A Taste Of Friendship - Merel Hoogerheijde/Sammy Shefa Idris

A Taste Of Friendship op IMDb (6,9)
 A Taste Of Friendship op Moviemeter (2,12)

A Taste Of Friendship op Ned Filmacademie

De laatste uit de reeks korte films van 2024, allen uit de Nacht van de Korte Film. Nog geen aankondiging gezien van een nieuwe Nederlandse editie maar wonder boven wonder trof ik gísteren een "avond van de korte film" aan op de Belgische publieke zender (ik check die zenders altijd voor de eventueel te vertonen films, nu was er zowaar een ganse vooravond aan het fenomeen "korte film" gewijd). Klikken als een bezetene, ik dus. 

Deze was voorbij voordat ik er erg in had: in nog geen 10 minuten flitsten we door het magisch-realistische bestaan van een arme visserman die tijdens zijn werk opeens een vis aantreft op het droge. Niet zijn gebruikelijke visstek, maar flapperend in het zand. De branchevreemde locatie maakt dat de visser op een andere manier naar het bewuste dier kijkt dan hij gebruikelijk doet. Hij ziet de doodsstrijd die het beest in de buitenlucht voert, hij besluit te helpen. Diertje in een plastic bak mee naar huis, hij gaat voor haar zorgen en er ontstaat een vriendschappelijke band tussen mens en dier. En dat loopt de visser op, want hij moet natuurlijk op een gegeven moment wel gewoon zijn bestaan runnen: een mens moet eten. 

Met: Joenoes Polnaija

O Último Azul (aka The Blue Trail) - Gabriel Mascaro

O Ultimo Azul op IMDb (7,3)

The Blue Trail op Moviemeter (1,50)
 O Ultimo Azul op Wikipedia

Mijn vrouw vond het maar "zo zo" maar ik kwam heel tevreden de zaal uit. Ik kon hier wel wat mee, met deze zoektocht van een eigenzinnige onafhankelijke vrouw. Zelf had ik het idee dat de maker deze film baseerde op de verdeeldheid zaaiende plannen van de voormalige Braziliaanse president Bolsonaro, maar dat neem ik voor eigen rekening. Feit is wel dat het opnieuw een sterke film uit Brazilië is, na het imponerende "I'm Still Here" en het al net zo indrukwekkende "Manas". Net als bij die laatste titel begeven we ons naar het immense rivierengebied van Zuid-Amerika.

Terwijl ze rustig de plantjes rondom haar kleine huisje aan het bewateren is, krijgt de oude Tereza bezoek van een vertegenwoordiger van de overheid. Ze is nu zo oud geworden (77, lees ik in de filmrecensies) dat ze met haar ouderdom alleen al een bijdrage heeft geleverd aan de maatschappij. Haar huis zal blijvend worden versierd met decoratieve slingers, zodat iedereen weet: dáár woont een respectabel oud mens.
Tereza wil het niet, maar zal er toch aan moeten geloven. Ze weet immers wat dit betekent: binnenkort zal ze op transport worden gezet, binnenkort zal ze zich moeten vestigen in "De Kolonie", een schimmig gebied aan de randen van het land waar alle oudjes bijeen worden gebracht om nog even lekker verwend te worden en met elkaar te keuvelen over hun voltooide leven. Want dát is de crux van deze politiek: de vluchtige maatschappij heeft niets aan oude sukkelaars, die moeten uit de samenleving worden weggenomen en veilig opgeborgen. U snapt: Tereza heeft daar geen zin in, ze wil helemaal niet onder voogdij van haar dochter staan. Ze pakt haar spaarcentjes, vult een tasje en breekt uit. Onder de radar, uit zicht van de immer controlerende overheid: ze wil gewoon nog een paar bucketlist- dingen doen in haar leven. Inschepen, gaan!

