Peaky Blinders: The Immortal Man - Tom Harper

Peaky Blinders: The Immortal Man op IMDb (6,9)
 Peaky Blinders: The immortal man op Moviemeter (2,91)

Peaky Blinders op Wikipedia

Voor wie de afloop van het zesde (!) seizoen van de meeslepende serie "Peaky Blinders" niet bevredigend vond, is er nu de film. De eerste film over deze gewelddadige groep en dan moet ik daar natuurlijk iets over schrijven. Ik was wel geporteerd van de serie, in ieder geval de eerste drie seizoenen. Tevens ben ik gecharmeerd van het intense acteerwerk van Cillian Murphy, die een intense blik paart aan vaak mooi sociaal gedragen rollen. Voeg daaraan toe het modeaspect (ineens zag je overal mannen in Peaky-style) en de immer uitstekende muziekkeuze (ook deze soundtrack is weer volop raak) en je hebt een cocktail voor succes. Maar goed, nu de film. U ziet dat ie in de eerste week van beschikbaarheid nog niet de zeven als waarderingscijfer haalt, aan u om te zien of dat terecht is.

1940. Tommy Shelby leeft ver teruggetrokken van de Birminghamse stoomketel waar hij zijn gevaarlijke reputatie opbouwde. Zijn gewelddadige verleden achtervolgt hem, hij slaapt niet goed (en dat is zacht uitgedrukt). De Tweede Wereldoorlog is nog maar net van start als zijn oude stad gebombardeerd wordt door de genadeloze Duitsers. Reden voor Tommy's zus Ada om haar broer op te zoeken: of hij terug wil keren naar Birmingham om orde op zaken te stellen. Daar is de vlam helemaal in de pan geslagen nu Tommy's zoon Duke (een opnieuw sterke Barry Keoghan) de Peaky Blinders-bende op nog agressiever wijze leidt dan Tommy ooit deed. De ene Rom Baro is de andere niet.
Tommy twijfelt, het liefst blijft hij alleen met zijn zondige gedachten die hij nu in een boek aan het verwerken is. Maar Ada volhardt: ze meldt Tommy dat de Duitsers een misdadig fascistoïde plan hebben beraamd, dat ze door zijn zoon willen laten uitvoeren. 
Het wordt niet alleen een strijd van Engelsen tegen Duitsers, het wordt er ook een van vader tegen zoon.

Met: Cillian Murphy, Tim Roth, Barry Keoghan, Rebecca Ferguson, Sophie Rundle, Stephen Graham, Packy Lee, Ned Dennehy

FIN - song : Bela Bartok - Lankum & Grian Chatten - Hunting the Wren

Nebel im August (aka Fog in August) - Kai Wessel

Nebel im August op IMDb (7,3)
 Nebel im August op Moviemeter (3,69)

De mens is van nature slecht. De sublimatie van die denkwijze kwam naar voren tijdens het nazi-regime in de vorige eeuw. Hoe veel daar ook over gesproken is, hoe vaak de verhalen ook verfilmd zijn, elke keer denk je weer dat het niet zo erg en zo onmenselijk geweest kan zijn. "Nebel im August" vertelt ook zo'n verhaal, een kant die minder vaak belicht wordt dan de holocaust maar die minstens zo gruwelijk is: het "euthanasie"-programma dat werd toegepast op gehandicapten, lichamelijk dan wel verstandelijk. Niet van nut voor de efficiënte Arische machine, dus moest volgens de doctrine worden ingegrepen. 

Het zigeunerjongetje Ernst Lossa komt door een naar toeval terecht in een sanatorium waar gehandicapten worden opgevangen. Ernst, van Jenische afkomst, heeft een vader die marskramer is en derhalve geen vaste woon- of verblijfplaats heeft. Ernst wordt daarom opgevangen in dit semi-ziekenhuis, terwijl hij gezond van lijf, leden en verstand is. Hij wordt aan het werk gezet (wat hij overigens heel fijn vindt) en blijft dromen van het moment dat zijn vader hem komt ophalen om samen naar Amerika te trekken. 

