Is this thing on? - Bradley Cooper

Is this thing on op IMDb (6,7)

Is this thing on op Moviemeter (2,88)
 Is this thing on op Wikipedia

Hij is behoorlijk actief, die Bradley Cooper. Zelf al een mooie trits aan (prijswinnende) rollen op zijn naam, de laatste jaren bekwaamt hij zich steeds meer in het regiewerk. Daarmee laat hij anderen shinen, al pakt hij vaak nog wel zijn eigen bijrolletje mee. In deze prettig lopende film gaan de belangrijkste rollen naar Will Arnett en Laura Dern. En dat blijkt een goede keuze van de regisseur want er is overduidelijke chemie. ITTO is een prettig lopende film met een - ondanks het pijnlijke onderwerp- prettige, soms cynische, sfeer.

De bruis is eruit. Het huwelijk van Alex en Tess Novak eindigt niet in knetterende ruzies, nee, beiden kijken gelaten naar het langzaam dovende vlammetje. Ze zouden nog wel willen maar blijken te verschillende types om nog verder te kunnen. Wat hen bindt, is de zorg voor hun twee energieke jongens. Terwijl beiden proberen de wisselingen van de wacht zo zorgvuldig mogelijk te verrichten, kijken ze ook beiden vooruit naar een leven ná hun relatie.

Tess richt zich op het opnieuw oppakken van haar sportcarrière: ze is er weliswaar te lang uit maar kan juist als coach nu een heleboel betekenen voor de volleyballwereld, Alex lijkt nog niet van die vastomlijnde plannen te hebben. Door stom toeval belandt hij in een comedyclub, door nog stommer toeval belandt hij daar op het podium. Onvoorbereid. Hij besluit een klein inkijkje te geven in het leven van een scheidende man, het lijkt potdorie te werken bij het publiek. Alex raakt enthousiast, treedt steeds vaker op en krijgt ook steeds vaker de zaal mee. Totdat, net zo stom toevallig, opeens zijn ex als publiek in de zaal zit. Een geluk bij een ongeluk?

Met: Will Arnett, Laura Dern, Ciaran Hinds, Andra Day, Bradley Cooper, 

FIN - song : Melt With Miami - Under pressure

I Swear - Kirk Jones

I Swear op IMDb (8,4)
 I Swear op Moviemeter (4,21)

I Swear op Wikipedia

U ziet het: de waarderingen zijn torenhoog. Van mijn kant durf ik wel te zeggen dat dit wel enigszins terecht is: de spraakmakende film vindt een uitstekende balans tussen humor en ernst. Het lijkt vanzelfsprekend dat een deel van de kijkers is afgekomen op de inderdaad hilarische scheldpartijen die de hoofdrolspeler mag uiten. Maar gelukkig, net voordat het "apies kijken" wordt naar zo'n vermakelijke Tourette-patiënt, krijgt de film grond onder de voeten door zich te richten op de sociaalmaatschappelijke gevolgen van de ziekte. IJzersterk verbeeld door de geloofwaardige Robert Aramayo, die daarbij steun krijgt van Maxine Peake en - voor mij een grote acteerheld- Peter Mullan. Het trekt de film naar een prachtig niveau, honderd procent het nabespreken waard. 

Lekker keepertje hoor, die jonge John Donaldson. Er komt zelfs een scout kijken om te zien waar deze voetballer allemaal zijn handen achter weet te krijgen. John, net aan de middelbare school begonnen en daarbij meteen al een filmdate regelend met een jonge klasgenote, lijkt klaar voor een gouden toekomst. Maar nee, het noodlot beslist anders: ogenschijnlijk uit het niets begint hij tics te ontwikkelen. Zijn mond vertrekt, zijn hoofd draait soms in een korte flits schuddend heen en weer en - het meest zichtbare voor iedereen- John slaat oncontroleerbare kreten uit. En die kreten, die worden scheldwoorden. Woorden die op de minst gepaste momenten naar buiten worden gestoten: als hij op het kamertje van de hoofdmeester zit, als hij de moeder van zijn klasgenootje ontmoet, als hij met zijn moeder in de winkel loopt en als hij met het gezin aan tafel zit. 
John ziet alle toekomstdromen vervliegen, hij wordt een paria die 24 uur per dag bezig is zichzelf in bedwang te houden (wat natuurlijk onbegonnen werk is). Pas als John begripvol opgevangen wordt door de moeder van een klasgenootje, pas als die de mens achter deze overduidelijk dwangmatige patiënt gaat zien, pas dan verdwijnen er langzaam wat wolkjes voor zijn zon. Gaandeweg ziet John kans om op beperkte schaal te resocialiseren, een kans die hij met beide handen aangrijpt. Hij zal de wereld tonen waar hij toe in staat is.

