Playtime - Jacques Tati

Playtime op IMDb (7,8)
 Playtime op Moviemeter (3,68)

Playtime op Wikipedia 

Het is smullen voor filmliefhebbers de laatste zomers. Steeds meer klassiekers en gewaardeerde oude titels komen opnieuw in roulatie, na zorgvuldig te zijn gerestaureerd. Dat worden nooit kassuccessen, meestal trekken ze vooral mensen die meer film tot zich nemen dan alleen het huidige repertoire. Na afloop sprak ik er gisteren eentje (toevallig ook vaste deelnemer aan onze quizzen), we waren het erover eens dat films als deze "tegenwoordig niet meer gemaakt kunnen worden". Waarom dan niet? Nou, in het huidige tijdsgewricht kom je eigenlijk niet meer weg met een film zonder plot, met een film waar slapstick overwegend de gevoelstemperatuur bepaalt en waarbij personages eigenlijk amper uitgewerkt hoeven te worden. Deze film van meesterregisseur Jacques Tati is daar dan weer wél een ongelooflijk goed geslaagd voorbeeld van. Want vermakelijk is het, deze kijk op het Parijse modern leven in de jaren 60. Veel schuivende panelen, veel glazen deuren, veel bliepjes en piepjes, maar zeker ook veel humor.

Monsieur Hulot (Tati's vaste hoofdpersoon) heeft blijkbaar succesvol gesolliciteerd en komt voor de eerste keer het kantoor binnen. Maar nog vóór hij zijn nieuwe manager te spreken krijgt, is hij al hopeloos verdwaald in het pand. Het pand is vergeven van glazen ruimtes, cubicals, liften en trappen: vind daar nog maar eens iemand terug. Hulot verft zichzelf spreekwoordelijk in de hoek. 
Dat doet ie zo knap dat ie uiteindelijk buiten het pand belandt, waarbij hij zich plots te midden van een groep Amerikaanse toeristen aantreft. Met die groep eindigt hij in een kakelvers opgeleverd sterrenrestaurant, waar het personeel tussen de drogende verf de gasten bedient. Hulot draagt zijn steentje bij aan het verhogen van de sfeer.

Met; Jacques Tati, Barbara Dennek, 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Francis Lemarque - L'opera des jours heureux

The Graduate - Mike Nichols

The Graduate op IMDb (8,0)
 The Graduate op Moviemeter (3,84)

The Graduate op Wikipedia

Die 4K-restauraties, ik vind het wel wat hebben. Veel iconische films worden erbij opgepakt, zoals deze fameuze. Toen de film in roulatie ging, was ik véél te jong. Toen ie op televisie uitgezonden werd, mocht ik vast nog niet zien van mn moeder (ik denk niet dat de KRO deze film in de jaren 70 in de programmering opnam), dus ik moest het van latere kansen hebben. En die kwamen er niet: hoewel de reputatie en -vooral- de muziek) van de film me bekend zijn, moet ik het daarbij vooral van de overlevering hebben. Dus wees welkom, restauratie. Wees welkom, klassieker. 

De vers afgestudeerde Benjamin wordt bij thuiskomst warm onthaald door zijn ouders, ze hebben een feestje opgezet waarbij alle aanwezigen (buren, oude vrienden en collega's van paps en mams) allemaal de jonge en verlegen student op de schouders slaan, ze zijn allemaal trots op hem. Benjamen weet zich geen raad met zichzelf, het verzoek van de vrouw van pa's zakenpartner om haar naar huis te rijden komt hem dus goed van pas. Maar het vervolg wat minder.,