Met: Denise Weinberg, Rodrigo Santoro, Miriam Socarras

FIN - song : Maria Bethania - Rosa dos Ventos

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Life of Chuck - Mike Flanagan

The Life of Chuck op IMDb (7,6)
 The Life of Chuck op Moviemter (3,72)

The Life of Chuck op Wikipedia

Dan mag men er vooraf allerlei labeltjes opplakken die mogelijke filmkijkers tegenhouden of zelfs afschrikken, maar dit.is.een Topfilm! Het zou horror kunnen zijn (want ja, een boekverfilming van werk van de ongenaakbare Stephen King), het zou scifi zijn (want we gaan een stukje de mogelijke toekomst in), het zou een rampenfilm kunnen zijn (want ja, het einde der wereld en zo), maar zo zat ik er niet in. Magisch vond ik m, bij vlagen. En er zat romantiek in. En wetenschap. En dans. En literatuur. En coming-of-age. Voor mij was het allemaal dikke prima: cameravoering, acteurs, sfeer, ik zat er heel goed in. Daarmee rechtvaardig ik ook de keuze van de regisseur om de film in drie ogenschijnlijk losse delen op te knippen en die dan ook nog eens achterstevoren te vertellen. Het maakt de fil, enigszins ongrijpbaar en dat is precies wat ie nodig heeft. Ik ben fan.

We zijn er dan toch eindelijk beland: het einde der tijden, de apocalyps. Leraar Marty Anderson probeert nog wat ie kan om de leerlingen wat bij te brengen, maar die zijn allen meer bezig met de rampzalige berichten die hun telefoons bereiken (half Californië is ingestort door mega-aardbevingen, de staat wordt langzaam door de zee verzwolgen). Lang kunnen de leerlingen overigens niet meer van hun telefoons genieten: het internet valt weg. En goed ook: zozeer dat mensen gaan peinzen hoe ze dat ook allemaal weer deden vóór het internettijdperk. Marty rijdt naar huis, loopt vast in onmetelijke files en ziet een vreemd reclamebord waarin Chuck bedankt wordt voor 39 prachtige jaren. Hij slaat er geen acht op, maar wij - goed voorbereid immers - doen dat wel. Terwijl Marty troostende gesprekken voert met zijn ex-vriendin Felicia, gaan wij langzaam over naar deel 2.

Daarin betreden we het leven van boekhouder Chuck. Tenminste, we zien hem in een pauze van een congres wandelen op straat. Hij houdt stil bij een straatartiest, een jonge drumster. Wat hem bezielt, zal niemand ooit weten, maar hij beweegt zijn heupen en doet voorzichtig een dansje (en Tom Hiddleston kan dat, dat weten wij). Hij nodigt een somberende jonge vrouw (relatie net verbroken) uit om zich bij hem te voegen. Ze gaan compleet los in een wervelende dans op het stadsplein.
Pas dáárna leren we in deel 3 Chuck pas echt kennen: we gaan terug naar zijn jeugd bij zijn opa en oma. Hij is een te kleine nerd met een brilletje die van zijn oma de beginselen van de dansritmes onderwezen krijgt. Het zal zijn toekomst bepalen. Of nou ja, misschien doet zijn opa dat wel, die hem voorhoudt dat er maar heeeeel weinig mensen van dansen kunnen leven, Chuck kan beter zijn hersens gebruiken.

De film is een ode, al weet ik nog niet precies waaraan. Ik heb zelden zo'n opgewekte einde-der-tijden-vertelling meegemaakt, deze had een magische werking op me).