Met: Robert Aramayo, Maxine Peake, Peter Mullan, Shirley Henderson

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Oasis - Stop Crying your heart out

Champagne - Tim Kamps

 Champagne op IMDb (7,5)

Champagne op Moviemeter (3,53)

Champagne op Wikipedia

Dat werd nog best een vrolijke film. Misschien was dat gezien het onderwerp niet helemaal de bedoeling maar ik heb me eigenlijk best wel vermaakt bij het bekijken van deze film. Natuurlijk gaat het niet op voor de Oscars, maar als luchtige feelgood over een heavy onderwerp doet deze film het uitstekend. Wat mij betreft is dat voor een groot deel op het conto van Huub Stapel te schrijven: die heeft hier een heerlijke rol als vader die vind dat je het leven niet al te serieus moet nemen. Het werkte bij mij in ieder geval: met net iets meer dan nul verwachtingen ging ik de zaal in maar ik kwam bij een aardig eindcijfer uit.

Maarten is aardig geslaagd in het zakenleven, al wordt ie er wel eens moe van dat ie de zoveelste release van een nieuw IT-systeem bij zijn baas moet begeleiden. Ook nu weer zit er druk op: verloven zijn ingetrokken, de boel moet in goede banen worden geleid. Maar dan: na een bezoekje van zijn ouders vertelt vader Hans hem dat hij kanker heeft. En dat dit al aardig ver gevorderd is. 

Maarten is uit het veld geslagen en neemt een aantal radicale besluiten: hij gaat met zijn vader een reisje maken, nu het nog kan. Bestemming is het Champagne-gebied in Frankrijk, zijn pa is nogal liefhebber van drank in het algemeen en van champagne in het bijzonder. Om dat reisje te kunnen maken zegt hij tegen zijn baas dat ie de komende twee weken niet beschikbaar is. Ferme tegenwerpingen van de baas natuurlijk, maar Maarten zegt vastberaden : "Dat is jouw probleem, ik doe het toch. Ik ga."
Een bijzondere tocht begint: de zorgzame Maarten probeert op allerlei manier voorzichtig met paps om te gaan, maar die heeft blijkbaar overal maling aan: onderweg beledigt hij agenten en tourfietsers, hij pakt elke stop aan om uitgebreid te lunchen (mét een fles wijn erbij), het is een "na ons de zondvloed" houding waar Maarten moeite mee heeft maar die hij wel steeds beter begint te lezen. Helemaal als ze uiteindelijk de champagnestreek bereiken: vader trekt fors de portemonnee bij de respectievelijk champagnehuizen. En waarom niet: je kunt het immers allemaal niet meenemen. 

Wat begon als een stugge rit tussen twee zwijgzame mannen wordt langzaam een begrip- én liefdevolle reis.

Met: Leo Alkemade, Huub Stapel, Beppie Melissen, Jennifer Hoffman, Bianca Krijgsman, Ton Kas

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Leo Alkemade & JW Roy - Feest voorbij

The Second Best Exotic Marigold Hotel - John Madden

The Second Best Exotic Marigold Hotel op IMDb (6,5)
 The Second Best Exotic Marigold Hotel op Moviemeter (2,74)

Deze voelde u natuurlijk aankomen. Nadat ik vorige week al "The Best Exotic Marigold Hotel" beschreef omdat ik die had opgenomen van de VRT-zender, wisten we natuurlijk allemaal dat de door het succes afgedwongen sequel daar ook terecht moest komen. En daarmee dus ook in mijn recorder, om vervolgens hier te belanden. Beide films heb ik eerder beschreven net nadat ze uitkwamen, reden om eens terug te lezen of mijn mening veranderd is. 

Welnu: that's a fact. Iets milder ben ik geworden in mijn beoordeling. De formule van deel 1 wordt goed vastgehouden, de acteurs zijn nog steeds om stuk-voor-stuk stapelverliefd op te worden en de mozaïekende verhaallijnen krijgen elk de nodige aandacht. We zaten zónder verrast te worden, doch mét veel plezier op de bank gisteravond.

Mijn recensie can destijds: BEGT recensie The Second Best Exotic Marigold Hotel (2016)

FIN - song : Shankar Ehsan Loy- JBJ
FIN - song :Daler Mehndi - Aila Re Aila

Le Livre Des Solutions (aka The Book of Solutions) - Michel Gondry

Le Livre Des Solutions op IMDb (6,1)
 Le Livre des Solutions op Moviemeter (2,85)

Op het randje van irritantje, deze nerveuze film van Michel Gondry. Juist deze naam maakt echter dat de film wel te behappen blijft, omdat we van Gondry - fameus videoclipmaker en regisseurr- immers visueel vuurwerk verwachten. De beeldvoering trekt de film dan ook nét over de streep van het acceptabele. Daarvoor moeten we wel door het irritante spel van acteur Pierre Niney heen bijten. Een veelzijdig acteur, die hier echter met verve een vervelend personage neerzet. Het maakt het tot een rommelige film, die we vooral als vehikel voor de vondsten van de regisseur moeten beschouwen. Bovendien zit er ook nog een klein gastrolletje van zanger Sting in, dat verraste mij ook behoorlijk.

