I was a teenage Sex Pistol - Nick Mead/ Andre Relis

I was a teenage Sex Pistol op IMDb (7,5)
 I was a teenage Sex Pistol op Moviemeter (3,67)

I was a teenage Sex Pistol op Wikipedia

"Bert is a truly fanatic Sex Pistols-fan", zo concludeerde meneer Veken, mijn toenmalige leraar Engels, toen ik in de klas een button op het neusvleugeltje van mijn bril bevestigd had. Wist ik veel, jochie van 16 en onder de indruk van de poses die de onruststokers uit Engeland aannamen. Uiteraard kocht ik de plaat (iets wat ik later nog een keer herhaald heb toen ik mijn "second life of vinyl" startte). Punk heeft me veel gebracht: uiteraard de muziek, maar ook vele vrienden en prachtige concerten. Niet dat ik er zelf volgens de geldende moderituelen bij liep, maar de attitude en de energie deden mij goed. Ik ging er hard op, zo gezegd. Niet verwonderlijk dan ook dat ik gisteren bij het betreden van de filmzaal al enkele oude bekenden tegenkwam, allemaal klaar voor een paar uurtjes nostalgie.

Het o zo brave Nederland deed het op dat moment nog met Spargo en Vader Abrahams Mieke toen in Engeland al het spel op de wagen ging: de rigoureuze politiek van Margret Thatcher, de nakende werkloosheid en de aanhoudende impact van de koude oorlog maakten dat een hele generatie opgroeide met de gedachte dat er voor hen geen toekomst was. Die gevoelens moesten eruit, de tijdgeest nodigde als het ware de kantelingen uit. Twee mensen in London voelden dat heel goed aan: modeontwerpster Vivienne Westwood en vooral haar "zakenpartner" Malcolm McLaren wisten heel goed wat ze moesten doen om een subcultuurtje op te richten. Hun kledingwinkel werd van naam veranderd in "Sex", winkelbediende Glen Matlock knutselde eigenhandig de gevelversiering in elkaar. De gevolgen zouden immens zijn.

Randfiguren voelden zich aangetrokken tot deze plek, Matlock had al snel door dat er met een paar bezoekers best een bandje op te zetten viel. Allemaal gespeend van muzikale kunde (nou: niet allemaal, want Matlock kon echt wel georkestreerde klanken uit zijn bas krijgen) clusterden ze zichzelf tot een rebels team. Een oefenruimte in, op advies van McLaren kwam er zelfs een zanger bij. Deze John Lydon bleek de katalysator te zijn voor een aantal jaren ophef. The Sex Pistols ontstonden met een knal, overrompelden radiostations, vernielden podia en zalen en - dat vooral - ontregelden de media met hun destijds spraakmakende vloeken en een totaal gebrek aan ontzag voor het establishment. Optredens, een tour en uiteindelijk bijna een plaat. Nou ja, die plaat kwam er wel maar Matlock maakte het niet meer mee. Niet als bandlid tenminste, hij werd er op vakkundige wijze uitgewerkt door McLaren en de inmiddels tot Johnny Rotten omgedoopte Lydon. Matlock was de muzikant van de club, maar niet zo punk qua uitstraling als John Simon Ritchie, die onder de geuzennaam Sid Vicious zijn vervanger werd op de basgitaar. Achteraf beschouwt Matlock het als een zegen, hij kan het immers allemaal navertellen. Iets wat hij in deze heerlijk onderhoudende documentaire dan ook met verve doet.

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Sex Pistols- Pretty Vacant (live in Stockholm)

Jurassic World Rebirth - Gareth Edwards

Jurassic World Rebirth op IMDb (5,8)
 Jurassic World Rebirth op Moviemeter (2,83)

Jurassic World Rebirth op Wikipedia

Hele hordes filmkijkers zijn destijds naar de bioscoop gesjeesd om de nieuwe sensatiefilms over tot leven gewekte dinosauriërs te gaan zien. Ik behoorde niet tot die hordes, al ben ik later wel het eerste deel een keer gaan kijken. Dat kwam mede door het enthousiasme van een van mijn broers die de film in geuren en kleuren zat over te brengen op familiefeestjes. Ik moest dus ook een keer. Gisteravond, na een bezoek aan een best pittig toneelstuk, zaten wij weerloos op de bank: deze dus maar aangeklikt op een van de streamers. Het is voorlopig het laatste deel uit de grote Jurassic - reeks. Het mocht wat kosten: vette CGI en een stevige sterrencast (Scarlett Johansson, Mahershala Ali, Rupert Friendd)

Na de grote uitbraken is de mensheid slimmer omgegaan met de plots weer springlevende dinosaurus-populatie. Ze worden gecontroleerd op een eiland rondom de evenaar, alwaar ze in een laboratorium worden onderzocht. Dat gaat natuurlijk mis: een slordigheidje van een onderzoeker leidt tot de uitbraak van een tot leven gewekte klomp dino-DNA. 