Met: Tom Hiddleston, Chiwetel Ejiofor, Benjamin Pajak, Jacob Tremblay, Karen Gillan, Mia Sara, Mark Hamill

FIN - song : Gregory Allen Isakov- The Parting Glass

Gezien in : Cinema Oostereiland

Parthenope - Paolo Sorrentino

Parthenope op IMDb (6,7)
 Parthenope op Moviemeter (3,38)

Voordat ik de zaal inging gisteravond, wist ik een paar dingen zeker: ik zou in ieder geval mooie beelden voorgeschoteld krijgen (Sorrentino, je weet toch..), ik zou een kleine rondreis door Napels - en de daaronder gelegen eilanden - krijgen (33 jaar geleden daarlangs een rondtrip gemaakt, hernieuwde kennismaking derhalve) én ik zou een taaie film te zien krijgen qua exegese (een in het filmcafé aanwezige vriendin zei me vooraf: ik wil je na afloop spreken, ben heel benieuwd wat jij hiervan gaat vinden). Dat laatste bespraken we dan ook zo'n 2,5 uur later, ze kon zich wel vinden in mijn visie.

De schoonheid en de stad. Het lijkt de favoriete cocktail van meester-regisseur Paolo Sorrentino te zijn. Onvermijdelijk gingen mijn gedachten tijdens de film dan ook naar het wonderschone "La Grande Bellezza" (nu bij ons filmtheater in de rerun, overigens). In mijn optiek doet de regisseur in "Parthenope" precies het omgekeerde van die prachtige eerdere film: daarin was de stad de schoonheid en hoofdpersoon Jep Gambardella de vergankelijke, in deze film is hoofdpersoon Parthenope de verpersoonlijking van de schoonheid (en hoe, oef) en krijgen we de vergankelijkheid te zien van de oude prachtstad Napels, aan de voet van de Vesuvius. 

We volgen - van 1950 tot uiteindelijk 2023- het leven van de onbeschrijfelijke beauty Parthenope, een haast mythologische vrouw die iedereen om haar heen verblindt met haar gratie en haar looks. Ze weet het, maar weigert het te misbruiken: niet alleen wacht ze op de ware liefde, ook heeft ze het veel te druk met de twee belangrijkste dingen in haar leven. Het vergaren van kennis is daar één van: hoewel ze makkelijk voor een leven in de schijnwerpers zou kunnen kiezen, gaat ze liever voor de studie. Ze wil antropologe worden, ze kiest die studie uit omdat ze in contact wil treden met haar favoriete professor. Ze blinkt uit, ze gaat voortvarend op weg naar titels en doctoraat. De professor mag haar, zo zal hij jaren laten ook laten blijken. Die weet immers ook dat schoonheid vergankelijk is, maar dat kennis blijft.

De andere hoofdcomponent van Parthenope's leven is...haar broer. Ze adoreert hem, ze verleidt hem bijna, ze kronkelt om hem heen (zoals hij dat overigens ook bij haar doet). Ze gedraagt zich bij hem als een afgewezen minnares, ook al lijkt dat uit bescherming te gebeuren. Uit arren moede geeft ze haar lichaam dan toch maar aan een wederzijdse vriend, tijdens een tripje dat de drie naar het eiland Capri maken. Hoe onschuldig het verliezen van haar maagdelijkheid ook mag lijken: het blijkt de katalysator van een reeks dramatische gebeurtenissen. 

Met: Celesta della Porta, Dario Alta, Gary Oldman, Daniele Rienzo, Silvio Orlando, Napels

FIN - song : Gino Paoli - Che cosa c'è

Gezien in : Cinema Oostereiland

Superposition- Karoline Lyngbye

Superposition op IMDb (6,1)
 Superposition op Moviemeter (3,03)

Het meetkundige verschijnsel "Superpositie" zei me tot gisteravond nog niets. Ik begon dan ook aan deze film met een heel andere gedachten; een jong stelletje dat zich langdurig afzondert in een bos, dat kan alleen maar de foute kant op gaan. Laat het maar aan de Scandinaviërs over om daar dan een magisch-realistische twist aan te geven. Het maakte de film draaglijk.