Ze zijn nu echt over zijn grenzen heen gegaan. Boos verlaat regisseur Marc de vergadering waarin gesproken wordt over de release van zijn nieuwste film. Vooral het feit dat zijn jarenlange maat Max hem laat vallen, steekt enorm. Marc vertrekt, grist snel alle tot dan gemaakte materialen uit het studiootje weg en vertrekt uit Parijs. Hij gaat zich beraden op zijn toekomst en reist daarvoor naar de Cévennes-streek, waar zijn tante Denise een grote woonboerderij bezit. 
Marc besluit niet langer zijn medicatie te slikken waardoor hij in een manische staat belandt. Zijn twee a drie getrouwen die hem achterna reisden om hem te helpen de film af te ronden, worden knettergek van Marc's gedrag. Die draagt het ene irrealistische idee na het andere aan, het hele team loopt op zijn tenen. Alles komt nu samen: de manie van Marc, de zorg voor zijn aftakelende tante, de externe druk die van oorspronkelijk producer Marc op hen ligt, deadlines en continue veranderende tijdlijn van de film, de twee radeloze vrouwen in het team én de poging die Marc doet om zijn Parijse kennis Gabrielle tot een relatie te bewegen: alle touwtjes raken in de knoop.

Met: Pierre Niney, Blanche Gardin, Francoise Lebrun, Frankie Wallach, Camille Rutherford, Sting, Vincent Elbaz

No Other Choice (aka Eojjeolsuga Eobsda) - Park Chan-Wook

No other choice op IMDb (7,6)
 No other choice op Moviemeter (3,32)

No other choice op Wikipedia

"Hoe was de film?" vroeg mijn vrouw gisteren bij thuiskomst. "Maf", zei ik. Achteraf veelzeggend dat dit mijn eerste reactie was, we zijn immers de laatste jaren enorm verwend met sterke films uit Azië. Vaak creatief met een ondertoon van humor én maatschappijkritiek. Voorbeelden genoeg: Shoplifters, Parasite, Broker et cetera. Deze "No other choice" schaart zich wel in dat rijtje maar gaat uiteindelijk niet zo'n hoge positie aannemen. Leuk, onderhoudend maar niet van het kaliber van voornoemde films. Een misdaadkomedie met absurde slapstick-trekjes, laat ik het daar op houden.

Hoewel de tekenen een andere kant op wijzen, lijkt het zakelijk helemaal niet zo goed te gaan met het papierconcern waar Man-Su al 25 jaar werkt. Hij heeft zich opgewerkt tot leidinggevende en leeft daar ook zijn leven naar: groot huis gekocht en verbouwd, veel activiteiten voor zijn vrouw en kinderen gefinancierd en om het af te toppen twee dure rashonden die echt onderdeel van het gezin zijn. De droom spat uiteen, Man-Su moet solliciteren en dat blijkt voor hem een lastig pad. 

Pas als blijkt dat zijn gezin zal moeten wennen aan een andere leefstijl (één auto de deur uit, de tennislessen van zijn vrouw en de muzieklessen van zijn dochter on hold, rekeningen en betalingsachterstanden op de keukentafel) besluit hij tot actie over te gaan. Hij is vastberaden om weer in zijn eigen sector aan de slag te gaan, hij moet alleen maar zorgen dat zijn cv onder de aandacht komt van de papiermanagers. Daartoe moet hij een glibberig pad op: naast hem zijn er natuurlijk vele sollicitanten, misschien wel van zijn kaliber. Die concurrenten weten nog niet wat hen te wachten staat, want de sociale stuntelaar Man-Su is vast van plan zijn tegenstanders uit te schakelen. Maar hoe> Hoe houdt hij dit geheim voor zijn vrouw, zijn kinderen en vooral: voor de politie?

Met: Lee-Byung Hun, Son Ye-jin, Woo Seung-Kim, So Yul Choi

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Marin Marais/Kaori Uemura- Le badinage

Rental Family - Hikari

Rental Family op IMDb (7,7) 

Rental Family op Moviemeter (3,65)

Rental Family op Wikipedia

Pas op als u deze film gaat kijken! Hij is té goed voor het humeur, té zeer gericht op het sentiment en gewoonweg té leuk. Film zoals film bedoeld is, zegt u? Klopt. Een overdosis aan menselijke onvolkomenheden, een klein vleugje maatschappijkritiek of ten minste een kritische blik op culturele verschillen. En een schitterend gedragen rol (opnieuw) van topacteur Brendan "The Whale "Fraser. Ben blij dat ik deze niet heb laten lopen want met dit bezoek aan de zaal geloof ik weer even in de puurheid van film. Prachtig.

