Calle Malaga - Maryam Touzani

 

Calle Malaga op IMDb (7,1)
 Calle Malaga op Moviemeter (3,62)
Calle Malaga op Wikipedia

Wanneer ik lees dat er een nieuwe film van Maryam Touzani te zien is, is dat voor mij reden om deze snel te gaan zien. Haar "Adam" vond ik al fijn, maar haar vorige film "The Blue Caftan" was fenomenaal. Een vakwerk-regisseur met een voorkeur voor lichtinval in donkere beelden én een voorkeur voor diep-menselijke verhalen. Mensen van alledag, in hun dagelijkse struggle om te overleven. Haar pittige onderwerpkeuze verhindert haar niet elke film een bepaalde lichtheid mee te geven, ook in "Calle Malaga" weer. Met enige souplesse zou je dit zelfs een feelgoodfilm kunnen noemen. Petje af voor de ongenaakbare hoofdrolspeelster Carmen Maura, een ooit door de ravissante regisseur Pedro Almodovar naar voren gebrachte Spaanse topactrice. Haar personage krijgt een schitterende diepte in deze Marokkaans-Spaanse pelicula.

Ze voelt al snel dat er iets achter moet zitten: haar dochter laat zelden iets van zich horen dus is Maria Angeles op haar hoede. Terecht, zo blijkt: het gaat niet goed met haar net gescheiden dochter. Haar leven in Madrid is duur, ze krijgt het als alleenstaande moeder maar moeilijk rond. Dus heeft ze besloten het huis in Tanger te verkopen. Ze heeft die mogelijkheid omdat haar 20 jaar geleden overleden vader de woning al op naam van zijn dochter liet zetten, daarbij de gevoelens van zijn vrouw volledig passerend. Dochter Clara ziet het probleem niet: in de Tanger-enclave is zelfs een bejaardenhuis voor oorspronkelijk Spaanse ouderen. Maria Angeles zou daar een plek kunnen krijgen, maar we zien duidelijk dat haar way of life het Marokkaanse gevoel omarmd heeft. Ze houdt van de stad, ze houdt van de marktkooplui en ze zwerft dagelijks haar rondje. Nog lang geen tijd om opgeborgen te zitten in een verzorgingshuis vol met bevoogdende regels. Ze rebelleert.

"Clara bekijkt het maar" denkt ze, ze gaat lekker terug naar haar woning. Zolang die niet verkocht is, zal ze van haar herinneringen genieten, daarna ziet ze wel. Stukje bij beetje koopt ze haar oude meubeltjes terug van de antiquair die met de dag meer sympathie voor deze charmante oma weet op te brengen. Maria Angeles hervindt haar levenslust, ze vindt zelfs een manier om ook financieel te overleven in haar de facto gekraakte woning. De dreiging van verkoop is er nog steeds maar wie dan leeft, wie dan zorgt..

NB: Schitterend zijn de scenes waarbij onze hoofdrolspeelster haar oude vriendin Jozefa bezoekt. Zij is een kloosterzuster die een zwijggelofte heeft afgelegd. Ze kan daardoor niets anders doen dan Maria Angeles' ontboezemingen knikkend en transpirerend aanhoren. Onvergetelijk beeld.

Met; Carmen Maura, Marta Etura, Ahmed Boulane, Maria Alfonsa Rosso.

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Freya Arde - Love

Remarkably Bright Creatures - Olivia Newman

Remarkably Bright Creatures op IMDb (7,8)
 Remarkably Bright Creatures op Moviemeter (3,66)

Remarkably Bright Creatures op WIkipedia

Hoewel alle seinen op rood stonden om een film als deze te gaan bekijken, was mijn filmhonger te groot. Toch gedaan. Een dier in de voice-over hoofdrol? Een stuntelend oudje die bergen gaat verzetten? Het lijkt allemaal tamelijk onwaarschijnlijk. En dat is het ook. Maar toch, maar toch: het weerzien met de ooit glorieuze Sally Field was het al waard. De dame was al zo lang afwezig in filmland dat een zoekopdracht op mijn blog NUL opleverde: ik heb de laatste 15 jaar dus geen film met haar gezien, terwijl ik er toch op zeker wel een aantal van haar op mijn kijklijst heb staan. Ze is terug en ze is aandoenlijk terug: deze boekverfilming speelde haar weer even terug in de kijker. Geen hoogvlieger, deze film maar ach, wel een aandoenlijk verhaal.

Field speelt Tova, een oude mensenschuwe vrouw die als schoonmaakster in een zeeaquarium werkt. Als iedereen weg is, als de schoolklassen en de schreeuwers het park verlaten hebben, komt zij met haar emmertje sop en haar doeken om de dieren van propere waterbakken te voorzien. Ze praat honderduit met ze, vooral de oude octopus Marcellus krijgt haar volle aandacht: ze vertelt hem stukje bij beetje haar dramatische levensverhaal, ze vertelt over haar gemis.