Ze willen even hun jachtige bestaan ontvluchten, de jonge radiomaker Teit en zijn vrouw Stine, die een volgende stap in haar schrijverscarrière wil maken. Ze melden zich aan voor een sociaal experiment: een jaar lang zullen ze in afzondering gaan leven, ver van de bewoonde wereld. Middels een podcast zullen ze verslag doen van hun overlevingsstrategie in de ruige bossen, ver van hun bekende wereldje in Kopenhagen. Een eis van de opdrachtgever (het radiostation waar Teit voor werkt) is dat ze in hun podcasts volstrekt eerlijk zijn: over het natuurschoon maar ook over de eenzaamheid, over de rust maar ook over hun onderlinge communicatie en gedrag. Dat gaat immers vast wrijving opleveren, hetgeen het tot een boeiend media-experiment maakt.Als de kijker goed oplet, kan hij al aan het begin de bedoelingen van de regisseur zien: de entree in hun nieuwe onderkomen is veelzeggend. 

Ze hebben al twee afleveringen van hun podcast gemaakt als bij Stine het ongemak begint op te spelen: hen was volledige afzondering beloofd maar zij heeft toch echt aan de overkant van het meer rookwolken van een vuurtje waargenomen. Zijn dat wandelaars of zijn ze helemaal niet zo alleen met hun jonge gezinnetje als ze denken?

Met: Marie Bach-Hansen, Mikkel Boe Folsgaard, Mihlo Olsen

FIN - song : Whoareyoupeople- Teitoh Hotel

The New Boy - Warwick Thornton

The New Boy op IMDb (5,7)
 The New Boy op Moviemeter (2,38)

Geen beste start voor deze film, zo kort na verschijning al op een 6min als waarderingscijfer te staan. Ik snap het wel: Cate Blanchett is altijd plus 1, de beelden zijn prachtig maar het verhaal is warrig en de boodschap uiteindelijk te mager. Vol goede bedoelingen, ongetwijfeld, maar het beklijft niet. En dat is jammer, want zoals gezegd is de cameravoering prachtig: weidse vergezichten van Australische woestijnen tegenover golvende korenvelden met in het midden een klein kloostertje. Geniet dáár dan maar van. 

Het lukt ze uiteindelijk toch om hem te pakken te krijgen. Twee rangers hebben in de woestijn een zware kluif aan het tengere Aboriginal-jongetje die zich maar lastig laat overmeesteren. Uiteindelijk winnen de mannen met de wapens het van het jongetje met de blote handen. Ze pakken hem in en leveren hem af bij een geïsoleerd klooster op het platteland. 

Daar bestuurt Sister Eileen een gemeenschap van een stuk of 10 weesjongetjes, ondersteund door een medezuster en een goedwillende klusjesman. Eerder overleed de abt, maar dat heeft Eileen stil gehouden voor haar kerkelijke bestuurders omdat het risico bestond dat zij het klooster wilden opdoeken. Ze leven van de landbouw, mondjesmaat komen er leveranciers langs en in de tussentijd worden de weesjongetjes klaargestoomd tot godvrezende dienstbare jongelui die op elke ranch en bij elk bedrijf inzetbaar zijn. En daar is dan plots de New Boy.

Hij praat niet, eet met zijn handen en slaapt ónder zijn bed. Dat hij anders is dan hen, zien alle bewoners van het klooster direct, maar ze zien ook dat er wel iets bijzonders in hem zit. Een door een slang gebeten jongen wordt door New Boy van het gif ontdaan, waarmee zijn leven wordt gered. Sowieso hangt er een vleugje magie rondom de jongen heen. Dat komt pas goed tot uiting als de langverwachte bestelling van zuster Eileen wordt geleverd: een manshoog Jezusbeeld dat in de kapel wordt geplaatst. New Boy treedt in contact met het beeld.

