Piece of my heart - Dana Nechustan

Piece of my heart op IMDb (6,8)
 Piece of my heart op Moviemeter (3,24)

Piece of my heart in de Filmkrant

Nog niet zo heel lang geleden (na het zien van de film "Joika") stelde ik aan mijn team voor om in de nieuwsbrief eens aandacht te besteden aan balletfilms. Er is inmiddels een aardige reeks titels van op te noemen. Toen ik dat zei, wist ik nog niet eens van het bestaan van deze titel. We hebben dus ook gewoon een "eigen" balletfilm, er is er een van vaderlandse bodem. Deze week gekeken: hoewel aardig in de richting van jeugdfilm vond ik de film tamelijk onderhoudend, vooral dankzij het geloofwaardige spel van Elaine Meijerink. Komt ie.


Het is even fors slikken voor de ambitieuze Irma. Zij is tot dan toe met enige afstand de meest talentvolle danser van haar balletgezelschap, ze is daarmee ook een behoorlijk lievelingetje van haar beschermende lerares mevrouw Shapiro. Geen vuiltje lijkt er aan de lucht, totdat daar plots de gracieuze Olga binnenstapt. Irma mokt en schikt zich in de competitieve sfeer die direct ontstaat. Bij de eerstvolgende auditie blijken zowel Olga als Irma boven de rest uit te stijgen, ze worden geworven voor een plek bij het Nationaal Ballet. 

Hoewel opponenten blijkt al snel dat de dames elkaar hard nodig hebben. Ja, Olga is beter en krijgt een leading role. Maar Irma blijkt een veel stabielere persoonlijkheid te hebben, een waar Olga juist in die wervelwind van gebeurtenissen behoefte aan heeft. Irma staat op het tweede plan, maar ziet al snel dat het helemaal niet fijn vertoeven is in de felle spotlights. Naast de pers en de aandacht heeft Olga ook nog eens last van een overambitieuze pappie, die de set platloopt en de pers probeert te bespelen. U snapt: ze stoten elkaar af en ze trekken elkaar aan. Hun tegenstrijdige karakters blijken complementair te werken. Bijna alles lijkt goed te komen. Bijna.

Met: Elaine Meijerink, Roos Englebert , Daniel Bossevain, Peter Paul Muller, Katelijne Damen, Jan Kooiman, Gijs Scholten van Aschat, Yannick Josefzoon

Encore (En Corps) {aka Rise}- Cédric Klapisch

Encore op IMDb (7,1)
 Encore op Moviemeter (3,45)

En Corps op Wikipedia

U zult natuurlijk zeggen dat je er met zo'n filmtitel niet aan ontkomt dat je film nog een keer gaat herzien, maar dat was niet de grootste reden dat ik hier weer eens voor ging zitten. Enkele weken geleden zag ik de toch best imponerende balletfilm "Joika" , hetgeen mij aan het associëren bracht: was deze zo goed als eerdere balletfilms die ik zag, welke maakte het meeste indruk? En toen kwam deze "Encore" toch wel als een van de twee meest indrukwekkende naar voren. Die andere? Dat was deze! 


"Encore" wervelde opnieuw, bij het herzien kwam bij mij nóg scherper de gedachte van het starten van een nieuw leven naar voren. Sterk spel van de innemende Marion Barbeau, fantastische dansscenes waarbij de aandacht gelijkelijk verdeeld wordt tussen klassiek ballet en moderne expressieve dans. Topfilm!

Mijn recensie van 3 jaar geleden voor deze film: BEGT recensie "Encore" uit 2022

Joika (aka The American) - James Napier Robertson

Joika op IMDb (7,1)
 Joika op Moviemeter (2,83)

Joika op Wikipedia

Het lijkt allemaal heel verwarrend: een Nieuw-Zeelands/Poolse productie over een in Rusland werkende Amerikaanse met daarbij oa een Duitse steractrice in een van de hoofdrollen. Maar goed: we snappen natuurlijk dat er geen mogelijkheid bestond om deze productie vanuit Rusland zelf te maken, dus maakte het op waarheid gebaseerde verhaal de nodige omzwervingen voordat het van de grond kwam. Maar dan krijg je ook wat: een inkijkje in de bittere wereld van het topballet. Heeft u ooit wel eens een "positieve" balletfilm gezien? Ik denk aan Black Swan, And Then We Danced, Girl of recenter nog "Encore": stuk voor stuk films over de harde, gemene en hypercompetitieve wereld van de topsport (want zo mogen we ballet toch echt wel noemen. En toch, toch lokte het danseres Joy Womack naar Moskou.