In het dorpje arriveert een landloper, een slordige muzikant die strandt met zijn camperauto. Om de reparatie te betalen, moet hij aan het werk. U raadt al waar! De twee zijn elkaars tegenpolen: de preciese Tova en de slordige Cameron moeten samen een klus klaren. En meer: naast de verschillen blijken ze ook raakvlakken te hebben. Raakvlakken die de twee veel dichter bij elkaar brengen dan vooraf gewenst. 

Met: Sally Field, Lewis Pullmann, Colm Meaney, Joan Chen 

FIN - song : Radiohead- I can't

Astolfo (aka Never too late for love)- Gianni di Greogorio

Astolfo op IMDb (6,3)

Astolfo op Moviemeter (2,56)

Astolfo op Wikipedia

Deze heeft vrij lang gedraaid in ons filmtheater, maar op een of andere manier koos ik steeds voor andere titels. Toen ie dan ook op een van mijn filmzenders voorbij kwam, klikte ik snel op opnemen. ik houd sowieso wel van Italiaanse films (aantrekkelijke landschappen, interessante taal) en wist dus dat ik me bij feelgood van deze categorie geen buil zou vallen. 

Het begint echter allemaal wel wat problematisch: Astolfo, een professor-in-ruste, krijgt van zijn hospita te horen dat zij zijn woonruimte nodig heeft voor de gezinsuitbreiding die haar familie treft. Astolfo moet zo goed als halsoverkop vertrekken. Gelukkig heeft hij een alternatief: voordat hij naar Rome vertrok, woonde hij in een enorm groot pand dat ooit door de Pauselijke Alliantie aan zijn familie was geschonken. Hij is er decennialang niet meer geweest maar het buitenhuis zou nu zomaar zijn domicilie kunnen worden. Maar dat gaat zomaar niet.
Bij aankomst in het dorp wordt Astolfo al met scheve ogen bekeken. Vanuit de aanpalende pastorie (oorspronkelijk ook onderdeel van zijn panden) gluurt men angstig door de gordijnen, bang om langzaam ingepalmde woon- en leefruimte weer te verliezen. In het pand wacht hem nog een verrassing: er doolt een man rond die het pand acht jaar geleden kraakte omdat hij dakloos dreigde te worden. Astolfo raakt niet in paniek, sterker nog: hij gaat samen met deze man én met de pastoor richting woningverbetering: ze leggen stroom aan, de keuken wordt bruikbaar gemaakt en er is zelfs plek voor een derde bewoner die voor de mannen gaat koken. Het lijkt vredig allemaal, maar Astolfo wordt door de notabelen van het dorp steeds met argwaan behandeld; zijn oude eigendomspapieren zouden wel eens hun plannen kunnen doorkruisen. Het lijkt hem allemaal niet te deren want zijn focus ligt elders: hij heeft zijn zinnen gezet op een warm contact met de mooie dame Stefania. Hij wil daten, hij wil gezelschap zijn én geven. Niets gaat zonder slag of stoot.

met: Gianni de Gregoria, Stefania Sandrelli, Alphonso Santagao

FIN - song : Mattia Carratello & Stefano Ratchev - Amare Sognare Forse Russare

Poms- Zara Hayes

Poms op IMDb (6,1)
 Poms op Moviemeter (2,93)

Of er al een woord voor is, weet ik niet maar het is zo ongeveer wel een genre op zich geworden: de film waarbij een groepje minder kansrijken samen gaan repeteren om deel te nemen aan een contest waarvan ze normaal als deelnemers geweerd zouden worden. De moedertitels van dit genre zijn natuurlijk het heerlijke "Brassed off" en vooral "The Full Monty"maar ook titels als "Calendar Girls", "Pride" en "Le Grand Bain' vertellen min of meer hetzelfde verhaal. Altijd is er een afgewezene die denkt degenen die het strenge oordeel vellen wel een poepie te laten ruiken. Groepje gelijkgestemden verzamelen, oefenen en hup: op naar de finale! Altijd een hoog feelgoodgehalte, maar ook altijd een licht-serieuze ondertoon: ontneem mensen niet hun dromen want dan kan het link worden. 

In het geval van "Poms" is dat de oude Martha. Vanwege de diagnose van een terminale ziekte verkoopt ze haar ganse inboedel en haar huis en schrijft zich in voor een woning in een zonovergoten bejaardenoord. Nou ja oord: de complete stad is industrieel ingericht op het welzijn van de bejaarde. Alle voorzieningen zijn er: goede en warme huizen, tuintjes, binnen- en buitenzwembaden en vooral veel recreatie. Martha denkt er rustig haar levenseinde te verwelkomen: ze gaat niet meer beginnen aan chemotherapie, het lijkt haar wel wat om in alle rust naar haar levenseinde toe te werken. Ze komt bedrogen uit. De eerste de beste dag staat er al een buurvrouw in haar woonkamer die Martha uitnodigt voor alle diverse clubjes waar zij lid van is. Er zijn er zoveel dat er altijd wel een voor jou tussen zit. En is die er niet, dan kun je er altijd zelf een oprichten.