Met: Aswan Reid, Cate Blanchett, Deborah Mailman, Wayne Blair

FIN - song :  Outfluence- Amor Vivir Volar

Gezien in : Cinema Oostereiland

L'amour c'est mieux que la vie (aka Love is better than life) - Claude Lelouch

L'amour c'est mieux que la vie op IMDb (5,1)
 L'amour c'est mieux que la vie op Moviemeter (3,25)

Romantisch niemendalletje, blijkbaar onderdeel van een trilogie maar ik zag nu alleen deel 1. Ooit opgenomen omdat de regisseur Claude Lelouch er een van faam is. Deze film lijkt een soort staalkaart te zijn van de films die hij eerder maakte (waarvan "Les uns et les autres" natuurlijk zijn magnum opus is). Romantiek, de liefde, muziek, Parijs, leven en dood, Jezus(en God en de duivel)vriendschap: onuitputtelijke thema's. De wervelende aanpak die de regisseur kenmerkt, maakt dat je tamelijk eendimensionale films als deze moeiteloos doorstaat.

Sandrine runt een escortbureau en krijgt die dag twee bijzondere gasten aan haar bureau: ze vragen of zij in haar Rolodex een dame heeft zitten die de laatste weken van hun beste vriend Gerard kan veraangenamen. Gerard heeft er op los geleefd, waardoor hij nu zijn fysieke einde rap ziet naderen.

Sandrine doet de heren (waarvan een de zoon van Gerard) blijkt te zijn) een aantal voorstellen maar ze worden allemaal afgeketst. "Waarom niet" denkt ze vervolgens en zegt de heren het zelf op te gaan lossen. Zij zal zelf de dame zijn die contact met Gerard zal leggen en hem zal chaperonneren.

U snapt het al: de twee door het noodlot aan elkaar verbonden mensen blijken elkaar meer te waarderen dan dit bijzondere verzoek zou rechtvaardigen. Ze worden verliefd en dat maakt de zaken lastiger dan op het eerste oog lijkt.

Met:
Sandrine Bonnaire Sandrine Bonnaire

Gerard Darmon    Gerard Darmon

Béatrice Dalle    Béatrice Dalle

FIN - song :  Charles Trenet- Boum!

Monster (aka Kaibutsu) - Kore-Eda Hirokazu

 Monster op IMDb (7,9)

Monster op Moviemeter (3,62)

Huizenhoge waarderingen op zowel IMDb als Moviemeter, de nieuwe film van Shoplifters-regisseur Kore-Ede Hirokazu. Zo goed als deze cijfers indiceren vond ik m niet (het duurde zelfs vrij lang voor ik het gevoel kreeg dat het nog iets ging worden) maar uiteindelijk slaagt de bekroonde filmmaker er toch weer in je mee te voeren in een wonderlijk meanderend verhaal. Als een soort "Lola rennt" keert de regisseur meerdere malen terug naar een punt in het verhaal, waar vandaan hij het vanuit een ander perspectief begint te vertellen. En alleen daardoor krijg je door wat er daadwerkelijk gebeurt, het toont dat aannames gevaarlijk zijn en dat je altijd van de feiten zult moeten blijven uitgaan. 
Voor de filmnerd: ik moest om meerdere redenen aan de prachtige film "Close" van Lukas Dhont denken bij het kijken, benieuwd of u dat ook een beetje ervaart.

Terwijl de stad in brand staat, is moeder Saori om andere redenen heetgebakerd. Ze stormt de school van haar zoon Minato binnen omdat hij de indruk wekt gepest te worden. Met de spreekwoordelijke Japanse nederigheid neemt ze geen genoegen, ze legt de schoolleiding het vuur na aan de schenen en richt zich daarbij vooral op de wonderlijke leraar meneer Hori. Deze zou meermaals hardhandig contact gehad hebben met Minato. 

Van Minato leren we snel dat het iets anders ligt: inderdaad wordt er gepest op school, maar niet zozeer Minato maar de kleine Yori is vaak het mikpunt, vooral vanwege zijn dromerige belevingswereld. De bullies gaan ver, maar het staat een groeiende vriendschap tussen Minato en Yori niet in de weg. Beiden opereren omzichtig omdat partij kiezen wel je positie in de klas bepaalt, zowel tegenover de pesters als tegenover meneer Hori. De jongens proberen eraan te ontsnappen.