Phillip Vanderploeg schnabbelt zich de versuffing. Hoe hij als Amerikaanse acteur in Japan beland is, hoeft het verhaal niet te vertellen, maar hij redt zich: commercials, fantasy-rollen te over maar Phillip wil toch graag doorstoten naar het serieuzere werk. Helaas leiden de audities nog niet tot het gewenste succes, daarom schuift zijn agent hem maar even een makkelijk verdienende rol toe: of hij zich voor een dagje door het bedrijf Rental Family wil laten inhuren. "Wat ie daarvoor moet doen", vraagt Phillip. "Gewoon, je bezoekt een uitvaart zodat de familie denkt dat de overledene ook veel buitenlandse zakenrelaties had." De acteur moet dus - op verzoek van de betalende klant- een schijnwereldje creëren. Ongemakkelijke taak, maar makkelijk verdiend: alles is te koop (zeker in de van consumentisme doordrenkte Japanse maatschappij) dus ook menselijke omgang. Phillip rolt langzaam het vak in en krijgt meerdere rollen met een lastige identiteit toegeschoven: de afwezige vader van een schoolmeisje, de interviewer van de uitgerangeerde acteur: de acteur gaat diep en moet ervoor waken acteur te blijven. "Houd je gevoelens bij jezelf" is min of meer de opdracht maar hij krijgt er gaandeweg het rollenspel steeds meer moeite mee. Hoe lang kan hij meegaan in de schijnwereld die hij creëert?

Met: Brendan Fraser, Takehiro Hira, Mari Yamamoto, 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Jonsi/Alex Sommers - Lost Memory 

Rose - Nils Arden Oplev

Rose op IMDb (7,5)

Rose op Moviemeter (3,60)

Rose op Wikipedia

Eerder deze week zag ik een Deense film met oa Sofie "The Killing" Grabol. Dat bracht me tot het besef dat ik op mijn harde schijf ook nog een film met haar had staan. Die nu maar eens aangeklikt, ik was er destijds niet voor naar de zaal gegaan (en ik denk dat ik daar een beetje gelijk in had). Niet dat dit een slechte film is, maar het lijkt op regisseur Nils Arden Oplev geen keuze kon maken tussen kolder en ernst. De film haalt wel een voldoende hoor, maar ik weet niet of ik daar volgende week nog net zo over denk.

Ze gaan het aan, Ellen en Vagn. Wetend dat ze een enorme gok nemen, besluiten ze haar schizofrene zus Inger mee te nemen voor een reis naar Frankrijk. Ooit- jaren terug- was Inger daar ook, het moet zo ongeveer haar laatste belevenis zijn geweest voordat ze werd opgenomen en vervolgens nooit meer te herstellen van die ernstige aandoening. Ellen neemt nu het risico omdat ze denkt dat het een positieve invloed kan hebben op haar wegkwijnende zus. Ze bespreekt het met het verzorgend personeel, ze bespreekt het met haar tegenstribbelende moeder, ze bespreekt het met haar goedmoedige man. Hup, die touringcar in. 
Onderweg gebeurt alles wat u na bovenstaande zou verwachten: natuurlijk doet Inger raar, natuurlijk is ze een sfeerbederver voor de andere reizigers. Maar er gebeurt meer, veel meer. Inger blijkt meer noten op haar zang te hebben en zelfs een mooi stiekem plan voor de invulling van deze toeristische trip.

Met: Sofie Grabol, Lene Maria Christensen, Anders W. Berthelsen, Soren Malling, Luca Reichardt Ben Coker

FIN - song : Henrik Skram - Rose 

Splitsville- Michael Angelo Covino

Splitsville op IMDb (6,5)
 Splitsville op Moviemeter (2,93)

Splitsville op Wikipedia

Zingend verliet ik de zaal gisteravond. Dat kwam niet louter door het heerlijk aanstekelijke slotliedje (zie mijn rubriekje FIN-songs onderaan mijn recensies: in dit geval een liedje van een album dat ik al eind jaren 70 op vinyl kocht). Nee, het kwam ook doordat de film me behoorlijk meeviel: ik was er met weinig verwachtingen heen gegaan maar liet me de kans op een première-avondje niet ontnemen. Oké, de slapstick-achtige vechtscenes hadden voor mij niet gehoeven, maar de gortdroge dialogen en de vele verwikkelingen in het script maakten dat ik het gevoel had naar een grappig eigentijds geheel te zitten kijken. Prima vermaak.