Veel spullen heeft Martha niet meegenomen, eigenlijk alleen een doos met haar cheerleaderpakje van vroeger, omdat het haar zo aan haar ook al jong overleden moeder doet denken. U voelt hem al aan komen: buurvrouw pookt Martha op tot activiteit, die start een cheerleaderclub die natuurlijk alleen uit oude stramme dames kan bestaan maar toch gaat trainen en zelfs de competitie aangaat met jongere vergelijkbare teams. Dat lukt natuurlijk nooit. Of eh...

Met: Diane Keaton , Jacki Weaver, Pam Grier, Celia Weston, Rhea Perlman, Alisha Boe, Charlie Tahan

FIN - song : Pharmacy- Peanut butter jelly

Neem me mee - Will Koopman

Neem me mee op IMDb (7,1)
 Neem me mee op Moviemeter (3,64)

Vooraf werd het in de zaal al "De avond van de onschuldige film" genoemd. Er viel weinig schokkends te verwachten, ten hoogste een romkom met een feelgood-touch. Dat kwam aardig uit. Een film waar je niet kwaad op kunt worden, die hier en daar zijn leuke momenten kent en die verder keurig langs de lijnen van de formule loopt. Prima te doen. 

We belanden direct in de wereld van de ouderen. De beverige Joep krijgt aan de ontbijttafel keurig zijn dosis medicatie uitgereikt van zijn vrouw Nienke, de kranige Mabel verhuist vanuit haar villa naar een flatje en bladert daar door haar plakboek met exen, de chronisch chagrijnige Florri wordt door haar kinderen op vakantie gestuurd en we aanschouwen het pijnlijke leven van Susanne, die wordt gekleineerd en bedrogen door haar nare man. Allen zijn in het bezit van een folder van "Neem me mee" , een net startende reisorganisatie van de onervaren Thijs. Thijs heeft om zijn relatie te redden een busje aangeschaft waarmee hij een onderneming wil opzetten, waardoor hij - tevergeefs- zijn vriendin hoopt te imponeren. 

U begrijpt: we gaan en route naar Frankrijk met een bus vol ouderen en alle problemen van dien. Ziekte, eenzaamheid, depressie, relatieproblemen etcetera. En drank, veel drank. Op een wonderlijke manier past dit mozaïek steeds beter in elkaar:  de zes ouderen wennen aan hun gezelschap en er ontstaan zelfs dusdanige vriendschappen dat veel van de problemen daarmee bespreekbaar of zelfs verholpen worden. De vriendschap gaat diep en lijkt een langdurige te worden.

Met: Olga Zuiderhoek, Kees Hulst, Minne Koole, Jeroen Krabbé, Renée Soutendijk, Helen Kamperveen, Geert de Jong

FIN - song :Andre van Duin - Neem me mee

Gezien in : Cinema Oostereiland

El buen Patron (aka The Good Boss)- Fernando Leon de Aranoa

El buen patron op IMDb (7,1)
 El buen Patron op Moviemeter (3,34)

Opvallend lichtvoetige film voor Javier Bardem, doorgaans zie ik die in wat zwaardere rollen zijn werk doen. Maar goed, hij kan dit ook. In deze tamelijk niemendallige film weet hij in ieder geval te zorgen voor enig niveau, want de rest van het verhaal is iets te karikaturaal. 

Basculas Blanco. Daar draait alles om in het leven van Julio Blanco: het familiebedrijf in (alle soorten) weegschalen staat nu al enige onder zijn leiding, het is zijn levenswerk. En blijkbaar trekt hij niet voor niets zo hard aan de touwtjes: de firma wordt genomineerd voor een prestigieuze regionale prijs. Er zijn nog twee andere genomineerden, alle firma's gaan de komende tijd bezoek krijgen van "de commissie".

An sich niets aan de hand, Blanco weet zijn medewerkers op charmante wijze te enthousiasmeren. Maar er komen barstjes. Barstjes die hij helemaal niet kan gebruiken tijdens deze periode. Zijn voorman raakt in relationele problemen en stapelt daardoor fout op fout. Een van zijn medewerkers heeft een zoon met gedragsproblemen waardoor Blanco voor hem in de bres moet springen. Een ontslagen medewerker pikt de afgesproken regeling niet en gaat bivakkeren voor de fabrieksingang om zijn ontslag ongedaan te krijgen. Hier bovenop ligt nog de komst van een nieuwe stageaire, een jonge en voor Blanco iets te mooie vrouw die op een heel andere manier om de aandacht van de directeur vraagt. 

Blanco moet alle zeilen bij zetten om deze problemen de kop in te drukken: hij is relatietherapeut voor anderen, maar vergeet daarbij zichzelf in de hand te houden. De datum van de komst van de commissie nadert terwijl de problemen verder pieken.

