Playtime - Jacques Tati

Playtime op IMDb (7,8)
 Playtime op Moviemeter (3,68)

Playtime op Wikipedia 

Het is smullen voor filmliefhebbers de laatste zomers. Steeds meer klassiekers en gewaardeerde oude titels komen opnieuw in roulatie, na zorgvuldig te zijn gerestaureerd. Dat worden nooit kassuccessen, meestal trekken ze vooral mensen die meer film tot zich nemen dan alleen het huidige repertoire. Na afloop sprak ik er gisteren eentje (toevallig ook vaste deelnemer aan onze quizzen), we waren het erover eens dat films als deze "tegenwoordig niet meer gemaakt kunnen worden". Waarom dan niet? Nou, in het huidige tijdsgewricht kom je eigenlijk niet meer weg met een film zonder plot, met een film waar slapstick overwegend de gevoelstemperatuur bepaalt en waarbij personages eigenlijk amper uitgewerkt hoeven te worden. Deze film van meesterregisseur Jacques Tati is daar dan weer wél een ongelooflijk goed geslaagd voorbeeld van. Want vermakelijk is het, deze kijk op het Parijse modern leven in de jaren 60. Veel schuivende panelen, veel glazen deuren, veel bliepjes en piepjes, maar zeker ook veel humor.

Monsieur Hulot (Tati's vaste hoofdpersoon) heeft blijkbaar succesvol gesolliciteerd en komt voor de eerste keer het kantoor binnen. Maar nog vóór hij zijn nieuwe manager te spreken krijgt, is hij al hopeloos verdwaald in het pand. Het pand is vergeven van glazen ruimtes, cubicals, liften en trappen: vind daar nog maar eens iemand terug. Hulot verft zichzelf spreekwoordelijk in de hoek. 
Dat doet ie zo knap dat ie uiteindelijk buiten het pand belandt, waarbij hij zich plots te midden van een groep Amerikaanse toeristen aantreft. Met die groep eindigt hij in een kakelvers opgeleverd sterrenrestaurant, waar het personeel tussen de drogende verf de gasten bedient. Hulot draagt zijn steentje bij aan het verhogen van de sfeer.

Met; Jacques Tati, Barbara Dennek, 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Francis Lemarque - L'opera des jours heureux

Dr. Strangelove or how i learned to stop worrying and love the bomb- Stanley Kubrick

Dr. Strangelove op IMDb (8,3)
 Dr. Strangelove op Moviemeter (3,81)

Deze had ik al veel eerder willen herzien, maar het kwam er niet van. Desondanks wel in het vorige seizoen van onze filmquiz een scene nagespeeld uit deze film, dat was plezierig om te doen. En succesvol, opbeurende reacties kregen we vanuit de zaal. 
De film is inmiddels 60 jaar oud, maar staat nog immer met een torenhoge waardering op beide filmsites. Dat zegt iets. Ik lees op de wiki-pagina dat Kubrick niet de volgende thriller over de Koude Oorlog wilde maken, nee: het moest satirisch zijn. Welnu: daarin is hij volledig geslaagd.

Blijkbaar heeft hij iets te veel macht en mogelijkheden, die Amerikaanse generaal Jack D. Ripper (!!). Om "de communisten" een lesje te leren stuurt hij eigenhandig een bataljon aanvalsvliegtuigen op Rusland af. En niet zomaar vliegtuigen, nee: ze hebben kernwapens aan boord. De vliegtuigcrew begrijpt het ook niet: de aan hen doorgegeven codes wijzen toch écht op een aanval, klopt dat wel?

Terwijl de vliegtuigen koers zetten naar Russisch grondgebied wordt in allerijl de Amerikaanse president Merkin Muffley gealarmeerd die zijn adivseurs in een spoedzitting bijeen roept. Volgens Muffley moet de Russische ambassadeur daar ook bij zijn: in diens bijzijn pleegt Muffley een legendarisch telefoongesprek waarin hij aan zijn Oostblok-collega uitlegt dat zijn medewerkers een fout hebben gemaakt en dat er, tja, dat er dus bommen onderweg zijn. Geruststellend vertelt hij zijn collega dat het nog twee uur duurt voordat de vliegtuigen arriveren, dus misschien kan meneer ter plekke nog een en ander regelen?