De vrouw, de veelbezongen Mrs. Robinson, start namelijk een onverbloemde flirt om deze nog geen 21-jarige jongeman haar bed in te praten. Benjamin stuntelt zich er doorheen maar er knaagt toch wat aan hem zodra hij thuis is. een paar dagen later belt hij haar op en maakt een afspraak met haar in een hotel. Dat komt er nou van..
De flirt wordt een wip, de wip wordt een -louter op snackseks gebaseerde- relatie,  het werd zomer. Benjamin neemt het er even van na die drukke collegejaren, maar er doemen donkere wolken op. Ben's vader zegt dat hij de Robinsons thuis wil uitnodigen, hij wil dat zijn zoon kennis maakt met de huwbare dochter van de Robinsons. Tegen heug en meug en met een berg geheimen op zijn hart heeft Ben een date met haar. U snapt: het ongemak maakt plaats voor gevoelens voor deze schone jongedame. Ben beseft dat hij zijn leven nodeloos complex gemaakt heeft maar durft zijn geheimen niet zomaar op tafel te leggen. 
Een weergaloze Dustin Hoffman geeft Benjanin gestalte. Het is een genot om naar te kijken.

Met; Dustin Hoffman, Anne Bancroft, Katharine Ross, Murray Hamilton, William Daniels

FIN - song : Simon & Garfunkel- The Sound of Silence

Gezien in : Cinema Oostereiland

Detroit - Kathryn Bigelow

Detroit op IMDb (7,3)

Detroit op Moviemeter (3,36)
 

Nog even heftig als de eerste keer dat ik deze film zag. Goed om deze nog een keer opnieuw te bekijken, want terwijl we hier in Nederland geloven dat antisemitisme de enige vorm van discriminatie is, weet men in heel veel landen dat racisme eigenlijk in alle maatschappijen voorkomt. Sterker nog: dat racisme nog maar een paar decennia geleden staand beleid was. Als je boos wordt bij het kijken van deze film, dan zit het met je empathie nog wel goed.

Mijn recensie van destijds (2017) : Recensie "Detroit"- BEGT 2017

FIN - song : The Roots & Bilal - It ain't fair

Guess who's coming to dinner - Stanley Kramer

Guess who's coming to dinner op IMDb (7,8)
Klassieker die vanwege de raakvlakken met de actualiteit makkelijk een nieuwe roulatie zou verdienen. Ik plukte hem van de filmzender en had geen spijt.

1967. Meer dan een halve eeuw geleden , hoe dichtbij het ook lijkt. Het kersverse stel John en Joey reist naar haar geboorteplaats, ze wil hem voorstellen aan haar ouders. Ze hebben elkaar nog maar kort geleden ontmoet - op vakantie op Hawaii- maar ze is stapelgek op hem. Hij is voorkomend, hij is slim , hij is knap. U snapt de beweegredenenen van Joey. Er zit echter even "maar" aan: John is niet zo roomblank als Joey is. En dat kan wel eens problemen gaan opleveren.

Joey's ouders zijn welgesteld én ruimdenkend. Maar dit is toch even een forse schok. John weet de ontvangst op waarde te schatten en vertelt haar ouders dat hij graag met Joey wil trouwen, maar dat hij dat nooit zonder hun toestemming zou doen.

Alle betrokkenen krijgen met gewetensvragen te maken: het stel zelf (is het handelen niet te impulsief?) , de moeder (we wilden altijd het beste voor ons kind, is dat niet belangrijker dan wat anderen gaan zeggen) , de vader (beseffen ze wel hoeveel problemen ze gaan krijgen in deze maatschappij?) , de huishoudster (Is die John wel wie hij zegt dat hij is? Zwarte mensen zoals wij kunnen nooit zomaar dokter worden?) .

John zelf worstelt met net zoveel problemen : hij heeft het zijn ouders nog niet verteld en ook aan hun kant zal de "kleur" van de schoondochter voor problemen kunnen gaan zorgen. Niets menselijks is ons allen vreemd, nietwaar.

Omdat John de volgende dag alweer verder moet vliegen voor zijn werk, moet de hele kwestie dezelfde dag, liefst nog voor het beladen diner, worden opgelost.

Met : Sidney Poitier, Spencer Tracy, Katherine Hepburn , Katherine Houghton