Met: Javier Bardem, Manolo Solo, Almenuda Amor, Tarik Rmili

FIN - song : Rafaniello - 99 Posse

Alice et le maire (aka Alice and the mayor) - Nicolas Pariser

Alice et le maire op IMDb (6,4)
 Alice et le maire op Moviemeter (2,70)

Een op het oog strikt zakelijke film, maar gaandeweg krijgt de bespiegelende kant de overhand, waarmee het alsnog redelijk als feelgood de finish haalt. Geen hoogvlieger, maar best goed te doen. 

Ze laat er een goede baan in het buitenland voor schieten, onze Alice, als ze naar het gemeentehuis van Lyon trekt om daar voor de burgemeester te gaan werken. Maar het pakt toch heel anders uit dan ze dacht: ze wordt geen P.A., ze wordt geen scriptschrijver, nee: ze moet ideeën gaan aanbrengen. En dan geen conceptuele campagne-ideeën maar ideologische plannen om de leeggelopen burgemeester weer op gang te krijgen. 

Deze is na zoveel jaren vergaderen en ambtelijke molens dermate lamgeslagen dat hij futloos en depressief raakt. Alice moet hem anders leren kijken naar de gang én naar de waan van de dag. Dat pakt ze voortvarend op: soms tegen het zere been van collega's, soms tegen die van dure consultants en fronsende politici, maar de burgemeester vaart er goed op. Hij krijgt weer levenslust, is weer een beter mens voor zijn burgers. En dat allemaal door de frisse blik van een amateurfilosofe.

Met: Anaïs Demoustier, Fabrice Luchini, Nora Hamzawi

FIN - song : Charles Marie Widor- Organ Symphony no 6 in G Minor

Book Club: The Next Chapter - Bill Holderman

Book Club- The Next Chapter op IMDb (5,6)
 Book Club- The Next Chapter op Moviemeter (2,26)

Tuurlijk, je kunt er niet echt kwaad op worden (want ik gun iedereen haar pleziertje) maar echt: sommige films hoeven niet gemaakt te worden. Je hoeft niet per se een vervolg te maken op een redelijk succesvolle film. En al helemaal niet als je geen enkel origineel idee hebt wat je dan in dat script moet stoppen. Formulewerk maar dan om 30 seconden voor 12 ingeleverd. Hun tekst oplepelende actrices (die toch echt elk hun eigen staat van dienst hebben), compleet voorspelbaar script en dan ook nog eens een bij vlagen slechte Photoshop-montage. Feelgood zoals het niet bedoeld is. 

De vier dames (al vijftig jaar met elkaar bevriend) worden opgeschrikt door het nieuws dat Vivian een nieuwe lover heeft binnengehengeld. Ze heeft zelfs trouwplannen. Het speelse voorstel van de anderen om dat in het buitenland te vieren en dan eindelijk die langverwachte reis naar Italië te maken, valt weliswaar in goede aarde maar Vivian acht he tniet opportuun om haar aanstaande partner niet mee te nemen op een eerste reisje. Vriendlief vindt het allemaal best, de dames kwebbelen wat maar ook u vermoedt het al: ze gaan dus wél. Rome, Venetië , Toscane. 

Nou nou, wat een avonturen beleven de dames toch onderweg: opmerkingen van jongemannen, koffers gestolen, contact met de politie, oude liefdes tegenkomen en een lekke band. Een lekke band! Maar goed, het gaat uiteindelijk toch richting trouwceremonie, want die schalkse meisjes hebben stiekem geregeld dat de nieuwe partner van Vivian gewoon naar Italië komt! En nog meer. Hihi!

Met: Diane Keaton, Jane Fonda, Mary Steenburgen, Candice Bergen, Don Johnson, Andy Garcia, Craig T. Nelson, Giancarlo Giannini

FIN - song : Bette Midler - Mambo Italiano

Champions - Bobby Farrelly

Champions op IMDb (6,8)
 Champions op Moviemeter (2,92)

Werkelijk alle clichés komen te voorschijn in deze film, maar toch he: we hebben ons uitstekend vermaakt met deze goedbedoelende film. Hoofdrolspeler Woody Harrelson had er overduidelijk zin in: hij produceerde en speelde niet alleen, ook komt hij in de aftiteling nog een keer verrassend naar voren. Prima uurtjes vermaak derhalve.

Markus Markovich is een ambitieuze NBA-basketbalcach. Wellicht een beetje té ambitieus want wanneer de hoofdcoach opnieuw niet naar zijn adviezen luistert, slaat hij door en duwt - in het zicht van alle tv-camera's - de man omver. Ontslag! Maar dat is nog niet het einde van alle ellende: Markus bedrinkt zich hierna in de kroeg en stapt - stomstomstom- daarna in de auto. Ongeluk! Taakstraf!