Ondertussen overlegt Muffley koortsachtig met zijn staf: haviken naast duiven, men komt er niet uit. Gelukkig is ook de nucleair deskundige Dr. Strangelove aanwezig, die Muffley en de andere aanwezigen probeert te overtuigen van het geringe probleem dat die bommen zullen veroorzaken: over 100 jaar is al die fallout weg en kunnen we een nieuwe samenleving opstarten.

Met; Peter Sellers, George C. Scott, Sterling Hayden, Slim Pickens, Peter Bull, James Earl Jones

FIN - song : Vera Lynn - We'll meet again

Competentia Official (aka Official Competition) - Mariano Cohn & Gaston Duprat

Competentia Official op IMDb (7,0)
 Competentia Official op Moviemeter (3,06)

Veelbelovend affiche, potentieel lekker script ook maar het komt er allemaal iets te weinig uit naar voren, is mijn bescheiden mening. Iets te satirisch, iets te schmierend. Wel veel leuke Almodovar-achtige momenten, waardoor het geheel gelukkig net niet verzuipt. 

Steenrijke magnaat wil herinnerd worden. En liefst anders dan "hij had een hoop geld". Hij overweegt zijn stad een brug te schenken maar bedenkt plots een beter idee: hij koopt de filmrechten op een boek en wil onsterfelijkheid bereiken door de producent te worden van een spraakmakende film. 

Daartoe huurt hij de onconventionele Lola Cuevas in, een lesbisch-feministische regisseuse die elke keer weer alle regels overboord gooit om haar films spraakmakend te krijgen. In overleg met de magnaat huurt zij de twee grootste sterren van het moment in. Totaal tegenovergestelde persoonlijkheden zijn ze: de solide en strenge Ivan Torres en de flamboyante zelfoverschatter Felix Rivero. 

De heren moeten twee strijdende broers verbeelden, ze willen het elk op hun eigen manier doen maar krijgen daar de kans niet voor. Dit doordat Lola ze vrij frequent op het verkeerde been zet: ze ontregelt de acteurs continu om hun ego af te breken en zo het beste uit hun personage naar boven te halen. Dat heeft nogal wat gevolgen.

Met : Penelope Cruz, Antonio Banderas, Oscar Martinez, José Luis Gomez , Irena Escolar

FIN - song : Keith Jarrett - The rich and the poor

Killing Bono - Nick Hamm

Killing Bono op IMDb (6,3)

Killing Bono op Moviemeter (2,84)
 

Niet al te beste, maar desondanks best vermakelijke komedie over een jaloerse muzikant die de wereldvermaarde Paul Hewson, beter bekend als Bono Vox, iets wil aandoen. 

Daar ziet het aanvankelijk helemaal niet naar uit. De broertjes Neil en Ivan McCormick willen graag net als hun vriendjes van The Hype een bandje oprichten. Als de ambitieuze zanger Paul van the Hype aan Neil vraagt om zijn broer auditie bij the Hype te laten doen, knapt er iets in Neil die de vakkundigheid van Ivan voor zichzelf wil houden. Zonder zijn broer in te lichten gaat Neil verwoed door met het proberen een fatsoenlijk team om zich heen te formeren en daarmee de concurrentie aan te gaan met Paul die inmiddels zowel zijn eigen naam als die van de band heeft veranderd: Paul werd Bono, The Hype werd U2. 

Ze gaan als een speer, ze gaan de wereld rond. U2 dan he, Neil blijft maar leuren bij pluggers en platenmaatschappijen, het komt maar moeizaam van de grond. Net als er een en ander lijkt te lukken, wordt Ivan door een journalist op de hoogte gebracht van het arrogante gedrag van zijn broer. Hij voelt zich verraden en breekt met Neil. Die dit geschil vervolgens geheel op het conto van Bono schrijft en stappen onderneemt om de ultieme wraak te nemen op zijn succesvolle jeugdvriend. 

