For a few dollars more (aka Per Qualche Dollaro in Piu) - Sergio Leone

For a few dollars more op IMDb (8,2)
 For a few dollars more op Moviemeter (3,90)

For a few dollars more op Wikipedia

Mijn mening? Volgens mij is deze film voornamelijk in de belangstelling en de herinnering van filmkijkers gebleven omdat de opvolger zo ongelooflijk goed was. Dit is gewoon láng geen "Once upon a time in the West". En dat komt voornamelijk door het flinterdunne verhaaltje en de eenzijdige manier van verbeelden ervan. Leone bekwaamt zich vooral in langdurige close-ups waarmee hij een gevoel van spanning wil creëren: er gaat iets gebeuren zodra de regisseur de gezichten naar je toe trekt. Natuurlijk weet ik dat ik met de blik van nu deze film weer eens zit te bekijken, maar voor mij is het opvallend dat ik bij OUATITW wél naar het puntje van de stoel schuif en bij deze niet. My bad, ik weet het, want de film scoort nog steeds een dikke acht. Er zitten dan ook zeker memorabele scenes in, maar ik ga toch liever nog een keer naar de meneer met de harmonica.

De extra dollars uit de titel vormen de premie die de twee bounty hunters in dit verhaal willen opstrijken. Zij kennen elkaar niet maar hun wegen kruisen als ze beiden op zoek zijn naar de beruchte dief El Indio, die de regio teisters met gewelddadige overvallen. Onze held Manco is de ijzig koele jager die niet al te veel van zijn persoonlijkheid prijsgeeft, waardoor hij een mysterie blijft voor zowel de opdrachtgever als zijn doelwit. In de jacht op El Indio treft hij de oudere Mortimer aan, een gedistingeerde voormalig kolonel. Beiden zijn meesters in hun vak - ze strijken met de regelmaat van de klok duizenden dollars op aan "wanted: dead or alive" rewards- maar nu blijken ze op dezelfde hoofdprijs te jagen. We komen er pas laat achter dat ze daar elk een eigen reden voor hebben, we moeten eerst langs hun eigen dilemma: elkaar bestrijden of samenwerken in de jacht op de geldschat?

Met: Clint Eastwood, Lee van Cleef, Gian Maria Volonté, Klaus Kinski

FIN - song : Ennio Morricone - Per qualche dollaro in piu

Chester: de Kronieken van de Nar - Cas Gijsberts

Chester: de Kronieken van de Nar op IMDb
 Chester: de kronieken van de nar in de regionale pers

Korte films (ook wel: shortfilm) beoordeel ik altijd op een andere manier dan de reguliere bioscoopfilms. Daar zijn meerdere redenen voor: niet alleen is er voor de regisseur veel minder tijd om de vaardigheden te laten zien, het moet de kijker overtuigen in een tijdspanne waarin de grotere films vaak net bij de introductie van de eerste hoofdpersonen zijn aanbeland. Daarnaast is er vaak sprake van beperkter budget, dus komt het er voor de maker echt op aan dat hij zijn visie op cameravoering, gebruikte technieken en plotopbouw met minimale middelen zo maximaal mogelijk etaleert. Dan neem je als kijker voor lief dat je niet naar Hollywoodsterren (of in dit geval BN'ers) kijkt maar dat je let op lef en visie. Willen wij als filmkijkers (en zeker als "recensenten" van die films) immers onze hobby blijven uitoefenen, dan moeten wij een open blik houden voor nieuw talent. Welnu: voormalig Filmacademie-student Cas Gijsberts is zo'n talent. Ga er maar aan staan: nog geen twintig, maar wel in je eentje zo'n project opstarten waarvoor je fondsen moet werven, locaties moet vinden, acteurs moet casten en je idee moet uitwerken naar een volwaardig script. Mijn idee is dat Gijsberts daarin goed geslaagd is, dat ie een eerste stap heeft gezet op een pad waar nog mooie dingen kunnen passeren. Met deze korte film verwelkomt hij u in zijn denkwereld. 

De jonge regisseur: 

Het verhaal:
In een schimmig kasteel ontmoet een jonge bezoeker plots een oudere man die zich in de duistere zalen verborgen houdt. Op de vraag wie hij is, vertelt de oude man dat hij Lupus heet en een voormalige premiejager is. Hij gaat er eens goed voor zitten, hij zal de jongeman zijn héle verhaal vertellen: we gaan terug in de tijd.

Met twee vakbroeders viert Lupus zijn "pensionering" als premiejager. Hij heeft wel genoeg mensen opgebracht, hij heeft wel een keer genoeg van dwingende opdrachtgevers die hem op zijn gevaarlijke missies sturen. De drank vloeit rijkelijk, hetgeen Lupus flink zal bezuren. Bij het nog halfdronken ontwaken ziet hij namelijk dat hij een bezopen handtekening heeft gezet onder een net zo bezopen opdracht. Hij moet tóch nog een keer op jacht, hij heeft voor flink geld beloofd om jacht te maken op Chester, een vervelende en vervaarlijke nar die het leven van de dorpelingen tot een hel maakt. Lupus zal tegen zijn zin aan de bak moeten maar eenmaal bezig bijt hij zich vast in zijn taak. Hij spoort Chester op en doet daarbij een schokkende ontdekking. 