Juist die taakstraf blijkt de wending te zijn die Markus' leven gaat veranderen. Hij moet 90 dagen lang een basketbalteam gaan trainen dat volledig bestaat uit verstandelijk gehandicapte spelers. Dat is best een straf voor de man die zichzelf geschikt acht voor het allerhoogste ambt in zijn sport en die nu een groep onkundige maar superlieve jongemannen de basisbeginselen -en technieken moet bijbrengen. 

U weet zelf vast wel welke sportieve kant dit op gaat, het is fijn om de karakterontwikkeling van de spelers te zien. En voor Markus is het fijn dat de zus van een van zijn pupillen best een interessante vrouw is.

Met : Woody Harrelson, Kaitlin Olson, Ernie Hudson, Kevin Iannucci

FIN - song : Chumbawamba -Tubthumping

Mona Lisa Smile - Mike Newell

Mona Lisa Smile op IMDb (6,5)
 Mona Lisa Smile op Moviemeter (2,80)

Er stond toch echt in de drive dat ik "Bright Star"op had genomen, maar bij het aanklikken kwam toch echt deze titel naar voren. Geeft niks, een feelgoodfilm kan ik op zijn tijd best waarderen en dat kwam dus goed uit in deze stormachtige tijd. Hoewel ik niet per se overtuigd ben van de acteerkwaliteiten van Julia Roberts is het wel een gegeven dat ze een film kan optillen met haar charmante aanwezigheid, dat lukt haar ook hier. En de film is ook al weer zo oud dat we in de bijrollen veel latere geslaagde acteurs herkennen.

Docente kunstgeschiedenis Katherine Watson heeft er zin in: ze heeft een post verworven op het prestigieuze Wellesley-college. Haar eerste les blijkt echter een deceptie: waar zij de leerlingen wil aanzetten tot nadenken en het vormen van een mening blijken de jongedames meer van de schoolse aanpak. Ze hebben de boeken gelezen en de lesstof uit het hoofd geleerd, maar kunnen geen antwoord geven op de spitsvondige "buiten de lijntjes"vragen van hun onconventionele docent. Algemeen is de trend dat de slimme vrouwen best wat willen leren maar dat ze dat alleen maar doen om een zo goed mogelijke positie op de huwelijksmarkt te veroveren. Eenmaal getrouwd zal men zich op heel andere doelen richten dan culturele of historische kennis.

Watson is flabbergasted. Ze probeert haar toch echt slimme leerlingen over te halen tot zelfstandigheid en het vormen van een eigen mening, maar krijgt daarbij louter tegenwerking. Niet alleen van haar bestuur, maar ook vanuit de leerlingengroep. Vooral de mondige Betty Warren maakt het Katherine lastig, sterker nog: die heeft het op haar gemunt en probeert met roddel en achterklap de positie van Watson te verzwakken. Om moedeloos van te worden. Watson wil al snel de handdoek in de ring gooien maar ervaart plots ook steun, zowel van binnen de leerlingengroep als binnen haar team van collega's. Wellesley College lijkt de veranderingen maar moeilijk tegen te kunnen houden.

Met: Julia Roberts, Kirsten Dunst, Dominic West, Julia Stiles, Maggie Gyllenhaal, Juliet Stevenson

FIN - song : Elton John - The Heart of Every Girl

Un Triomphe (aka the Big Hit) - Emmanuel Courcol

Un Triomphe op IMDb (7,0)
 Un Triomphe op Moviemeter (3,27)

Fijne film met wrange kantjes, op waarheid gebaseerd overigens. Ik kon er wel wat mee.

Op een zijspoor geraakt toneelacteur (weinig aansprekende rollen, problemen binnen het gezin) meldt zich aan als regisseur bij een gevangenis. Bij wijze van therapeutische ontspanning krijgen een aantal delinquenten (wat een lekker woord toch om af en toe te kunnen gebruiken) de kans om hun cel te verlaten en te repeteren voor een toneelstuk. 

Uiteraard gaat dat stug, Etienne Carboni, de regisseur, heeft moeite de dwarse en soms agressieve kandidaten in actie te krijgen, zover dat ze zich ook echt het stuk eigen maken. Gezien de langdurige straffen die de meesten uitzitten, besluit Carboni hen het befaamde stuk "En attendant Godot" voor te leggen: hun leven bestaat immers voor het grootste deel uit wachten, wat kan er dan beter verbeeld worden dan deze lethargische tijdsbesteding in een toneelstuk te gieten? 

Geheel conform de regels van het filmmaken en verhalen vertellen, komen de acteurs langzaam tot het inzicht dat acteren een andere vorm van het benutten van je persoonlijkheid is. Men jut elkaar op en werkt inderdaad toe naar een voorstelling. Die blijkt dermate succesvol dat Carboni het verzoek krijgt van andere penitentiaire inrichtingen om ook daar te komen spelen. Dit stuit echter op grote bezwaren van de gevangenisdirecteur én van de rechter: dit zijn langgestraften, die moet je niet zomaar op tournee sturen, met kansen op ontsnapping bovendien. Carboni zit "gevangen" tussen zijn creatieve wensen, zijn maatschappelijke inzichten en zijn groeiende waardering voor deze buiten de maatschappij geplaatsten. 