Met: Ben Barnes, Robert Sheehan, Krysten Ritter, Martin McCann

FIN - song :Ed Kowalczyk- The great beyond

Don't look up - Adam McKay

 Don't look up op IMDb (7,3)

Don't look up op Moviemeter (3,27)

Late to the party, maar gisteren zagen wij dan eindelijk ook deze film. Het gebeurt niet vaak meer dat een film, een streamingfilm zelfs, nog zoveel controverse oproept als deze. Dat is dus al het eerste punt dat de makers binnenhalen: ze hebben het voor elkaar gekregen dat de film een onderwerp is, dat het er toe doet wat je hiervan vindt, dat er voor- en tegenstanders zijn. Dat verdient waardering, want dan heb je dus in alle gevallen een goed product gemaakt, dat er een mening over gevormd kan worden. 

Als filmliefhebber zit ik in het pro-kamp: je wordt bij de hand genomen in iets wat een ver-van-je-bed-show lijkt maar wordt al spoedig meegezogen in een allesverslindend meningencircus. Het is satire, dat vooropgesteld, maar wel satire van de briljantere soort. Al vrij snel zit je als kijker op het punt dat je zelf ook keuzes moet maken: zit je aan de kritische wetenschappelijke kant of zit je aan de gemakzuchtige liberale en misschien wel consumptieve kant? Het is niet moeilijk om metaforen te zien in de film die in ons dagelijks pandemisch leven aan de lopende band gebeuren. Knap , zeg ik. 

In het kort: astronomie-student Kate Dibiasky ontdekt in haar telescoop-speurtochten door het heelal dat er een komeet in een baan richting aarde zweeft. Eentje die door zijn omvang een dermate impact zal hebben dat inslag op aarde het einde van alle leven zal betekenen, een verwoesting gelijk aan die van het dinosauriër-tijdperk destijds. Ze waarschuwt haar professor, Dr. Randall Mindy, die onmiddelijk de ernst van het verhaal in ziet. Ze contacten NASA en maken al snel een afspraak bij de Amerikaanse president. Deze lijkt meer bezig met de aanstaande midterm-elections en ziet de ernst van de situatie nauwelijks in. Mindy probeert het probleem toch onder de aandacht van de mensen te krijgen door op te treden in een dagelijkse nieuwsshow, maar ook daar blijkt men niet te zitten wachten op de ernst van de boodschap. "Doe effe een beetje positief joh, onze kijkers willen dit allemaal niet horen". De macht ligt duidelijk niet meer bij de wetenschap,  media en techbedrijven beïnvloeden mens en politiek vele malen sterker. 

Dibiasky heeft berekend dat er ongeveer zes maanden zitten tussen de ontdekking van de komeet en de inslag, een periode die lang genoeg is om alle tekortkomingen van de westerse maatschappij naar voren te brengen. Het is vragen om chaos, want besef, ach, dat komt altijd te laat. 

Met : Jennifer Lawrence, Leonardo di Caprio, Meryl Streep, Cate Blanchett, Mark Rylance

FIN - song : Bon Iver - Second nature

Jojo Rabbit - Taika Waititi

 

Herzien , mijn vrouw had m nog niet gezien en gisteren was dé avond om ons aan deze sarcastisch-humoristische film over te geven. Vond m zelfs nog beter dan de eerste keer, vooral de eindscene kwam dit keer hard binnen. 
Jojo Rabbit op Moviemeter (3,45)

Mijn recensie van destijds vind je hier : Jojo Rabbit recensie

Omdat ik toen nog niet met mijn "FIN SONG" projectje bezig was, kon ik nu pas deze prachtige aanvulling noteren: 

 FIN - song : David Bowie - Helden (German Version)

The National Health- Jack Gold

The National Health op IMDb (5,9)
 The National Health op Moviemeter

In ons land zouden veel mensen er iets voor over hebben als we iets soortgelijks kregen, maar in Engeland was men begin jaren 70 niet heel erg te spreken over de introductie van The National Health Service. Een overheidsprogramma met regelgeving over zowel verstrekken als financieren van zorg, in al zijn geledingen. Wij hadden destijds het ziekenfonds, dat is enigszins vergelijkbaar. Maar Engeland is altijd al iets gevoeliger geweest voor klassenverschillen, dus was weerstand vanuit het volk te verwachten. 