Ze laat het ineens vallen: ze wil scheiden. In de auto onderweg naar hun beste vrienden zegt Ashley het opeens op hyperdramatische toon aan haar man Carey. Voor hem komt het als een donderslag bij heldere hemel, ze zijn immers nog maar net een jaartje getrouwd en hij had niet het idee dat dit met veel problemen gepaard ging. Hij stapt uit de auto en gaat lopend en sluipend onderweg naar het bevriende stel Paul en Julie.
Daar legt hij zijn problemen op tafel, maar zij zijn er niet van overtuigd dat dit een probleem zou moeten zijn. "Neem een voorbeeld aan ons", zeggen ze, "wij hebben een open relatie". Een voorbode voor een hoop ellende, dat weet elke kijker. Een forse reeks vergissingen, aannames passeren de revue: niet alleen scheiding, maar ook fraude, opvoeding, geweld, zweverige therapieën, kinderfeestjes, jaloezie, mentalisme, leugens en spijt bouwen een op het oog onsamenhangend verhaal waarin toch keurig de lijntjes bij elkaar worden gelegd. Er gaat veel water naar de zee.
Met: Kyle Marvin, Dakota Johnson, Michael Angelo Covino, Adria Arjona, Simon Webster

FIN - song : Steve Forbert- Romeo's tune

Gezien in : Cinema Oostereiland

L'origin du mal (aka The Origin of Evil)- Sébastien Marnier

L'Origin du mal op IMDb (6,6)
 L'Origin du Mal op Moviemeter (3,36)

L'Origin du Mal op Wikipedia

Wat zou dat nou toch zijn, die "bron van alle kwaad"? Als we naar antwoorden zoeken op die vraag, denk ik dat velen bij ons bij hetzelfde antwoord uitkomen. Geld, natuurlijk is dat geld. Geld - of het gebrek daaraan- leidt tot hebzucht, het leidt tot ruzie en uiteindelijk kan het vaak ook tot misdaad leiden. Niet altijd natuurlijk, maar hey, waar hebben we het medium 'film" anders voor? We laten het eens even lekker uit de hand lopen. Met hier en daar een sprankelend stukje acteerwerk (m.n. Laura Calamy) was er best doorheen te komen.

Nathalie bezoekt met enige regelmaat haar geliefde Stephane in de gevangenis. Stephane is gewelddadig geweest en moet een langdurige straf uitzitten, maar Nathalie blijft trouw opdagen op de toegestane spreekuren. Gaandeweg ontdekken we dat ze dat met een bijbedoeling doet.

We merken namelijk dat Nathalie zich voor Stephane gaat uitgeven als zij ontdekt dat deze een zieke, doch vermogende vader heeft die ze lang niet gezien heeft. Ze mengt zich in het leven van de voormalige zakenman, die in zijn huis nog eens vier andere vrouwen onderdak blijkt te geven. U snapt: ook die vrouwen zijn uit op een stuk van de taart. Nathalie/Stephane speelt het handig met haar vers herondekte "papa", maar de argwaan van de andere dames speelt haar parten. En dan begint de echte Stephane ook nog eens van zich af te slaan. Dat kan niet goed gaan.

Met: Laure Calamy, Doria Tillier, Jacques Weber, Dominique Blanc, Suzanne Clément, Veronique Ruggia

FIN - song : Pierre Lapointe - L'origin du mal

The Roses - Jay Roach

The Roses op IMDb (7,1)
 The Roses op Moviemeter (2,93)

The Roses op Wikipedia

Het mooie van titels als deze (een nieuwe bewerking van het succsesvolle boek "The war of the Roses" van Warren Adler) is dat je precies weet wat je gaat krijgen, maar dat het dan toch verrassend veel beter is dan je verwacht. Dat komt natuurlijk ten eerste door de twee acteerkanonnen die tegen alles en iedereen in stelling worden gebracht, maar de derde hoofdrol wordt wmb volledig opgeëist door de dialogen. Die zijn zo messcherp en volgestort met humor dat er geen ontkomen aan is: de ruziemakers kweken óók sympathie bij de kijker. En dat is een knappe prestatie. Onhebbelijkheden volop, naar gedrag dito, maar diep diep daaronder zit toch ook een sprankje liefde. Op zoek dus.

Hij is megasuccesvol architect, zij is slonzige moeder met een kleine belevingswereld. Dat verandert als meneer Rose, hierna te noemen: Theo, een uitermate innovatief en artistiek bouwproject van de grond krijgt. Alom geprezen wordt hij, het succes kan niet op. Dat inspireert hem om een stukje daarvan op zijn vrouw te laten afstralen: omdat ze elkaar ooit in de keuken van een restaurant heben ontmoet koopt hij er een voor haar: nu nog een shabby gebouwtje maar voor haar straks wel een zingevende plek. Mondjesmaat bezoekers maar dat verandert als een bekend culinair restaurant op bezoek komt. "Platgelopen" is daarna zwak uitgedrukt.
Alle reden tot vreugde in het gezin dus, maar daar komt een eind aan doordat een storm dat wonderlijke gebouw van Theo volledig verwoest. Constructiefouten? Conceptuele fouten? Hoe dan ook straalt het af op de architect, wiens carrière in 1 x stilvalt. Een mooi moment van bezinning: de voortdurend werkende bouwmeester krijgt én neemt de tijd om de opvoeding van de kinderen op zich te nemen terwijl vrouw Ivy een heuse restaurantketen opbouwt. Iedereen blij zou je zeggen, maar het blijkt de angel te zetten in hun relatie: ze worden prikkelbaar, ze accepteren minder van elkaar, ze kweken jaloezie naar elkaar, ze vallen uit naar elkaar. Van daar is het nog maar een kleine stap naar fysieke bedreiging en geestelijke terreur. De stellingen worden betrokken.