Met : Kad Merad, Pierre Lottin, Marina Hands, 

FIN - song : Nina Simone- I wish i knew how it would feel to be free

Ticket to paradise - Ol Parker

Ticket to paradise op IMDb (6,1)
 Ticket to paradise op Moviemeter (2,83)

Feelgoodje met een hoge mate van voorspelbaarheid. Geeft niks, verwachtingen bijstellen helpt dan. Als je dat doet. heb je hier een vermakelijk filmpje aan. Dat komt mede door het soepele acteerwerk van zowel Julia Roberts en George Clooney, die gemaakt lijken voor dit werk (van Clooney weet ik dat ie een formule toepast van steeds een paar van dit soort blockbusters maken om daarmee weer een paar indiefilms mee te financieren. Ik vind dat leuk. 

De twee supersterren spelen hier een gescheiden stel dat elkaar al een tijdje vermijdt. Dat gaat lang goed, totdat ze op het afstudeerfeestje van hun dochter gedwongen naast elkaar komen te zitten. De verwensingen zijn niet van de lucht, maar ze spelen mooi weer voor dochter Georgie, die zich vanaf nu advocaat mag noemen. Maar éérst vakantie! 

Dochterlief reist met beste vriendin naar Bali en ontmoet daar een charmante jongeman. Zo charmant dat dochterlief als een blok voor hem valt en uiteindelijk besluit niet meer naar de States terug te keren. Vader en moeder reizen erheen voor de bruiloft, maar slaan - geheel tegen hun principes - de handen ineen om het onverwachte huwelijk te voorkomen. Ze plegen de nodige obstructie, hetgeen ze argwanende blikken van aanstaande schoonzoon en uiteindelijk ook van hun dochter oplevert. Het onderlinge vitten slaat langzaam om in een klein beetje "gevoel van vroeger'. 

Met : George Clooney, Julia Roberts, Kaitlyn Dever, Maxime Bouttier

FIN - song : Isley Brothers - This old heart of mine

Call me Chihiro (aka Chihirosan) - Rikiya Imaizumi

Call me Chihiro op IMDb (6,9)
 Call me Chihiro op Moviemeter (3,46)

Wat een wonderlijke film. Traag als trekdrop, maar dan nog is er niets dat irriteert of hindert. Met enige goede wil zou je het feelgood kunnen noemen, maar dat dekt toch niet de gehele lading. Zelf heb ik het in ieder geval een fijne kijkervaring gevonden. 

Hoe dat komt? Nou, dat komt voor 95 procent door het hoofdpersonage, de 29-jarige Chihiro. Ze werkt in een bentowinkel (een goed gevulde Japanse maaltijd-takeaway) en ze is een parel voor de zaak. Blijmoedig staat ze de klanten te woord, waarbij wij al snel leren dat een groot deel van hen ook al in haar vorige baan klant was. Chihiro draait er niet omheen: ze was sekswerker, schaamt zich er in het geheel niet voor maar ze doet nu wat anders. En dat doet ze met zoveel bezieling dat er niemand vragen stelt over de reputatie van deze zonnige vrouw. 

Chihiro vraagt door, ze gaat het gesprek aan met de mensen aan haar balie en zo blijkt ze stuk voor stuk deze mensen een beetje te verlichten. Ze begrijpt hun problemen, ze helpt zoeken naar uitwegen, of dat nu voor het twijfelende tienermeisje is, het ADHD-jongetje wiens moeder altijd aan het werk is of haar oud-collega die maar niet kan begrijpen hoe ze zo zorgeloos een carrièreswitch kan maken. 

Aan alles zie je dat Chihiro eenzaamheid uitstraalt, er zijn dingen gebeurd in haar leven. Maar ze heeft zich ertoe gezet om bij anderen die eenzaamheid te voorkomen, om begrip te tonen en om een gesprekspartner te zijn. Het is onthaastend, het is hartverwarmend.

Met : Kasumi Arimura, Hana Toyoshima, Tetta Shimada

FIN - song : Quruli - Sun of love

Maison de retraite - Thomas Gilou

Maison de retraite op IMDb (5,7)

Maison de retraite op Moviemeter (3,67)

Feelgood-niemendalletje dat opzichtig leentjebuur speelt bij filmhit "Intouchables". Helaas lang niet zo goed, maar het blijkt dat het publiek naar de zalen komt voor vertellingen als deze. Dat is legitimatie voldoende, lijkt me. Ook wij hadden gisteravond een prima anderhalf uur met een film die dan wel niet zo heel goed was, maar in al zijn onschuld wel onderhoudend en bovendien her en der wat minieme levenslessen bevatte. Best te doen, derhalve . 

