijker elementen in zaten. Zelfvertrouwen, maatschappelijke acceptatie, behoud van identiteit, familiebanden. Allemaal elementen die wat mij betreft zwaarder wegen in deze film dan de band tussen Lee en zijn ex.

Lee (een beresterke rol van Casey Affleck) leidt een marginaal bestaan aan de randen van Boston. Hij is conciërge voor een drietal flatgebouwen en moet zich dagelijks veel laatdunkende opmerkingen laten welgevallen. Er is iets met Lee, dat voelen we meteen. Er moet iets gebeurd zijn dat hem deze onderdanige en passief-agressieve houding doet aannemen.
Een telefoontje maakt het verschil: hij krijgt te horen dat zijn enige broer in het ziekenhuis ligt en spoedt zich terug naar zijn geboortestadje. Daar blijkt al snel dat hij door de bevolking met wantrouwen en afstand bekeken wordt. Bij aankomst blijkt zijn broer overleden en ziet Lee zich geconfronteerd met Patrick. de tienerzoon van zijn broer. Als de notaris vervolgens meldt dat in het testament Lee als voogd wordt aangewezen, dat zijn broer zelfs geld voor verhuizing en herinstallatie heeft geregeld, begint bij Lee een interne worsteling. Niet voor niets is hij hals-over-kop uit Manchester vertrokken. Niet voor niets botert het niet tussen hem en de bevolking.
We leren al snel wat daarvan de oorzaak is en we begrijpen dat Lee zich nooit meer thuis zal kunnen voelen in deze kleine gemeenschap. Maar er is nog steeds die verantwoordelijkheid voor Patrick: als zijn broer hem immers gevraagd heeft om die te nemen, dan kan hij daar toch niet voor weglopen? Dan is zijn eigen persoontje toch even ondergeschikt aan de grotere zaak, aan het veilig en warm laten opgroeien van die puberale jongen die dit toch ook allemaal niet bedacht heeft?

Wat mij betreft toont dat stuk- die interne en externe strijd-het sterke aan van deze film: een verleden kan zo zwaar drukken op iemands gemoed, dat er geen ontsnappen aan lijkt. Dat één enkele gebeurtenis bepalend kan zijn voor de rest van je leven, je werk, je omgang met familie en vrienden. je omgang met mensen in het algemeen. Van binnen borrelt het bij Lee, van buiten stelt hij zich louter weifelend en dienstbaar op.

Prachtig verbeeld, ijzersterk geacteerd. Je voert de strijd mee: beurtelings verschuift je sympathie van de jonge jongen naar zijn introverte oom. En soms, heel soms, naar die van de gemeenschap op hem heen. Sterke film.

Met : Casey Affleck, Lucas Hedges, Michelle Williams

Juste la fin du monde - Xavier Dolan

Juste la fin du monde op IMDb (7,2)
Het zal geen makkelijk ventje zijn, die Xavier Dolan. 27 jaar oud en al een filmisch oeuvre dat staat als een huis. Na het fabuleuze "Mommy" pakt hij nu opnieuw uit met een verhaal dat bol staat van de agressie. Louter verbale agressie, dat wel, maar de kijker zit continu te wachten op het moment dat het mis gaat. Dat is razend knap, als een regisseur je een verhaal weet in te trekken, als je in de zaal bereid bent om acteurs ter verantwoording te roepen dan wel tot actie over te halen. Manipulatief gefilmd, dus. En dat is een prestatie.

Het verhaal is eigenlijk simpel. Louis heeft een ziekte onder de leden waarvan hij niet meer zal genezen. Zijn turbulente leven heeft hem dit bezorgd. Voor het eerst in meer dan 10 jaar gaat hij naar huis, om de familie op de hoogte te brengen. Daar komt het echter steeds maar niet van.
Ten eerste niet omdat de verwijten van de familie niet van de lucht zijn. Waarom heeft hij zo lang niets van zich laten horen? Was zijn elitaire schrijversleventje dan zoveel beter dan hun geploeter? Is hij niet geïnteresseerd in de kinderen van zijn broer? Waarom heeft hij eigenlijk zijn schoonzus nog nooit ontmoet? En waar was hij toen zijn jonge zusje opgroeide?
Stuk voor stuk vragen die gesteld worden maar door de bedeesde Louis amper beantwoord kunnen worden. Steeds is er een nieuwe interruptie, steeds is er verbolgenheid en zijn er verwijten. De situatie staat dermate op spanning dat Louis tijdens de lunch voortdurend zijn mededeling uitstelt. Waar is hij bang voor?

Prachtig spannend gespeeld. Vincent Cassel blinkt uit als de miskende etterbak, de passief agressieve broer. En ook Marion Cotillard neemt zich voor je in door haar onderdanige gedrag, ze lijdt onder de tirannie van haar verbaal giftige man. De film is explosief. Om niks. Echt om niks.