7 jaar later gaat een samengestelde groep van wetenschappers, huurlingen en farmaceutica-giganten op weg naar dat eiland: ze denken door middel van het tappen van bloed van de drie herleefde dinotypes (landdieren, zeedieren en vliegende dieren) een perfecte combinatie te kunnen maken voor een medicijn tegen vervroegde hartkwalen. Per boot naar het eiland dus. Onderweg pikken ze een gezinnetje schipbreukelingen op dat blijkt aangevallen door onze eigen Mosasaurus, maar die het net hebben overleefd. In een afmattende race tussen zeedieren en bootjes bereiken ze alsnog dat equator-eiland, waarna een lange en vooral gevaarlijke zoektocht begint naar de bloedsamples. En is het overleven tussen deze agressieve dieren al moeilijk, vergeet dan niet hoe lastig mensen onderling naar elkaar kunnen zijn: ieder blijkt een eigen belang te hebben om deel te nemen aan deze jacht.

Met: Scarlett Johansson, Mahershala Ali, Jonathan Bailey, Rupert Friend, Manuel Garcia-Rulfo, Luna Blaise

FIN - song : Alexandre Desplat- Sailing away

For a few dollars more (aka Per Qualche Dollaro in Piu) - Sergio Leone

For a few dollars more op IMDb (8,2)
 For a few dollars more op Moviemeter (3,90)

For a few dollars more op Wikipedia

Mijn mening? Volgens mij is deze film voornamelijk in de belangstelling en de herinnering van filmkijkers gebleven omdat de opvolger zo ongelooflijk goed was. Dit is gewoon láng geen "Once upon a time in the West". En dat komt voornamelijk door het flinterdunne verhaaltje en de eenzijdige manier van verbeelden ervan. Leone bekwaamt zich vooral in langdurige close-ups waarmee hij een gevoel van spanning wil creëren: er gaat iets gebeuren zodra de regisseur de gezichten naar je toe trekt. Natuurlijk weet ik dat ik met de blik van nu deze film weer eens zit te bekijken, maar voor mij is het opvallend dat ik bij OUATITW wél naar het puntje van de stoel schuif en bij deze niet. My bad, ik weet het, want de film scoort nog steeds een dikke acht. Er zitten dan ook zeker memorabele scenes in, maar ik ga toch liever nog een keer naar de meneer met de harmonica.

De extra dollars uit de titel vormen de premie die de twee bounty hunters in dit verhaal willen opstrijken. Zij kennen elkaar niet maar hun wegen kruisen als ze beiden op zoek zijn naar de beruchte dief El Indio, die de regio teisters met gewelddadige overvallen. Onze held Manco is de ijzig koele jager die niet al te veel van zijn persoonlijkheid prijsgeeft, waardoor hij een mysterie blijft voor zowel de opdrachtgever als zijn doelwit. In de jacht op El Indio treft hij de oudere Mortimer aan, een gedistingeerde voormalig kolonel. Beiden zijn meesters in hun vak - ze strijken met de regelmaat van de klok duizenden dollars op aan "wanted: dead or alive" rewards- maar nu blijken ze op dezelfde hoofdprijs te jagen. We komen er pas laat achter dat ze daar elk een eigen reden voor hebben, we moeten eerst langs hun eigen dilemma: elkaar bestrijden of samenwerken in de jacht op de geldschat?

Met: Clint Eastwood, Lee van Cleef, Gian Maria Volonté, Klaus Kinski

FIN - song : Ennio Morricone - Per qualche dollaro in piu

Piece of my heart - Dana Nechustan

Piece of my heart op IMDb (6,8)
 Piece of my heart op Moviemeter (3,24)

Piece of my heart in de Filmkrant

Nog niet zo heel lang geleden (na het zien van de film "Joika") stelde ik aan mijn team voor om in de nieuwsbrief eens aandacht te besteden aan balletfilms. Er is inmiddels een aardige reeks titels van op te noemen. Toen ik dat zei, wist ik nog niet eens van het bestaan van deze titel. We hebben dus ook gewoon een "eigen" balletfilm, er is er een van vaderlandse bodem. Deze week gekeken: hoewel aardig in de richting van jeugdfilm vond ik de film tamelijk onderhoudend, vooral dankzij het geloofwaardige spel van Elaine Meijerink. Komt ie.


Het is even fors slikken voor de ambitieuze Irma. Zij is tot dan toe met enige afstand de meest talentvolle danser van haar balletgezelschap, ze is daarmee ook een behoorlijk lievelingetje van haar beschermende lerares mevrouw Shapiro. Geen vuiltje lijkt er aan de lucht, totdat daar plots de gracieuze Olga binnenstapt. Irma mokt en schikt zich in de competitieve sfeer die direct ontstaat. Bij de eerstvolgende auditie blijken zowel Olga als Irma boven de rest uit te stijgen, ze worden geworven voor een plek bij het Nationaal Ballet. 