Met; Ron de Groen, Germ Bot, Jos Klumpenaar

FIN - song : Daniel Camilleri - A welcome guest

NOOT: Als niet de vader van de regisseur mij had geattendeerd op deze shortfilm was ie me waarschijnlijk pas veel later onder ogen gekomen. Nu is de - in mijn eigen regio opgenomen- film nog zo vers (premiére was begin deze maand) dat ie op IMDb nog zónder ratings staat. Doe daar wat aan! Kijk m op Youtube en laat een beoordeling achter, daar heeft de regisseur baat bij. 
YOU TUBE LINK : Chester: de kronieken van de nar op YOUTUBE

Primal - Nick Powell

Primal op IMDb (4,9)

Primal op Moviemeter (2,43)

Mijn eigen filmkijk-principes zitten me nogal eens in de weg. Probeer soms eens oncomfortabele genres, kijk de film uit waar je aan begint (tenzij te gruwelijk geweld), probeer lichtpuntjes te zien in het gebodene. Kneiterlastig in het geval van deze C-categorie actiethriller. Boordevol cliché's , een volledig in te vullen verhaal zonder spannende verrassingselementen. Gelukkig is daar Nicolas Cage, de acteur die je in film als deze verwacht te zien: hij schmiert, overacteert, speelt een narcistische man met een helden-randje. Hij is de enige reden dat ik de film inderdaad uitgekeken (nou ja, in combinatie met bovengenoemde principes natuurlijk). 

Cage speelt Frank Walsh, een jager die in de diepe wouden van Brazilië jaagt op bijzondere dieren die hij na de vangst voor veel geld verkoopt aan rijke stinkers of aan corrupte dierentuin-eigenaren. Dit keer vangt hij, naast de gebruikelijke apen en papegaai-soorten, een hele bijzondere: een wit jachtluipaard. Dat gaat hem veel geld opleveren. 

Walsh koopt zich in op een groot vrachtschip om zijn dieren naar Amerika te brengen. Met hem mee reist een grote politie- en recherchedelegatie die een levensgevaarlijke crimineel te pakken hebben gekregen die ook terug moet naar de VS. 

Nou, vul maar in: een groot schip met wilde dieren, een ontsnapte crimineel, een egoïstische en onaangepaste jager en een verzameling NSA- en FBi-rechercheurs. Knallen maar!

Met: Nicolas Cage, Famke Janssen, Kevin Durand

FIN - song : Arraial do Provulagem - Cachoeira Prateada 

Prooi (aka Prey / Uncaged) - Dick Maas

Prooi op IMDb (5,3)
 Prooi op Moviemeter (2,48)

Dat je vooraf weet dat de film die je gaat zien verschrikkelijk is, maar dat je hem toch gaat bekijken: het leven van een filmfanaat/ - recensent gaat niet van een leien dakje. Maar hoe dan ook, jullie zullen weten dat ik deze (echte Dick Maas)film bekeken heb.

Rondom een boerderij bij Barneveld worden vier lichamen gevonden. Nee, vijf, maar het jongste gezinslid wordt pas later aangetroffen. Alle slachtoffers vertonen wonden die alleen door zo onmenselijk zijn dat ze hooguit door een bruut roofdier gemaakt kunnen zijn. Er wordt een zoöloge bij gehaald die aanvankelijk aarzelt om haar conclusie uit te spreken: zij is er - op basis van haar ervaringen in Afrika- van overtuigd dat dit alleen kan zijn aangericht door een grote mannetjesleeuw. Maar hoe dan? Artis noch andere dierentuinen hebben melding gemaakt van een vermist of ontsnapt exemplaar. 
Het boze dier blijkt al snel zijn jachtterrein te hebben verlegd naar Amsterdam waar altijd wel mensen door tunneltjes en parken fietsen, uiteindelijk stapt hij zelfs doodgemoedereerd een tram in: easy piecy!

De politiecommissaris wil paniek in de stad voorkomen maar stemt uiteindelijk toe in de komst van een premiejager uit Engeland, toevallig de ex van de zoöloge. Zij gaan samen op zoek naar het beessie, daarbij op de voet gevolgd door haar huidige vriend, die als cameraman van de lokale omroep dit nieuws op de voet volgt. De hamvraag: zal het ze lukken dit brute beest te overmeesteren voordat ie nog meer slachtoffers maakt? 