Waarom dan? Welnu: Joy heeft op haar kamer een foto hangen van Natalia Osipova, in haar ogen de beste prima ballerina aller tijden. De vrouw die haar motiveerde zelfs, die haar dusdanig inspireerde dat ze haar vaderland en haar familie achterliet om het te gaan maken in Rusland. Dáár zit namelijk de Champions League van het ballet, van daaruit heerst het ongeëvenaarde Bolshoi-Ballet over de planken. Hoewel ze weet dat nog nooit een Amerikaanse is doorgedrongen tot het primaballerina-korps gaat ze er vol voor. Ze belandt in een wereld van intriges, haat en nijd en zelfs persoonlijke aanvallen. Een wereld die geleid wordt door bikkelharde trainers die je genadeloos laten vallen bij het minste of geringste foutje. Toch ziet Joy kansen: ze merkt dat ze bij de kille lerares Tatiyana Volkova langzaam begint door te dringen. Daartoe moet ze de competitie aan met de ambitieuze Natascha, die vooralsnog meerdere streepjes voor heeft. Na de loodzware lessen blaast Joy stoom af bij medeleerling Nicolas, die -gelukkig voor haar- een veel beter relativeringsvermogen heeft. Toch lukt het ook de vriendelijke jongeman niet om Joy af te remmen in haar vaste voornemen: ze gáát prima ballerina worden, ze is bereid daar héél veel voor op te geven. Te veel?

Noot 1: Verwar deze "The American" niet met de film die wij van Anton Corbijn kennen.
Noot 2: Joy Womack bestaat echt. Ze danste de "body double" in deze film voor actrice Talia Ryder.

Met : Talia Ryder, Diane Kruger, Oleg Ivenko, Natasha Alderslade

FIN - song : Dana Lund- Winter palace

Gezien in : Cinema Oostereiland

Encore (aka En Corps) - Cédric Klapisch

Encore op IMDb (7,4)
 Encore/En corps op Moviemeter (3,33)

Fantastische film, boordevol wervelende dans en dynamiek maar daarnaast ook gevuld met relationele problemen en familie-frictie. Twee uur lang wordt van tempo gewisseld, vaak in prachtige beelden geschoten. Je danst mee vanuit je stoel, waarbij vooral de verschillen tussen het klassieke ballet en de moderne expressieve dans gebruikt worden. Het symboliseert de yin-yang van de hoofdpersoon (en niet alleen van haar). Erg mooi weergegeven. 

Net voordat ze het podium op moet voor haar solodans ziet Elise achter de coulissen haar vriend met een andere danseres voorbijschieten. Het brengt haar uit haar concentratie maar ze weet zich te herpakken. Ze verbreekt de relatie direct na afloop en stort zich op haar ballet. Tijdens een volgende uitvoering gaat het echter mis: ze let niet goed op en maakt een verkeerde landing, waarbij ze een spier scheurt en een lichte enkelbreuk oploopt. Haar wereld stort in. 
Haar arts waarschuwt haar dat ze lang rust moet houden omdat ze anders wellicht nooit meer zal kunnen dansen, haar fysiotherapeut - die overduidelijk gevoelens koestert voor Elise- ziet meer kans dat ze zal herstellen. Elise voelt zich verscheurd en gaat een zware tijd tegemoet. Aanvankelijk gaat ze terug naar haar vader en haar zusjes, maar de moeizame relatie met haar vader maakt dat ze al snel een andere stap maakt: ze gaat een vriendin helpen die met haar partner een foodtruck runt. Ze vestigen zich op het platteland bij een grote villa waar grote groepen creatieve cursussen komen volgen. En daar voltrekt zich het mirakel: als er een groot dansgezelschap arriveert om onder leiding van de befaamde Hofesch Shechter een voorstelling in te studeren, kijkt ze meewarig naar al die vrij bewegende mensen. Langzaam raakt ze bij de groep betrokken en inderdaad wordt ze op een gegeven moment gevraagd om - passief, als object- mee te dansen. Het jeukt , het trekt, het kriebelt maar Elise voelt wat er gebeurt als ze zich over haar pijnen heen zet. 

Met : Marion Barbeau, Hofesch Shechter, Denis Podalydes, Muriel Robin, Francois Civil, Souheila Yacoub

  FIN - song : Hofesch Shechter/Cedric Klapisch - The open

Birds of Paradise - Sarah Adina Smith

 Birds of Paradise op IMDb (5,9)

Birds of Paradise op Moviemeter (3,27)

Als je het van een afstandje bekijkt, lijken alle balletfilms een beetje over hetzelfde te gaan: de immens zware opleiding, de fysieke ongemakken, de geestelijke beproeving en de onderlinge competitie. Black Swan, And we danced, Girl: het is een lange reeks. Deze film past daar zo in, maar is lang niet zo goed als de drie titels die ik verkies te noemen. 