Hoewel opponenten blijkt al snel dat de dames elkaar hard nodig hebben. Ja, Olga is beter en krijgt een leading role. Maar Irma blijkt een veel stabielere persoonlijkheid te hebben, een waar Olga juist in die wervelwind van gebeurtenissen behoefte aan heeft. Irma staat op het tweede plan, maar ziet al snel dat het helemaal niet fijn vertoeven is in de felle spotlights. Naast de pers en de aandacht heeft Olga ook nog eens last van een overambitieuze pappie, die de set platloopt en de pers probeert te bespelen. U snapt: ze stoten elkaar af en ze trekken elkaar aan. Hun tegenstrijdige karakters blijken complementair te werken. Bijna alles lijkt goed te komen. Bijna.

Met: Elaine Meijerink, Roos Englebert , Daniel Bossevain, Peter Paul Muller, Katelijne Damen, Jan Kooiman, Gijs Scholten van Aschat, Yannick Josefzoon

Joika (aka The American) - James Napier Robertson

Joika op IMDb (7,1)
 Joika op Moviemeter (2,83)

Joika op Wikipedia

Het lijkt allemaal heel verwarrend: een Nieuw-Zeelands/Poolse productie over een in Rusland werkende Amerikaanse met daarbij oa een Duitse steractrice in een van de hoofdrollen. Maar goed: we snappen natuurlijk dat er geen mogelijkheid bestond om deze productie vanuit Rusland zelf te maken, dus maakte het op waarheid gebaseerde verhaal de nodige omzwervingen voordat het van de grond kwam. Maar dan krijg je ook wat: een inkijkje in de bittere wereld van het topballet. Heeft u ooit wel eens een "positieve" balletfilm gezien? Ik denk aan Black Swan, And Then We Danced, Girl of recenter nog "Encore": stuk voor stuk films over de harde, gemene en hypercompetitieve wereld van de topsport (want zo mogen we ballet toch echt wel noemen. En toch, toch lokte het danseres Joy Womack naar Moskou.

Waarom dan? Welnu: Joy heeft op haar kamer een foto hangen van Natalia Osipova, in haar ogen de beste prima ballerina aller tijden. De vrouw die haar motiveerde zelfs, die haar dusdanig inspireerde dat ze haar vaderland en haar familie achterliet om het te gaan maken in Rusland. Dáár zit namelijk de Champions League van het ballet, van daaruit heerst het ongeëvenaarde Bolshoi-Ballet over de planken. Hoewel ze weet dat nog nooit een Amerikaanse is doorgedrongen tot het primaballerina-korps gaat ze er vol voor. Ze belandt in een wereld van intriges, haat en nijd en zelfs persoonlijke aanvallen. Een wereld die geleid wordt door bikkelharde trainers die je genadeloos laten vallen bij het minste of geringste foutje. Toch ziet Joy kansen: ze merkt dat ze bij de kille lerares Tatiyana Volkova langzaam begint door te dringen. Daartoe moet ze de competitie aan met de ambitieuze Natascha, die vooralsnog meerdere streepjes voor heeft. Na de loodzware lessen blaast Joy stoom af bij medeleerling Nicolas, die -gelukkig voor haar- een veel beter relativeringsvermogen heeft. Toch lukt het ook de vriendelijke jongeman niet om Joy af te remmen in haar vaste voornemen: ze gáát prima ballerina worden, ze is bereid daar héél veel voor op te geven. Te veel?

Noot 1: Verwar deze "The American" niet met de film die wij van Anton Corbijn kennen.
Noot 2: Joy Womack bestaat echt. Ze danste de "body double" in deze film voor actrice Talia Ryder.

Met : Talia Ryder, Diane Kruger, Oleg Ivenko, Natasha Alderslade

FIN - song : Dana Lund- Winter palace

Gezien in : Cinema Oostereiland

Poms- Zara Hayes

Poms op IMDb (6,1)
 Poms op Moviemeter (2,93)

Of er al een woord voor is, weet ik niet maar het is zo ongeveer wel een genre op zich geworden: de film waarbij een groepje minder kansrijken samen gaan repeteren om deel te nemen aan een contest waarvan ze normaal als deelnemers geweerd zouden worden. De moedertitels van dit genre zijn natuurlijk het heerlijke "Brassed off" en vooral "The Full Monty"maar ook titels als "Calendar Girls", "Pride" en "Le Grand Bain' vertellen min of meer hetzelfde verhaal. Altijd is er een afgewezene die denkt degenen die het strenge oordeel vellen wel een poepie te laten ruiken. Groepje gelijkgestemden verzamelen, oefenen en hup: op naar de finale! Altijd een hoog feelgoodgehalte, maar ook altijd een licht-serieuze ondertoon: ontneem mensen niet hun dromen want dan kan het link worden. 

In het geval van "Poms" is dat de oude Martha. Vanwege de diagnose van een terminale ziekte verkoopt ze haar ganse inboedel en haar huis en schrijft zich in voor een woning in een zonovergoten bejaardenoord. Nou ja oord: de complete stad is industrieel ingericht op het welzijn van de bejaarde. Alle voorzieningen zijn er: goede en warme huizen, tuintjes, binnen- en buitenzwembaden en vooral veel recreatie. Martha denkt er rustig haar levenseinde te verwelkomen: ze gaat niet meer beginnen aan chemotherapie, het lijkt haar wel wat om in alle rust naar haar levenseinde toe te werken. Ze komt bedrogen uit. De eerste de beste dag staat er al een buurvrouw in haar woonkamer die Martha uitnodigt voor alle diverse clubjes waar zij lid van is. Er zijn er zoveel dat er altijd wel een voor jou tussen zit. En is die er niet, dan kun je er altijd zelf een oprichten.