Met : Gaspard Ulliel, Vincent Cassel, Marion Cotillard, Lea Seaydoux

El Olivo- Iclar Bollain

El Olivo op IMDb (7,3)
Heerlijke film, aanbevelenswaardig. Zowel feelgood als drama.
Alma is een wispelturig meisje. Koppig , avontuurlijk, anti-autoritair. Maar wel een hart van goud: ze is stapelgek op haar opa. Die is dement, zwijgt constant en vertoont tekenen van rouw. Hij rouwt overigens niet om zijn overleden vrouw, maar om een boom.
Een markante olijfboom in zijn veld, volgens opa duizenden jaren oud, is in een periode van geldnood door de familie verkocht. Tegen opa's wil, zijn zoons drukten de redding van het familiebedrijf met deze verkoop door.
Die boom was meer dan een producent van olijven voor opa en voor Alma. Hij vertelde haar verhalen over de geschiedenis van de boom, zij klom in de takken en zag in elk deel van de stam wel een ander figuurtje.

Als Alma ziet hoe opa lijdt, breekt haar hart en neemt ze een wild besluit. Ze gaat de boom terughalen. Via via spoort ze de olijf op: die blijkt bij een grote verzekeringsmaatschappij in Duitsland te staan.Bij gebrek aan een concreet plan bedenkt Alma een list. Haar verzinsels zijn sterk genoeg om haar collega (die heimelijk verliefd is op haar) en haar oom (die na vele mislukkingen nu eindelijk iets goeds wil doen) te overtuigen/ Ze gaan op pad, maar eenmaal in Dusseldorf blijkt dat Alma niet helemaal de waarheid heeft gesproken. Scheiden hier hun wegen en komt de boom nooit meer op tijd thuis? Zl opa overlijden zonder ooit zijn boom terug te zien?

Her en der wat lichte humor, her en der wat hartverscheurende scenes, fris en fruitig spel: prima film!

Met Anna Castillo, Pep Ambros en Javier Gutierrez

In our nature - Brian Savelson

In our nature op IMDb (5,7)
Aanvankelijk dacht ik dat hier weer een misser maakte, de film kwam stamelend op gang. Maar uiteindelijk werd het toch nog een boeiend conflictverhaaltje over de getroubleerde verstandhouding tussen een vader en zijn zoon.
Waarbij de zoon het weekend-uitstapje naar het buitenhuis van zijn vader wil gebruiken om zijn dame ten huwelijk te vragen. En waarbij de vader - bij aankomst bij het huisje verbaasd de auto van zijn zoon aan te treffen- het weekend wilde gebruiken om met zijn nieuwe jonge vriendin in gesprek wil gaan over wel of niet een tweede leg.
Beide stellen hadden zich voorbereid op een rustig duo-weekendje maar moeten nu aarzelend wennen aan de ander. Alleen vader en zoon kennen elkaar (amper), voor de rest is het de eerste keer.
Vader probeert via de vriendin van zijn zoon te achterhalen waar junior mee bezig is . Daarmee probeert hij te begrijpen waarom zij zo moeilijk met elkaar door een deur kunnen.
Zoon probeert met "zijn nieuwe schoonmoeder" in gesprek te komen om zo een beetje te horen of zijn vader wel iets geleerd heeft van al zijn vroegere fouten.

Precies dat stukje, die kruisverbanden die steeds worden verlegd, maken deze film interessanter dan ie op het eerste oog lijkt.

What we did on our Holiday - Andy Hamilton/Guy Jenkin

What we did on our holiday (6,9)
Fijne feelgood. Humoristisch, cynisch, belerend. Met ook een heel fijne rol voor drie veel te wijsneuzerige kinderen, die je meent achter het behang te moeten plakken maar die voor de film wel heel eerlijk ontwapenend zijn.