De film is een scherts, een kritische satire op de zorgverlening destijds. Ook toen al onderbezetting bij het personeel, ook toen al verschillen in vergoeding en daarmee in behandeling. Ook toen al een bepaalde desinteresse in de lagere klasse. Ook toen al een ziekenhuisdirectie die meer werk maakt van de investeerders dan van de patiënten. 
Opgedeeld in twee verschillende verhaallijnen ( 1 op zaal, 1als een soort doktersroman-serie) is de film nu sterk gedateerd. En blijkbaar ook weer niet. 

Met : Lynn Redgrave, Colin Blakely, Jim Dale, Bob Hoskins

Borat Subsequent Moviefilm: Delivery of Prodigious Bribe to American Regime for Make Benefit Once Glorious Nation of Kazakhstan- Jason Wollner

 Borat Subsequent Moviefilm op IMDb (6,7)

Het moest er dan toch een keer van komen. Een van de streamingaanbieders vermeldde hem al een tijdje als hun meest bekeken film, dus wij gisteren praatten over "simpel vermaak" kwam deze dan toch een keertje uit de bus. Vooral omdat we op een of andere manier toch wel bewondering hebben voor Sacha Baron Cohen, niet altijd in zijn humor maar wel in zijn uitgesprokenheid en zijn lef om andere invalshoeken te kiezen dan de meeste mensen. Humor gaat altijd ten koste van iemand of van een groep, dat moet je vooraf beseffen als je aan films of programma's van SBC begint. 

Ook in deze film , gebracht vanuit het Kazakstaanse typetje Borat, zitten pijnlijk veel platte grappen en iets te simpele keuzes. Maar net zo goed zitten er momenten in dat je de afwijkende kijk van Baron Cohen waardeert en waar je zelfs zeer smakelijk om moet lachen. Mijn vrouw heeft zo mogelijk een nog hogere morele standaard dan ik, maar ook zij schaterde het uit toen Borat verkleed als KKK'er een Republikeinse conventie betrad, om zich in een adem door om te kleden naar een Donald Trump die zijn assistent Mike Pence een vrouw komt aanbieden. In zijn wereld kan dit allemaal en echt, ik heb me er goed mee vermaakt. De verhaallijn is flinterdun, maar die vormt dan ook niet het doel van SBC: die wil louter ontregelen en - waar mogelijk - ontmaskeren. De oud-New York burgemeester Giuliani zal met pijnlijke gevoelens terugkijken op zijn aanwezigheid in deze film, zoveel is zeker. 

Het verhaal: na zijn vorige film is Borat in Kazachstan gevangen gezet en tot dwangarbeid veroordeeld. Plots volgt zijn vrijlating omdat de president kansen ziet nu er in het Amerika ná Obama plots nieuwe kansen zijn om zijn foute regime in het gevlei te brengen van het Witte Huis. Borat krijgt de opdracht de bekendste televisieheld van het land, Johnny the Monkey, aan te bieden aan de Amerikaanse vice-president. Er gaat iets mis tijdens de reis en tot Borats verbazing komt er een heel andere aap uit de mouw( nou ja, uit de kist): plots staat zijn dochter voor zijn neus. Borat ziet nieuwe kansen: hij kan zijn dochter weggeven aan het Amerikaanse presidium en daarmee de glorie en eer van zijn land redden. 

Daartoe moet zijn dochter opgekalefaterd worden, een make-over van verslond zwervertje tot een blonde vamp. Dat vergt een lange reis langs etiquette-coaches, schoonheidsspecialisten en designers, maar ook langs een debutantenbal, ProudBoys-achtige Trump-stemmers en zelfs de Republikeinse conventie. Er gebeurt van alles. Niet alles even leuk, maar zeker genoeg leuke momenten die tot een uiteindelijk verrassende motivatie van deze hele trip leiden. 

