La Vita va così (aka Life goes this way/ Life is life) - Ricardo Milani

La Vita va cosi op IMDb (6,5)
 La Vita va così op Moviemeter (3,44)

La Vita va cosi op Wikipedia

Gistermiddag bleek maar weer eens dat bezoekers een film op een totaal verschillende wijze kunnen ervaren. Toen ik uit de hyperkoele filmzaal naar buiten kwam, sprak ik nog enkele andere bezoekers (veelal medewerkers van het theater, die wéten hoe fijn de zaal kan zijn als het buiten kookt). Een van de andere gasten zat er net als ik in, ze zei "wat een héérlijke film", terwijl een ander juist kwam met "ik vond hem langdradig!'. Beiden zijn waar wat mij betreft, al heb ik me aan de gedetailleerde verteltrant niet gestoord. Het is een waargebeurd verhaal (hence the details)  en het is een verhaal dat me aanspreekt: de kleine man tegen het grote geld. De logica tegen de hebberigheid. De romantiek tegen weidse vergezichten. Mij hadden ze ingepakt, het kan zijn dat u er heel anders uit komt. Natuurlijk: het was niet het allerbeste acteerwerk, natuurlijk werkt Italiaanse komedie af en toe overdreven maar er zit ook een verbluffende nuchterheid in: an sich zijn er niet veel instrumenten nodig om de industriële verwording van de wereld te bestrijden. Lang intro, maar die voorkennis heeft u nodig.

We gaan eerst naar Milaan. Op de laatste dag van het vorige millennium proost de board of directors van een machtig bouwconsortium op hun nieuwste verworvenheid: ze mogen aan de prachtige kustlijn van Sardinië een enorm vijfsterrenresort neerzetten. Er is nog één marginaal probleempje: alle vergunningen zijn aanwezig, behalve die om de boerderij van de 80jarige keuterboer Efisio Mulas te verwijderen. Mulas is een kleine boer, een stuk of vijftien koeien en een stukje tomatenplanten, maar Mulas is wel de vijfde generatie die daar boert: elke dag loopt hij met de koeien naar het strand zodat zij grazen en hij over de zee uitkijkt. Dat geef je niet zomaar op, nog niet voor een miljoen. 

Bouwbaas Giacomo stuurt een opzichter vooruit die Mulas moet lijmen: het begint met een dik pak lires, het eindigt jaaaaaaren later met miljoenen euro's. De lokale bevolking is net zo verontwaardigd als Giacomo: zij houden zich gretig vast aan de voorgehouden worst van economische vooruitgang, van banen en van economische voorspoed. Stuk voor stuk komen ze hun beklagenswaardige levensverhaal bij de boerderij vertellen. Efisio prikt daar allemaal doorheen: hij weet dat de winsten niet in het dorp zullen belanden maar zullen wegvloeien naar Milaan, diep in de zakken van de happy few. Hij zegt "NEE". En dat zal ie herhalen als het moet.

Met: Virginia Raffaele, Diego Abatantuono, Giuseppe Ignazio Loi, Aldo Baglio

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Ivano Fossatti- La disciplina della terra

FIN - song : Moses Concas- Moonshines

Ghahreman (aka A Hero ) - Ashgar Farghadi

A Hero op IMDb (7,5)
 A Hero op Moviemeter (3,41)

A Hero op Wikipedia

De ayatollah's, de kaliefs, de grootmoefti's. Ik vertrouw ze voor geen cent. Nog voor geen procent dáárvan vertrouw ik echter de VS die hun eigen sultan destructief over de wereld laten trekken. Genoeg politiek nu, maar het maakte dat ik met een bijzondere interesse deze film nog eens bekeek afgelopen week. Iran kent een sterke vertelcultuur, die ze ook in films massief tot uiting weten te brengen: een klein verhaal kan zo gedetailleerd in beeld worden gebracht dat de buitenlandse kijker er in kan lezen wat ie wil: dat het land vergeven is van de tradities, dat eer en familie belangrijk zijn maar dat over alles de strakke deken van controle en repressie is getrokken. We zagen dit in de films van Jafar Panahi, we zagen het in de films van vader en dochter Makhmalbaf, we zagen het in de eerdere film van regisseur Farghadi: omdat ze onder streng toezicht staan, kunnen ze amper buiten de lijntjes kleuren. Dat wíllen ze echter wel, verhalenvertellers als ze zijn. Dus verzinnen ze een verhaallijn die net zo makkelijk over een gewone arbeider kan gaan als over de familie van een belangrijke rechter. Normen en waarden staan voorop in die films, het is aan de kijker om er dwars doorheen te kijken en actualiteit aan de film te ontlenen. Leve de kleine man!