Met: Benedict Cumberbatch, Olivia Colman, Kate McKinnon, Andy Samberg, Ncuti Gatwa, Sunita Mani

FIN - song : Susannah Hoffs & Rufus Wainwright - Happy Together

Gezien in : Cinema Oostereiland

Limbo - Ben Sharrock

Limbo op IMDb (7,2)
 Limbo op Moviemeter (3,59)

Limbo op Wikipedia

Geen onderwerp zo serieus of er vallen wel grappen over te maken. Zo moet de Schotse regisseur Ben Sharrock ongeveer gedacht hebben toen hij aan deze tragikomedie begon. De wereldwijde vluchtelingenproblematiek is zo'n onderwerp. En eerlijk is eerlijk: het werkt. De licht absurdistische toon in deze film gaat heel goed samen met het schrijnende beeld dat geschetst wordt over het totaal stilvallen van menselijk bestaan als je in zo'n situatie belandt. Knap gedaan.

Ver weggestopt op een desolaat Schots eilandje brengt Omar zijn dagen door in een sober opvangcentrum. Natuurlijk, hij heeft onderdak en krijgt voldoende eten om niet te verhongeren maar het is allemaal niet zoals thuis. Thuis is voor hem Syrië, waar de dramatische oorlog diepe wonden geslagen heeft. Omar was een aankomende ster: hij is een oud-speler die met zijn prachtige spel de Syrische bevolking in vervoering bracht voordat de bommen begonnen te vallen. Met enige regelmaat belt hij met zijn ouders, die op hun vlucht niet verder zijn gekomen dan Turkije. Ze spreken over het lange wachten: zolang Omar geen officiële verblijfspapieren heeft, moeten zij in Turkije blijven en over de telefoon mijmeren over het lekkere Syrische eten, over het vervolg van Omar's muzikale carrière, over toekomstperspectief. Nee, eigenlijk over perspectief an sich. 

Ondanks de steunende gesprekken van zijn optimistische medevluchteling Farhad glijdt Omar af: hij wordt stil, hij wordt somber, hij speelt niet meer op zijn instrument. Alle hoop op een toekomst ontsnapt hem, hij zit in een niemandsland.

Met: Amir El-Masry, Vikash Bhai, Sidse Babett Knudsen, Kenneth Collard

FIN - song : Majida El Roumi - Al Hilm Aj-Jaayi

Bridget Jones: Mad about the boy - Michael Morris

Bridget Jones: Mad about the boy op IMDb (6,6)

Bridget Jones: Mad about the boy op Moviemeter (2,87)

Bridget Jones: Mad about the boy op Wikipedia

Een onwaarschijnlijk succes was het, zo'n 25 jaar geleden, toen deze filmreeks haar eerste deel losliet op de bioscoopwereld. De zalen stroomden vol om de onbeholpen Bridget door haar volwassen leven te zien struikelen. Vooral haar liefdesleven was daarbij het onderwerp, maar gaandeweg de reeks kwam daar ook haar gezin en haar eigen veroudering bij als komische mikpunten. Enige botox-ingrepen later komt mevrouw Jones begin dit jaar dan plots nog een keer in de schijnwerpers: deel 4 was een feit. Ik had geen hoge verwachtingen, gelukkig maar.

Haar echtgenoot Mark verongelukte enkele jaren geleden en Bridget blijkt daar maar moeizaam van te herstellen. Nu ze zijn steun en liefde moet ontberen, krijgt ze maar moeilijk de dagen rond. Het gezin is - hoewel liefdevol- een rommeltje, de deur komt ze niet graag uit en werken doet ze ook al een tijdje niet. Peptalk-time dus, Bridget's vriendinnen praten op haar in.
Als ze niets doet, mist ze de slag op de liefdesmarkt. Als ze niets doet, zullen haar kinderen nooit enige mate van zelfstandigheid bereiken. Als ze niets doet, gaan de beste en vooral fijnste banen aan haar voorbij. Nou vooruit, er wordt geTinderd, er komt een nanny en Bridget boekt zowaar enkele kleine successen: ze bemachtigt een toyboy, ze pakt haar oude baan weer op en ze verdedigt haar kinderen bij die strenge, maar stiekem wel heel interessante hoofdonderwijzer. Tevreden kijken Bridget's vriendinnen hoe ze het leven weer lijkt te omarmen. Vallen en opstaan, maar de blik is weer naar buiten gericht.