Veel spullen heeft Martha niet meegenomen, eigenlijk alleen een doos met haar cheerleaderpakje van vroeger, omdat het haar zo aan haar ook al jong overleden moeder doet denken. U voelt hem al aan komen: buurvrouw pookt Martha op tot activiteit, die start een cheerleaderclub die natuurlijk alleen uit oude stramme dames kan bestaan maar toch gaat trainen en zelfs de competitie aangaat met jongere vergelijkbare teams. Dat lukt natuurlijk nooit. Of eh...

Met: Diane Keaton , Jacki Weaver, Pam Grier, Celia Weston, Rhea Perlman, Alisha Boe, Charlie Tahan

FIN - song : Pharmacy- Peanut butter jelly

Wham! : Last Christmas Unwrapped - Nigel Cole

Wham! Last Christmas Unwrapped op IMDb (7,3)
 Wham! Last Christmas Unwrapped op Moviemeter (3,50)

Vrolijke documentaire over het tragische, doch onverwoestbare kerstlied "Last Christmas". Ontstaansgeschiedenis van het nummer en de clip komen uitgebreid aan bod, daarnaast uiteraard een "whatever happened to..". 

Het nummer is inmiddels 40 jaar oud, maar op George Michael na zijn eigenlijk alle betrokken wel in beeld in deze documentaire. Uiteraard is Andrew Ridgeley veel in beeld én aan het woord, maar ook de hele vriendengroep die in de videoclip figureert, krijgt de kans om zijn en vooral haar zegje te doen. 

Daarvoor trekt de hele groep (Ridgeley, Pepsi & Shirley, een aantal overige vrienden) naar het Zwitserse Saas-Fee, waar men destijds met de nodige mazzel in de sneeuw belandde. Mooi om te zien hoe makkelijk de hele groep nog terug kan gaan in hun herinneringen. En vooral, hoe liefdevol ze daarbij spreken over "Yog", zoals ze George Michael destijds allemaal noemden. 
Een speciaal plekje in de docu is nog weggelegd voor Bob Geldof, de schrijver van de hit "Do they know it's Christmas". Geldof komt uitgebreid aan het woord over de "competitie" die er bestond tussen beide nummers; welke song staat er met kerst nummer 1 in Engeland? 

Je hoeft geen grote Wham!-fan of kerstliefhebber te zijn om deze docu toch te kunnen waarderen. Ik doe dat immers ook.

FIN - song : Wham! - Last Christmas

Hunger - Sitisiri Mongkolsiri

Hunger op IMDb (6,6)
 Hunger op Moviemeter (3,31)

Na de glorietijden van de feestelijke eetfilms konden we er natuurlijk op wachten dat er ook films zouden verschijnen over de minder prettige kant van de culinaire wereld. We keken eerder al naar "The Menu" en "Boiling Point", de film waarover u hieronder gaat lezen past prima in dat rijtje: de spanning loopt in de richting van een thriller, daarnaast zit er een fors psychologisch tintje aan deze film die ook laat zien hoe fijn de Aziatische golf tegenwoordig aan het rollen is in filmland. Goed te doen derhalve.

De bescheiden Aoy is de belangrijkste spil in het familierestaurant van haar vader: hoewel men traditionele Thaise gerechten serveert, weet Aoy de standaard hoog te leggen. Dat valt op, op een dag wordt ze benaderd door een medewerker van de beroemde chef Maitre Paul: of ze voor hem wil werken.

De beslissing valt haar zwaar, maar Aoy stapt toch in de strenge wereld van de meesterchefs. Ze wil speciaal zijn en dat gaat haar in pappa's keuken niet lukken. U snapt: dat wordt een lange weg, ze wordt afgesnauwd en afgemat door een militaristische én snobistische meesterkok. Hij vraagt álles van haar, ze moet zich helemaal geven anders gaat ze het niet redden in de culinaire top. 

Aoy zwicht echter voor haar principes, als ze ziet dat Paul onorthodexe regels toepast en daarbij wetten overtreedt. Ze stapt op en gaat via een investeerder zelf een keten opzetten. Waarbij ze, u snapt het, uiteraard op een culinair feest weer tegenover meneer Paul komt te staan. Het wordt een erop-of-eronder wedstrijd: gaat Aoy voor de (culinaire) roem of kiest ze toch voor de vertrouwdheid van haar familie en culturele achtergrond?