Het lukt Milann steeds maar niet om zijn leven op orde te krijgen. Nadat hij opgroeide in een weeshuis trok hij het grotemensenleven in samen met zijn vriend Samy. Die pakte het voortvarend aan en is inmiddels advocaat, waar Milann nog steeds van baantje naar baantje gaat en zichzelf op onveilige manier in de schulden steekt. Dat gaat een keer mis: achter de kassa in een buurtsupertje barst Milann in woede uit tegen een oude mevrouw, waarna die ongelukkig ten val komt en gewond raakt. Milann gearresteerd, vriend Samy moet hem redden en weet er een taakstraf uit te peuren ipv een gevangenisstraf. Voorwaardelijk uiteraard, veel bewegingsruimte heeft Milann niet.

Hij moet aan de slag in een bejaardentehuis, terwijl hij "oudjes haat". Hij vindt het verschrikkelijk, maar het alternatief (de gevangenis in) is nog verschrikkelijker. Dus draait hij zijn diensten en verdomd, gaandeweg krijgt hij toch een beetje contact met de bewoners. Sterker nog: zij leren hem levenslessen die hij daadwerkelijk kan gebruiken om zijn problemen op te lossen. En passant doet hij het andersom ook: hij ziet onder welke gemene condities de directeur van het tehuis zijn bewoners vasthoudt en besluit daar wat aan te doen. Samen met zijn cliënten smeedt Milann een plan. 

Met : Kev Adams, Gerard Depardieu , Daniel Prevost, Omar Mebrouk

Per tutta la vita (aka Marriages)- Paolo Costella

Per tutta la vita op IMDb (5,5)
 Film is op Moviemeter niet te vinden.

Net ver op reis geweest, waarbij ik de vliegreis gebruikte om film te kijken (drie op de heenreis, twee op de terugreis). Recensies zijn door de hoeveelheid schrijfwerk wat korter. 

De laatste film die ik keek, tussen Abu Dhabi en Amsterdam, was deze: opnieuw een samenwerking tussen de bevriende Paolo's (respectievelijk Costella en Genovese). Costella schreef het script van "Perfetti Sconosciuti", Genovese deed dat voor deze film. De ene hand wast de andere. 

De gehele wijk in Rome wordt opgeschrikt door het schandaal dat de priester van de buurtkerk helemaal niet bevoegd bleek te zijn. En dat daarmee de door hem gesloten huwelijken ook helemaal niet geldig zijn. We volgen vier stellen, die van de kerk en de overheid de kans krijgen om over een maand de hele ceremonie opnieuw te doen en daarmee deze onzorgvuldigheid weg te werken. 
Een van de stellen is al uit elkaar en treft elkaar vaker bij de rechtbank dan bij het schoolplein. Hun beider houding is "No way' als de hernieuwe voltrekking ter sprake komt. Maar toch: als Edo van zijn zoontje hoort dat zij hem vertelt dat zijn vader de belangrijkste persoon in zijn leven is, komt er toch enige weekheid in zijn harde houding. Hij zegt zijn advocaat het rustiger aan te doen en neemt zelfs enige afstand van zijn huidige vriendin.
Stel twee zit fors middenin de carrière maar overweegt toch om de boel nu officeel te maken en hun relatie zelfs met een kind te bestendigen. Zij krijgt echter plots de kans op een groot project in Kopenhagen en blijft heimelijk de pil slikken. Als manlief Andrea daar achterkomt , is de boot aan, Krijgen zij de boel nog op de rit nu de hernieuwingsdatum nadert?
De andere twee stellen doen alles samen, al vanaf de huwelijksdag. Samen op huwelijksreis geweest, veel borrelen en eten met elkaar, ze twijfelen dan ook veel minder opzichtig over de nieuwe ceremonie. Totdat blijkt dat de ene man al jarenlang een relatie onderhoudt met de vrouw van de ander, al vanaf de huwelijksreis. Explosief materiaal, dat onder twee relaties een bom legt. 

Met : Ambra Angiolini , Luca Bizzari, Carola Crescentini , Claudia Gerini, Paolo Kessisoglu, Filippo Nigro , Claudia Pandolfi , Fabio Volo

Blinded by the light - Gurindher Chadha

Gisteravond opnieuw gezien, deze feelgood-film. Dit in het kader van het Oosterslag-festival : buitenvoorstelling op het plein van het Oostereiland, met muzikale omlijsting. Die was in handen gegeven van voormalig Di-Rect frontman Tim Akkerman die met zijn begeleidingsband Ivy League een set met eigen werk vóór en met Bruce Springsteen-werk ná de set speelde. 

De ambiance was heerlijk. De film viel totaal goed (bij mij zelfs beter dan de eerste keer) , de band had er zin én lol in, het weer was aangenaam en het publiek genoot met volle teugen. Festival zeer geslaagd!