De directeur van het ziekenhuis , dokter Veithausen, is overtuigd aanhanger van de nazi-theorieën en voert derhalve trouw de orders van het euthanasie-programma uit: elimineer de zwakken in de samenleving zodat er louter sterke gezonde mensen overblijven. Patiënten worden voorzien van dodelijke drankjes of worden simpelweg uitgehongerd met diëten zonder voedingswaarde. Ernst ziet het allemaal gebeuren en komt - in kleine stapjes - in opstand. Hjj begint de enige betrouwbare medewerkers (zuster Elisabeth, een non met mores, en manusje heer Witt) te assisteren om aldus het leven van sommige van zijn medebewoners te rekken. Met het lieve meisje Nandl ontwikkelt hij een vriendschapsband en smeedt hij een ontsnappingsplan. Zijn handelingen vallen op, vooral bij de geïrriteerde Veithausen. Die wil van die weerstand af. 

Persoonlijke noot: plots keek hij recht in de camera, en ik herkende die ogen. Patient Oja in deze film is de opgegroeide versie van het jongetje Oskar , die niet meer wilde groeien. Het jongetje van "Die Blechtrommel" is tóch volwassen geworden. 

Met ; Ivo Pietzcker , Sebastian Koch, Fritzi Haberlandt, Henriëtte Confurius

The Painted Bird- Vaclav Marhoul

The Painted Bird op IMDb (7,3) 

Hij heeft niet eens een naam. Hij heeft geen thuis en hij heeft geen familie. Het enige wat hij heeft is tegenslag en ongeluk. Een Pools joods zigeunerjongetje op de vlucht voor geweld, geweld dat hem van alle kanten wordt aangedaan. 
Wanneer de oma bij wie hij gestald is plotseling overlijdt en hij van schrik het huis in de hens zet, begint zijn onzeker zwerftocht. Op zoek naar veiligheid en geborgenheid valt hij van de ene in de andere bedreiging: de gebedsgenezeres die in hem een gezant van de duivel ziet en die hem dus goed kan gebruiken bij haar exorcisme. de agressieve molenaar die hem als slaafje gebruikt en die de jongen getuige laat zijn van de mishandelingen die hij zijn vrouw aandoet, de oude man waarbij hij door een priester gestald wordt waarna hij stelselmatig seksueel misbruikt wordt, de jonge weduwe die hem onderdak biedt maar in ruil daarvoor haar onverzadigbare lust bevredigd wenst te zien. Het is ellendig en er is geen uitweg. De jongen heeft simpelweg alles tegen. 



Soms, heel soms, zijn er mensen die het minder kwaad bedoelen: de nazisoldaat die de opdracht krijgt "deze jood om te brengen" maar die doet alsof en daarmee onze jongen laat ontsnappen, de Russische legerofficier die hem het principe van "oog om oog, tand om tand' bijbrengt en hem zelfs bewapent, om beter van zich af te kunnen bijten. Het zijn kleine kansen op betere tijden , op een vooruitzicht van een warme en veilige plek, misschien zelfs met iemand die hij kent en die hij kan vertrouwen. 

Als adolescent las ik het autobiografische boek van schrijver Jerzy Kozinsky (die later met "Being There" successen zou boeken), ondanks alle gruwelijkheden las ik het uit. En herlas ik het later. Deze film moest en zou ik dan ook zien, hoezeer ik ook wist dat het geen makkie zou zijn. Dat klopt: in tijden niet meer zo'n zware en zwarte film gezien. Maar toch: er zit ook veel schoonheid in. De beelden zijn fabuleus mooi, scherp geschoten in zwart-wit. En onze held, van wie we pas in de laatste scene de naam achterhalen, is een toonbeeld van overlevingskracht en hoopvolle onverzettelijkheid . 