Met: Renee Zellweger, Colin Firth, Hugh Grant, Chiwetel Ejiofor, Leo Woodall, Sally Phillips

FIN - song : Olivia Dean- It isn't perfect but it might be 

On ira- Enya Baroux

On ira op IMDb (6,7)
 On ira op Moviemeter (3,21)

On Ira op Wikipedia

Een euthanasie-komedie. Ik weet niet of het genre bestaat maar if so, dan is dit er een. Tragikomedies maken, de Fransen zijn er goed in. Ook bij deze zat ik weer op vele momenten te genieten van de spraakverwarringen die ontstaan wanneer mensen maar lastig met pijnlijke materie blijken te kunnen omgaan. De beide hoofdrolspelers zijn uitstekend gecast, ik zag ze allebei al wel in eerdere films. Anderhalf uur pijn en pret over de pijnpunten van menselijke onkunde en onbegrip. We gaan! On ira.

"Daar gaan we weer" denkt tachtiger Marie. Na het overlijden van haar man heeft ze moeite om zichzelf te redden, al helemaal nu de ooit verdwenen kanker is teruggekeerd in haar broze lichaam. Ze drukt op de noodknop van haar thuiszorgdienst (gehannes met de traplift), gelukkig komt de behulpzame Rudy snel in actie. Hij bevrijdt haar uit haar benarde positie en raakt in een goed gesprek. Rudy zit op de schopstoel op zijn werk: hij neemt het niet zo nauw met de officiële regeltjes en plaatst zichzelf daardoor in een afhankelijke positie ten opzichte van de cliënten. Ook bij Marie wint hij al snel vertrouwen, zeker wanneer zij merkt beter met Rudy te kunnen praten dan met haar eigen zoon.

Ze vertelt Rudy over haar plan: naar Zwitserland reizen waar een verzorgingsvilla is waarin zieke ouderen langzaam stappen kunnen zetten tot het plegen van euthanasie. Rudy zegt toe haar te willen rijden, hij is toch al niet meer zo zeker van behoud van zijn baan dus dit kan ie wel gokken. Er is een probleem: Marie durft niet helemaal eerlijk te zijn tegen haar zoon en kleindochter, ze vertelt dat ze naar Zwitserland moet omdat er bericht zou zijn over een geldbedrag dat haar overleden man ergens gestald zou hebben. U snapt: zoonlief (in acute geldproblemen) en kleindochter willen mee, ze willen daarbij zijn. Ze stappen in de te kleine camper en zitten een paar dagen op elkaars huid. Op pad: on ira!

Met: Hélène Vincent, Pierre Lottin, Juliette Gasquet, David Ayala

FIN - song : Barbara Pravi - Voyage voyage

Gezien in : Cinema Oostereiland

Opa Cor - Martin van Waardenberg en Peter Verhage

Opa Cor op IMDb (5,8)

Opa Cor op Moviemeter (2,78)

Opa Cor op WIkipedia

Na zijn spraakmakende theatershows met Wilfried de Jong is Martin van Waardenberg zich steeds meer gaan richten op het medium film. Met succes ook, trouwens. Hoewel hij een niet al te grote range aan karakters in huis heeft (en dus heel vaak gewoon zichzelf speelt), weet hij toch met enige regelmaat te scoren. In de film "De terugreis" bijvoorbeeld, daar excelleerde hij in naast Leny Breederveld. "Opa Cor" haalt lang niet de kwaliteit van die film, maar is nou ook weer niet heel vervelend om te zien. Opnieuw een combinatie van een tragische mopperende figuur die met sociale problematiek te kampen heeft. Wereldschokkend is het allemaal niet, zeg maar.

Opa Cor is een volkse vent: potje voetbal, kaartje leggen, pilsje erbij. En nog een pilsje, en zo voort. Het grote lichtpunt in zijn leven is zijn kleinzoon Coentje (van wie hij hoopt dat ie later net zo'n grote Feyenoord-ster wordt als zijn naamgever). Cor doet alles met hem, van dierentuin tot voetballen.

Tijdens een zo'n voetbalmiddagje laat Cor zijn aandacht verslappen: hij laat Coentje met andere jongens een balletje trappen terwijl hij in de kantine gaat klaverjassen. En pilsen. En klaverjassen. En pilsen. U snapt: hij verliest Coentje uit het oog en komt beteuterd bij zijn dochter aan. Hoewel de kleinzoon later alsnog komt opdagen, is voor Cor's dochter de maat vol: hij krijgt zijn kleinzoon niet meer te zien. 
Het is het begin van de totale aftakeling: Cor weet niet meer wat hij met zijn tijd aan moet en gaat uiteindelijk over tot hele vreemde beslissingen om toch nog wat van zijn leven te maken. Hij levert zijn identiteit in.
Het verhaal kent weinig verrassingen, maar wordt wel degelijk opgeleukt: een lawine aan cameo-rollen van bekende Nederlanders rolt voorbij, met daarbij een aantal hele leuke verrassingen.