Mijn recensie van destijds: BEGT: Blinded by the light - Gurinder Chadha : 

https://begt.blogspot.com/2019/08/blinded-by-light-gurinder-chadha.html

 

Words and pictures - Fred Schepisi

Words and pictures op IMDb (6,6)
 Words and pictures op Moviemeter (2,94)

Lange en warme vergaderdag gehad op verschillende locaties, dus de avond was voor totale ontspanning. Daar kwam deze ongecompliceerde feelgood-film dus uitstekend van pas. Hoewel gezegend met een aantal lastige uitgangspunten, werkt deze film zonder al te veel verrassingen naar de climax. Maar op welke manier je er ook naar kijkt, de ontspannen klasse van mannelijke en vrouwelijke hoofdrol maken dat je heerlijk in het verhaal blijft.

Dina Delsanto , gevierd kunstenares, ziet de fysieke ongemakken van haar reumatische artritis toenemen. Schilderen wordt steeds lastiger, kwasten vasthouden doet pijn, dus ze besluit een carrièremove aan te gaan: ze wordt lerares Kunsten op een highschool. Ze moet haar persoonlijk cynisme overwinnen , de leerlingen en de schoolleiding verwachten een scheppende en creatieve inbreng van haar.

Jack Marcus is een bevlogen leraar Engels op datzelfde college. Hij is al ver over zijn eigen creatieve hoogtepunten heen, een schrijvers- en dichtersblok speelt hem al jaren parten, hetgeen duidelijke invloed heeft op de kwaliteit van het schooltijdschrift dat hij uitgeeft. Zijn liefde en gave voor taal is echter ongeschonden, hij probeert de lusteloze jeugd echt te overtuigen van de schoonheid van het woord. Jack heeft echter een groot probleem: hij heeft een immens drankprobleem dat hem eerder al zijn huwelijk kostte en nu staat ook zijn baan op de tocht omdat de schoolleiding meer creativiteit van hem verwacht. 

U snapt: de twee leraren zijn tegenpolen die geheel volgens het "opposites attract" principe gezamenlijk de strijd aangaan met scholieren, met de schoolleiding én met elkaar. Sterker nog: de twee ontketenen een "oorlog" over wat nu de hoogste kunst is: is dat het woord of is dat het beeld? Ze motiveren hun leerlingen tot het uiterste om te tonen wie gelijk heeft, een strijd waarbij de twee elkaar aantrekken en afstoten. 

Met: Juliette Binoche, Clive Owen

  FIN - song : Paul Grabowsky - I am a small poem

Falling For Figaro - Ben Lewin

Falling for Figaro op IMDb (6,4)

Falling for Figaro op Moviemeter (2,50)

Zo is feelgood bedoeld. Een niet al te dik opgetuigd verhaaltje over een carrièreswitch , waarna uiteraard in de nieuwe omgeving een love interest komt opdagen. Niet moeilijk, wel heel erg fijn om naar te kijken. In ieder geval hebben wij onszelf goed vermaakt in de filmzaal, op een regenachtige middag ook nog. 

Millie heeft het zo ongeveer gemaakt als fondsenwerver in de Londonse zakenwereld, haar baas stelt haar een stevige promotie in het vooruitzicht, maar tot ieders verbazing neemt ze de baan niet aan. Ze verrast haar collega's -waaronder haar eigen vriend - door te zeggen dat ze haar droom wil najagen. Wat dat dan wel is, vraagt vriend Charlie. "Operazangeres", is het directe antwoord. Dat ze graag zingt, wist Charlie, maar dat dit het onder-de-douche-niveau ontsteeg, was hem geheel ontgaan. Millie is vastbestloten om les te nemen en het een jaar te proberen: als het haar lukt om deel te nemen aan de fameuze "Singer of Renown" contest, dan is haar missie al aardig geslaagd. 

Ze neemt les bij Meghan Geoffrey- Bishop, diva in ruste. Een eersteklas bitch, die met ongelooflijke tegenzin aan de opleiding begint maar die het pittige lesgeld goed kan gebruiken voor onderhoud van haar oude boerderij. De diva woont in een piepklein dorpje in de Schotse Hooglanden, dus Millie verdwijnt echt een jaar lang van de aardbodem. Na een lastige start bij haar lerares is Millie bijna van plan het bijltje erbij neer te gooien maar net op tijd ontvangt ze haar eerste compliment van Meghan. 

De lerares blijkt nog één andere leerling te hebben, de timide Max die al een aantal keren aan de Singer-competitie heeft deelgenomen maar nooit won, Max gaat nu voor zijn laatste kans. Het toeval wil dat Max - om zijn lessen te bekostigen- allerlei klussen doet voor Meghan, maar ook de kok is van het kleine hotel waar Millie haar intrek neemt. De twee botsen dus te pas en te onpas tegen elkaar op. Ze zijn zich bewust van de concurrentiepositie die ze ten opzichte van elkaar innemen, maar stukje bij beetje ontstaat er toch een soort hulpvaardigheid bij de twee, een "we're in this together". De contest nadert en Max en Millie zingen een duet. 

Met : Danielle MacDonald, Hugh Skinner, Joanna Lumley, Gary Lewis, Shazad Latif

  FIN - song : Elisabeth Findeis/ Matthias Ponier - Die Zauberflöte