Met : Petr Kotlar , Udo Kier, Stellan Skarsgaard, Harvey Keitel , Julian Sands

Django - Etienne Comar

Django op IMDb (6,1)
Hoewel ik had verwacht een ander type film te gaan zien, toch een aardige tijd gehad met deze. Ik had méér nadruk verwacht op de muziek, de man is immers een gitaarheld van ongekende statuur. Daar bovenop kwam dan nog eens het tamboereren op het Rosenberg-trio, de huidige onbetwiste koningen van de gypsy-gitaarsound. Zij meldden dat ze moeite hadden om het hoge niveau van het spel van Reinhardt te halen.
Natuurlijk zit er heel veel muziek in de film, maar het zwaartepunt van dit verhaal ligt m.i. toch echt ergens anders. Dat zit hem volgens mij veel eerder in de angst voor vervolging, een lot dat de zigeuners in Europa tijdens de Tweede Wereldoorlog overal ten deel viel, dus ook in het mondaine Parijs van toen. Daar is Django Reinhardt bezig met een lekker leventje: optreden, applaus in ontvangst nemen, feestje en borreltje acheraf, naast de pot piesen, de volgende dag een beetje vissen en hup: volgende optreden.
Dat komt allemaal in de knel als de Duitsers in Parijs hem min of meer dwingen om een tournee door Duitsland te gaan doen. Hij mag zelfs gaan spelen voor Goebbels. Echter, dat mag allemaal alleen als hij de muziek wat minder "entartet" maakt , wat in hun ogen betekent "minder volks, minder vulgair en vooral : "minder neger". Reinhardt heeft daar uiteraard moeite mee: als muzikant speel je met je hart en veel minder met je hoofd. Reinhardt merkt dat hij in de knel zit , management en omgeving wordt onder druk gezet. Toch weigert hij toe te geven, sterker nog: hij probeert te vluchten en komt daarbij tot aan de Zwitserse grens. Daar beginnen de confrontaties opnieuw, zeker als de Duitsers doorhebben wie ze voor zich hebben. Het web sluit zich, wat wordt het? Optreden voor de Nazi's of komt Reinhardt toch nog tijdig over de bergen heen in Zwitserland terecht?

Ik verklap u verder weinig, het is een op waarheid gebaseerd verhaal waarbij kundig veel fictie in gemixt is. Maar blijf kijken, want het einde van de film is indrukwekkend.
Sowieso is de film ook de moeite waard vanwege het grootse spel van Reda Kateb, die opnieuw een glansrol op zich neemt na die in "Un Prophete".

Met : Reda Kateb , Cécile de France , Bea Palya

Black Cat, White Cat - Emir Kusturica

Black Cat White Cat op IMDb (8,1)
Oude films (her)zien doe ik niet vaak. Te weinig in ieder geval. Er is natuurlijk ook veel te veel nieuw werk dat ik nog moet zien, dat ontneemt mij de tijd om eens terug te bladeren in het rijke filmregister. Gisteravond was dat anders. Er was "Mannenclub", er was een filmavond bij onze bijzondere gastheer in de binnenstad. Uit zijn collectie toonde hij ons deze, in het kader van het thema "Familieleven en zakendoen"

BCWC is een film van naam en faam, hij staat met een 8,1 enorm hoog aangeschreven op de moviedatabase. Gevoelsmatig denk je dat je naar een jaren80-film zit te kijken, maar hij is nog geen 20 jaar oud. Het is slapstick, het is grappig en bij vlagen zelfs hilarisch. Maar wel gedateerd.

Ritselaars en maffiose zigeuners vormen de hoofdpersonen, waarbij het verhaal voornamelijk draait om de niet al te geslaagde sjacheraar Mlatko. Steeds op zoek naar de grote slag, denkt hij zijn kostje gekocht te hebben door een met benzine volgeladen trein te overvallen. Hij gaat een deal aan met wat onderwereldjongens, die hem vervolgens genadeloos neppen. Mlatko is al zijn geld kwijt en moet afbetalen. Onderdeel van die afbetaling is de eis dat Mlatko's zoon met de onbemiddelbare zus van de maffioos gaat trouwen. Die zoon wil natuurlijk niet, die heeft zijn zinnen op een ander meisje gezet. En de zus wil ook niet, dus het echtpaar zet een plan op om er onderuit te komen. Dat gaat niet zonder de bemiddeling van de capo di tutti capi, die handig zijn spel speelt tussen Mlatko en de randdebiele maffioos in. Eind goed?