Met : Chutimon Chuencharoensukying, Napochai Chaiyanam, Gunn Svasti Na Ayudhya

The Current War- Alfonso Gomez-Rejon

The Current War op IMDb (6,5)
 The Current War op Moviemeter (2,85)

Helaas een wat warrige film, maar het gegeven blijft razendinteressant. Want deze film gaat niet over een huidig plaatsvindende oorlog (nou ja, misschien toch een beetje), nee, het woord "current" moet je hier vertalen in de zin van "stroom". En dan meer specifiek: electriciteit. We kunnen het ons haast niet meer voorstellen, maar er was een tijd waarin men overwoog het eeuwenoude kaarslicht te vervangen door een nieuwe vorm van energie. Terug naar die tijd.

1880, VS. Thomas Alva Edison heeft inmiddels al de eerste geluidsopnamen uit de geschiedenis van de mensheid op wasrol vastgelegd, maar zijn tomeloos gevulde hoofd draaft verder. Om maar niet te zeggen "dóór", Hij is bezig met de uitvinding van de gloeilamp: als dit werkt, kan hij zijn uitvinding verkopen aan welke stad dan ook. Steden, die daarmee hun eigen wijken in het licht kunnen zetten. 

Op hetzelfde moment, iets verderop in de VS, loopt een man rond met een vergelijkbaar idee: George Westinghouse denkt ook hard na over de verlichting van de wereld, maar baseert zijn ideeën op het gebruik van gaslicht. Westinghouse is een betere handelaar dan Edison, maar Edison is de betere uitvinder. Om die reden gluurt Westinghouse stevig over de schutting bij Edison: hij snapt dat electriciteit een goedkopere vorm van energie gaat worden, zeker als hij dat koppelt aan de waterkracht van bijvoorbeeld de Niagara Watervallen. 

Terwijk Edison een hoge moraal vasthoudt en zijn uitvindingen weigert te gebruiken voor gewelddadige doeleinden (jaja, de electrische stoel is zo'n toepassing), handelt Westinghouse sneller. Letterlijk: hij haalt gemeentes over door het gebruik van wisselstroom te promoten, een idee dat hij van de ook al zo fameuze Nikola Tesla heeft geleend. Tesla is oud-werknemer van Edison en neemt - na teleurstellende ervaringen met zijn baas - wraak door zijn idee min of meer weg te geven aan diens concurrent. Terwijl Edison waarschuwt voor de gevaren van wisselstroom (en daarmee vasthoudt aan het kostbare gelijkstroom), verliest hij de ene deal na  de andere aan de voortvarender Westinghouse. Beide mannen koesteren hun reputatie, beide mannen schaden noodgedwongen die van elkaar.

Met: Benedict Cumberbatch, Michael Shannon, Tuppence Middleton, Matthew Macfadyen, Nicholas Hoult

The Promised Land (aka Bastarden) - Nikolaj Arcel

The promised land op IMDb (7,7)
 The Promised Land op Moviemeter (3,78)

Geen acteur ter wereld heeft zo een karakteristieke kop als Mads Mikkelsen. Hij is een fenomeen. Met een ongekende mimiek maakt hij spanning voelbaar, je ziet dat die stijf getrokken lippen een aankondiging zijn van ofwel een in zijn hoofd gevoerde strijd ofwel een aanstaande uitbarsting zonder weerga. Mijn interpretatie is dat hij bewust af en toe voor tamelijk komische rollen als intermezzo kiest om zo niet door het leven te gaan als het dreigende brok mannelijkheid dat hij in veel van zijn rollen uitstraalt.

We gaan terug naar de 18e eeuw. Ludvig Kaplan leeft van een sobere veteranentoelage maar heeft inmiddels een plan ontwikkeld om zijn leven voorgoed te veranderen. Hij gaat naar de koning en meldt zich aan als pionier om de weerbarstige heidevelden op Jutland te gaan ontginnen, hij beweert daar een succesvolle boerennering op te kunnen bouwen. Als wederdienst vraagt hij om - mocht hij zijn exercitie tot een succesvolle te maken - in de adelstand te worden verheven en een landgoed met personeel te verkrijgen. De adviseurs van de koning zijn tegen, maar de koning zelf hoopt reeds lang op uitbreiding van zijn actieve leefgebied dus zegt hij Kaplan toe dat hij zijn gang mag gaan.

Het is een moeilijke weg: veel van de grond is onbruikbaar en te zanderig. Uiteindelijk vindt hij een stukje waar hij denkt te kunnen starten. Heel zijn spaargeld besteedt hij aan het (laten) bouwen van zijn huis, dat hij de beladen naam "Koningshuis" geeft. Personeel werven blijft moeilijk maar met behulp van een vriendelijke priester weet hij twee elders weggelopen pachters aan te nemen om hem te helpen op het land en in de huishouding. 

Het lijkt alsof Kaplan in het wildvreemde aan het ontginnen is geslagen, maar plots staat daar de nabij wonende graaf de Schinkel voor zijn neus. Deze zegt dat Kaplan op zijn grondgebied aan het werk is en derhalve moet tekenen voor een afdracht van een deel van de opbrengst, als hij al zou slagen. Kaplan werpt tegen dat hij in opdracht en in dienst van de koning staat en weigert de Schinkel zijn medewerking. Dat is het begin van een keiharde strijd: de jaloerse graaf gaat ver in zijn tegenwerking. Zowel op juridisch gebied (Kaplan zou illegale medewerkers hebben) als op persoonlijk gebied (wat weet zo'n boerse kapitein nu van het leven in dit gebied?) moet Kaplan zijn best doen niet te capituleren. Met behulp van de pastoor, van zijn eigengereide huishoudster Ann Barbara en het weerbarstige zwerversmeisje Anmai Mus neemt Kaplan het op tegen de hogere machten.