De jonge Kate - van eenvoudige afkomst- komt van het Amerikaanse platteland naar Parijs. Ze heeft een beurs gewonnen voor een opleiding aan de prestigieuze academie van madame Brunelle. Deze levert traditioneel veel dansers voor het Nationaal Ballet in Parijs. Kate zal gaan deelnemen aan een competitie van ongeveer een half jaar , waarvan aan het einde alleen de beste mannelijke en beste vrouwelijke danser een baan bij het NB zullen bemachtigen.  

Kate wordt kamergenoot van de arrogante Marine, de gedoodverfde favoriet voor de ene beschikbare vrouwelijke positie. Marine blijkt dochter te zijn van de rijke VS-ambassadeur in Frankrijk, haar moeder blijkt degene te zijn die het geld voor de beurs beschikbaar te hebben gesteld die Kate gewonnen heeft. 

Met Marine blijkt veel aan de hand, het is een complexe jonge vrouw. Gaandeweg de film leren we waarom zij zich zo afzet tegen madame Brunelle, tegen de competitie en tegen haar moeder. Kate en Marine sluiten een pact waarin ze afspreken samen op te trekken: of ze winnen sámen de prijs of ze winnen geen van beiden. De weken verstrijken, Kate stijgt in de rangschikking van de kanshebbers maar ze ervaart dat het steeds moeilijker wordt om de deal met Marine te handhaven. 

Met : Diana Silvers, Kristine Froseth , Jacqueline Bisset, Solomon Golding, Daniel Camargo, Eva Lomby, Alice Dardenne   

 FIN - song : Weyes Blood - Movies

Suspiria - Luca Guadagnino

Suspiria op IMDb (6,7)

Suspiria op Moviemeter (3,14)
 Wegens te spaarzaam gebruik gaan wij de Amazonprime - app weldra weer opzeggen. Omdat hij nu nog werkte, ging ik gistermiddag de titellijst langs om te kijken of er nog titels waren die ik móést kijken. Deze Suspiria is vaak genoemd  in lijstjes, ik weet dat Thom Yorke achter de soundtrack zit, maar toch hikte ik er altijd tegen aan. Zal met mijn gebrek aan anklang te maken hebben zodra het om horror gaat, bij mij werkt dat op een of andere manier niet. Gisteren toch maar op "klik" gedrukt voor deze, omdat het er anders sowieso nooit meer van komt. 

Het gaat lang goed, zeker het begin herbergt voor mij veel goeds: een fraai politiek beladen onderwerp (Oost- en west Berlijn, RAF-terrorisme), een gestileerde vormgeving die past bij het tijdsgewricht waar we naar kijken ; het lijkt allemaal wel met elkaar te kloppen. 
Susie Bannion is een jong Amerikaans meisje dat auditie wil doen bij de gerenommeerde dansschool Markos Tanz Company, waar de stijlvolle madame Blanc de tirannieke scepter zwaait. Susie is haar Amish-achtergrond ontvlucht en is - zoekende naar vrijheid en zelfexpressie - gestuit op de voorstellingen van Madame Blanc. 

Susie is goed, zo oordeelt ook Blanc. Ze wordt aangenomen en trekt in bij haar ensemble-genoten. Al snel werpt ze zich op als degene die de leading role zou kunnen dansen in het experimentele stuk "Volk" , waarmee Blanc furore maakte. In nauw contact met haar collega's traint ze voor de aangekondigde voorstellingen, maar in de tussentijd maken ze zich allen toch veel zorgen om de plotselinge verdwijning van danseres Patricia. Eerst wordt haar verdwijning nog geweten aan de politieke ontwikkelingen in de stad, maar als vervolgens ook danseres Olga verdwijnt, beseffen de ballerina's dat er iets mysterieus gaande is binnen dit gezelschap. Vanaf hier ontspoort (wat mij betreft) de film en belanden we in heksenverhaaltjes en bloederige offeringen. Susie draagt haar steentje bij. 

Met : Dakota Johnsonn, Tilda Swinton, Chloe Grace Moretz , Angela Winkler 

 FIN - song : Thom Yorke - Suspirium Finale

Love Sarah - Eliza Schroeder

 Love Sarah op IMDb (6,1)

Uitstekend niemendalletje om een loodzware werkdag mee af te ronden. Feelgood doet het op zo'n moment prima voor me. 