Met : Sacha Baron Cohen, Maria Bakalova, Dani Popescu

Greed - Michael Winterbottom

Greed op IMDb (5,7)
 

Spoiler alert : als je niet goed tegen de grappen en grollen van Steve Coogan kunt, moet je deze film niet gaan kijken. Hij is zeer aanwezig in deze film en bepaalt voor een groot deel het satirische deel van deze film. 
Coogan speelt Richard "Rich" McCreadie, een succesvolle zakenman die zijn fortuin vergaarde door spijkerhard te onderhandelen en er niet voor schroomde om in Azië mensen tegen schandalige hongerloontjes keihard te laten werken om de kleding te maken die hij in Engeland weer tegen bodemprijzen kan verkopen. Als zijn bedrijven eenmaal goed lopen, melkt hij ze uit en roomt de inkomsten af ten gunste van zijn vrpuw, zijn gezin en zijn leefomstandigheden. Dat dit niet door iederen geaccepteerd wordt, bewijst de rechtszaak die tegen hem is aangespannen wegens verduistering en financieel wanbeheer. 

Maar dat alles is voor McCreadie maar bijzaak: voor nu is hij bezig met de voorbereidingen van zijn 60e verjaardag. Het moet grootser dan groots: de wereld en de media en die vermaledijde rechters zullen allemaal op hun neus kijken als ze zien wat hij voor elkaar krijgt. Megalomaan, zegt u?


Klopt aan alle kanten: McCreadie huurt een hotel inclusief strand af op een Grieks eiland, laat er een grote arena bouwen waar heuse leeuwen een beetje moeten spelen met nep-gladiatoren. Die voorstelling moet onderdeel zijn van het feestje waar alleen de grootste gasten zullen komen: er is flink budget beschikbaar om de Elton Johns en de Shakira's en de Leonardo di Caprio's uit te nodigen. Maar slechts heel weinigen happen, omdat de rechtszaak nu eenmaal geen goed heeft gedaan aan de reputatie van Richie Greed, zoals hij in een niet aflatende reeks bijnamen ook al is genoemd. De dag van het feest nadert terwijl de voorbereidingen stroef blijven verlopen. 

De film is op sommige vlakken flauw en flinterdun, maar daarnaast zit er wel degelijk een sociaal-kritische component in: een sneer naar de mensen die al die spotgoedkoop gemaakte kleding kopen terwijl ze weten welke onderdrukkingen daaraan vooraf gingen. En een sneer naar de zakenwereld die in zijn egoïstische zelfverrijking blijft volharden en daarbij vele regels aan de laars lapt. Want ja, het blijft wel een Winterbottom-film. 

Met : Steve Coogan, David Mitchell, Dinita Gohil, Asa Butterfield, Isla Fischer

Jojo Rabbit - Taika Waititi

Jojo Rabbit op IMDb (8,1)
Kan humor eigenlijk fout zijn? Natuurlijk wel. Ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die zich enorm aan deze film zullen storen. Ik daarentegen, ik heb me zeer goed vermaakt. Hardop gelachen, dat vooral. Voor mij geldt : zolang aan alle kanten te zien is dat het satirisch is, kun je wat mij betreft ver gaan. Oordeel zelf, vanaf volgende week gaat deze film in roulatie.

Joseph (aka Jojo) is een nazi-in-opleiding. Het jonge knulletje wil graag in het grote leger treden voor de goede zaak, maar moet zich vooralsnog tevreden stellen met een soort padvinderskampen. Jojo heeft een imaginary friend en dat is niet de minste: Adolf Hitler zelf verschijnt met enige regelmaat in Jojo's slaapkamer om het jongetje bij te spijkeren en te motiveren een goede en oprechte nazi te worden.
Jojo heeft het zwaar op het kamp en gaat een beetje over zijn eigen grenzen heen om zich te bewijzen tegenover de stoere kapitein Klenzendorf. Hij krijgt een ongeluk met een handgranaat, raakt verwond en moet het kamp verlaten. De goede zorgen van moeder helpen hem weer op de been, voorzichtig durft hij weer aan kleine klusjes voor kapitein Klenzendorf te denken. Op de vele momenten dat hij thuis is, hoort hij bijzondere geluiden in huis. Hij doet een bijzondere ontdekking: ze blijken een onderduiker te hebben, een meisje van de leeftijd van Jojo's overleden zusje. Het meisje is binnengesmokkeld door zijn moeder, Jojo begint zich af te vragen of zij wel een oprechte nazi is. Hij onderwerpt het meisje aan kruisverhoren en leert gaandeweg heel veel over "de joden".