Bijgaand mijn recensie van april 2022: BEGT recensie "A Hero"

FIN - song : Bhijan Bhijani - Deldar e man

Capitalism: A Love story - Michael Moore

Capitalism: A Love Story op IMDb (7,4)
 Capitalism: A Love Story op Moviemeter (3,30)

Al 15 jaar oud deze maar ik had m niet eerder bekeken. Wellicht omdat ik destijds het idee had dat ik wel zo'n beetje wist wat er in zou zitten: als je de eerdere (spraakmakende documentaires van Michael Moore (Bowling for Columbine, Fahrenheit 9/11) had bekeken, kon je bij deze wel vermoeden waar het over ging en hoe hij dit zou aanpakken. Klopte achteraf wel, maar net als bij die genoemde titels zat ik hier hoofdschuddend en met open mond naar te kijken. Moore heeft een uitstekende manier te pakken om mensen te laten inzien hoe de grote machines draaien om de kleine man in de hoek te drukken en zelfs te verpulveren. Het grote verschil met roeptoeters is echter dat Moore met feiten komt. Hij bereidt zich goed voor, legt misstanden op tafel en confronteert de daders met hun wandaden.

In deze docu gaat het - zoals de titel doet vermoeden - over geld. Banken, verzekeringen, vstgoed- en kredietmaatschappijen hebben het op een akkoordje gegooid om zo'n groot mogelijk deel van de taart voor zichzelf te houden. Daar moeten de belangen van de kleine man voor wijken. Moore laat zien welke  verregaande gevolgen dit kan hebben voor wat minder succesvolle mensen: torenhoge schulden, huisuitzettingen, onteigeningen en het vernietigen van toekomstperspectief. "Ja, dan moet je je rekeningen maar betalen" , is de populistische reacties van mensen die aan de wat gunstiger zijde van de streep staan. 

We zien het gegoochel met aandelen, het doorverkopen van schulden, het opkopen van niet-kredietwaardige hypotheken en vooral hoe de handel daarin onderling het geld heen en weer schuift. De sector zorgt er heel secuur voor dat er nooit geld bij particulieren terechtkomt, ze blijven de koek onderling verdelen waardoor slechts af en toe een kruimeltje voor de kleine man overblijft. Gelukkig toont Moore ook dat dit mis kan gaan: de bankencrisis vernietigde vele carrieres, deed veel geld verdampen. Maar helaas moeten de oplossingen daarvoor doorgaans ook van de staat komen. Een staat die het vervolgens weer ten dele door het volk moet laten ophoesten. We're fucked. 

FIN - song :  Penguin Cafe Orchestra - Music for a found harmonium

Give me liberty - Kirill Mikhanovsky

Give me liberty op IMDb (6,7)
 Give me liberty op Moviemeter (3,33)

Geafficheerd als komedie, maar ik vond het eerder een wrange roadmovie. Schreeuwerig en druk, ik heb niet vaak de mondhoeken kunnen optrekken. 

Vic is een goedbedoelende jonge kerel die heel hard werkt om een bestaan op te bouwen maar duidelijk voorbestemd is een kleine krabbelaar te blijven. Een goed hart en de beste bedoelingen zijn blijkbaar lang niet genoeg om het te maken in Amerika. 