Met : Soya Kurokawa, Hinata Hiiragi, Sakura Ando, Eita Nagayama

FIN - song : Ryuchi Sakamoto - Aqua

"In loving memory of Ryuichi Sakamoto"

Gezien in : Cinema Oostereiland

Sweet dreams - Ena Sendijarevic

Sweet dreams op IMDb (6,8)
 Sweet dreams op Moviemeter (3,04)

Zelf kan ik niet geheel bevatten dat deze film met prijzen overladen wordt en dat het onze inzending naar de Oscars wordt. Natuurlijk, de art direction is geweldig: alles ziet er piekfijn uit. Maar de hoge mate van amateurtoneel die aan de dag wordt gelegd alsmede de bijzondere wending om van enigszins historisch drama om te klappen naar magisch realisme maken dat ik de film nog niet zo goed weet te plaatsen. Hoe dan ook: veel succes bij de award-uitreiking.

We gaan terug naar Nederlands-Indië, aan het prille begin van de vorige eeuw. Al direct krijgen we door wat er mis is: de arrogantie van de fabrieksbaas ten opzicht van zijn inlandse medewerkers werkt vernederend, de kijker voelt al direct dat dit zich zal wreken. Jan blijkt bovendien niet vies van een potje seks met de bediende, 's nachts bezoekt hij haar kamer waar zij eerst bovendien nog eens voor hem moet dansen. Kolonialisme in al zijn foute facetten. 

Jan overlijdt, er ontstaat een vacuüm. Zijn cynische echtgenote Agaat doet weinig anders dan freule spelen om de dag door te komen. Zij heeft haar man altijd verweten een kind te hebben verwekt bij bediende Siti en de daaruit voortgekomen bastaardzoon Karel een voorkeursbehandeling te geven ten opzichte van het overige personeel. 

Terwijl Agaat haar zoon Cornelis - met zijn hoogzwangere vrouw- laat overkomen uit Nederland om de suikerfabriek te blijven runnen, breekt er onder het personeel daarvan een staking uit. Als Cornelis dan ook nog eens te horen krijgt dat niet hij maar de half Indische jongeman Karel als belangrijkste erfgenaam uit het testament naar voren komt, stijgen de spanningen tot een kookpunt.

Met : Renée Soutendijk, Hans Dagelet, Hayati Azis, Lisa Zweerman, Florian Myjer, Muhammad Khan, Peter Faber

Never gonna snow again (aka Sniegu juz nigdy nie bedzie) - Malgorzata Szumowska/Michael Englert

Never gonna snow again op IMDb (6,5)
 Never gonna snow again op Moviemeter (2,98)

Niet al te bijzondere film, bij mij kwam ie in ieder geval niet helemaal goed binnen. Wellicht heeft de liefhebber van magisch-realistische films hier wat meer mee. Niet dat het allemaal slecht was, maar het kabbelde mij iets teveel van wondertje naar wondertje. 

Zhenia is masseur met een bijzondere gave. Hij is geboren in Pripjat in de Tsjernobyl-regio, hij was 7 jaar oud toen de nucleaire ramp daar plaatsvond. Hij heeft er zelf geen hinder van ondervonden, sterker nog: hij heeft er bijzondere gaven aan overgehouden. Met zijn handen kan hij mensen in een staat van ontspanning en zelfs hypnose brengen waardoor hij zelf even de tijd krijgt om zijn dansmoves bij te werken. 

Hij is in Polen beland waar hij een complete dure woonwijk tot zijn cliëntele mag rekenen : van de drinkende hondjeseigenares naar de veel te drukke moeder van een jong gezin, van de terminaal zieke cliënt naar de artistieke en excentrieke weduwe. Zhenia loopt ze allemaal af, doet hier en daar zijn intieme dingen en probeert te voorkomen dat de ene bewoner overloopt van jaloezie voor de andere.