Met : Sophie van Winden , Julian Looman , Mark Frost, Victor Löw , Rienus Krul

 FIN - song : Jake Reese/Dick Maas - Lion Song

Wind River - Taylor Sheridan

Wind River op IMDb (8,1)
Sterke indruk maakt deze (8,1 op IMDb haal je ook niet zomaar). De film is rauw, vertelt het bekende verhaal van vermoorde jonge meisjes in een omgeving vol problemen. Qua sfeer deed ie me bij vlagen denken aan "Winter's bone" , de krachtige debuutfilm van Jennifer Lawrence. Ook hier zitten we diep in de binnenlanden van Noord-Amerika, in dit geval de bevroren vlaktes van Wyoming. Ook hier zitten we met een bevolking die wantrouwend kijkt naar het gezag en de staat, ditmaal zijn het de verjaagde Arapahoe-indianen die in dit kansloze gebied moeten zien te overleven. Werk is er bijna niet, de winter domineert het jaar en de enige uitweg voor velen zijn drank en drugs. Als in zo'n gemeenschap een vermoord meisje wordt gevonden, wil men weliswaar dat het opgelost wordt maar dat wil nog niet zeggen dat de ingevlogen FBI-agenten een warm welkom wordt geheten.

Jeremy Renner is de ijzersterke spil van de film. Hij is de doortastende jager Cory Lambert, die de regio vrijhoudt van wilde dieren die het vee aanvallen. Hij heeft zijn sneeuwscooter, enkele jachtgeweren en mag zijn eigen kogels fabriceren. Als er , middenin een angstaanjagende sneeuwstorm , een meisje uit het dorp gevonden wordt dat duidelijk slachtoffer is van een misdrijf, weet hij door zijn natuurlijke inzicht de sporen veilig te stellen. Daarmede is hij direct de belangrijkste informant van de snel opgetrommelde FBI-agente Jane Banner (Elizabeth Olsen). Deze dame schrikt van de weerbarstige houding van de lokale bevolking en vraagt Lambert haar tussenpersoon te zijn en daarmee feitelijk haar assistent.
Stukje bij beetje ontrafelen we zowel het geheim van het dorp als het geheim van Lambert. Zijn ruwe maar constructieve houding wordt langzamerhand verklaarbaar.

Hoewel stevig rauw kent de film ook een optimistische boodschap. Er wordt door iedereen weliswaar langs het randje van het recht gewerkt, maar dat betekent nog niet dat er geen gerechtigheid is.
Imponerende film. Ik zou 'm doen.

Met: Jeremy Renner , Elizabeth Olsen, Julia Jones, Graham Greene

The Hateful Eight- Quentin Tarantino

The Hateful Eight op IMDb (8,0)
Volbloed Tarantino. Veel flauwer gaat u de woordspelingen niet krijgen, dat beloof ik u.
Opnieuw bewijst de druistige regisseur dat je slechts minimale middelen nodig hebt om een goede en boeiende film te maken. Twee postkoetsen, een bak sneeuw, effe ruim 10 acteurs en een herberg. That's it. Meer zit er niet in deze film. En meer hoeft ook niet.

Het draait in deze film om twee dingen: Wie is de Mol? En : Wanneer gaat de spanning zich ontladen op een erkende Tarantino-wijze? Daartussenin is het volop geniet van de prachtige cameravoering (jaja. over die 70 mm is al heel veel gezegd, dat hoef ik niet meer te doen). Sneeuwlandschappen krijgen Noordpool-proporties, bij close-ups kruipen we bijna in het denkende hoofd van de acteurs. De kijker pijnigt mee: wie van de aanwezigen is degene die straks door de mand valt, wie is degene die doordraait? Meesterlijke spanning die voor de volle honderd procent is toe te wijzen aan de strak regisserende hand van deze meesterfilmer.

Het verhaal: John "The Hangman" Ruth reist met de postkoets door het bergachtige Amerikaanse platteland. Op weg naar de plaats waar hij zijn reisgenote kan inruilen voor 10.000 dollar. Ruth is premiejager. Onderweg overvalt hen een sneeuwstorm en uit pure menselijkheid (maar zeker niet van harte) pikken ze onderweg twee gestrande reizigers op. Met moeite bereikt men de pleisterplaats "Minnie's Habadashery" . (prachtig woord, al weet ik niet of ik het goed schrijf).

In die herberg treffen ze een viertal andere mannen aan, eerder die dag gestrand door diezelfde storm. Al snel bekruipt Ruth het gevoel dat het zaakje stinkt. Een van de mensen daar zou wel eens op zijn geld (de premie-dame) uit kunnen zijn. Of, nog aannemelijker: een van hen zou wel eens tot haar hofhouding kunnen horen en van plan zijn haar te bevrijden voor Ruth zijn geld op kan strijken.
Het gaat lang goed in het ondergesneeuwde huis, maar er moet uiteindelijk iemand breken.
Vanaf dat moment wordt het "klassiek": onwaarschijnlijke schietpartijen, lugubere uiteenspattingen en wraak op wraak op wraak. Dit alles wordt echter vermengd met een schitterende verzameling dialogen dus nee, nee, nee: van afhaken kan geen sprake zijn.

Prachtfilm, hard om gelachen bij vlagen. Verder uitermate genoten van opnieuw de dialogen en de schitterende beelden. Tarantino's achtste is een volendete: de film is compleet.

Met oa : Samuel L. Jackson, Kurt Russel, Jennifer Jason Leigh (goed!!) en Tim Roth.