Onderweg naar de bezichtiging van de nieuwe winkel die ze samen met haar vriendin Isabella gaat opstarten, komt Sarah door een verkeersongeluk om het leven. Wat te doen met de winkel, een prijzig pand in de peperdure stad London? En hoe komen we aan net zo'n kundige patissier als Sarah was, kan er wel iemand haar vervangen? 

Achtereenvolgens dochterlief, de lang uit beeld gebleven moeder en een plots opduikende ex-vriend van Sarah stappen in het voetlicht om Isabella te overtuigen toch de winkel te openen. De ex blijk chef-kok, hoe handig, Sarah's moeder heeft de centjes en Sarah's dochter heeft de energie (en toevallig op dit moment niets om handen) om de opstart aan te pakken, 

Ze gaan er voortvarend tegenaan, verwerken menig tegenslag en krijgen inderdaad de winkel tijdig geopend. Nu de klanten nog. Er zal moeten worden geschaafd aan het concept om op te vallen in deze drukke winkelbuurt waar al vier andere bakkers gevestigd zijn. Oma heeft een plan. 

Met : Celia Imrie, Shelley Conn, Shannon Tarbet , Rupert Penry-Jones

Yuli - Icair Bollain

Yuli op IMDb (7,1)
Sympathieke doch licht amateuristische film over het leven van een danser. En niet zomaar een danser, nee: eentje die geboren wordt in de arme wijken van Havana, die uitgroeit tot straatschoffie terwijl zijn vader voor hem maar één uitweg ziet uit de armoede: dansen. En dan niet het straatdansen wat hij doet in de battles met vriendjes en vijandjes. Het is de bedoeling om hem op een chique academie te krijgen.

Yuli wil dat niet , Yuli wil bij zijn familie zijn. Yuli wil voetballen en vechten, hij wil niet "verwijfd" zijn. Maar pa houdt vol, zelfs tegen de zin van moeder en de zussen in. Het duurt even. Yuli is al meermaals weggelopen van de lessen wanneer hij plots een hoofdrol krijgt toegewezen. En dan valt bij hem toch wel het kwartje: hij kan shinen, hij kan anders dan anderen zijn.
De rest is geschiedenis: Yuli (die eigenlijk Carlos Acosta heet en die in de oudere versie in de film door hemzelf gespeeld wordt) raakt gedisciplineerd, wordt beter en beter en boekt successen. Internationale successen zelf: Lausanne, Londen , Parijs. Jubelend ontvangen en met prijzen bedolven. Maar toch: Cuba knaagt. Ondanks zijn nieuwe luxe leventje mist hij Cuba enorm. Hij mist de sfeer van de straat, hij mist de overlevingsdrang, hij mist zijn vrienden maar bovenal : hij mist zijn familie.

Met : Carlos Acosta, Pedro Alfonso , Keyvin Martinez

And then we danced - Levan Akin

And then we danced op IMDb (8,3)
Indringend, verbluffend. Wat een goede film is dit.

Merab danst zijn dansen in een oefeninstituut, alles ter voorbereiding op de selectie voor het grote nationale dansgezelschap. De Georgische dans is een mannelijke dans en Merab beheerst hem steeds beter. Totdat zijn wereld wankelt.
Terwijl hij de duetten oefent met de danseuse Mary (die buiten de zaal doorgaat voor "zijn vriendin") vliegt de deur open en stapt er een zelfverzekerde jongen man binnen. Deze Irakli danst minstens zo goed als Merab en is een serieuze concurrent voor de posities. Toch vinden de twee elkaar in een poging elkaars prestaties te verbeteren , de tweestrijd zit hun persoonlijke omgang niet in de weg.
Sterker nog: er groeit iets tussen de twee: ontluikende gevoelens poppen op bij Merab , gevoelens waarvan hij niet wist dat hij ze had. Gevoelens ook, die in het land waar hij leeft niet worden geaccepteerd en die hem voor eeuwig in een verdomhoek zullen plaatsen. Wat is sterker: zijn wens om die fameuze danser te worden? Of zijn wens om gelukkig te worden met de partner van zijn keuze?

Schitterende dansbeelden, maar minstens zo schitterend is het acteerwerk. Ontroerende film.