Tussen alle hardheid in deze - bij vlagen wat sterk aangedikte- film zit de schitterende ontwikkeling van enkele personages, vooral de vrouwen rondom Kaplan tonen zich sterk en onverzettelijk.

Met: Mads Mikkelsen, Amanda Collin, Simon Bennebjerg, Melinda Hagberg, Kristine Kujat Thorp

FIN - song : Dan Romer - The Captain and Ann Barbara

Gezien in : Cinema Oostereiland

Competentia Official (aka Official Competition) - Mariano Cohn & Gaston Duprat

Competentia Official op IMDb (7,0)
 Competentia Official op Moviemeter (3,06)

Veelbelovend affiche, potentieel lekker script ook maar het komt er allemaal iets te weinig uit naar voren, is mijn bescheiden mening. Iets te satirisch, iets te schmierend. Wel veel leuke Almodovar-achtige momenten, waardoor het geheel gelukkig net niet verzuipt. 

Steenrijke magnaat wil herinnerd worden. En liefst anders dan "hij had een hoop geld". Hij overweegt zijn stad een brug te schenken maar bedenkt plots een beter idee: hij koopt de filmrechten op een boek en wil onsterfelijkheid bereiken door de producent te worden van een spraakmakende film. 

Daartoe huurt hij de onconventionele Lola Cuevas in, een lesbisch-feministische regisseuse die elke keer weer alle regels overboord gooit om haar films spraakmakend te krijgen. In overleg met de magnaat huurt zij de twee grootste sterren van het moment in. Totaal tegenovergestelde persoonlijkheden zijn ze: de solide en strenge Ivan Torres en de flamboyante zelfoverschatter Felix Rivero. 

De heren moeten twee strijdende broers verbeelden, ze willen het elk op hun eigen manier doen maar krijgen daar de kans niet voor. Dit doordat Lola ze vrij frequent op het verkeerde been zet: ze ontregelt de acteurs continu om hun ego af te breken en zo het beste uit hun personage naar boven te halen. Dat heeft nogal wat gevolgen.

Met : Penelope Cruz, Antonio Banderas, Oscar Martinez, José Luis Gomez , Irena Escolar

FIN - song : Keith Jarrett - The rich and the poor

Killing Bono - Nick Hamm

Killing Bono op IMDb (6,3)

Killing Bono op Moviemeter (2,84)
 

Niet al te beste, maar desondanks best vermakelijke komedie over een jaloerse muzikant die de wereldvermaarde Paul Hewson, beter bekend als Bono Vox, iets wil aandoen. 

Daar ziet het aanvankelijk helemaal niet naar uit. De broertjes Neil en Ivan McCormick willen graag net als hun vriendjes van The Hype een bandje oprichten. Als de ambitieuze zanger Paul van the Hype aan Neil vraagt om zijn broer auditie bij the Hype te laten doen, knapt er iets in Neil die de vakkundigheid van Ivan voor zichzelf wil houden. Zonder zijn broer in te lichten gaat Neil verwoed door met het proberen een fatsoenlijk team om zich heen te formeren en daarmee de concurrentie aan te gaan met Paul die inmiddels zowel zijn eigen naam als die van de band heeft veranderd: Paul werd Bono, The Hype werd U2. 

Ze gaan als een speer, ze gaan de wereld rond. U2 dan he, Neil blijft maar leuren bij pluggers en platenmaatschappijen, het komt maar moeizaam van de grond. Net als er een en ander lijkt te lukken, wordt Ivan door een journalist op de hoogte gebracht van het arrogante gedrag van zijn broer. Hij voelt zich verraden en breekt met Neil. Die dit geschil vervolgens geheel op het conto van Bono schrijft en stappen onderneemt om de ultieme wraak te nemen op zijn succesvolle jeugdvriend. 

Met: Ben Barnes, Robert Sheehan, Krysten Ritter, Martin McCann

FIN - song :Ed Kowalczyk- The great beyond

Birds of Paradise - Sarah Adina Smith

 Birds of Paradise op IMDb (5,9)

Birds of Paradise op Moviemeter (3,27)

Als je het van een afstandje bekijkt, lijken alle balletfilms een beetje over hetzelfde te gaan: de immens zware opleiding, de fysieke ongemakken, de geestelijke beproeving en de onderlinge competitie. Black Swan, And we danced, Girl: het is een lange reeks. Deze film past daar zo in, maar is lang niet zo goed als de drie titels die ik verkies te noemen. 