Absurd nietwaar? Dat is dan ook het treffende beeld van deze film. Wes Anderson meets oorlogsfilm, zoiets. Ik vond het lekker.

Met : Roman Griffin Davis, Thomasin McKenzie, Scarlett Johansson, Sam Rockwell, Taika Waititi

Billy - Theo Maassen

Billy op IMDb (6,4)
Hoewel niet van vlees en bloed is Billy toch de hoofdpersoon van deze film. Billy is een pop. Een handpop. Een buikspreekpop. Zijn "baasje" Gerard boekt er grote successen mee: hijzelf als de sullige Joris Goedbloed die hij ook in werkelijkheid is, Billy als de sarcastische, negatieve en botte criticus. Zalen lopen vol, boekingen af en aan, de wereld aan zijn voeten.
Maar er knaagt iets: Gerard raakt geen moment los van Billy en wordt zelf helemaal niet gezien, door niemand. Als de mooie Belinda contact met hem zoekt, veert hij op maar opnieuw blijkt dit niet om hem maar om Billy te gaan. De dame raakt opgewonden door de pop, niet door de mens erachter.
Gerard takelt af, raakt verstrikt in zijn gevoelens. Met hulp van de lieve buurvrouw neemt hij een doortastend besluit: Billy gaat weg, in de kluis, het wordt tijd voor persoonlijke ontwikkeling. Hij legt zijn eigen liedjes voor aan de manager, die verschrikt zijn goudmijntje ziet wegvallen. Inderdaad zijn de publieke reacties op de nieuwe Gerard heel slecht, hij wordt weggehoond. De roep om Billy blijft. En wordt sterker. De vraag is of Gerard capituleert. En zoja: hoe?

Met : Bruno van den Broecke , Christine de Boer, Ellen Parren, Ruben van der Meer

The Joneses - Derrick Borte

The Joneses op IMDb
Onderdeel van de totale chill in de weekends is ook dat je, met dochters op de bank, in een familiefilm beland. Zolang we vermijden om voor de voicedanceskatespringcontests te gaan zitten, vind je me aan hun zijde. Ik prefereer een slappe film boven een slecht of destructief tv-programma.

Deze dus, een Trumanshow- achtige insteek van een door een marketingbedrijf opgezette nepfamilie in een chique wijk. Men is geen familie van elkaar, men is slechts topverkoper en aanjager van koopgedrag bij de hen omgevende doelgroepen. In die zin is het best actuele maatschappij-satire.
Vader bijvoorbeeld, die golft en rijdt dure auto's. Moeder doet alle pedi- en manicures en gebruikt daarbij natuurlijk producten die de buurvrouwen jaloers maken. Dochterlief is college girl en heeft de nieuwste make-up en parfum, die in de lockertjes van het schoolgebouw gretig verhandeld worden. Zoonlief tenslotte is skaterboy, sportief en propageert alle randproducten die daarbij nodig zijn.

Het werkt, de wijk waarin ze komen te wonen slaat aan het kopen en dus: "de cijfers zijn goed". Dat maakt het nepgezin geslaagd qua samenstelling. U snapt, dat kan niet de film lang zo duren.
Vader begint toch iets te voelen voor de vrouw die hij voor de schijn getrouwd is, dochterlief kan de hormonen niet in bedwang houden en probeert het eerst bij vader , maar later bij andere mannen in de buurt.
Zoonlief papt aan met meisjes in de buurt maar hapt niet toe. Daar heeft hij een reden voor, zo blijkt later.

Aldus is de film geslaagd als pastiche, als lichte satire. Niet bijzonder, maar voor een bankhang-zaterdag best fijn te doen.