Het is lang geen "A Quiet Place", maar ik vond het ook lang niet zo slecht als ik veel om me heen hoorde. Veel mensen beschreven het bekijken van de film als weggegooide tijd, maar zo heb ik het niet ervaren. Je weet vooraf dat je aan iets irrealistisch begint, je weet vooraf dat er rare wezens of monsters de hoofdrol spelen , dus ben je niet verbaasd dat die de sfeer van de film bepalen. Een film bekijken is een persoonlijke ervaring, eenieder doet het op zijn eigen wijze. Noem het beleving.
We duiken de distopie in: vanuit Europa sijpelen berichten door dat mensen totaal van slag zijn, zichzelf van alles aandoen en in groten getale verongelukken of zichzelf om het leven brengen. Wetmatigheid is dan dat je erop kunt wachten dat het ook op de gefilmde locatie gaat gebeuren. Inderdaad komt het ook in no time naar Amerika en het overvalt Malorie . Zij is een eigenwijze kunstenares die op het punt staat alleenstaande moeder te worden. Onderweg naar een controle gaat het mis met de wereld en vlucht zij de dichtstbijzijnde villa in. Daar huizen nog een stuk of zes anderen die allen zijn ontsnapt aan "hen" : onbenoemde, onbestemde wezens die je betoveren zodra ze je blik vangen. In eerste instantie vallen de slachtoffers voor de schoonheid die ze zien, maar al snel daarna moet alles kapot en dood.
Ondanks haar fysieke conditie neemt Malorie regelmatig het voortouw in de voedselvoorziening en andere plannen om te overleven. Zoals het in zo'n groep gaat , zijn er egoïsten en socialen maar ze moeten het toch samen te rooien. Wij weten al vrij snel in de film wie de uiteindelijke overlevers zijn en wat ze daarvoor moeten doen.
Raar gegeven natuurlijk, het verbod om naar buiten of omhoog te kijken omdat alles wat je in je blik vangt je einde kan betekenen. Maar het tien-kleine-negertjes-effect wordt best fraai toegepast en - persoonlijke mening - ik heb Sandra Bullock wel eens onbenulliger zien spelen.
Met : Sandra Bullock, Trevante Rhodes, John Malkovich, Tom Hollander