De jonge Kate - van eenvoudige afkomst- komt van het Amerikaanse platteland naar Parijs. Ze heeft een beurs gewonnen voor een opleiding aan de prestigieuze academie van madame Brunelle. Deze levert traditioneel veel dansers voor het Nationaal Ballet in Parijs. Kate zal gaan deelnemen aan een competitie van ongeveer een half jaar , waarvan aan het einde alleen de beste mannelijke en beste vrouwelijke danser een baan bij het NB zullen bemachtigen.  

Kate wordt kamergenoot van de arrogante Marine, de gedoodverfde favoriet voor de ene beschikbare vrouwelijke positie. Marine blijkt dochter te zijn van de rijke VS-ambassadeur in Frankrijk, haar moeder blijkt degene te zijn die het geld voor de beurs beschikbaar te hebben gesteld die Kate gewonnen heeft. 

Met Marine blijkt veel aan de hand, het is een complexe jonge vrouw. Gaandeweg de film leren we waarom zij zich zo afzet tegen madame Brunelle, tegen de competitie en tegen haar moeder. Kate en Marine sluiten een pact waarin ze afspreken samen op te trekken: of ze winnen sámen de prijs of ze winnen geen van beiden. De weken verstrijken, Kate stijgt in de rangschikking van de kanshebbers maar ze ervaart dat het steeds moeilijker wordt om de deal met Marine te handhaven. 

Met : Diana Silvers, Kristine Froseth , Jacqueline Bisset, Solomon Golding, Daniel Camargo, Eva Lomby, Alice Dardenne   

 FIN - song : Weyes Blood - Movies

Spencer - Pablo Larrain

Spencer op IMDb (7,3)

Spencer op Moviemeter (3,6)

"3 x niks" aldus mijn vrouw die zich naast me zat op te vreten over de maniertjes die Kristen Stewart zich had aangemeten om deze rol gestalte te geven. Over een ding waren we het eens: visueel is "Spencer" een prachtige film. Maar waar mijn vrouw zich ergerde aan een staaltje overacting, vond ik de film juist een boeiende vertelling, een geestverruimende verbeelding waarin een volkse vrouw vermorzelt wordt door aristocratische machinerieën.

Dat Diana Spencer niet lekker in haar huwelijk zat, was bekend. Charles heeft ongetwijfeld goede bedoelingen gehad, maar zat volledig in de klauwen van "mommy" Queen Elizabeth die met ijzeren vuist de hofetiquette erin masseerde. Charles zocht zijn bevrijding buiten de deur , met een buitenechtelijke relatie die om een of andere reden slecht verborgen werd gehouden. Het meisje Spencer moest worden gekneed naar de regels en leefgewoonten van de Windsors. Dat ging uiteindelijk ernstig mis, we weten het allemaal. 

Het is kerst, vroege jaren 90. Diana moet opdraven in Sandringham House , een van de vele buitens van het koningshuis. Ze is zelf in die regio opgegroeid maar is in die dagen dusdanig in de war dat ze verdwaalt onderweg naar het kasteel. Ze komt dus te laat voor de eerste officiële plichtplegingen, waarna de verstandhoudingen met de royals én met enkele leden van het personeel het hele weekend niet meer goed zullen komen. Diana heeft een aantal vertrouwelingen (haar kleedster, haar zoons, de keukenchef) maar die kunnen haar niet redden in de agressieve en benauwende gedragsregels die ze dit weekend zal moeten ervaren. 

Boeiende bijrollen van Timothy Spall als de husmeester en Sally Hawkins als de kleedster. Stewart doet het minder goed in de uiterlijke weergave , maar het verontruste innerlijk van Diana raakt zij dan weer wel precies goed. Interessante film , met voor- en tegenstanders dus. 

Met : Kristen Stewart, Timothy Spall, Sally Hawkins, Sean Harris, Jack Farthing

FIN - song : Mike & The Mechanics- All i need is a miracle

The Hummingbird Project- Kim Nguyen

The Hummingbird Project op IMDb (6,2) 

16 milliseconden. Of 17 milliseconden. Het kan het verschil uitmaken of je miljonair wordt of dat je een loser wordt. In de financiële wereld is de omloopsnelheid van de informatie van dermate groot belang dat de degene die het eerst besluiten kan nemen en kan handelen de winnaar wordt in de strijd om het grote geld. 

De neven Vincent en Anton Zaleski beseffen dat en zeggen hun baan bij een hightech- bedrijfje op om een riskant project op te zetten: ze willen een supersnelle glasvezellijn aanleggen tussen de beurzen van Kansas en van Wall Street, New York. En dat moet dan in een rechte lijn, want elke bocht is tijdverlies. Het impliceert dat ze dwars door natuurgebieden moeten , onder rivieren door en dat ze bij vele huiseigenaren toestemming moeten kopen om een aantal meters onder hun huis en hun erf door te trekken.