Jong stel ligt in scheiding, maar moet dat voor de familie nog even stilhouden. Opa wordt 75, is terminaal ziek en moet gespaard blijven van negatieve verhalen. De kinderen zijn helemaal niet van plan geheimen te bewaren, want liegen is slecht.
Als het gezin arriveert, gaat het dan ook al vrij snel los. De merkwaardige oom en tante krijgen hem vol van voren, papa en mama worden niet gespaard. De enige die overal gunstig uitspringt, is opa. Opa (een herkenbare rol van Billy Connolly) is al zijn hele leven onaangepast, waant zich Viking in the Highlands, vind dat mensen eens iets minder zouden moeten zeuren omdat het geruzie nimmer ergens toe leidt. En , belangrijker nog, omdat er eigenlijk op iedereen wel wat aan te merken valt, dus wie ben jij om wat van de ander te zeggen? (Levensles!)
Als opa op de grote feestdag besluit om de voorbereidingen te ontlopen en lekker met zijn kleinkinderen naar het strand te gaan, is de ontreddering groot. Zou je dat nou wel doen? Moet dat nu?
Ja, dat moet nu. Opa heeft een prachtdag met de kleintjes, de ene na de andere pedagogische overtreding wordt gemaakt. In vrede zakt hij weg, op het strand overvalt hem de eeuwige slaap.
De kinderen , eerst geschrokken, denken al gauw aan wat hij hen leerde en houden hem weg van volwassenen. Zij zullen zelf wel een waardige begrafenis voor opa regelen. Vlot gebouwd, ceremonie erbij en brandend wordt opa de oceaan op geduwd.
De boot is aan bij de volwassenen , dat begrijpt u. Schande en dergelijke, totdat blijkt dat de kinderen de lessen van opa echt heel goed hebben geïnterpreteerd. Waarmee ze vervolgens bij de volwassenen de deuren openen.

Bij vlagen hilarisch, af en toe tikkeltje moralistisch, maar verder een heerlijke film.

Met oa: Rosamund Pike, Billy Connolly, David Tennant

The Darjeeling Limited- Wes Anderson

The Darjeeling Limited op IMDb
Grote successen vierde hij de afgelopen jaren met "Moonrise Kingdom" en vooral "The Grand Budapest Hotel" , maar deze film bewijst dat Anderson het ook allemaal heeft moeten leren.

Pijnlijk onleuk is deze film over drie broers die, een jaar na het overlijden van hun vader, een treinreis door India maken om de banden met elkaar te verstevigen. De onderlinge verschillen , de pikorde , het komt allemaal aan bod en natuurlijk zitten er wel een paar echte vondsten in, maar over het algemeen is het te lauw en te voorspelbaar om goed te zijn.
Bonje in de trein, bezoeken aan tempels en zelfs een heuse heldendaad. Het passeert allemaal de revue tijdens de reis die uiteindelijk zelfs leidt tot een bezoek aan hun moeder, die ergens in een Himalaya-klooster het geluk aan het zoeken is.

Owen Wilson, Adrian Brody, Jason Schwartzman, Anjelica Huston, Bill Murray: aan de namen ligt het niet. Aan de poging tot absurdisme ook niet. Maar het komt er niet allemaal uit.

En familie - Pernille Fischer Christensen

En familie op IMDb
Onverwacht juweeltje, enkele maanden geleden op de NPO opgenomen. Uit de inmiddels overbekende Deense school van Zentropa, met acteurs die je ook zomaar in Borgen, Kapringen of A legacy aantreft. Dan weet je dat je waar voor je geld krijgt. Het acteerwerk in deze film is waarlijk fenomenaal, met als speciale vermelding de scene waarin de pater familias op zijn sterfbed ligt. Hoe het gezin daarom heen beweegt, zwijgt, doet en denkt is indrukwekkend. Voor mijzelf een sentimental journey , ik herkende het beeld maar al te goed.

Richard Rheinwaldt is bakker. In hart en nieren. Vader was bakker, opa was bakker, overgrootvader emigreerde vanuit Duitsland om in Denemarken bakker te kunnen spelen. Richard praat in metaforen: het leven is als brood. Het zoet en het zuur moeten afgemeten zijn om het beste deeg te krijgen.
Met deze instelling heeft het bedrijf het predikaat "hofleverancier" gekregen, apetrots toont hij bezoekers de kaarten die hij van het koningshuis ontving tijdens zijn ziekte. Want Richard is ziek. Net hersteld eigenlijk van een jaarlijk strijd tegen longkanker en net weer aan het werk.
Ditte Rheinwaldt is dochter van een bakker. Geen enkele aanstalte maakt ze om in het familiebedrijf te stappen, ze maakt carrière in de kunstgalerie-wereld en krijgt een baan aangeboden in New York. Voor die baan breekt ze zelfs een zwangerschap af, de job is een once in a lifetime-kans.
Totdat..
vader Richard opnieuw ziek wordt, instort en geraakt blijkt door drie nieuwe tumoren. In het hoofd ditmaal en derhalve ongeneeslijk. Vader's enige queeste is het redden van het bedrijf, daar moeten gezin en familie alles voor in het werk stellen, jazelfs moeten ze daar desnoods voor wijken.
Ditte twijfelt over het aannemen van de baan, ze is vader's oogappel immers. Maar ze is geen bakker. Haar relatie komt onder druk, de verstandhouding met vader maar ook met stiefmoeder komt in de knel.

Schitterend spel. Cadeautje, deze film. Niet makkelijk trouwens, maar zeer sterk.