Met : Alec Utgoff, Maja Ostaszewska, Agata Kulesza, Weronika Rosati

L'uomo delle stelle (aka The StarMaker) - Giuseppe Tornatore

L'uomo delle stelle op IMDb (7,4)
Filmclub-avond gisteren, het werd weer een traktatie. "L'uomo delle stelle" is een hyper-Italiaanse, dus voor mij zeer fijne film. Drukte, gekte, absurdisme volop. Hoewel de film in de jaren 90 is gemaakt, ademt hij in alles een sfeer van laat-jaren 60 en van jaren 70. Stukjes Fellini en Scola sijpelen overal doorheen, en dat maakt het een bonte stoet van mafkezen die allemaal een klein bijrolletje spelen.
Hoofdrolspeler is dr. Joe Morelli, een man die voor de Universiale Studios het Italiaanse platteland afreist om nieuwe filmsterren te ontdekken. Tegen betaling kunnen de mensen als screentest een scene naspelen of een verhaal vertellen. We krijgen ze allemaal te zien: de ijdele zoon, de volkse (en publieke) vrouw, de boerenzoon, de politicus, de edelman, de windvaan en - uiteraard -de onschuldige maagd.
Elk vertellen ze hun verhaal, Morelli vindt er in elke stad wel een paar. Gretig biedt het volk zich aan in de hoop hiermee een weg uit hun miezerige en vooral armoedige bestaan te vinden. De zaken gaan goed voor Morelli en dat valt uiteraard ook anderen op: zowel criminelen als politieagenten azen op zijn centen en - belangrijker nog- op zijn reputatie. Morelli moet steeds sneller verkassen voor het dreigt mis te gaan. Er is er slechts één die hem door dik en dun steunt. U raadt het al: de jonge maagd Beata. Zij biedt zelfs meer aan dan alleen haar steun.

Met:   Sergio Castelitto, Tiziana Lodato

Manta ray (aka Kraben Rahu) - Phuttiphong Aroonpheng

Manta Ray op IMDb (6,7)
Dat blijf ik lastig vinden, het doorgronden van Aziatische films. Rode draad lukt wel, maar de verbeelding van veel bijzaken kan ik niet altijd plaatsen. Hoeft ook niet altijd, de boel hoeft niet dichtgetimmerd. Bovendien was de cameravoering fraai (donker doch fraai) dus ik had geen spijt van het aanschouwen van deze Thaise productie.
Verstilde cinema, met zorg gemaakt en in ieder geval erop gericht om te verhalen. Huiswerk mee naar huis, zeg maar.
Verhaal is simpel te reproduceren: visserman treft bij een van zijn strooptochten in het bos een man aan die meer dood dan levend is. Later leren we van de visserman dat het bos sowieso vol lijken ligt. (verder geen uitleg wie de man is, maar aan de opdracht die aan de film voorafging weten we de bedoeling van de regisseur: "For the Rohingya.")
We hebben dus waarschijnlijk met een vluchteling te maken. De visser verpleegt hem liefdevol, zelfs als blijkt dat hij niet met de man kan communiceren. De gast zal over de gehele film weinig zeggen - wat klanken uitstoten is het maximale - maar we begrijpen dat hij niet van hier is.
Naarmate de tijd vordert en de vluchteling herstelt, begint zijn gastheer hem dingen te leren: vissen, duiken, edelstenen opsporen etcetera. Hij neemt hem zelfs mee naar zee, op de boot van zijn baas.
Als de gastheer op een dag niet thuiskomt, moet de vreemdeling het zelf rooien. Dat lukt: hij neemt de plaats in van zijn gastheer en verdient aldus zwijgend zijn eten. Plots, als hij op een avond thuiskomt van zee, staat er een vrouw in de kamer. Blijkt de ex van de visser te zijn, die zegt nergens heen te kunnen. Opnieuw zien we twee vreemden tegenover elkaar, die zo goed en zo kwaad als het gaat het leven proberen te runnen. Zolang als het goed gaat..


Met : Aphisit Hama, Wanlop Rungkumjad , Rasmee Wayrana