Alles moet zo rechtlijnig mogelijk want die ene vleugelslag van de kolibri, die ene milliseconde, gaat voor hen bepalen of ze eindelijk een zorgeloze toekomst tegemoet gaan of dat ze kleine krabbelaars zullen blijven. Vincent is de zakelijke, Anton is de nerd en elk zijn ze toegewijd in hun werk. Gezinsman Anton heeft meer te verliezen dan de alleenstaande Vincent en dat speelt een grote rol wanneer hij op zijn hotelkamer bezoek krijgt van hun beider voormalige werkgever. Die belooft het hen zo moeilijk mogelijk te maken, ze zal alles in het werk stellen om de heren in een zwart daglicht te plaatsen bij de FBI omdat het volgens haar niet alleen om bedrijfsspionage gaat maar ook om een gevaar voor het landsbelang. Terwijl Vincent met zijn bouwschoenen in de klei staat, probeert Anton de implicaties van de acties van zijn ex-baas te berekenen.

Met : Alexander Skarsgard, Jesse Eisenberg, Salma Hayek , Michael Mando

The Hustle - Chris Addison

The Hustle op IMDb (5,4)
Ik heb het eerder gezegd: Bert en Amerikaanse humor, het is geen gelukkige combinatie. Gisteravond trapte ik er weer in toen ik deze in de beschikbare lijst Movies & Series zag verschijnen. Eind van het weekend, het verzet was zwak dus ik zette hem aan. Laat ik het zo zeggen: achteraf was de filmposter misschien wel het mooist.

De bedrieger bedrogen, dit John-Lanting achtige motto is de leidraad van deze film. Twee totaal verschillende oplichters ontmoeten elkaar aan de Riviera kust: de ene is een stijlvolle dame die binnen de jetset wereld aanpakt met de rijken der aarde om ze vervolgens leeg te plunderen. De andere is een volkser type die vooral erg goed is in het spelen van de zielepiet , waardoor ze diezelfde rijken voor zich wint en ze laat betalen voor allerlei "behandelingen".  De twee komen elkaar natuurlijk tegen en beschouwen elkaar als concurrenten. Tot ze erachter komen dat ze zich beter kunnen bundelen. Het zaakje loopt succesvol totdat het competitie-element zich weer opdringt: oorzaak daarvan is de ontmoeting met een jonge tech-miljonair die veel geld te besteden heeft. Beide dames dingen om zijn gunsten, beiden proberen hem te verleiden tot het opentrekken van zijn portemonnee.

Met ; Anne Hathaway , Rebel Wilson, Alex Sharp

And then we danced - Levan Akin

And then we danced op IMDb (8,3)
Indringend, verbluffend. Wat een goede film is dit.

Merab danst zijn dansen in een oefeninstituut, alles ter voorbereiding op de selectie voor het grote nationale dansgezelschap. De Georgische dans is een mannelijke dans en Merab beheerst hem steeds beter. Totdat zijn wereld wankelt.
Terwijl hij de duetten oefent met de danseuse Mary (die buiten de zaal doorgaat voor "zijn vriendin") vliegt de deur open en stapt er een zelfverzekerde jongen man binnen. Deze Irakli danst minstens zo goed als Merab en is een serieuze concurrent voor de posities. Toch vinden de twee elkaar in een poging elkaars prestaties te verbeteren , de tweestrijd zit hun persoonlijke omgang niet in de weg.
Sterker nog: er groeit iets tussen de twee: ontluikende gevoelens poppen op bij Merab , gevoelens waarvan hij niet wist dat hij ze had. Gevoelens ook, die in het land waar hij leeft niet worden geaccepteerd en die hem voor eeuwig in een verdomhoek zullen plaatsen. Wat is sterker: zijn wens om die fameuze danser te worden? Of zijn wens om gelukkig te worden met de partner van zijn keuze?

Schitterende dansbeelden, maar minstens zo schitterend is het acteerwerk. Ontroerende film.

Met : Levan Gelbakhiani, Bachi Valishvili , Ana Javakishvili

The Idol (Ya Tayr El Tayer) - Habu-Any Assad

The Idol op IMDb (6,2)
Bloedserieus verhaal (waargebeurd) verpakt in een soort jeugdfilm.
Mohammed Assaf woont in de Gazastrook , zijn familie en vrienden hebben zwaar te leiden onder de Israëlische bezetting. Zijn enige afleiding bestaat uit zingen, samen met zijn zusje en vrienden begint hij een bandje. Al gauw blijkt dat hij talent heeft en ze beginnen er een bijverdienste aan te krijgen.
Wanneer zijn zus nierpatiënte blijkt, steken ze samen alle centjes in de behandeling. Helaas, het mag niet baten: ze overlijdt op veel te jonge leeftijd.
Mohammed heeft haar beloofd te blijven zingen, maar het gaat steeds moeilijker in het door oorlog vernielde en zwaar onderdrukte Gaza. Hij wil mee gaan doen aan Arab Idols, maar daarvoor moet hij het land ontvluchten.
Dat lukt, hij regelt een vals paspoort en vlucht over de grens naar Egypte. Daar werkt hij zich naar binnen bij de audities en het lukt hem deel te nemen aan de competitie. Zijn voortvarende succes in de competitie maakt dat zijn thuisland even de oorlog kan vergeten en gewoon weer even kan hopen.
U snapt: hij wint.

Waargebeurd verhaal, ik weet het allemaal nog. Het is serieus, maar in deze film is het luchtig verpakt.

Met : Tawfeek Barhom