Vic is chauffeur van een gehandicaptenbusje, de hele dag is hij bezig om mensen uit hun stoel te krijgen om ze vervolgens met rolstoel en al op tijd op hun afspraken af te leveren. Vandaag blijkt alles te worden bepaald door de Russische gemeenschap die in zijn flat woont en die hem vragen zijn afkomst niet te verloochenen: een van hen is overleden en ze willen allemaal op tijd op de begrafenis zijn. Hun claim op Vic om hen te brengen doorkruist zijn werkopdrachten: er zijn zwaar gehandicapten die op tijd moeten worden weggebracht, continue knalt Vic's baas door de portofoon met de vraag waar hij blijft en dat hij dik in de problemen zit door zijn slechte levertijden. 

De sfeer in zijn busje en de dankbaarheid van de personen die hij vervoert, geven Vic het gevoel dat zijn baas op dit moment even minder belangrijk is dan het kortstondige geluk van deze zo ongelukkig getroffen mensen. 

Met : Chris Galust, Lauren "Lolo" Spencer, Maxim Stoyanov

FIN - song : Bon Iver - Holocene

Lucky - John Carroll Lynch

Lucky op IMDb (7,3)

Lucky op Moviemeter (3,52)
 

Lekker kleine film. Niet alleen in de zin van tijdsduur (85 minuten maar, hetgeen al een paar jaar een uitzondering is in filmland) , maar ook in verhalende zin. We blijven in de belevingswereld van één enkele persoon, die niet buiten zijn eigen kleine dorpje komt. 

Lucky is oud en krakkemikkig, maar probeert zich in vorm te houden door dagelijks zijn glaasje melk te drinken en zijn 5 yoga-oefeningen te doen bij het opstaan. Het oogt allemaal breekbaar, maar het gaat. Dat komt vooral door de nog immer scherpe geest, die Lucky lenig houdt met het invullen van kruiswoordpuzzles en het kijken naar quizshows. 
In zijn dagelijkse wandelingetje naar de coffee-diner zien we hem sjokken, maar hij is vastberaden ook vandaag weer een aantal vaste gasten en medewerkers van cynisch commentaar te zien. Vervolgens een klein rondje boodschappen (sigaretten en melk bij de vriendelijke Mexicaanse die de minimarket runt) en dan op naar de kroeg, waar hij met andere dropout-ouderen de stand van de wereld bespreekt. Lucky is filosofisch aangelegd maar is niet de vrolijkste, waardoor de discussies er altijd op scherp staan. Nou ja, bloody mary erbij en de orde van de dag lonkt alweer snel. Lucky denkt veel na over het einde: zijn eigen einde, maar ook het einde der tijden lonkt, wat hem betreft.

De film is een persoonlijkheidsfilm, alles draait om de mimiek en communicatie van Harry Dean Stanton, die met deze film een fraai slotakkoord tekende van zijn imposante oeuvre. 

Met: Harry Dean Stanton, David Lynch, Ron Livingston

  FIN - song: Michael Hurley - I stole the right to live

The Milagro Beanfield War- Robert Redford

The Milagro Beanfield War op IMDb
TV-filmpje op de Belg er nog achteraan. Deze zag ik al eerder, eind jaren 80, maar ik bleef nu toch wel enigszins geboeid kijken naar Robert Redford's sociale drama-verfilming.

Klein dorpje in het Amerikaanse zuidwesten wordt bedreigd door leegloop. Alles lijkt te keren als een projectontwikkelaar er een mega-recreatiepark met bungalows en golfterreinen gaat ontwikkelen. Het lijkt alsof dat de lokale economie kan redden. De burgemeester en de politie zijn al ingepalmd, er gaat gebouwd worden.
Men houdt echter geen rekening met het verzet van die ene kleine tuinder. Die is vastberaden om, na een afwijzing op een werkverzoek bij de bouwploegen, zijn eigen kleine stukje land gewoon weer te gaan omploegen voor een bewerkelijke bonenoogst.
U kunt het verhaal al een beetje voorspellen: de man ontvangt veel tegenwerking, maar krijgt langzamerhand bijval. Zal de David een poot aan de grond krijgen tegenover de bouwgoliath? Zal de bevolking kiezen voor het veilig economische van buiten of voor het vertrouwd overlevende van de autochtonen.

Als het niet zo'n sociale achtergrond had, was t bijna feelgood. Heel niet erg om weer eens te zien.