Met : Martin van Waardenberg, Floortje van Waardenberg, Lenny van Waardenberg

FIN - song : Guus Bok- Opa Cor

Italian for beginners (aka Italiens for Begyndere) - Lone Scherfig

Italian for beginners op IMDb (7,0)
 Italian for Beginners op Moviemeter (3,19)

Het was een confronterend bericht om te lezen dat het al weer dertig jaar geleden was dat de eerste DOGMA95-films verschenen. Films die zich volgens concept afzetten tegen Hollywood, tegen CGI en tegen meer van de kunstmatige verrijkingen die de filmwereld zich de voorafgaande decennia had aangemeten. Het moest rauwer, het moest origineler en het meer ongekunsteld. We kregen er prachtige titels voor terug (Festen, Idioten, Dogville et cetera). Tussen al die titels zat er ook een die meer vrolijkheid uitstraalde, al zat er wel degelijk een wrange ondertoon van eenzaamheid en onbegrip in. In het thans in de bioscopen draaiende retrospectief-programma van DOGMA is dit een redelijk opbeurende afwijking.

Spil in het verhaal is dominee Andreas, die in een klein stadje arriveert om daar tijdelijk de plek van de geschorste (!) voorganger in te nemen. Andreas is nog maar kort weduwnaar en probeert langzaam weer wat zonniger kanten aan zijn leven toe te voegen. Een nieuwe baan zou daar bij kunnen helpen, maar hij blijkt toch in een klein wespennestje te zijn gestapt. Alcoholisme, agressie, eenzaamheid, verlegenheid, eigenlijk alles wat je in een normale stad kunt aantreffen: het lijkt in iets te hoge concentratie in Andreas' parochie voor te komen.

De mensen die stuk voor stuk op zoek zijn naar geluk hebben één gezamenlijke ontsnappingsmogelijkheid: de cursus Italiaans die in het wijkcentrum wordt gegeven, biedt hen de mogelijkheid grootser te dromen en zich de openingszinnen van romantiek en een ander wereldbeeld eigen te maken. De cursusavonden zijn het epicentrum van alles wat er mis gaat in deze gemeenschap. Maar, vreest niet, gelukkig ook van alles wat daar dan weer voor moois uit kan ontstaan.

Heerlijke film, ik heb bij vlagen heel hard zitten grinniken.

Met: Anders W. Berthelsen, Ann Eleonara Jorgensen, Anette Stovaelbaek, Peter Gantzler, Lars Kaalund, Sara Indrio Jensen

Gezien in : Cinema Oostereiland

Captives (aka Foglyok) - Kristof Deak

Captives op IMDb (7,0)
 Captives op Moviemeter (2,93)

Deze tijd is bij uitstek geschikt om films over totalitaire staten te bekijken. En al helemaal als het verpakt is in een komedie: je kunt immers maar beter proberen te glimlachen om alle narigheid die je hoort, beter dan bij de pakken neer te gaan zitten. Daarom: op naar het Hongarije van 1951, op naar het IJzeren gordijn.

Boedapest lijkt op vele manieren een zonnige stad, maar achter de voordeuren regeert de angst. Immers, je weet maar nooit of er op jouw voordeur geklopt gaat worden door de sterke arm van de dwangmatig controlerende machthebbers. Denk Stasi en DDR, we weten natuurlijk dat het destijds op veel meer landen van het Warschau Pact hommeles was.

En inderdaad: bij de familie Gál gebeurt het die ochtend. De staatsagenten zijn op zoek naar een verzetsman waarvan zij de informatie hebben dat ie bij hen in de Szigetstraat verblijft. Ze gaan er ten minste van uit dat de bewoners de man kennen. Niemand mag het pand verlaten derhalve, er moet eerst onderzoek plaatsvinden. De kinderen kunnen niet naar school, de vrouw kan niet naar haar werk, er kunnen geen boodschappen worden gehaald. Druppelsgewijs komen er mensen langs om te vragen waarom de Gálletjes niet op hun werk verschijnen en niet meer de straat op komen. Elke bezoeker krijgt subiet dezelfde behandeling: hier binnen blijven, we gaan je ondervragen want misschien zit jij wel in het netwerk. Zo ook Sofia, de zus van mevrouw Gal, die gaandeweg eerder de agenten gaat geloven dan haar eigen vlees en bloed. De conciërge van het trappenhuis collaboreert van harte: iedereen is verdacht en de familie Gál was altijd al raar. Terwijl het onderzoek nergens vruchten af lijkt te werpen, wordt de kamer steeds voller en raakt het eten op. Hoe komen ze hier ooit uit?

Met: Eliza Sodro, Zsofia Szamosi, Erno Fekete

FIN - song : Adam Balacs - Sophie out on the street