Met : Levan Gelbakhiani, Bachi Valishvili , Ana Javakishvili

The White Crow- Ralph Fiennes

The White Crow op IMDb (6,4)
Poëtische verfilming van het spannende levensverhaal van Rudolf Nureyev, een van de grootste balletdansers aller tijden.
Het is mei 1961 als Nurejev met het Kirov-ballet voor vijf weken neerstrijkt in Parijs. De film vertelt het verhaal van die allesbeslissende 5 weken, maar lardeert het met de aanloop. We weten hoe Nureyev door hard werken zo goed is geworden als hij is, maar we weten dan ook dat hij een eigenzinnig denker is met een enorme vrijheidsdrang. Niet dat ie zich met politiek bezighoudt, maar hij is er het type niet naar zich de wet te laten voorschrijven. En dat is in de Sovjet-Unie niet handig.

Geheel tegen de protocollen in gaat Nureyev in gesprek met Franse dansers, bezoekt hij musea en ontmoet hij dames en heren in de cafés. Hij wordt wel tegengesproken door de meegereisde KGB-agenten, maar steeds opnieuw doorbreekt hij de regels. Dat Moskou hem dat niet ongestraft laat doen, ligt aan de oppervlakte. De spanning loopt op: gaat Nureyev mee met de tournee die doorgaat naar Londen? Of gaat hij zijn moment kiezen om de Fransen te vragen hem asiel te verlenen?

Goed gefilmd verhaal, mooie beelden en een goed script vergoelijken het ietwat magere acteerwerk.

Met : Oleg Ivenko, Adele Exarchopoulos, Ralph Fiennes, Chulpan Khamatova

Dancer - Steven Cantor

Dancer op IMDb (7,9)
Interessante documentaire. Interessant drama ook. Dancer vertelt het her en der bekende verhaal van Sergei Polunin, een Oekraïens jongetje dat uitgroeit tot 's wereld meestbelovende balletdanser. Van zijn eerste gymnastische trainingen , via de eerste lieve balletjuf tot aan de Spartaanse hardheid van het London National Ballet en balletgezelschappen in Rusland.
Alles moet opzij in het gezin, hun enige kans op een uitvlucht uit het miserabel bestaan is succes voor Sergei. En die maakt het waar. Aanvankelijk. Als hij eenmaal, ver weg van familie, in London zijn successen viert , begint bij hem de twijfel. Hij krijgt moeite met de druk, begint te bezwijken voor de verleidingen des levens. Dansen blijft het leukste wat er is, maar waarom is het verder zo onbetekenend in zijn leven? Hij maakt zich op voor een grande finale: hij wil afscheid nemen met een grootse choreografie: die van de clip van "Take me to church" van zanger Hozier. En de rest is history.

La Danseuse - Stéphanie di Giusto

La Danseuse op IMDb (6,1)
Visueel wervelende film, dat is helemaal tiptop in orde. Maar na afloop blijft er toch een vraag open staan: waar heb ik nu naar zitten kijken? Was het een kostuumfilm? Was het een relatiedrama? Was het een biografie?
Het kwam er nu op neer dat het van alles wat was. En dat onbestemde zit ietwat dwars, maar ach, het hoeft het eindoordeel niet in de weg te zitten. Wat mij betreft een voldoende, voornamelijk binnengesleept op de mooie cameravoering. Dicht op de huid gefilmd, dat versterkt de intensiteit.

"La danseuse" handelt over Marie-Louise Fuller, een dame die aan het begin van de jaren 90 van de 19e eeuw naar New York trekt na de moord op haar vader. In New York begint ze voorzichtig aan de opbouw van een acteercarrière, maar ze wordt daarbij gehinderd door haar streng-Victoriaanse moeder. Marie kiest voor de dans, omdat ze daarin meer kansen ziet voor toneelpresence.
Het werkt, ze ontwerpt een jurk die wappert en wikkelt in de stormachtige bewegingen die haar dansmoves vormen. Publiek is nog niet heel enthousiast en als ze steeds maar geen poot aan de grond krijgt, waagt ze de oversteek naar Europa om in Parijs te slagen. Dat lukt: na een moeizame start vindt ze een vaste plek in de Folies Bergeres. De mensen zijn dolenthousiast, ze wordt publiekslieveling en kan uiteindelijk zelfs overstappen naar L'Opera, het walhalla van de podiumkunst.
Het stapje hoger zit haar in de weg, ze teistert haar lichaam om de fysieke eisen van haar dans te blijven beantwoorden. Ondertussen staat ook haar privé-leven niet stil: een rijke graaf dingt naar haar hand maar er dient zich ook een nieuw danseresje aan, dat over lijken blijkt te gaan om de belangrijkste schijnwerpers op zich te krijgen. Al die beslommeringen doen Loie (zoals MarieLouise inmiddels heet) bijna bezwijken onder de druk.

Met: Soko , Gaspard Ulliel, Lily-Rose Depp , Francois Damiens